Anda di halaman 1dari 332

SKENDER HUSHI

SKENDER HUSHI EMNAT ILIR NËPËR BOTË (PËR JU VAJZA E NANA SHQIPTARE) (PËR JU PRINDËN SHQIPTARË)

EMNAT

ILIR

NËPËR BOTË

(PËR JU VAJZA E NANA SHQIPTARE) (PËR JU PRINDËN SHQIPTARË)

MAJ

2010

Falenderoj lexuesit për përfundimin e këtij libri dhe do ju lutesha shumë të më vini

Falenderoj lexuesit për përfundimin e këtij libri dhe do ju lutesha shumë të më vini në dijeni, nëse do kishit shtesa dhe ndryshime për emna që unë mund t’i kem harrue pa shkruejtë, ose pa interperetue mirë, kështuqë në nji botim tjetër të kem mundësi t’i shtoj e t’i përmirësoj kuptimet e emnave. Gjatë punimit me këte libër e kam ndie vetem si nji minator që zbulon thesare. Nëse gjate shoshitjeve, studiuesit nuk do ta pranojnë ndonji gja, do e quej normale këte veprim. Në të ardhmen do vazhoj t’i jap kuptim në shqip, emnave të qyteteve, fshatnave dhe vendeve të Italisë. Mund të kontaktoni në: www.skenderhushi.net ose në Facebook me emnin Skënder Hushi.

Faleminderit

Autori.

Çmimi

700 lekë.

Skënder Hushi

EMNAT

ILIRË

NËPËR

BOTË

(Për ju, vajza e nana shqiptare) (Për ju, prindën shqiptarë)

TË MËSOJMË GJUHËN SHQIPE.

Redaktoi:

Gjeti dhe sistemoi materialet: Erin Hushi.

Emal.

978-99956-31-05-88

Sponsor: ERINI KAFE

Shtëpia botuese:

Ramazan Hushi.

eBook ndertuar nga Fatjon Hushi

Botim i parë

Kavajë

Qershor 2010

PËRMAJTJA

1 - Parathania e autorit

faqe

5.

2 - Zbërthimi i disa emnave të vjetër italo-greko-iliro-shqiptar,

me anën e gjuhës shqipe të folun sot

faqe

25.

3 - Emnat që fillojnë me germën

A

faqe

25.

4 - Emnat që fillojnë me germën

B

faqe

80.

5 - Emnat që fillojnë me germën

C,K

faqe

92.

6 - Emnat që fillojnë me germën

D

faqe 118.

7 - Emnat që fillojnë me germën

E

faqe

130.

8 - Emnat që fillojnë me germën

F

faqe

150.

9 - Emnat që fillojnë me germën

G

faqe

159.

10- Emnat që fillojnë me germën

H

faqe

182.

11- Emnat që fillojnë me germën

I

faqe

188.

12- Emnat që fillojnë me germën

J

faqe

196.

13- Emnat që fillojnë me germën

L

faqe

196.

14- Emnat që fillojnë me germën

M

faqe

208.

15- Emnat që fillojnë me germën

N

faqe

227.

16- Emnat që fillojnë me germën

O

faqe

235.

17- Emnat që fillojnë me germën

P

faqe

243.

18- Emnat që fillojnë me germën

Q

faqe

263.

19- Emnat që fillojnë me germën

R

faqe

264.

20- Emnat që fillojnë me germën

S

faqe

272.

21- Emnat që fillojnë me germën

T

faqe

289.

22- Emnat që fillojnë me germën

U

faqe

301.

23- Emnat që fillojnë me germën

V

faqe

305.

25- Emnat që fillojnë me germën

X

faqe

315.

26- Emnat që fillojnë me germën

Y

faqe

316.

27- Emnat që fillojnë me germën

Z

faqe

316.

28- Në mbyllje

faqe

322.

29- Grafikët e gjuhës atlantideo-ariano-albane

faqe

325.

PARATHANIE

Gjatë studimeve në gjuhën italiane, për botimin e librit tem të parë “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën”, lexoja fjalë dhe emna të vjetër, që pa asnji vështirësi, po të ndaheshin, shifeshin se ishin të përbame nga fjalë që mernin kuptim me anën e gjuhës shqipe të folun sot nga populli. Duke ndjekun mendimin e shumë autorëve shqiptarë e të huej, se e gjithë Europa, Afrika Veriore, Lindja e Mesme dhe India, në lashtësi, kanë qenë të banueme, të drejtueme e të infuencueme nga popullsia pellasge, që unë i kam shtue atlantidhease-pellazgo-ilire-shqiptare, jam i mendimit dhe i bindun se shumica e emnave që janë të shpjegueshëm me anën e gjuhës shqipe të sotme, janë me prejardhje atlantidhease. Unë kambëngul se gjuha shqipe asht pasardhësja direkte e Atlantidës dhe trungu i gjithë gjuhëve Europiane, e cila duhet të shifet me seriozitet nga studiuesit nëpër botë. Vendosja e emnave të fëmijëve në popullsinë shqipfolëse ariane të Europës, ka qenë si nji dhanie titulli për fëmijën, që do ta mbante me krenari për gjithë jetën dhe emni duhet të ishte i kuptueshëm nga të gjithë si psh.: Rroks-ana, (kap hanën), Far- uk, (Rracë ujku, i fortë si ujku), Ah-met (i fortë si pema e ahut), Die-nis ( Ditunia nis), A-nd‟-rè (I naltë deri ke retë), Adil (asht Diell), As-an, Hasan (asht Hanë) etj etj, emna që do i shifni në këtë libër, që jam mundue ta çoj deri në fund. Konstatoj se në lashtësi nuk kishte randësi nëse emni mashkullor duhej të mbaronte pa tjetër me bashkëtingëllore ose me zanoren “o” dhe emnat femnorë duhej të mbaronin patjetër me zanoren “a” ose “e”. Po të kishte kuptimin e duhun, fjalia me të cilën ishte ndërtue emni, mund të mbaronte me çfardo germe që të ishte, psh: Thot ishte mreti i fundit i Atlantidës, Mat ishte grueja e tij. Andre, Isa, Ilia, Thoma, Luka etj janë emna

mashkullorë. Olimpi, Aniki, Nikita, Kosta etj janë emna femnorë, por edhe mashkullorë. Afro, Haso, etj janë emna femnorë. Sot nuk po i vihet ma randësi kuptimit të emnit, por mjafton të jetë i tingullueshëm, edhe pse pa kuptim. Shpesh herë kam ndigjue persona që duen të ndërrojne emnin, se i vjen turp nga emni i tyne. Thanies së studiuesve shqiptarë dhe të huej se Europa asht me origjinë pellasge, gja të cilën edhe unë e kam përsëritë në librat e mij, tash që po nis të shkruej këtë libër të katërt, e i thelluem në origjinën e popullit tonë dhe të atyne të Europës, mendoj se duhet të ndryshohet shprehja: -Europa asht me zanafillë pellasge, në shprehjen: -Europa asht me zanafillë atlantidhease-ariano- albane, sepse me emnin “albanë” njiheshin në lashtësi të gjithë popujt e bardhë në Europë e në Botë, që flitnin gjuhën shqipe (albane). Kam takue e takoj shpesh njerëz të ndryshëm që flasin shqip në Itali e në vende të tjera të Europës. Kur i pyes nëse janë shqiptarë më thonë: jo. Ata kanë të drejtë, sepse edhe ata kanë krenarinë e tyne kombëtare, sepse kanë qenë dhe janë autoktonë në truallin e tyne, prandaj të përgjigjen shqip: - “Jam arbëresh, jam maqedon, jam arvanit, jam kroat, jam boshnjak, jam serb” etj dhe kanë të drejtë, sepse kanë qenë brez mbas brezi dhe janë banorët ma të vjetër të atyne trojeve që janë pjesë e tyne, por edhe shumë nga ata të përgjigjen se janë shqiptarë ose skipëtarë. Edhe popujt e vjetër të Europës kanë pasë folun shqip e nuk mund t‟i quajmë të gjithë shqiptarë, por do ishte ma i drejtë emërtimi: Albanë ose arianë. Fjala “Arianë” asht ma e përshtatëshme, sepse kështu i quenin paraardhësit tanë në lashtësi, për sjelljen, karakterin dhe virtytin e artë që kishin. Duke studiue “Pllakat prej Zmeraldi të Thotit”, shofim se Europa ka qenë nji popull me qendër drejtuese Atlantidën, e cila shtrihej

nga Meksika dhe Peruja e deri në detet e Japonisë, me nji gjuhë te vetme të përgjithshme të sajën që asht ruejtë mjaft mirë nga albanofonët nëpër botë. Pellasgët, Pelas-gii, Pellas-gji, paraardhësit tanë direkt shqipfolës, unë e pranoj pa asnji diskutim, që kanë qenë shqipfolës dhe paraardhësit tanë të drejtpërdrejtë, por mbulonin vetëm Ballkanin gjeografik, që i ngjan gjiut të pelës në hartën e botës. Në kufi me ta ishin popujt e Amazonisë, të Azisë së Vogël, të Europës Qendrore, Veriore, Jugore, Lindore e Perëndimore, të Afrikës Veriore, të Mesdheut, të Italisë, Azisë, Indisë etj etj, që flisnin gjuhën shqipe, dmth atë albane, por që nuk njifeshin vetëm si pellazgë ose ilirë, por njifeshin edhe me emna të tjerë, plotësisht e lehtësisht të kuptimtë, me anën e gjuhës shqipe që ne flasim sot, si psh: Etruskë, me tru, Japigi dmth: Ja-pi-gji, në kuptimin e vjetër duhet të ketë pas kuptimin:

Popull që të mirëpresin në gjinin e tyne. Fri-gji, vend ku bagëtia frynte gjijtë me qumësht. Ama-zonjant (Mama-zonjat, Kelti, e shkruejtun nga italianët Çeltik dhe e lexueme nga shqitarët don të thotë: çel-ti-ik, ke bjondët, ti ik. Hindi, emni i vjetër i Indisë, që në shqip dallohet lehtë si fjala gege: Hin-ti. Emni i Damaskut, në italisht: Damasko, kuptohet e zbërthehet me anën e gjuhës shqipe: Dam-as-ko, i Dham (i lindun) asht ko(këtu). Emni i Ana-dollit në Turqi, kuptohet menjiherë me anën e shqipes me fjalët: Hana doli. Emni i qytetit Na-za-ret, ku ka lind Krishti, nuk don shpjegim se kuptohet menjiherë në gegënishten e sotme. Emnat e deteve: Adria-ti-ik, Ball-ti-ik, Ar-ti-ik, At-lan-ti-ik, qytetet At-ika, At-hina (Athina) duhet të jenë emna mbi 12 000 vjeçarë të kohës së Atlantidës. Emni i vjetër i Selanikut në italisht shkruhet: Salonico, (Saloniko) në shqip: Shaloni-ko, që don të thotë se ai qytet i fton kalimtarët, që të ndalin e të shplodhen në atë qytet, si kambsorët që ulen në shalën e kalit, pas nji udhëtimi të gjatë në kambë. E njajta gja mund të thuhet

edhe për qytetin Salomina: Shalo-mi-na. Ishulli i Kretës, Kre-të- esht, na paraqitet edhe me emnin: Krita, kri-të-asht, kokë të asht. Emnin Janina, nëse e shkruejmë në italisht: Gi-à-nin-à, na del e kuptueshme në dialektin gegënisht me fjalinë shqipe:- Gjini (jonë) à, (asht), nin, njishi, asht, dmth se ai qytet të mirëpret në gjinin e tij dhe asht nishi, njishi, i pari në mikpritje. Kro-ati, kuptohet menjiherë në shqip. Emnat: U-ene-ti dhe Vene-ti, kuptohen menjiherë në shqip me fjalinë: U ende ti –dhe- vene ti, ankoroje ti anijen këtu. Opitergina, emni i vjetër i Oderzos, ku banoj unë, i ndamë në: O-pi-ter-gina, o-pit-er-gina, në shqip kuptohet qartë me fjalinë: Osht pi e ter gjina, dmth se zona e Odersos ka qenë për ta pi në kupë dhe e terme, e thame, nuk kishte këneta. Emni i Oderzos, i mavonshëm, në të gjitha variantet e emnave që ka patun gjatë historisë së saj, ka patun të pandryshueme fjalët:”er zo”, që në shqip kuptohen menjiherë si:

vendi ku fillon, nis të fryjë era. Shumë fjalë, emna vendesh dhe krahinash të ndryshme, të shpjegueme nga zonja Elena Kocaqi, z. Aristidh Kola, nga unë e nga mjaft autorë vendas e të huaj, shpjegohen me anën e gjuhës shqipe, sikur të jenë duke u folun sot nga populli shqiptar. Shumë emna, që unë i kujtoja si emna me prejardhje turke ose arapë mue më rezultojnë që të kenë qenë përdorë në territoret shqipfolëse, kur nuk ishte krijue ala mbi tokë popullsia turke e arape e të trashëgueme nëpërmjet librave të Homerit dhe të autorëve të tjerë të lashtësisë. Nuk ka si të jetë ndryshe, sepse shumë studiues vendas e të huej kambëngulin, që Kostandinopoli ka qenë shqipfolës dhe asht pushtue nga nji grusht turqish, në shekullin e XV. (Mendohet të kenë qenë rreth dy mijë persona), që edhe pse vunë ligje që i shtynin popujt të përqafonin gjuhën, fenë dhe zakonet e tyne, prapseprap infuenca e tabanit vendas shqipfolës ka ba punën e vet, që edhe turqit të marrin shumë nga atlantidheas-albanët, paraardhësit tanë direkt.

Figura të ndrituna për kombin turk, me origjinë dhe gjak shqiptari, kanë punue shumë në krijimin e identitetit kombëtar turk në dam të identitetit alban. Sami Frashëri e largoi përfundimisht popullsinë shqipfolëse të Turqisë nga gjuha albane, duke ndërtue gjuhën artificiale turke dhe Qemal Ataturku, shqiptar puro, vuni në ligj të shtetit, që të përdorej ajo gjuhë artificiale, duke ia ndalue shqipfolësve të kishin librat dhe gjuhën e tyne. (Autori Patrick Kindoss, në librin e tij:

“Ataturku”, thotë se Mustafa Qemali, tentoi disa herë që të vendoste gjuhën e pastër ariane (albane) në Turqi, por dështoi, sepse gjuha turke ishte e tejmbushun me fjalë arape dhe perse) . Këta dy burra, i hoqën popullsisë shqipfolëse të Azisë së Vogël, kunorën e artë që i vishte gjuha e yllorëve arianë dhe i vunë me zor çallmën e disa mijërave turqish të stepave (s‟të- ep-a) aziatike, që e kishin pushtue ate vend. E njajta gja ndodhi dhe në shtetet e tjera me origjinë atlantidhease-albane të perandorisë turke, ku drejtonin dinastitë me origjinë shqiptare, të cilët, në emën të largimit dhe të pamvarësisë nga Turqia, stimuluen lëvizje popujsh dhe fisesh që nuk kishin lidhje me popullsinë atlantidease-albane, që mbasi e kuptuan që ishin prej tjetër rrace, i hangrën kokat edhe atyne që ishin nismëtarët e formimit të tyne si kombe. Nga interpretimet që po i baj emnave që deri tash janë kujtue si emna turq e arapë, ashtu si dhe me emnat që janë mendue që ishin me zanafillë nga Greqia dhe Rroma e lashtë, shof se gati të gjithë marrin kuptim të plotë me anën e gjuhës shqipe. Këtë gja e shpjegoj me faktin se këto shtete kanë pasë përdorë shkrim dhe këndim dhe kanë dokumentue dhe regjistrue emnat ekzistues të qytetarëve të tyne albanofonë dhe që provon se:

Në lashtësi, popullsia e Europës e të shumë vendeve të botës ishte njigjuhëshe dhe fliste gjuhën atlantideo-albane.

Në dokumentat dhe librat e shkruajtun nga lashtësia deri në

shekullin XV, Ballkani ka qenë quejtë i gjithi: ILIRIK

ir ik, Yll me hir ik, i ikun, i shëtitun, i ditun), me nji popullsi që kishte gjuhë, zakone e tradita të njajta. Në historitë që shkruhen për Aleksandrin e Madh të Maqedonisë, kur ai pushtoi Indinë, asht shkruejtë se priftat atje i

thanë që India ishte pushtue dhe dy herë të tjera, para shumë mijëra vitesh nga luftëtarë që flitnin të njajtën gjuhë me luftëtarët e tij, që flitnin gjuhën albane dhe shumë fjalë tonat përdoren edhe sot në Indi. Thuhet se perandoria e tij arriti deri në Kinë para 2 300 vjetëve. Pas vdekjes së tij, në vendet e pushtueme qeverisën shqiptarë, të cilët edhe sot janë njerëz me pushtete në vendet ku kanë ngelun. Duke qenë koka drejtuese të gati gjithë botës së njohun në lashtësi, kanë qenë këta njerëz shqipfolës, me familjet, ushtrinë dhe oborrtarët e vet, që kanë imponue emnat, zakonet e fragmente emnash e fjalësh të tyne ke popujt që kishin nën vete, kështu që shumë nga emnat dhe fjalët, të ashtuquejtun “turk” ose “arap”, marrin ma kuptim me anën e gjuhës shqipe. Duke punue në përkthimin italisht të kapitullit ”ATLANTIDA”, të librit tem “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën” dhe me librin e zonjës Elena Kocaqi me titull ”Gli Albani”, pashë se shumë fjalë dhe emna që përdoren në Itali, janë lehtësisht të shpjegueshme me anën e gjuhës shqipe, nëse i shkruejmë siç i shkruejnë italianët dhe t‟i lexojmë siç i lexojmë ne shqiptarët. Emnin Xhuzepe, nëse e shkruejmë siç e shkruejnë italianet, dmth: Giu-ze-ppe, na del fjalë e kuptueshme në shqip, si:

Gjiu(rraca) ze penj. Emnin Egjypt, po ta shkruejmë në italisht e ta lexojmë në shqip, do të shohim me habi se kjo fjalë merr kuptim, sepse del: E-gjit-to, dmth: e gjiut tonë, që mendoj se për paraardhësit tanë atlantidheas, Egjypti ka qenë quajtë pjesë e Atlantidës, dmth “E gjiut tonë”, e rracës tonë. Fjala”egjypt- janë”, në italisht shkruhet: E-giz-ian, ose e-gjis-janë, dmth e gjiut

(Il, Yll

tonë janë, të nji familjeje janë. Emni Gjeorgjia, në italisht e shkruajmë Gieorgia, merr kuptim në shqip me fjalinë: Gji è, esht, or, gji à, dmth: Rracë, or, rracë asht, popullorçe, sikur të jetë krijue sot nga populli ynë ky emën i shtetit të Gjeorgjisë. Emni i shtetit Ar-men kuptohet menjiherë në shqip. Fjalën “origjina”, po ta ndajmë në: ori-gjina, na del me kuptim në shqip dhe unë e kam shpjegue në botimin e dytë të librit tem ”Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën”, sepse ndjek rrugën femnore të zanafillës së ndonji sendi a personi dhe ka ngelun qysh nga koha e matriarkatit, ku njohja e prejardhjes ndiqej nëpërmjet linjës së nanave, gjysheve, stërgjysheve etj që i kishin dhanë gji atij personi. Ti thuash nji italiani me emnin Pi-o, Serxhio ose Xhorxhio, se çfarë kuptimi kanë emnat e tyne, ata të thonë se e kanë originën nga santët me të njajtin emën, pa ia thanë kuptimin. Kur unë i them shpjegimin e emnave të tyne, ngelin të habitun dhe u pëlqen shpjegimi i bamë nga unë, sepse emni Serxhio në italisht shkruhet: Ser-gii-ò, në shqip: ser-gji-ò, që don të thotë: I serës (gjinit familjar, rrangut), të naltë asht. Fjalën “Ser” e përdorin anglezët, pikërisht për të tregue këte gja. Emni Xhorxhio në italisht shkruhet: Giorgio, Gji-or-gji-ò, e ka po atë kuptim që të parët tanë, kur lindte fëmija e urojshin njani-tjetrin siç i themi ne sot: çun, or, çun ke ba, ku fjala “gji” ka pasë kuptimin e rracës superiore, që në shqip përdoret si fjalët “fara” dhe “rraca” (rraca, ne italisht rrazza,raz-za=rranz zaj=zaj rranje), e unë këtë emën e interpretoj si: Rracë, or rracë asht. Grekët e transformojnë në Jorgio, Jorgo dhe me zor i kapet kuptimi. Të njajtin shpjegim i baj dhe fjalës Gjergji, që, e ndame simbas mënyrës së masipërme të të shkruajtunit në italisht e të lexuemes në shqip, na del: Gji-er-gji, dhe nuk ka qenë i rastësishëm fakti që në të kaluemen emni i heroit tonë kombëtar, Gjergj Kastriotit, në dokumentat italiane të kohës së tij, transformohej në

