Anda di halaman 1dari 13

1.0 PENGENALAN Plurality atau kemajmukan masyarakat di rantau Alam Melayu wujud dan berlaku secara berterusan.

Ini kerana wilayah asia tenggara menjadi tempat pertemuan pelbagai tamadun dan budaya utama dunia. Keadaan ini ditambah dengan proses penghijrahan yang biasa berlaku dalam sesebuah masyarakat. Aktiviti penghijrahan manusia sejak zaman dahulu membawa kepada pembentukan pelbagai budaya dan masyarakat atau etnik baru yang majmuk sifatnya. Masyarakat Pluralistik Alam Melayu bermaksud kemajmukan masyarakat. Kemajmukan masyarakat yang berhijrah di Tanah Melayu merupakan fakta dan bukti sejarah yang menunjukkan bahawa interaksi antara etnik sudah berlaku sejak zaman Kesultanan Melayu Melaka. Perhubungan antara komuniti pedagang dengan masyarakat tempatan dalam pelbagai aspek telah membentuk plurality baru dalam masyarakat tempatan Sebelum tahun 1848, hampir semua penduduk tanah melayu terdiri daripada orang Melayu. Perkembangan perusahan bijih timah abad ke-19 dan perusahan getah abad ke-20 mengakibatkan penghijrahan orang cina dan india secara besar-besaran di tanah melayu. Menjelang tahun 1931,jumlah penduduk bukan melayu melebihi jumlah penduduk melayu. Kewujudan pelbagai kaum yang mengekalkan kebudayaan masingmasing mengakibatkan satu masyarakat majmuk di Tanah Melayu. Tiap-tiap kaum mempunyai agama, bahasa dan cara hidup yang berlainan. Budaya masyarakat setiap kumpulan etnik berbeza. Kebudayaan boleh ditakrifkan sebagai satu keseluruhan cara hidup manusia yang merangkumi cara bertindak, berkelakuan dan berfikir. Budaya juga boleh diertikan sebagai the way of life, including their attitude, values, beliefs, arts, sciences, modes of perception and habits of thought and activity. Cultural features of forms of life are learned but are often too persive to be readily noticed from within (Dictionary of Philosophy,1996). Menurut sumber lain mendefinisikan budaya ialah tamadun, peradaban, kemajuan fikiran, akal budi (cara berfikir, berkelakuan dan sebagainya) (Kamus Dewan Edisi Ketiga, 1997). Ciri-ciri penting sesuatu budaya ialah dipelajari, dikongsi, bersifat sejagat, diwarisi, berubahubah, mempunyai unsure simbolik dan adanya pandangan semesta.

Kesejagatan budaya

Usaha-usaha untuk memupuk perpaduan yang harmonis antara pelbagai kumpulan etnik di Malaysia sentiasa dilaksanakan pada setiap lapisan masyarakat, terutamanya dalam kalangan para pelajar melalui sistem pendidikan yang sedia ada. Untuk membina suatu kefahaman yang lebih mendalam, usaha ini mestilah dilalui dengan memperkenalkan beberapa konsep asas yang mendasari hubungan etnik.

Semasa zaman kolonial British di Tanah Melayu, dasar Pecah dan Perintah yang diamalkan telah mewujudkan jurang perbezaan ekonomi dan menghalang kepada proses perpaduan dikalangan masyarakat di negara ini. Kedatangan dan kemaraan British di Tanah Melayu telah membuka peluang mereka untuk menguasai beberapa tempat utama anatranya dengan pembukaan Pulau Pinang oleh Francis Light (1786), Pembukaan Singapura oleh Stamford Raffles (1815) dan pengambilan Melaka daripada kuasa Belanda menerusiperjanjian Inggeris-Belanda (1824). Kedatangan pihak British telah mengubah bentuk, sistem, dan aktiviti ekonomi masyarakat setempat. 2.0 Ekonomi Sebelum Kedatangan British. Sebelum kedatangan British, masyarakat melayu menjalankan pelbagai aktiviti ekonomi seperti bercucuk tanam, memungut hasil hutan, menternak binatang, melombong dan menangkap ikan secara kecil-kecilan. Ekonomi Tradisional Ekonomi Tradisional juga dikenali sebagai Ekonomi sara diri. Ia merujuk kepada aktiviti ekonomi yang tidak menghasilkan lebihan produk untuk tujuan pemasaran. Aktiviti tersebut dilakukan dalam skala yang kecil, menggunakan teknologi yang mudah, menggunakan modal yang kecil, jumlah buruh yang sedikit dan pasaran yang kecil.