Xhorxhio. E shkruejtun në italisht, Giorgio asht e barabartë me fjalën Gji-or-gji-ò dhe ka të njajtin kuptim me fjalën: Gji-er-gji. Ne fjalen greke “Pegaso”, (kuaj qe fluturojne), shof nji loje fjale me fjalen shqipe: Kal, kol. Nese fjalen pegaso e kuptoj si: pe-gi- as-o (prej rrace asht); fjala kal, ka-al; kol= ko-ol, thote te njajten gja ne shqip: Ka krahe fluturues dhe asht kuptimi i kesaj fjale te vjeter qe ne mitologjine e vjeter, “pegasos” jane paraqit me krahe fluturues, sepse nji kale prej races se mire te ban me krahe, te ban te fluturosh. Ne italisht: Kavalo, ka-v-al, ka vu krah fluturues osht. Dialekti gegënisht i Shqipnisë veriore i afrohet shumë të folmes në italisht edhe në kohët e foljeve, kur thonë psh: Jam kenë, siç e thonë dhe italianët: (Sono stato) Kur nuk e dija gjuhën italiane e kur ndigjoja fjalën kollodok-à, nëse më pyeste ndonjani se çfarë kuptimi ka kjo fjalë, unë ngreja supet e përgjigjesha siç ishte shkruejtë në librat e mekanikës:

asht emni i nji vegle të makinës, me anën e të cilës ndryshohet lëvizja e pistonave nga nalt-poshtë në atë rrethore. Kur mësova italisht e di tashti që kjo fjalë don të thotë: colo-di-oca, (qafë pate), që në shqip shkruhet e lexohet: kollodok-a, si nji fjalë e vetme emërtuese. E njajta gja ndodh dhe me italianët sot, dhe popujt e tjerë të Europës, që i marrin fjalët e shpjegueme nga gjuha shqipe thjesht si fjalë emërtuese dhe jo si fjali dëftuese, siç janë shumica e fjalëve dhe emnave të gjuhës shqipe. Psh, shofim emnin Mario, që e shpjegoj me anën e shqipes: I mari, i mbari, por të parët tanë që banonin në Itali e Greqi i vunë dhe foljet à, as, ò, òs, që duen të thonë: osht e asht, këshuqë emnat Mari-o, Mari-os ose Mari-a kthehen ne fjali dëftore, që duen të thonë: i mari osht, e mbara, e marja asht. Kështu ka ndodhë me shumicën e emnave të shpjeguem nga shqipja dhe zanorja “A” dhe “O”, ashtu dhe “As”,”Os” etj, mbas emnave nuk asht nji rastësi, por nji zgjuarsi natyrale për t‟i ba të kuptueshëm dhe ma titullues

emnat e fëmijëve të tyne. Ne shume emna shof se asht perdor gjuha e simboleve dhe shume fjale jane thjeshtu qe mos ia prishin bukurine e emnit. Keshtu shof qe germa “f” perfaqeson fjalen shqipe: Flur, futurim, Germa “g” perfaqeson fjalen shqipe:

gji, rraca etj. Latinët kanë pasë përdorë prapashtesën “us”, që në dialekt duhet të ketë qenë: usht, dmth., asht. Francezët përdorin mbrapashtesën”que”, qu-e, që-è, që asht e njillojtë me fjalën shqipe: “që esht”. Në gjuhën greke vërej dhe ndryshimin e germës “dh” me germën “ll”, gja që asht e shpeshtë dhe në dialektin gegënisht. Në popuj të ndryshëm të Europës vërej mbrapashtesa emnash, që kuptohen shumë mirë me anën e gjuhës shqipe, si psh.: Alesanroski, në shqip: Alesanër-os ki, ose: Alesaner osht ki, ky. Aleksejeve, Andrejeve etj kanë mbrapashtesën “Je-ve”, je vetë, shumë kuptimplotë në gjuhën shqipe. Il-iç kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: ili iç, ylli isht. Këto tregojnë edhe lidhjet që ka pasun gjuha italiane e greke dhe gjuhët e Europës, me gjuhën shqipe. Me kalimin e viteve, fjalët e ruejtuna nga gjuha shqipe e të transformueme simbas mënyrës së të folunit të gjuhës italiane, greke dhe të shteteve të tjera të Europës, sot na paraqiten si fjalë të veçanta. Italianët, grekët e popujt e tjerë të Europës, me kalimin e shekujve e kanë ndryshue dhe harrue gjuhën e tyne autoktone, të ngjashme me atë shqipe dhe sot nuk dijnë t‟ua japin shpjegimin e t‟i zbërthejnë fjalët e gjuhës së tyne, por i thonë si fjalë emërtuese dhe jo si fjali dëftuese, siç i shpjegon shqipja. Në

emnat në gjuhën greke shof që mbaresat “as”, ”es”, ”iç”, “iq”, “is”, ”os”dhe “us” janë mbetje të foljeve shqipe: asht, esht, isht, osht, usht, që ma të thjeshtueme ngelin: as, es, ës, iç, is, os,uç,

us. Kështu kemi:

nd-re-à në italisht, dmth: Andre asht. -Or-est, Orë-është në shqip,

(Orët, zanat e malit ose or, ar, metal i çmueshëm, ku në dialekte

A-nd-re në shqip, A-nd-re-as në greqisht e A-

të ndryshme fjala “ar” shpesh transformohet me fjalën “or”), në greqisht Or-est-es, Orest-ò në italisht, dmth Oresti osht, asht. -

Angel, Angjell (à në çiel, në qiell) në shqip, Angel-ò në italisht, në greqisht: Angel-os, që do të thotë: Angjel osht. Në shqip kemi

emnin:

Emni i Krishtit më rezulton: në shqip asht: Kra, Kri, Kry, Kreu i drejtimit kristian, në greqisht bahet Kri-ist, në italisht bahet:

Krist-ò, Krist-os, Krist-osht. Në Shqipni përdoren edhe sot fjalë të njivlefshme me fjalën: krisht, që janë: krasta, kra-ast-a dhe kreshta, kre-esht-a. Këtu unë kambëngul të them se studiuesit e gjuhëve duhet ta venë theksin në zbërthimin e fjalëve dhe emnave italisht, greqisht e të gjuhëve të tjera europiane, që sot na duken të panjohuna e që fillojnë e mbarojnë me “A” dhe “O”,”AS”,”OS” dhe me mbrapashtesa të tjera, në fillim e në fund (aç, eç, iç, oç, uç, ku ne dialekte te Kosoves germa “ç” zavendesohet me germen “q”; iç=iq), sepse germat a, as; e,esht;

i, isht; o, osht; u,usht etj, nuk janë thjeshtë bashkëtingullore, por

folje dëftuese, që dëftojnë, zbërthejnë dhe kuptimin e emnit para

e pas këtyne foljeve. Germa“E” për mue asht shkurtim i foljes “esht, është” psh: Mari-è, që zbërthehet në fjalinë: e marja esht, është. Ne italisht emni i zogut te vogel: Ucello=Uç e llo, uç-el- lo,kuptohet si : Jeten e lo(ne toke, ku uç=is=jeta)), ose: asht yll i lonum ne toke. Në zbërthimin e këtyne emnave, do të ndodhemi para nji miniere thesaresh të çmueshëm gjuhësore, të vlefshme për shqiptarët dhe për botën. Fjalët “arkaxhiu”, “hanxhiu”,”bakraxhiu” etj, nëse i zbërthejmë

të shkruejtuna në italisht, do të na shkruheshin: arka-giu, (arka- gjiu), han-giu (han-gjiu), bakra-giu (bakra-gjiu) e, po t‟i lexojmë në gjuhën shqipe, shofim se këto fjalë kanë shumë kuptim. Në të kaluemen, edhe sot, profesionet trashëgohshin në bazë të familjeve, dmth të gjinit familjar. Asht dhe nji fakt historik që e vërteton këte gja. Në shekullin IV të erës sonë, Kostandini i

-A-po-di, në greqisht A-po-dis-is, dmth Apodis isht.

Madh, perandori i perandorisë së madhe rromake me origjinë nga Iliria, që të mos kishte rrëmujë në mbledhjen e taksave, vuni ligjin me anën e të cilit detyronte çdo familje të vazhdonte profesionin e gjinit familjar, kështuqë ai nuk ishte i detyruem që herë pas here të ndryshonte regjistrimin e popullsisë për mbledhjen e taksave. Fjala jabanxhi, zbërthehet në shqip me fjalën: ja-ban-gji, dmth, i huaji ishte i mirëpritun në gjinin e shqiptarëve, ashtu sic ndodh edhe sot me ligjin e mirëpritjes e të “Besës” së mikut. Me të njajtën mënyrë shpjegoj kuptimin e emnit të lumit Tamixhi, Tami-gi, Thami-gji, që kalon mes për mes Londrës. Në librin tem: “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën” kam shpjegue, që në lashtësi edhe sot, lumit, populli ynë, sidomos çamët, i thonin: thami, sepse thante nga ujnat e tepërta zonat përreth. Londër populli ynë i thotë lundrës, barkës, por në shkrimet e vjetra emni i Londrës asht shkruejte: Londin, që

shpjegohet me fjalën shqipe, lëndinë, sepse terreni i Londrës asht fushor. Në lashtësi fjala “lon” njihet si kombinim dhe me fjalët:

Ap-lon dhe Nap-lon, të shpiegueme si fjala: jep për të luejte, kështuqë, me këtë arësyetim, emni Lon-din, të luash din, bahet i kuptueshëm për ne në shqip, sepse nëpër lëndina të vjen dëshira të luesh e të kërcesh nga bukuritë e tyne. Për shpjegimin e fjalëve: ISA ose ISAI, duke shfrytëzue gjuhën

shqipe si gjuha ma e vjetër në botë, unë i shpjegoj

folun sot, që na e ka ruejtë të plotë këtë gjuhë të lashtë të yllorëve tanë:

-Kemi emnin e vjetër IS-ide, që quhej edhe IS-is, që ishte emni i perëndeshës së pjellorisë në Egjypt, (E-gjit-ton). Ma vonë na del emni IS-à dhe IS-ai-à, si emni i Krishtit në Kuran dhe i nji njeriu të shenjtë ke Bibla ose IS-aki, IS-a-ki. Në shqip kemi emnin IS-met e IS-lam, që nuk duan shpjegim dhe: vise, v-IS-e, vë-IS-ësht. Në italisht asht ruejtë ma i saktë kuptimi i kësaj fjale,

me shqipen e

pikërisht ke fjala: esiste, es-IS-të-e, të esht, të ëshë, nji përsëritje triherëshe e të njajtës fjalë. Shohim në këta emna se rranja IS asht ke të gjitha këto fjalë dhe mbrapashtesat janë puro shqipe. Duke analizue emnin e Isidës ose Isis më dalin: IS i de, ose IS i dhe, për fjalën e parë, dhe IS- is, dmth IS isht. Fjala IS-à, e zbërthyme në shqip, don te thotë IS asht. IS-ai-à, dmth: IS, ai asht. Emni i Isakut në Italisht: IS-à-ki, në shqip zbërtheht në: IS asht ki, ky dhe në fund kemi emnat shqip IS-met, IS-lam, që nuk duen shpjegim. Fjala IS, simbas meje, duke parë dhe pozitën e perëndeshës Iside që ishte perëndeshë e jetës dhe e pjellorisë, më jep konkluzionin se “IS” në lashtësi nga atlantidheasit duhet të jetë quejtë fjala shqipe:

“Is”,”Ish”, ose “Asht”, që asht e barabartë me fjalën ”Ekzistoj”, me ekzistencën, me jetën. Duke i bashkue me fjalën “Jeta” në vend të fjalës ”IS”, do kemi fjalët plot kuptim në gjuhën shqipe:

Is-i-de = Jetë, (esistencë)-i dhe. Is-is = Jetë, (esistencë)-isht. Is à=Jetë-à, jetë asht. Is ai à=Jetë-ai-à, ose Jetë ai asht. Is-à-ki=jetë

asht ki, ky, dhe Is-met=Jetë,

IS-lam = jetë lam (mrapa), vise, v-IS-è, vë IS é, ven jetën esht. Në italisht, fjalën: esiste, es-IS-t‟e, e kuptoj me fjalët: Eshtë jetë, të esht. Ke emni Ismaili, IS-m‟a-ili, shifet qartë kuptimi dhe lidhja e këtij emni, ku unë kuptoj fjalët: Jetë (IS) më asht Ili, Ylli. Me anën e këtyne emnave, të kuptueshëm plotësisht në shqip, shofim infuencën albane të mendjes së ndritun të njeriut të shenjtë Ben Kazi, që i asht hangër haku e nuk e përmend njeri.

Në shqip asht edhe fjala: vISare, që e kuptoj me fjalët: Ven jetën e arit, që më len të kuptoj se kjo fjalë asht ma e naltë se fjala: thes-ar. Edhe për fjalët: “AS”, “OS”,”IQ”, “IS”, “Iç”,”Uç”, “US”, që i shof si pjesë të shumë emnave në Europë, mendoj se janë shkurtime të foljeve “asht”, “osht”, “isht”, ”usht”, dmth esistoj,

(esistencë) met, mbeti, ose:

jetoj. Ke emni: Osman, Os-ma-an, shof fjalën: Jeta man Hanën, ose: Jetë më asht Hana. Emnat: Taç=te-a-aç, Tuç=tu uç, Tish=ti ish,=ti je jeta, etj provojne thaniet e mia. E përsëris se shumë emna që mbahen me origjinë fetare:

ebreje, kristiane, budiste, muslimane etj, nuk janë krijue nga këto fe, që janë shumë ma të vonshme se origjina e popullit tonë dhe atij atlantidheas, por kanë qenë emnat esistues të përdorun në kohën kur u krijuen ato fe, nga njerëzit e shejtë që drejtuen fetë e tyne. Në ditët e sotme, vetëm gjuha shqipe i jep përgjigjen e saktë këtyne emnave. Kjo gja tregon shtrimjen dhe infuencën e madhe që kishte gjuha shqipe-albane nëpër botë. Nëse analizojmë formimin e emnit Azot, librat e shkollës na thonë se asht emën i ardhun nga greqishtja e vjetër, që don të thotë: -pa jetë, ndërsa simbas meje fjala Azot don të thotë të kundërtën, dmth: ka jetë. Në gjuhën kimike shënohet me germën N dhe quhet “Nitro”, por Lavuazieri, që ishte mason dhe dijmë që masonët e vjetër kanë pasë përdorun gjuhën shqipe në ceremonitë e tyne, ku edhe sot shumë nga formulat e tyne të ceremonive deshifrohen vetëm me gjuhën shqipe, diçka duhet të ketë ditun nga sekretet e lashta të librave atlantido-masone dhe vendosi ta quajë: à-Zot, asht Zot, (Asht jetë). Duke pa se nitratet i japin jetë të gjitha bimëve dhe përdoret me sukses në kombinime me barnat mjekuese në shërimin e shumë sëmundjeve, atëhere shofim se emni “Azot” asht zgjedhë me shumë saktësi si emërtim i këtij gazi kryesor në atmosferë. Simbas gjuhëtarëve, “Zot” në greqishten e vjetër don të thotë jetë, kështu na del fjala: - à-Zot, asht jetë. Dijmë gjithashtu që greqishtja e vjetër ka qenë nji dialekt i shqipes. Ama-zonjat, (mama-zonjat) qysh në kohën e Homerit, na dokumentojnë këta emna, sepse ishin bartëse të emnave Zot e Zonjë, të shpjegueme vetëm me gjuhën shqipe të ditëve të sotme.

Këtu na jepet kuptimi dhe lidhja e fjalës Zot, të barabartë me fjalën “Jetë”, sepse asht Zoti ai që i jep jetën gjithë universit. Në fe të ndryshme, emna ose fjalë qe kanë në përbamje të tyne fjalën “IS” e interpretojnë ate me fjalën “Zot”. Nga analiza e bame këtu ma sipër shofim se gjuha shqipe i jep shpjegim kësaj lidhjeje sepse kemi: IS = jetë, esistencë = Zot. Për shpjegimin e fjalës “PIRAMIDA”, studiues të ndryshëm mundohen të japin ndonji shpjegim të pabazuem, duke u lodhun më kot t‟i krahasojnë me gjuhë të tjera, që vetëm kanë huazue fjalë nga gjuha atlantido-albane. Unë po mundohem të jap shpjegimin simbas mënyrës teme dhe e lidh gjithnji me origjinën atlantidhease-albane të këtij emni. Simbas studiuesve, në lashtësi, piramidat kanë qenë quejtë PIREMIDE, pi-re-mi-dhe, pinë retë përmi dhe, ashtu siç asht emni i maleve Pin-di, (pin dituninë), Pin-det dhe Pi-re-nej (pinë retë ndenjun), emna mjaft me kuptim në gjuhën shqipe gegënishte, që flasim sot. Njikohësisht, asht dhe emni tjetër “PIRAMIDE”, në shqip : Pir-à-mi-dhe, pirë asht mbi dhe, që asht përdor krahas atij emni. Në historinë e Ilirisë dhe të Epirit kanë qenë disa mbretën me emnin Pir-i, Pi-ir-i (pin hir, nur), Pir-o, Pi-ir-o, Pi-rro. Edhe sot, kur duen të vlerësojnë ndonjanin, thonë: -Asht i ngranë e asht i pirë ai, që e thanë për të gjithë don të thotë se ai person asht i pirë, asht i plotësuem me të gjitha virtytet, kështu që emni: pir-a-mi-dhe don të thotë se ai konstruksion asht ma i për-sosuni (pir-sosuni) mi dhe, (mbi dhe). Krahina në jug të Shqipnisë quhet prej mijëra vjetësh: E-pir, Ep-ir, Ep-hir, (e përsosun, e-pir-sosun, ose: jep hir, rrezaton bukuri). Të dy emnat që i janë vu piramidës nga popullsia shqipfolëse janë shumë shprehës në gjuhën shqipe të sotme, sepse piramidat ishin ndërtesat ma të nalta të kohës, sa që arrinin deri ke retë, por ishin edhe shumë të përsosuna.

Shumë studiues po kërkojnë të gjejnë dokumente autoktone shqipe dhe i uroj t‟i gjejnë, por unë shof se edhe gjuha italiane, dhe greke, ashtu si dhe gjuhët e tjera të Europës, që kanë qenë të shkruejtuna, në shumicën e fjalëve dhe emnave, nuk janë gja tjetër, veçse maga-za (maga-zi-na) visaresh me emna dhe të dhanash për gjuhën shqipe-atlantidhease, që, po të dish t‟i k ërkosh e t‟i deshifrosh, do të zbulosh shumë gjajna të vlefshme për të gjitha gjuhët e sotme europiane, që kanë qenë folun nga i njajti popull: ai atlantidheo-albano. Gjuha greke dhe italiane dhe ma vonë të gjitha gjuhët europiane të shkruejtuna, janë zhvillue si gjuhë letrare në truellin albano- fono-atlantidheas të Ballkanit dhe të Europës e në gjithë territoret ku kanë qenë shtri, duke e lanë gjuhën e folun nga populli i tyne, si gjuhë dialektore, që në shumicën e rasteve u asimilue me vështirësi nga gjuha letrare, por në shkrimet e tyne, me anën e gjuhës dialektore shqipe, të ruejtun mjaft mirë nga shqiptarët, na bahen të kuptimta këto gjuhë europiane, që mësohen përmendsh, ndërsa gjuha shqipe i jep kuptim e përmbajtje fjalëve të këtyne gjuhëve. Edhe sot gjuha letrare shqipe ka tendencë të shkëputet nga gjuhët dialektore e për këtë arësye unë kambëngul që të ruhen me xhelozi dialektet, sepse janë miniera thesaresh gjuhësore, sepse në dialektet do gjejmë shpjegimin e mjaft fjalëve të vjetra, që shumë vetave i duken të pakuptimta. Shkrimtarët dhe studiuesit duhet t‟i rikthehen dialektit Gegënisht, sepse, në çdo studim që kam ba, kam pa që ka pasë dominue në të gjitha territoret shqipfolëse të Europës dhe ky dialekt ka ruejtë shumë thesare gjuhësore. Ky asht mendimi edhe i shumë studiuesve të tjerë. Nëse analizojmë kuptimin e fjalës syu, në italisht shkruhet:

ochio (okio), që në dialeke italiane ruhet me emëtimin e vjetër, që na e lidh me shqipen e që asht fjala: Oçi. Nëse i themi nji

fëmije shqiptar kur asht 2-3 vjeç, që të thotë fjalën sy, syu, ai do ta thote: ò çy, ò çi e nëse këtë fjalë e vejme në gojën e venetëve, na del: ò çi-ò , që, e shkruejtun ma gjatë mund të jetë: osht çi, osht si, osht sy ò. Edhe në gjuhët e tjera të Europës emna dhe fjalë shqiptohen ashtu siç janë, pa ia ditun shpjegimin. Gjuhën italiane, për ta ba të kuptueshme për popullsinë e shumëllojtë, që banonte në territorin e gjanë të perandorisë rromake, e kanë thjeshtue e heqë shumë fjalë të alfabetit, saqë nji italian e ka shumë të vështirë të shqiptojë germat e përbame në shqip e në gjuhë të tjera, si psh; dh,ll,gj,th,shq,q etj, kombinime bashkëtingëlloresh. Ndigjoj shumë persona sot në Shqipni, sidomos të rij e të reja, që po i heqin fjalëve nga nji “L” e “r”, germën “th” e “sh” po e zavendësojnë me “ç”. Fjalët teze, halla, daja e xhai (it. Gji-ai) po e zavendësojnë me fjalët “teta” e “xio” etj, ndryshime e heqje fjalësh që do sjellin zhdukjen e gjuhës shqipe, e cila asht pak ma e vështirë për t‟u folun, por shumë ma e pasun, ma shprehëse e ma preçise në shpjegimin e fjalëve. Prindërit dhe gjyshët e këtyne fëmijëve duhet të kambëngulin, që fëmijët, nipat e mbesat e tyne t‟i shqiptojnë tamam fjalët, edhe pse jane te veshtira per tu shqiptue, që ta ruejmë këtë gjuhë të lashtë të Yllorëve Ilirë, që e përsëris:

Asht trungu kryesor dhe çelësi i gjithë gjuhëve të Europës e të botës e për këtë duhet të jemi krenarë. (Fjala Xhaxhi, në italisht shkruhet: gi-a-gi, gji-à-gji, del fjalë shumë e vjetër dhe ka kuptimin e farefisit, ndërsa fjala xio asht transformim i fjalës gi-ò, gji-ò.) Zonja Elena Kocaqi ka ba nji punë të admirueshme në librat e saj, duke i shpjegue bukur shumë fjalë që na lidhin me kombet e tjera. Të njajtën gja ka ba dhe zoti Aristidh Kola me studimet e tij, zoti Robert d‟Angely me librin”Enigma”, z.Mathieu Aref, etj etj, autorë të nderuem, që kanë punue e po punojnë për dhanien e meritës që i takon kombit tonë, që këto 200 vitet e fundit, nga

drejtuesit e shteteve të Europës, po i hahet haku e po e marrin nëpër kambë, duke e kthye në mall për treg e për dhurata, për t‟i plotësue dëshirat shteteve mike dhe simpatizantëve të tyne, edhe pse ata nuk kishin e nuk kanë asnji lidhje gjaku me asnjanin nga popujt e Europës, ndërsa populli shqiptar, i marrë nëpër kambë, janë stërgjyshërit e tyne. Me këtë studim që po baj, duke i dhanë shpjegime simbas mënyrës teme disa emnave që kanë pasë e kanë në përdorim popujt nëpër botë, mendoj që do të ndihmoj në ecjen përpara të studimit të lidhjeve që ka populli ynë dhe gjuha jonë me gjuhën e vjetër atlantido-albane të përhapun në të gjithë popujt e botës. Duke studiue listat e emnave në gjuhen turk-isht, arap-isht, ata që i kanë shkruejtë japin edhe shpjegimin për çdo emën. Shumë emna janë quejtë turqisht ose arapisht, edhe pse shifet qartë kuptimi i tyne në gjuhën shqipe. Në shumë emna që ata nuk i japin shpjegim në gjuhën e tyne asht shkruejtë:-emën shumë i vjetër, dhe s‟ka si të jetë ndryshe, kur studiues të ndryshëm insistojnë që në lashtësi infuenca e popullsisë atlanto-albane ka qenë shtri në gjithë botën e njohun të lashtësisë. Më tërheq vëmendjen dhe lista me emna e nji gjuhe të quejtun “Yiddish”, që po ta shifni vetë, që, nga emni i saj dhe shumë emna aty, janë puro shqip, por ata që shkruejnë për historinë e këtij populli, nuk janë të sigurtë për origjinën, që herë e quejnë “gotike”, herë “ebraike”, herë ”ukrainase” e herë të përzieme, por, thonë ata, asnji fjalë e kësaj gjuhe nuk ka lidhje me gjuhët e vjetra dhe të reja të këtyne vendeve dhe, po të thellohen në gjuhën shqipe, do të shofin se asht nji dialekt i gjuhës tonë. Zonja Elena Kocaqi e ka paraqitun këtë popull, që banon në zonat e Lituani-Estonise, si popullsi me origjinë ilire. Shumë emna të vjetër që unë i konsideroj me origjinë gjithë europiane dhe shpjegohen me anën e gjuhës shqipe, kanë disa karakteristika të përbashkëta e të dallueshme menjiherë, që janë:

1 - Kombinime me fjalët Ar dhe Flori, që shprehin të njajtën

gja në shqip: njivlefshmëni me metalin e çmueshëm të arit.

2 - Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “at”, “et”.

3 - Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “An-a”, Hana.

4 - Emnat qe shoqnohen me fjalen italo-shqipe “al”, “ali”.

5 - Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “bi”, bir, bij.

6 - Vendosje e fjalës dëftuese “a”,”e”,”i”,”o” dhe “u” në vend

të foljeve shqipe: asht, esht, është, isht, iç, osht e usht.

7 - Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe”bri”.

8 - Emnat që shoqnohen me foljen shqipe”di”.

9 - Emnat që shoqnohen me foljen shqipe”dhe”, me dhanë.

10 - Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “dhe”, dheu, toka.

11- Emnat që shoqnohen me foljen shqipe “janë”,”an”,

nganjiherë transformohet në “jen” e “en”. 12- Emnat që shoqnohen me foljen shqipe”ban”. 13- Emna që shoqnohen me fjalën shqipe”er”,erë. 14- Emna që shoqnohen me fjalën shqipe “ra”,bie. 15- Emna qe shoqnohen me fjalen shqipe “re”, reja. 16- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “gii, gji”. 17- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe”im”,”em”. 18- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe: “ir, hir”. 19- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “on”, joni, i joni. 20- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “mar”, i-e mbarë. 21- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe “mir”, i-e mirë. 22- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe ”met”, mbeti. 23- Emnat që shoqnohen me foljen shqipe “lan”, lanë, lash.

24- Emna që shoqnohen me fjalën shqipe

ri”, rinon.

25- Emna që shoqnohen me fjalën shqipe

si, syu”.

26- Emnat që shoqnohen me fjalën shqipe ”vlla” dhe shumë e shumë fjalë të tjera të përbame e të veçnta, që zbërthëhen me anën e gjuhës shqipe

Në libër, po mundohem t‟i jap shpjegim emnave: Ana (Hana),

A-nd-re, A-le-sa-nder, A-thanas, Gjiu-ze-pe (Xhuzepe),

(Gjon), dmth. gjiu jonë, që në latin-isht e angli-isht kthehet ne Xhon. Emnat Gjin, Gjina, në italisht e në gjuhët e Europës janë transformue me emnat: Xhin ose Xhim e në Xhina. etj, etj, emna që do i shifni në këtë libër. Më vjen keq që nji pjesë e popullit tonë, në të kaluemen dhe tashti, këta emna të vjetër, të bukur e kuptimplotë në gjuhën shqipe, i kanë quejtë e po i quejnë, si emna “kaurrish”, fjalë të cilën e thonë me përbuzje, dhe në vend të këtyne emnave kaq të kuptimtë, që janë trashëgue nga gjuha atlantidhease-albane e që po i përdor e gjithë bota, vejnë emna arapë e të vendeve të tjera të hueja që nuk ia dijnë kuptimin, por që në gjuhën arape e në gjuhët e tjera janë të kuptueshëm.

Gji-on

Kam hasë në njerëz me emna të huej që i përkthehen në shqip:

Ruhu nga kuajt, kundër ndryshk etj dhe, tashti që ia kanë mësue kuptimin, i vjen turp nga emni i tyne dhe duen ta ndërrojnë atë. Emnat puro shqiptarë kanë lindë bashkë me njerëzimin dhe nuk kanë lidhje me asnji fe të botës. Kanë qenë këto “kaurrë”, që na i kanë ruejtë me dashuni e saktësi deri në ditët e sotme këta kombinime emnash kaq të bukur e plot kuptim në gjuhën shqipe, që i kanë pas mbajtë gjyshët dhe stërgjyshët e tyne. Këta emna na tregojnë lidhjen e popujve me kulturën e lashtë të atlantidheas-albanëve, që i lidh të gjithë popujt e Europës. Edhe emnat e shenjtorëve që i kanë mbajtë këta emna puro shqip, na tregojnë se ata njerëz të shenjtë kanë qenë me origjinë shqipfolëse e për këtë duhet të krenohemi. Këta emna kanë qenë të stërgjyshëve tanë e të popujve të Europës, atlantidheas-albanë e që kanë qenë vllazën midis tyne. Kanë pas të njajtët emna, të njajtin gjak e të njajtën zanafillë. Në këtë libër po mundohem t‟i jap shpjegimin në shqip, (sepse shqipja i shpjegon), të emnave italianë e grekë e të vendeve të tjera, të përdorun para ma shumë se 2 000 vitesh në hapsinat e

Europës, ku ka qenë shtri perandoria e Rromës e që provon se gjuha shqipe-albane ka qenë përdorë në gjithë Europën, ashtu siç flitet edhe sot në Shqipni. Këta emna i kam marrë ke enciklopedia italiane e emnave në internet.

Autori

Zbërthimi i emnave italianë, grekë e iliro- shqiptar me anën e gjuhës shqipe

Në shumicën e emnave italisht, që fillojnë me germën “A”, kjo germë ka kuptimin e foljes tonë “asht”, që edhe në të folmen e përditëshme, në dialektin geg, herë përdoret si “à” e herë si folja “asht”. Shofim se sa kujdes i vinin të parët tanë kuptimit të emnave, sepse jo të gjithë emnat mund të përdoreshin për çunat dhe për gocat, përshembull, emnat që fillojnë me “aga”, qysh ne fillim të emnit na tregojnë që janë emna për meshkuj e nuk përdoren për femna, sepse i humb kuptimi, edhe nëse mbarojnë me zanoren”a”.

A

Abaco. A-ba-co, në shqip shkruhet A-ba-ko, në gegënisht merr kuptim si fjala: Asht ba këtu, asht lind këtu, asht autokton. Për goca mund të përdoret siç asht. Abato. A-ba-at-o. Në shqip kuptohet si: asht ba at (at = i pari i shtëpisë, vendit etj, që asht dhe ma i dituni). Për femna nuk shkon. Ky emën përdoret dhe për drejtuesit kristianë. Abeona. A-be-ona. Duhet të ketë kuptimin: E dituna (a,be, abetare) jona, ose: asht bejleresha jonë. Fjala “be” asht quejtë fjalë turke, por simbas zbërthimeve të shumë emnave në këte libër, fjala “be” më del pikërisht me kuptimin që ka: Be, bej, dmth i parë vendi. Mendoj se fjala ”be”, bej duhet të jetë e njivlefshme me fjalën shqipe: Be, i betuem, njeri me besë etj. Për çuna bahet: Abeon-o. Abbonndanzio. A,b-bon-n‟d‟an-zi-o. Në shqip: A,b, bon, mëson, ndër anë zaj (të mësoj) Fjalet “A,b” kanë pasë kuptimin siç asht dhe sot: Abetare, dituni. Shprehja bahet në shqip: Dituni

të bon, (ban,bën,) n‟ër an të dheut n‟zaj unë. Në gegënisht, shpesh herë, fjala “za”, zaj, ndryshohet ne “zi”. Për goca bahet Abbondanzia, Abbondanza. Abdone, A-b-don-e. Në shqip unë e shpjegoj me shprehjen: a,

b don, dmth don të mësojë alfabetin, shkollë. Me këtë emën

shprehet dëshira e prindit, që fëmia të bahet i ditun. Germa “e” në fund e përmbledh emnin në Abdon-è, dmth: Abdon esht, është, asht. Në variantin femnor mund të përdoret: Abdona. Në Shqipni përdoren emnat e ngjashëm: Abdi-a, Abedin-a, Abidin- a, që mbahen gabimisht si emna arapë, kur shihet qartë kuptimi i tyne në gjuhën atlantidhease-albane. Abelardo. A-bel-ar-do. A-b-el-ar-do. Në gjuhën shqipe kuptohet si fjala: A-bel-ar-do, del emën italo- shqip që zbërthehet në: Asht i bukur-ar dho, ku fjala “Ar” haset shpesh në emnat e njerëzve, për t‟i tregue ata të pasun nga shpirti. Në shqip kemi fjalën Ar-sye, me kuptimin që virtytet duhet t‟i kesh para syve. Ne variantin e dytë, fjalën “el” e kam quejtë të njivlefshme me fjalën “erë”, ose me fjalen: “yll”, dhe me këte arsyetim, emni merr kuptimin: A,b (dituni), er (freski ere, ose yll) dhe ar dho (Zoti). Për goca mund të bahet Abelarda. Abenzio. A-be-n‟zi-o. Simbas shënimit për këtë emën, në shpjeguesin e emnave italianë, thuhet se asht autokton i vjetër e i pashpjeguem. Nëse e bajmë: A-be-n‟zi, a-be-n‟zaj-o, na del plotësisht i kuptueshëm në shqip. Prindi, duke dashë që i biri të jetë i ditun, i thotë: A,ben-n‟zaj, mëso. Për goca mund të bahet

Abenzia. Abenza. Abeono. A-be-on-o.Emnin e kuptoj me fjalët: A-be-joni osht.