Aktiviti Ekonomi masyarakat Melayu Pertanian seperti menanam padi sawah, ubi, pisang dan kelapa. Penternakan seperti ternak ayam,itik, lembu dan kerbau Perlombongan seperti bijih timah, emas, arang batu, antimoni dan bijih besi. Pemungutan hasil hutan seperti rotan dan damar. Penangkapan ikan di sawah padi, sungai dan laut.

Ekonomi Dagangan Ekonomi dagangan merujuk kepada aktiviti pertanian atau perlombongan yang melibatkan lebihan pengeluaran untuk tujuan pemasaran. Ciri-ciri ekonomi dagangan ialan pengeluaran dalam skala yang besar, menggunakan sumber tenaga buruh yang banyak, teknologi yang lebih tinggi dan melibatkan pemasaran yang lebih luas. Masyarakat melayu telah memasarkan bijih ke China, India dan Jepun. Sebelum abad ke-19, lombong bijih timah dimiliki oleh golongan pembesar melayu dan dikerjakan oleh buruh tempatan. Kaedah mendulang digunakan untuk mencari bijih timah dan dilakukan di kawasan sungai yang berdekatan. Antara pembesar yang memiliki lombong bijih timah ialah Long Jaafar dan Ngah Ibrahim dari Larut, Perak. Raja Jumaat di Selangor dan Datuk Kelana Putera, Datuk Bandar dan Datuk Muda Linggi di Sungai Ujung, Negeri Sembilan. 3.0 Semasa Kedatangan British Kesan kedatangan British ke Tanah Melayu pada abad ke-19 dan penguasaan mereka terhadap pelabuhan utama di Tanah Melayu telah mewujudkan rangkaian ekonomi dagangan yang berkembang pesat terutama kawasan yang kaya dengan bijih timah dan yang sesuai dengan kawasan tanaman pertaniah seperti getah. Kepesatan ini mengakibatkan ekonomi tradisonal telah terpinggir dan ketinggalan.

Penumpuan ekonomi di pantai barat telah mengakibatkan ketidakseimbangan pembangunan dengan negeri-negeri di pantai timur. Dengan wujudnya permintaan yang besar terhadap bijih timah, keuntungan daripada hasil perlombongan tersebut telah dilaburkan semula untuk meningkatkan industri perlombongan. Dengan itu, buruh luar khususnya dari China terpaksa dibawa masuk. Buruh dari China diperlukan untuk memenuhi keperluan sektor pertanian yang berkembang pada masa itu. Sistem pertanian Komersial. Pihak British memberi penekanan terhadap sektor pertanian berasaskan eksport. Aktiviti ekonomi tersebut merupakan pennyumbang kepada sumber pendapatan kerajaan British pada zaman sebelum merdeka. Antara tanaman yang dikomersialkan ialah ubi kayu, tebu, lada hitam, gambir, tembakau dan kopi. Maharaja Abu Bakar di Johor telah memajakkan tanah kepada pengusaha dari China untuk penanaman gambir dan lada hitam secara besar-besaran melalui Sistem Kangcu. Pemodal dari Eropah dan China banyak melibatkan diri dalam sektor ini disebabkan oleh pajakan tanah yang lama, konsesi tanah yang luas, modal dan teknologi. British pula lebih memberi tumpuan kepada tanaman kopi dan tembakau. Masyarakat melayu masih lagi terikat dengan ekonomi pertanian sara diri dimana antara punca wujudnya dwi-ekonomi. Pada abad ke-20, pemodal British mula mengusahakan getah untuk tujuan eksport. Revolusi perindustrian di Eropah telah membawa permintaan yang tinggi terhadap getah. Bagi memenuhi permintaan ini, pihak British telah memperkenalkan tanaman getah sebagai tanaman komersial. Usaha ke arah perkembangan tanaman getah telah dijalankan oleh Henry N. Ridley setelah beliau dilantik sebagai Pengarah Botanical Garden di Singapura (1888). Henry Ridley berjaya menemui cara penorehan getah yang sesuai iaiti sistem menoreh secara ibidem dan tidak merosakkan pokok. Kemasukan modal asing mendorong kepada perkembangan perusahan getah di Tanah Melayu. Syarikat yang beribu pejabat