I ditun, me a,be, (abetare), i joni osht. Për goca bahet: Abeona. Abbondio. A-b-bon-di-o. Në variantin e vjetër atlantideas, duhet të ketë qenë A,b-bon-di-ò, që në shqip don të thotë: a-b- bon, ban die, dituni, ose me nji kombinim fjalësh që marrin kuptim me anën e shqipes dhe të italishtes. Emni don të thotë:

A,b-bon,(buono), dmth, mirë-din. Si gjithmonë, fjala ò, osht, asht e mavonëshme. Për goca mund të bahet Abondia. Abibo. A-bi-bo. Asht nji kombim fjalësh që marrin kuptim në gjuhën shqipe gegënishte: a,bi-bo, bon, dmth se prindi kur i ven këtë emën fëmijës, don që ai të shkruajë e t‟u mësojë të tjerëve dituninë, dmth: a,bi-në, abetaren bon. Ky emën përdoret dhe në Shqipni në formën: Abib. Për goca mund të bahet Abiba. Abidos. A-bi-do-os. Asht variant i emnit të masipërm në greqisht dhe e kuptoj si: A-bi-don osht. Abele. A-b-e-le. Asht emni i nji prej çunave të Adamit (Ademit), por simbas meje në lashtësi duhet të jetë shkruejtë:

A,be-e-le, dmth se prindi arsimdashës, me lindjen e atij djali, mendon se me këtë emën shpreson të ketë nji fëmijë që ka lindun bashkë me dituninë,me:a, be, me abetare të mësueme. Siç asht, mund të përdoret dhe për femna. Abramio. Abrami-o. Asht emën i njajtë me Abramo. Abramo. Abramo. Asht emni i profetit Ibrahim. Në dokumentat antike quhet: A-vram-i, Avraham.(A-i- vrami) Nëse e shifni, edhe në kombinimet e këtij emni mund të nxirren kuptime nga gjuha shqipe, po të dihet se për pak vrau të birin për fjalën e dhane zotit, në shqip”Besa”, që ka pasun ma vlerë se vetë jeta e personit dhe ma vlerë se jeta e fëmijës së vetëm të tij, që ishte mbi jetën e personit vetë. Aca. A-ka. Kuptimi këtij emni na kujton emnin: A-dem, që mund të ketë qenë krahasue me emnin e mashkullit të lopës. Ka mundësi që emni Aka të thotë pikërisht këte gja: Asht i fuqishëm si kau. Ka qenë përdorë si emën çunash. Për goca nuk shkon. Acacio. Aka-ci-o. Me arsyetimin e emnit: A-ka, ky emën kuptohet: asht i fuqishëm si kau, shif si osht. Në nji variant të vjetër, ky emën me del si: Aga-çi-o dhe atëhere ky emën merr kuptimin si fjalia: Aga çi, që ò,osht, dmth asht zotni. Për goca nuk shkon. Në variantin greqisht bahet: Akakios.

Acaicos. A-ka-ai-ko-os. Ak-ai-ko-os. Emën grek. Në variantin e parë kemi: ash kau ai ko osht. Nëse e bajmë si ma sipër: Agai ko osht emni merr kuptim në shqip. Në variantin e dytë kuptohen fjalët: Hak, ai osht, i drejtë ai osht. Për goca nuk shkon, sepse fjala “ai” asht për çuna. Acario. A-ca-ar-i-o. Në shqip: A-ç‟a-ari-o, A-ka-ari-o, që shpjegohet në dy mënyra: mund të jetë emën shumë i vjetër, që i zbërthyem na del: à-ka-ar, që don të thotë se ai femijë asht zotnues, ka ar (në virtyte), ose: A çfarë ari osht. Mbaresa “i” asht karakteristike në gjuhën shqipe, ndërsa mbaresa tjetër:”o”, siç e kam shpjegue ma sipër i jep emnit kuptim dëftues, kështu na del:

Akari-ò dmth Akari-osht. Në variantin tjetër, ky emën mund të jetë ma i ri dhe del kombinim shqiptaro-italian, sepse do të kemi: à-cari-ò, à kari ò, (asht i shtrenjtë osht), por nuk më duket bindës. Për goca bahet Acaria, Açaria, Akaria. Achille. A-chi-lle, A-ki-il-le, në shqip shkruhet Akili. Asht emën që e ka pasun dhe heroi legjendar i Trojës. Shpjegohet plotësisht me anën e gjuhës shqipe si shprehja: A-ki-il-e, ose: a- ki-(i)-le, që don të thotë se kur ka lind ai fëmijë, të afërmit, të mrekulluem parashohin se ka lind nji hero, pyesin prindin: A-ki- e-le, kush na paska lindun që po na gëzon shtëpinë!? Në variantin e dytë kuptoj fjalët: A ki illi ish le, a ky Ylli-esht le? dhe afron ma shumë me variantin në shqip: Akili, që ka pas edhe nji emën të dytë që ishte: Aspet, të cilën e kanë vlerësue si fjala shqipe: asht i shpejtë, sepse Akili ishte shumë i shpejtë në garat olimpike. Kështu siç asht mund të përdoret edhe si emën femnor. Achillios. A-ki-illi-os. Asht varianti greqisht i emnit të Akilit, ku shifet prapashtesa “os” me kuptimin si folja shqipe: “osht”. Në nji variant tjetër asht shkruejtë: Akilleus, që asht emni:

Akile me mrapashtesën us, usht, asht dhe përforcohet mendimi

se emni i Akilit duhet të kuptohet vetëm në shqip si: Asht ky ylli që ka le. Per goca bahet: Akillia. Acilio. A-cili-ò. Ac-ili-o. Në shqip lexohet Açilio dhe asht i kuptueshëm, po ta shkruejmë: à-çili-ò që don të thotë se ai fëmijë ka lind i çelët, bardhë. Me fjalën”çil” thërriten edhe sot në Shqipni kuajt e bardhë, të çelët dhe njerëzit bjondë e me quka në fytyrë. Në shqip fjala çil=çel. Variantin e dyte e kuptoj si:Aç,asht Ili o. Për goca mund të bahet Acilia,Açilia. Achira. A-ki-ir-a. Ac-hir-a. Në këtë emën kuptoj fjalët: asht ki ir-a, aç hir-a. Fjala “ir” në dialekte të ndryshme shndërrohet në:

yr, ose ur. Emni mund të përdoret për të dyja gjinitë. Acylino. A-ky-yli-in-o. Grek. Me këtë ndamje, në shqip emni nuk don shpjegim. Për goca bahet: Akylina. Aciscolo. A-cis-co-lo. Në dialektin çam edhe sot po kështu thuhet: à çin ke lè? Na del emën i bukur në formën e nji pyetjeje. Për goca bahet: Aciscola, Açiskole. Acrisio. A-kri-si-o. Në shqip shkruhet: Akrisio, Akrizio dhe merr kuptim, sepse na del: à-kri-zi, dmth që ai fëmijë ka lindun ezmer, kokëzi, me flokë të zez, pastaj bahet Akrizi-ò,osht, ose:

asht kri (shif) si o. Për goca duhet të jetë Acrisia, Akrisie, Akrisia, Acrizie. Ada. A-da. Asht vu ke emnat femnorë. Në shqip zbërthehet në: Asht dhanë, ose asht da (nga Zoti), për t‟u ba fëmijë i famshëm. Mund të përdoret për të dy sekset. Adalardo. A-dal-ar-do. A-da-al-ar-do, në shqip shpjegohet po ta zbërthejmë me shprehjen: à-dal, ar-do, dho, që e shpjegueme për të gjithë don të thotë: asht dalë (lind), ar do, dmth ar dho. Emën shumë i bukur sepse prindi i gëzuem i shprehet miqve: Me lindjen e këtij djali, zoti më dha nji fëmijë të çmueshëm si ari. Variantin e dyte e kuptoj si: Asht lind, me krahe fluturues, ar dho (zoti). Për goca bahet: Adalarda.

Adalberto. A-dal-bert-o, A-dal-b‟er-t‟o.Në shqip shpjegohet si: à-dal, bert-ò, që e shpjegueme për të gjithë, duhet të interpretohet kështu: ka dalë, (ka lind), bert-ò, ku fjalët bert-ò janë të njivlefshme me fjalët shqipe: i pirë-ò, i pir-sosun osht. Siç e kam theksue ma sipër, popullsia autoktone albanafone, nëse do e quajmë kështu popullin autokton të Italisë, për nji njeri të përsosun, pir-sosun thoshte që ai: asht si uji i pastër e i kulluem, për ta pi në kupë, në gotë, e të kënaqesh sepse të heq etjen e të jep kënaqësi. Në italisht, në lashtësi fjala: i pirë = i bert, kështu mer kuptim dhe emni Bert-ò. Nëse fjalës”b‟ert” i vejmë apostrofin pas germës “b”, na interpretohet me gegënishte. Ba ert, ba si era, i-e lehtë si era. Në këtë mënyrë, emni merr kuptimin: A dalë, a lind, ba erë asht. Për goca bahet:

Adalberta. Adalfredo. A-dal-fre-do, A-da-al-f-re-do. Në gjuhën shqipe zbërthehet plot kuptim në: à-dal, fre-do, që e shpjegueme për të gjithë, don të thotë se prindi u thotë të afërmve: à dalë (ka lindun) nji fëmijë shumë i shkathët e i fortë, si nji kalë i fuqishëm, që për ta përmbajtun fre-don. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Asht dhanë, asht lind krahu fluturues(al-f) re, mret të dho. Po të bahet në gjininë femnore e ndryshon kuptimin. Adalgiso. A-dal-gis-o, në gjuhën shqipe zbërthehet në: à-dal, gis-ò, dmth se à dal (ka lindun) nji fëmijë, që i asaj rrace osht (Gjis-ò). Kështu shofim që prindi i mburret të afërmëve: Shikoni se çfarë rracë i fortë asht djali im. Për goca bahet: Adalgisa. Adalrico. A-dal-ri-co, A-da-al-ri-ko. Asht nji fjalë që don të thotë: asht dalë (lindun) rri ko, rrin ko. Për goca i ndryshon pak kuptimi. Në variantin e dytë bahet: Asht dhanë krahu fluturues që rrin ko, rrin këtu, ose: na rinon këtu. Për goca mund të bahet Adalrica, Adalrika. Adamo, në shqip A-dem, asht dhe emni i tatës tem. Ky emën, ashtu siç janë dhe shumë emna shenjtësh, mund të zbërthehet me

disa kuptime: à-dam-ò, ku fjala e parë dhe e fundit janë të kuptueshme. Fjala “dam”, nëse e krahasojmë me fjalën shqipe “dem”, janë dy fjalë të njillojta për dy dialektet e Shqipnisë, që mund të shpjegojë dhe legjendën e Adamit ose Ademit me Evën (Havanë), që, duke hangër mollën e ndalueme, i banë dam, dem vetes, por njikohësisht u danë, u banë të dam, ndam nga qeniet e pavdekëshme dhe u kthyen në persona që mund të lindnin fëmijë, por që edhe duhej të vdisnin. Njikohësisht dem quhen dhe meshkujt e fuqishëm të lopëve, që përdoren për të shtue rracën. Simas kuptimit te fundi nuk shkon per goca. Sima dy kuptimeve te para, per goca bahet: Adama. Adelaide. A-dela-i-de. Nga ndarja e bame i shifet kuptimi në shqip si: A dela, (dele) i dheut. Duket emën në formën e nji pyetjeje. Asht emën femnor, sepse delet janë femna, por mbaresa: i dheut te ban ta kuptosh edhe per çuna. Adelasia. A-dela-si-a. Edhe ky emën asht vetëm për goca dhe në shqip kuptohet si emni i masipërm. Adele. A-dele. Në këtë emën për goca, shifet menjiherë kuptimi në shqip: asht e urtë si dele. Adelina. A-del-ina. A-de-el-in-a. Edhe ky emën femnor kuptohet në shqip me fjalinë: Asht delja ina, jona, ose: Asht de, era jonë asht. Me kuptimin e dyte, per çuna bahet: Adelin-o. Adelardo. A-del-ar-do, në gjuhën shqipe ndahet në: à-del, ar- do, dho, ku fjala “del” asht e diskutueshme, sepse në shqip don të thotë del=dal, por delja asht nji kafshë e butë me të cilën krahasoheshin njerëzit e urtë. Në njanin variant do kemi: a del, a lind, ar të jep dhe në variantin e dytë do të kemi: asht dele, ar të jep. Në të dy variantet, asht emën i bukur. Për goca mund të bahet: Adelarda. Adelberto. A-del-bert-o, A-del-b‟ert-o, asht fjalë që në shqip zbërthehet: à-del-bert-ò, që, ashtu si ke emni sipër, fjala “del” mund të interpretohet si ma sipër dhe fjala “bert”= me fjalën

shqipe “i pirë”, ose: b‟ert. Emni mund të interpretohet në dy mënyra: asht dele, e si uji i kulluar që të vjen dëshira ta pish dhe në variantin e dytë do të kemi: asht dalë (ka lindun), ba erë osht Në të dy variantet asht emën i bukur. Për goca mund të bahet:

Adelberta. Adelchi. A-del-chi, në shqip shkruhet: Adelki, që e ndame na zbërthehet në: à-de-el-ki, që don të thotë: asht de-erë ky (ki) ose asht lindun ky. Për goca nuk shkon, sepse fjala”ki” asht në mashkullore. Adelfo. A-del-fo, A-de-el-f-o, e shkruejtun si ma sipër, na del:

à-del-fo që në dy variantet mund të shpjegohet si: asht dele e

fome (ngopme) ose: ka lindun, dalë i fomun

Në dialektin geg fjala fo, fom, fomun=ngopun. Në variantin e dytë kuptoj fjalet: Asht de, erë fluturake osht, ku në lashtesi fjala “de” ka qenë përdor me kuptimin: dhe, tokë ose: dhe, me dhanë. Fjala “el” në formë përkëdhelie përdoret në vend të fjales “er”, erë. Germën “f” do e shofim në shumë kombinime emnash ku më del me kuptimin: flutura, fluturim, ose, siç i kanë pas thonë të parët tanë: flur (dmth fluturon shumë shpejt). Me këto arsyetime emnin e kuptoj me fjalët: Asht dheu, erë flur-a-ke osht, asht i madh sa toka, ma i shpejtë se era osht. Për goca bahet: Adelfa. Adelgardo. A-de-el-g-ar-do, mund të interpretohet njisoj si emni Adalardo, ku germa “g” asht shtue në vend të fjalës “gi”, gji, rracë, dhe emni mer kuptimin: Asht de-erë, gji, rracë ari të dho. Për goca mund të përdoret në formën: Adelgiarda,

Adelgjarda. Adelmo. A-del-mo, A-de-el-m‟o. Shpjegohet si fjala: à-del- mo, që don të thotë, asht lindun, asht dal njani tashti. Në dialektin geg fjala “mo”= tashti ose me fjalën mo-re, o-re. Në variantin tjetër mund të jetë: Asht dele, more. ( Ku fjala “mo- re”,”o-re”, mendoj se në fillimet e saj asht përdorun siç themi

(i ngopun).

sot: mo mret, or mret, ku fjala “re” e dijmë se i thonë resë në qiell, por edhe mretit-re, që asht si reja, mbi të gjithë.) Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Asht de, erë më osht, asht sa dheu, sa toka, fllad ere (el) më osht. Për goca mund të përdoret si:

Adelma. Adeodato. A-deo-dat-o, asht nji emën që mund të interpretohet në à-de-o-d‟at-o; a-dhe-o-dhan at (i ditun)-o, që në shqip don të thotë: asht zot i ditunive dhe pleqsive, i madh sa toka dhanës ditunie ò. Për goca bahet: Adeodata. Adina. A-dina. Në shqip kuptohet si emni: asht e dituna. Në gjuhën ruse fjala”adin” don të thotë: Ni, nji dhe nga kjo fjalë më del dhe kuptimi i numrit NJI, sepse bahet: à-di-in-a, asht e dituna, njina, njona. Për çuna mund të bahet: Adin-o. Adolfo. A-dol-f-o. A-do-ol-f-o. Mendoj se do ishte ma i saktë, nëse do ishte shkruejtë: A-dal-f-o, me kuptimin që ai fëmijë ka lind fluturak si engjëll. Në variantin e dytë, kuptoj fjalët: Asht dhonë (nga Zoti) krah fluturak osht. Për goca mund të bahet:

Adolfa. Adolorata. A-dol-or-at-a. Në italisht fjala”dolor” ka kuptimin:

dhimbje, por kuptimi i emnit nuk ka lidhje me këtë fjalë, sepse kemi: A dol, asht dal or at a, asht dalë ar i ditun asht. Mbahet si emën femnor, por me këte kuptim mund të përdoret për të dy sekset, ose për çuna mund të përdoret: Adolorato. Adone. A-don-e, asht emën me shumë kuptim në të dyja gjuhët. Në shqip don të thotë: à-dhonë, siç i themi dhe sot kur lind femija: të ka dhonë, të ka falë zoti nji fëmijë. Edhe në italisht ka po këtë kuptim fjala dono=dhuratë. Fjala në shqip e në italisht ndahet në à-don-e, që në shqip don të thotë: à dhonë esht. Për goca mund të përdoret siç asht ose të bahet: Adona. Adria. A-dri-a. Asht fut ke emnat femnorë, por siç shifet kuptimi në shqip: Asht drit-à, a ndrit asht, mund të përdoret për të dy sekset. Në Shqipni përdoret thjesht: Drin, Drita.

Adriano. A-dri-an-o, asht emën i fisit Ilir të Adrianëve. Fjala zbërthehet në: à-drit-jan,ose: asht dritë Hane o. E gjithë fjala mund të shkruhet në italisht: Adrian-ò, ose Adrian-osht. Përdoret shumë dhe në Shqipni. Për goca bahet: Adriana. Adrianopoli. A-dri-an-o-poli. Në këte emën qyteti, kuptimin e fjalës “Adriano” e dijmë, ndërsa fjala “Poli” nga studiues të ndryshem quhet: pol, qendër, por mund të jetë edhe fjala shqipe:

polli, pjellë, kështu që emni i këtij qyteti bahet: Pjellë, vepër e adrianëve, ose: Adrianë polli. Adrione. A-dri-on-e, zbërthehet në à-drit-jon, plot kuptim në gjuhën shqipe. Germa “e” në fund e plotëson këtë emën në italisht, ashtu siç ndodh me germën “o” dhe do të kemi: Adrion- e, dmth Adrijon-është. Për goca mund të përdoret po ky emën ose mund të bahet: Adriona. Aethalas. A-et-hal-as. Emën grek. Në shqip, italisht dhe, po shof dhe në greqisht, shpesh herë vihet germa “h” para zanoreve. Në shqip psh: Ala = Hala, Ana=Hana. Këtë emën e shpjegoj me fjalët: Asht i dituni(et), krah fluturues asht. Mendoj se asht i bukur për të dyja gjinitë. Aetherios. A-et-heri-os. Emën grek. Me arsyetimin e emnit të masipërm, këtë emën e kuptoj si: Asht i ditun, si eri osht. Kuptohet që asht emën mashkullor, sepse thotë:”eri” dhe jo”era”, që asht femnore. Afro, asht emën puro shqip dhe nuk don shpjegim. Me këtë fjalë asht kombinue emni i perëndeshës Afro-dita dhe i yllit të mëngjezit, sabahut, Afër-dita, që nuk duen shpjegim në shqip, sepse quhet: Afrodita, Afro-dita, Afron dita. Në këtë formë mund të përdoret edhe për goca. Agabio. Aga-bi-o, asht emën puro shqip, me origjinë shumë të lashtë. Fjala “aga”, përdoret edhe sot, në shenjë rrespekti para emnave të burrave të shtëpisë, kur nuset e reja i thërrisnin psh:

Aga Adriano, Aga Adem etj. Emni Agabio ka kuptimin: Bij të

agait, bij të zotnisë. Në italisht bahet: Agabi-ò, Agabi-osht. Sot po përdoret ma rrallë. Për goca bahet: Agabia. Emni Aga, Ago, Ag dhe Ag-im i quaj të njajtë. Agamenone. Aga-menon-e, asht emën shumë i vjetër, që në gjuhën shqipe nuk don shpjegim, sepse po ta ndajmë në Aga- menon asht i kuptueshëm si fjala Agai i mençun. Ashtu si të gjithë emnat e tjerë, në italisht i shtohet germa “e” në fund dhe do të kemi: Agamenon-e, Agamenon-esht. Për goca nuk shkon. Agape. Aga-pe, po të zbërthehet në Aga-pe në gjuhën shqipe, nuk do shpjegim, sepse të afërmit i thonë: Aga-pe, prindërve të gëzuem për lindjen e atij djali. Për goca nuk shkon, megjithëse ky emën përdoret edhe për femna. Agapito. Aga-pit-o. Emën që në shqip zbërthehet në Aga-pit-o, ku fjala pit, i pirë, që në disa emna sipër e kemi hasun me variantin italisht ”bert”, na del emën shumë i bukur, që ka këtë kuptim: Aga i pirë o, osht, ose Aga i kulluem si uji i pijshëm osht. Për goca nuk shkon. Në greqisht bahet: Agapios. Agata. Aga-t-a. Asht emën që përdoret ma shumë për goca, por simbas mendimit tim duhet të jetë vetëm për çuna, sepse fjala”aga” ka qenë përdorë e përdoret në shenjë rrespekti vetëm për burrat: aga të asht. Në italisht mund të interpretohet si: a-gata e na del: asht qetja, macja, e nuk besoj t‟i pëlqejë ndonjanës të krahasohet me qeten. Agathangelos. Agath-angel-os. Asht varianti në greqisht, që duhet të jetë emni i masipërm, me shtesën: Angel-osht. Agathe. Aga-t‟he. Grek. Asht në listën e emnave femnorë, që mendoj se nuk asht i përshtatshëm. Ky emën shkon ma tepër për çuna dhe kuptohet si: Aga-t‟e, aga të esht. Agathonikos. Aga-thoni-ko-os. Asht emën grek që kuptohet menjiherë në shqip si: Agai thoni ko, këtu osht. Asht emën çunash. Për goca nuk shkon.