di London telah membawa masuk modal melalui penubuhan syarikat perwakilannya di Tanah Melayu antaranya, Harissons and Crosfield, Sime Darby dan Guthrie. Kemasukan syarikat ini menyebabkan lebih banyak ladang baru dibuka di Tanah Melayu. Dasar British memberi galakan dan sokongan kepada pemodal asing dalam penanam getah memberi kesan kepada penanaman ini misalnya 4% dividen kepada pengusaha getah (1905) dan cukai eksport dikecualikan selama 50 tahun. Kerajaan British juga membawa masuk nuruh dari selatan India untuk bekerja dengan bayaran yang murah bertujuan untuk mengatasi masalah kekurangan tenaga buruh di ladang-ladang. Kepesatan pembangunan sektor pertanian dan perlombongan oleh kerajaan penjajah British telah menyebabkan masalah kekurangan tenaga buruh. Bagi mengatasi masalah ini, pihak Britsh telah membawa tenaga buruh daripada dari luar untuk bekerja di sektor pertanian dan perlombongan. Tenaga Buruh dari China dibawa masuk untuk berkerja di kawasan perlombongan manakala Tenaga buruh dari India diperlukan di kawasan pertanian. Kebanyakan pekebun kecil terdiri daripada orang melayu dan kerajaan British hendak mengekalkan orang melayu sebagai golongan petani dalam kerangka ekonomi penjajah. Kerajaan British telah memperkenalkan Enakmen Tanah Padi 1917 di mana yang melarang penanaman getah di kawasan penanaman padi bertujuan mengurangkan penyertaan orang melayu dalam penanaman padi. Pembentukan Masyarakat Berbilang Kaum. Ramai imigran dari China dan India telah datang ke Tanah Melayu pada abad ke-19 semasa zaman kedatangan penjajah. Antara faktor yang menarik perhatian mereka ialah kekayaan sumber alam, kemakmuran ekonomi, kestabilan politik dan dasar imegresen bebas yang menggalakkan penghijrahan buruh asing. Kewujudan masyarakat berbilang kaum telah menyebabkan pertempatan dan pekerjaan berbeza-beza mengikut kaum.

Kaum Melayu India Cina

Pekerjaan Utama Bertani Penoreh Getah Berrniaga Pelombong Bijih Timah

Penempatan Tinggal di kawasan luar bandar Tinggal di kawasan estet/ ladang getah Tinggal di kawasan bandar

Semasa zaman penjajahan British, jelaslah tidak terdapat kesepaduan dan interaksi antara kaum. Perkara ini telah menyulitkan proses mewujudkan perpaduan nasional dalam usaha untuk membentuk bangsa di Tanah Melayu. Hubungkait Antara Etnisiti dan Ekonomi Etnisiti merujuk kepada gabungan pelbagai sifat dan komponen yang kebiasaannya dimiliki oleh kumpulan etnik (Smelser,1988). Selain itu, etnisiti juga merujuk kepada rasa kekitaan sesuatu kumpulan etnik tertentu bermakna wujudnya sesuatu kebudayaan atau sub budaya yang jelas dimana anggotanya berasa disatukan dengan satu sejarah, nilai, sikap dan tingkah laku yang sama (Ting Chew Peh). Pengalaman sejarah membuktikan terdapat hubung kait yang jelas antara ekonomi dan etnisiti, khususnya identifikasi kegiatan dalam sesuatu sektor ekonomi dengan sesuatu kaum. Daripada keadaan ini, timbul persepsi yang kemudian menjadi stereotaip bahawa majoriti etnik Melayu terdiri daripada petani dan nelayan, etnik Cina pula terlibat dalam perniagaan dan sektor perlombongan manakala sebilangan besar etnik India merupakan buruh di estet. Di Sabah dan Sarawak pula, streotaipnya pula ialah kelompok peribumi terus menetap di kawasan pedalaman dalam keadaan serba serbi mundur sedangkan faktor ekonomi dikuasai oleh etnik Cina. Ertinya, apabila kita menyebut hal ekonomi, ini akan menyentuh secara langsung atau tidak langsung hal etnisiti dan begitu juga sebaliknya."

Berdasarkan keadaan tersebut, para penyelidik, sarjana dan pemerhati mengenai masyarakat Malaysia pernah menghujah bahawa memang tidak dapat dinafikan akan peri pentingnya faktor pertumbuhan ekonomi dan faktor kestabilan politik sebagai teras kejayaan Malaysia selama ini. Bagi mereka anak kunci bagi survival Malaysia ialah hubungan etnik yang harmonis. Menurut mereka lagi, sekiranya

hubungan etnik yang harmonis ini tergugat maka survival Malaysia sebagai sebuah negara bangsa juga turut tercabar, biarpun kadar pertumbuhan ekonominya memuaskan dan kestabilan politik kelihatan baik. Pandangan ini dinyatakan dengan jelas oleh Joseph Stiglitz, bekas Ketua Ahli Ekonomi, Bank Dunia (1997-2000) dan penerima anugerah nobel (bidang ekonomi), 2001:

"I had the opportunity to talk to Malaysia's Prime Minister after the riots in Indonesia. His country has also experienced ethnic riots in the past. Malaysia has done a lot to prevent their recurrence, including putting in a program to promote employment for ethnics Malays. Mahathir knew that all gains in building a multiracial soceity could be lost, had he left the IMF dictate its policies to him and his country and then riots had broken out. For him, preventing a severe recession was not just a matter of economics, it was a matter of the survival of the nation."

Kenyataan Stiglitz inimenekankan bahawa dalam konteks Malaysia, apabila berlakunya sesuatu kegawatan ekonomi yang tenat (seperti yang terjadi pada tahun 1997-1998), penyelesaian ekonomi sahaja ternyata tidak mencukupi kerana seperti yang kita sedia maklum akan hubung kait ekonomi dan etnisiti amat rapat. Ertinya, jika masalah ekonomi terjadi, maka dengan sendirinya masalah ini akan menjadi masalah etnisiti. Maka sebarang penyelesaian terhadap sesuatu masalah ekonomi di Malaysia mesti diambil kira impaknya terhadap hubungan etnik. Hubungan timbal balik antara ekonomi dan etnisiti merupakan satu ciri penting sistem sosial Malaysia yang hingga sekarang masih bertahan dengan baik, sehingga mendapat pujian daripada beberapa negara mundur, membangun dan maju di dunia hari ini. Malahan, beberapa negara telah menjadikan Malaysia sebagai negara contoh. Intipati daripada huraian tersebut ialah hubungan etnik merupakan satu ciri penting yang mencorakkan sistem sosial Malaysia dan seterusnya mewarnai kehidupan harian semua rakyat Malaysia. Cuma, seluas dan sedalam manakah pengetahuan setiap rakyat Malaysia mengenai dinamika yang menjadi landasan proses hubungan etnik tersebut, iaitu pengetahuan yang melewati pandangan mata kasar dan pendapat popular? Hal ini masih diragui kerana kita tidak pernah mengkaji atau mencipta indeks untuk mengukur paras kefahaman tersebut. Kalau ada pun aspek ini masih dalampercubaan dan belum diaplikasikan. Tambahan pula, untuk

mengukur erat longgarnya perpaduan etnik di Malaysia bukan suatu tugas yang mudah berbanding dengan menilai kepesatan pertumbuhan ekonomi negara. Dalam bidang ekonomi, kita mampu menjelaskan bagaimana kita membina asas ekonomi yang kukuh dan akhirnya mampu menempatkan kedudukan ekonomi pada tahap yang dihormati di seluruh dunia. Kenyataan ini mudah disokongoleh angka pertumbuhan ekonomi yang sihat. Sebaliknya, petunjuk dalam bidang hubungan etnik kita masih memerlukan suatu pendekatan yang mudah difahami, mantap dan realitistik untuk menghuraikan kejayaan Malaysia secara umum dalam mengekalkan keharmonian antara kaum.

Walaupun kita menghadapai kesukaran dalam mengukur tahap perpaduan nasional, namun negara-negara asing seluruh dunia masih melihat Malaysia secara perbandingan sebagai sebuah negara yang berjaya mewujudkan hubungan etnik yang harmonis. Tidak keterlaluan kalau dikatakan bahawa pemilihan Malaysia beberapa tahun lalu sebagai Pengerusi Pertubuhan Persidangan Islam (OIC) dan Pergerakan Negara-Negara Berkecuali (NAM) mempunyai kaitan langsung dengan prestasi baik ekonomi dan kestabilan politiknya yang terbina dalam acuan hubungan etnik yang harmonis.

Akomodasi: Akomodasi merupakan proses yang menyebabkan setiap kumpulan etnik menyedari serta menghormati norma dan nilai kumpulan etnik lain dan tetap mempertahankan budaya hidup masing-masing. Konsep ini diwakili oleh formula A + B + C = A + B + C, disini A, B dan C merujuk kepada budaya. Pelbagai kumpulan etnik hidup secara harmonis dan menghormati antara satu sama lain. Pada peringkat pemerintahan pusat, setiap kumpulan etnik mempunyai wakil dalam bidang ekonomi dan pendidikan dan mereka saling bergantung. konsep ini begitu meluas diamalkan di Malaysia kerana setiap kumpulan etnik bebas mengamalkan budaya mereka dalam keadaan harmoni. Jika dilihat di luar Malaysia, Switzerland ialah negara yang mempunyai hubungan etnik bersifat akomodasi kerana etnik jerman, perancis dan itali saling membuat penyesuaian antara mereka.

Switzerland ialah Negara yang mempunyai hubungan etnik bersifat akomodasi kerana etnik Jerman, Perancis dan Itali saling membuat penyesuaian antara mereka. Akomodasi di Malaysia berkembang dengan baik mengikut kaum dan mengamalkan budaya serta agama masing-masing. Contohnya kaum cina mempunyai tokong untuk bersembahyang, mempunyai Sekolah Jenis Kebangsaan Cina dan merayakan Tahun Baru Cina setiap tahun. Juga kaum india juga kuil, Sekolah Jenis Kebangsaan Tamil dan merayakan perayaan deepavali. Amalgamasi: Amalgamasi merupakan satu proses yang terjadi apabila budaya atau ras bercampur untuk membentuk jenis budaya dan ras baru. Cara utama dalam menentukan proses amalgamasi adalah dengan terjadinya perkahwinan campur antara kumpulan etnik.

Teori amalgamasi dinyatakan dalam bentuk formula A+B+C=D, disini A,B, dan Cmewakili kumpulan etnik berlainan dan D mewakili amalgam, satu kumpulan baru terhasil daripada penyatuan A,B dan C. Sebagai contoh, kumpulan-kumpulan etnik yang sedia wujud mengamalkan parkahwinan campur lalu membentuk satu genarasi baru atau budaya baru tanpa menuruti budaya asal mereka satu proses yang terjadi apabila budaya atau ras bercampur untuk membentuk jenis budaya dan ras baru. Cara utama ialah melalui perkahwinan campur. Di Malaysia amalgamasi di wujudkan dengan mencipta Sekolah Wawasan iaitu belajar bersama-sama dalam satu kawasan yang sama tanpa mengira kaum atau agama. Di bawah konsep ini, dua atau tiga buah sekolah rendah yang berlainan aliran akan ditempatakan dalam kawasan yang sama tetapi dihubungkan menggunakkan jambatan penghubung (link-way). Dan salah satu matlamat Sekolah Wawasan adalah untuk melahirkan generasi yang mempunyai sifat tolenrasi dan persefahaman yang tinggi demi mewujudkan sebuah negara yang bersatu padu. Di Melaka, amalgamasi yang terjadi melalui kaedah percampuran budaya Portugal dan budaya Melayu lalu terjadinya percantuman budaya terbentuk budaya baru. Akulturasi: Akulturasi merupakan satu proses penerimaan unsur kebudayaan dalam kalangan individu atau kelompok dari sesuatu kebudayaan lain yang berbeza. Akulturasi terjadi apabila satu kelompok manusia dengan kebudayaan tertentu

dihadapkan dengan unsur dari suatu kebudayaan asing yang berbeza sehingga unsur kebudayaan asing itu akhirnya diterima dan diolah dalam kebudayaan sendiri. Berbeza dengan proses asimilasi, proses akulturasi tidak menyebabkan kehilangan identiti asal masyarakat penerima.

Dalam sejarah tamadun manusia, sering berlaku pertemuan atau pertembungan antara dua atau lebih kebudayaan. Proses ini menyebabkan berlakunya proses pinjam meminjam. Pada peringkat awal, unsur pinjaman digunakan secara langsung dan kemudian diolah serta dijadikan unsur kebudayaan sendiri. Di Malaysia, beberapa kes boleh dijadikan rujukan seperti penggunaan tali leher, angpau, makanan, hiburan dan sebagainya. Tetapi, jika unsur budaya yang diambil itu tidak diolah dengan baik, pastinya tindakan ini akan memberi kesan yang tidak baik kepada sesuatu masyarakat.

Tidak mudah untuk membentuk sebuah masyarakat yang mencapai tahap akulturasi. Akulturasi lebih mudah dicapai apabila melibatkan budaya bersifat kebendaan yang mendatangkan manfaat seperti pakaian barat. Unsur-unsur budaya yang tidak bebrbentuk kebendaan seperti ideologi dan pemikiran adalah lebih sukar diterima. satu proses penerimaan unsur kebudayaan dalam kalangan individu atau kelompok dari sesuatu kebudayaan lain yang berbeza. Ia terjadi apabila satu kelompok manusia dengan suatu kebudayaan tertentu dihadapkan dengan unsur dari suatu kebudayaan asing yang berbeza. Asimilasi: Asimilasi merupakan satu proses percantuman dan penyatuan antara

kumpulan etnik berlainan budaya sehingga membentuk satu kelompok dengan kebudayaan dan identiti yang sama. Menurut Vander Zanden (seorang ahli sosiologi), asimilasi ialah satu proses dalam mana kelompok-kelompok yang berfikir, berperasaan dan bertindak secara berlainan, menjadi satu dalam kesatuan sosial serta budaya yang sama. Asimilasi mutlak atau sempurna menyebabkan berlakunya penghapusan penuh perbezaan dari segi kebudayaan dan identiti. konsep ini diwakili dengan formula A+B+C =A, disini A dalam hal ini mewakili golongan dominan smentara B dan C mewakili kumpulan etnik minoriti. Contohnya, orang melayu di Thailand telah mengalami proses asimilasi yang menyebabkan nama, bahasa dan hampir semua aspek cara hidup

mereka (kecuali agama) telah disatukan dengan amalan dan cara hidup orang Thai. Di Malaysia, apa yang berlaku keatas masyarakat Jawa, Cina Kelantan, Baba dan Nyonya merupakan contoh berlakunya proses asimilasi. Namun, bagi etnik cina di Kelantan serta Baba dan Nyoya, asimilasi berlaku dalam konteks budaya tanpa melibatkan anutan, amalan dan kepercayaan.

Proses asimilasi berlaku apabila wujudnya interaksi yang erat antara ahli kumpulan etnik etnik berbeza budaya bagi suatu tempoh yang lama. kejayaan asimilasi umumnya bergantung kepada kesanggupan etnik minoriti menghilangkan identiti mereka dan menerima identiti kumpulan etnik majoriti; terdapt banyak persamaan budaya antara kumpulan etnik; dan kesanggupan kumpulan etnik majoriti menerima kumpulan etnik minoriti satu proses percantuman dan penyatuan antara kumpulan etnik berlainan budaya sehingga membentuk satu kelompok dengan kebudayaan dan identiti yang sama. Kejayaan asimilasi bergantung kepada kesanggupan etnik minoriti menghilangkan identiti mereka dan menerima identiti kumpulan etnik majoriti. Segregasi: Segregasi merupakan pemisahan atau pengasingan antara satu kumpulan etnik dengan kumpulan etnik yang lain dalam sesubuah negara. Pemisahan berlaku dalam beberapa keadaan, antaranya dari segi kawasan tempat tinggal, sistem persekolahan, pengangkutan dan kemudahan awam. Segregasi wujud sama ada didasari oleh undang-undang atau sebaliknya seperti Dasar Aparteid di Afrika Selatan yang dilaksanakan antara tahun 1948-1994 pemisahan atau pengasingan antara satu kumpulan etnik dengan kumpulan etnik yang lain dalam sesebuah negara. Segregasi mula berlaku di Malaysia hasil daripada penjajah yang memisahkan kaumkaum di Tanah Melayu, masyarakat melayu yang tinggal di kampung-kampung menjadi kaum yang paling susah, manakala kaum Cina yang menetap di bandar muncul sebagai kaumyang terkaya. Hal ini talah menimbulkan asa cemburu dan tidak puas hati dalam kalangan golongan yang miskin memandangkan mereka adalah pribumi di Malaysia. Akibat dari itu berlaku permusuhan dan salah faham yang mencetuskan pergaduhan kaum pada peristiwa 13 Mei 1969. Walaupun ianya telah lama berlalu, tetapi masih di perkatakan sehingga saat ini. Dan masyarakat Malaysia pada hari ini sentiasa berhati-hati antara kaum dan cuba untuk tidak menimbulkan perselisihan faham antara kaum walaupun pelbagai agenda yang

ditimbulkan oleh fanatik, kesedaran untuk mencapai integrasi perpaduan semakin menebal di kalangan masyarakat Malaysia pada hari ini. ETNISITI DAN EKONOMI ZAMAN KOLONIAL BRITISH Etnisiti merujuk kepada rasa kekitaan sesuatu kumpulan etnik tertentu. Wujud satu kebudayaan atau sub budaya yang menyatukan anggotanya dengan satu sejarah, nilai, sikap dan tingkah laku yang sama. Pada zaman kolonial british hubungkait yang jelas antara ekonomi dan etnisiti, khususnya identifikasi kegiatan dalam sesuatu sektor ekonomi dengan sesuatu kaum. Daripada keadaan ini, timbul persepsi yang kemudian menjadi sterotaip bahawa majoriti etnik Melayu terdiri daripada petani dan nelayan, etnik cina pula terlibat dalam perniagaan dan sektor perlombongan manakala sebilangan besar etnik india merupakan buruh di estet. Di Sabah dan Sarawak pula, kelompok pribumi terus menetap di kawasan pedalaman dalam keaadaan serba-serbi mundur sedangkan sektor ekonomi dikuasai oleh etnik cina. Ertinya apabila kita menyebut hal ekonomi, ini akan menyentuh secara langsung atau tidak langsung hal etnisiti dan begitu juga sebaliknya. Pada abad ke-20, pihak kolonial british telah memperkenalkan tanaman getah bagi tanaman komersial bagi memenuhi keperluan pemintaan barangan getah seperti kasut, tayar basikal dan peralatan elektrik telah menjadikan Tanah Melayu dijadikan tumpuan kerana kesesuai pokok getah subur di iklim Tanah Melayu. Oleh itu pihak kolonial british telah membawa masuk pekerja asing khasnya dari selatan India untuk bekerja dengan gaji yang murah. Penglibatan pengusaha dari China dalam sektor perlombongan bijih timah berlaku pada pertengahan abad ke-19 tetapi dikawal oleh pembesar Melayu tempatan sehingga la pada abad ke-20 dikuasai oleh British. Kepesatan pembangunan sektor perlombongan telah menyebabkan pihak British membawa masuk buruh dari China secara besarbesaran dari wilayah China seperti Kwangtung, kwangsi dan Fukien. Kerajaan penjajahan British mahu mengekalkan orang Melayu sebagai golongan petani dalam kerangka ekonomi penjajah. Enakmen Tanah Padi 1917 telah diperkenalkan oleh British untu melarang penanaman getah di kawasan padi. Ianya bertujuan mengurangkan penyertaan pekebun kecil daripada kalangan orang Melayu dalam sektor perusahaan getah. Pada tahun 1930-an, pembukaan tanah-tanah baru untuk

tujuan penanaman getah telah dilarang sama sekali oleh pihak British.

Rujukan 1. http://hubungan-etnik.blogspot.com/2009_10_01_archive.html 2. Shamsul Amri Baharuddin. Modul Hubungan Etnik. Shah Alam: Pusat Penerbitan Universiti Teknologi MARA, 2007. 3. Yew Chee Wai, Sejarah SPM 4.5, sasbadi Sdn. Bhd.