Agatokle. Aga-at-o-k-le. Emni do ishte ma i plotë nëse do shkruhej: Aga-at-o-ke-le, që e kuptoj me fjalët: Aga, i ditun(at) o ke le. Nuk bahet emën femnor. Agazio. Aga-zi-o , që po ta zbërthejmë në gjuhën shqipe do të kemi: Aga-zi-ò, që don të thotë se ai fëmijë ka lindun ezmer, zikosh, ose kemi dhe Aga-si-o, që mund të jetë ma i saktë me kuptimin në dialektin geg: Aga si(që) ò, dmth asht aga, zotni Në italisht, shpesh herë, germa “z” zavendësohet me germën ”s”. Për goca nuk shkon. Agelao. Ag-e-la-o. Ilir. Emni do ishte ma i plotë nëse e shkruajmë: Aga-e-la-o, që kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: Aga e la, aga e la në jetë, e lindi. Për goca nuk ban. Agenore. Ag-e-nor-e. Fjala e zbërthyeme na del: Ag(a)-è-nor- e. Dy fjalët e para tashmë i dijme. Fjala “n‟ore” në shqip don të thotë: nor = ner = nder, por e ka origjinën nga gjesti shumë i vjetër i popullit atlantideo-albano-shqiptar që të japin dorën, n‟ore=në dorë, të japin “Besën” e të kanë dhanë zemrën në dorë. Të gjithë fjalën duhet ta kuptojme si: Ag(a) è (eshtë) me besë. Për goca nuk shkon. Agesilao. Ag-es-il-o, zbërthehet në Ag(a)-es-il-a, E gjithë fjalia mund të interpretohet si: Ag(a)-è, eshtë, il, yllë asht. Për goca nuk shkon. Agnese. Agn-es-e. Asht i regjistruem si emën femnor. Fjala “agn”, duhet të jetë fjala: aga, por në dialekt mund të kuptohet me agun, agimin e ditës dhe emni merr kuptimin: Agime esht. Në greqisht dhe ilirisht asht: Agnes. (Anjes) Agostino. Ag-ost-in-o, asht emën shumë i vjetër e shumë i përdorun edhe në Shqipni. E zbërthej në: Ag-ost-in, që don të thotë: Ag(a) osht in, yni o. Nëse fjalën “ag” e marrim si fjalën shqipe agim, emni mund të shkojë edhe për goca si: Agostina. Agricola. Ag-ri-ko-la. Emën mashkullor që në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Ag të ri ko la (në jetë). Për goca nuk shkon.

Agrippa. Ag-ri-ppa. Ag-ri-ip-pa.Simbas meje, e zbërthyeme në Ag(a)-ri-pp-à, duhet të jetë e njivlefshme me fjalën: Agai i ri po, po-à. Duke mendue se fjalët “po, po” në italisht i thonë gaznave të njeriut, që mos tingëllojë keq ky emën, e kanë lanë vetëm me dy ”pp”. Nëse fjalèn “ag” do e marrim si fjalën shqipe: agim, ky emën na del me kuptim për të dy sekset sepse më jep kuptimin: Agimi i ri (asht) pa, dmth se me lindjen e atij

fëmije, të afërmit po shofin se po agon nji rracë e mirë. Variantin e dyte e kuptoj si: Aga i ri e i pame. Për goca ka qenë përdor:

Agripina, Ag-ri-pi-ina,

Afrani. A-fr-ani-o. Emnin e kuptoj me fjalët: asht flutur si Hanë o. Për goca bahet: Afrana. Aiace. Aiak-e. Simbas zbërthimit të bamë ma sipër do të kemi:

A-iaç-è ose A-iak-è ose A-jak-è. Emni Ajak, Ajaks ka qenë emën që e kanë pasun shumë mbretën të lavdishëm në lashtësi në territoret e Ilirisë, kështu, që fëmija t‟i ngjante këtyne mbretënve, i asht vu emni Ajaks dhe fjala “e” në fund e përforcon këtë sepse na del: Ajak-è, esht. Në italisht, për efekt se germat “c” dhe “e” së bashku lexohen “çe”, fjala e humb kuptimin e saj, sepse lexohet: Aiaçe, qe don te thote: Ai asht-e, ai jete esht. Ajaksi kujtohet e nderohet në Hollandë, si mbreti që udhëhoqi popullin ilir atje dhe krijuan kombësinë e Hollandës. Për goca nuk shkon. Aida. Ai-da. Në shqip kuptohet me fjalinë: Ai (Zoti) e dha. Në këtë formë mund të përdoret për të dy sekset. Aidano, Ai-dan-o. Ai-da-an-o. Në shqip duhet të ketë qenë:

Ai-dhanë-ò, osht. Varianti i dyte asht: Ai (Zoti) dha Hanen o. Për ne shqiptarët duket emën i bukur që nuk don shpjegim dhe asht i ngjashëm me emnin: Le-ka. Aimone, Ai-mon-e. Ai-m‟on-e. Në shqip bahet: Ai-mon-è. Në këtë mënyrë nuk ka kuptim, por nëse marrim parasysh se populli ynë, krahas emnit Amon, që ka qenë emni i Zotit të madh,

Ag-ri-pin-a dhe ka kuptim.

përdor dhe shkurtimin e këtij emni:-Mon, që asht shumë i përhapun në Shqipni e duke e bashkue me këtë fjalë, emni i masipërm merr kuptim sepse na del: Ai, Amoni-è, eshtë, ose në të folmen e popullit do kemi: Ai, Moni-è, eshtë. Duhet të ketë qenë emni i ndoji perëndie, sepse populli atlantidheo-arian i Europës nuk e kishte në natyrën e tij që fëmijën e vet ta krahasonte me zotin. Në variantin e dytë, kuptoj fjalët: Ai m‟i Honë esht. Emni asht vetëm për çuna. Ahmet. Ah-met. Shqip. Me emna pemësh dhe lulesh, janë kombinue shpesh emnat e të parëve tanë. Pema e ahut simbolizonte forcë, jetëgjatësi dhe bukuri. Për goca nuk kombinon, sepse pema e ahut asht në gjininë mashkullore. Afmet. A-f-m‟et. Shqip. Duket si emni i masipërm, por i zbërthyem duhet të ketë pas kuptimin: a fluturak met, asht mbet (në jetë), nji futura me dituni (et). Ky emën mund të bahet për goca si: Afmete, Afmeta.

-.-.-.-.-.-.-.-.-

Disa emna që do shikoni ma poshtë fillojnë me fjalën “al”, që asht shumë e përhapun nëpër popujt e Europës. Duke mendue se fjala “Ali” asht përdorun si emën shumë i vjetër nga popujt e lashtë atlantidheas-albanë të Europës, mendoj se fjala ”AL” do të jetë origjina e emnit “Ali”. Edhe në kombinimet me këte fjalë, emnat marrin kuptim. Mendoj që emni “Ali” dhe fjalët”al”,”ala”,”ali” në italisht, duan të thonë: krah për fluturim si ato të shpendëve dhe të aeroplanëve e duhet të kenë qenë të njajta me emnin “ali”. Njikohësisht, me anën e kësaj fjale na

zbulohet dhe kuptimi i maleve: Al-pe, Al-pi, që nuk duen shpjegim në gjuhën shqipe që kuptohen si fjalët: Al (krahët fluturues) pe atje në majë të këtyne maleve. Fjala “pi” në dialekte të gegënishtes zavendëson fjalën ”pe”, ose mund të jetë përdor si fjala”pij”, me kuptimin se në majë të atyne maleve mund t‟i takoje krahët e kohës e mund të pije nga ato. Emni i

maleve

shqip. Në disa kombinime emnash, fjala”al” zavendësohet me fjalën “ol”, që mendoj se janë e njajta gja. Nga lashtësia na asht transmetue deri në ditët e sotme nji provë bindëse për këte shpjegim. Në lashtësi, fisi i Molosëve, që banonte në jug të Shqipnisë, shpesh herë thërriteshin: Malas, M‟al-as, që, simbas ndamjes, don të thotë: Më al asht, ose: Mi al asht. Edhe emni Molos, M‟ol-os, simbas ndamjes së bame, por në dialektin tjetër, na thotë të njajtën gja: Më ol osht, mi ol osht, mbi al asht, mbi krahun fluturues asht. Zbërthimi i emnave të maposhtëm, me ndihmën e fjalës “AL”, mendoj që do jetë interesant.

Ur-al-e dhe emni Ar-al kuptohen menjiherë në

Al. Ky emën i thjeshtë dhe me kuptim në popujt e Europës përdoret shpesh, bashkë me emnin Ali, kuptimin e të cilave e kam shpjegue këtu ma sipër. Në Shqipni kam ndigjue shumë emna që kombinohen me fjalën Al si: All-meta, All-a, Allai, All-aj-beu etj, ku shof dhe emnat Alla, Allah, (Al-la, All-a, Al- lah), që mund të kenë origjinë albanofone. Alabana. Al-a-ba-ana. Me ndamjen e bame, kuptoj fjalët:

Krah fluturues asht ba Hana. Për çuna mund të bahet: Alaban-o. Aladino. Al-a-din-o. Në pamje të parë duket si emën arap, por, po ta zbërthejmë simbas mënyrës teme, do të kemi: Ala-din-ò e më del puro shqip, sepse don të thotë: Aliu din. Fjala “ò” e shtueme mbraba e ban: Aladin-ò,osht, ose; Ala, (fëmija me flatra)-din-o. Në gjininë femnore mund të përdoret: Aladina. Alamanno. Alemano. Ala-mann-o. Al-a-m‟an-n‟o.Keto

emna

Ala-mann-ò, që duket si fjalë italo-shqipe, por, duke pa se asht përdorun dhe nga personazhe të përshkruem nga Homeri në luftën e Trojës, ku na jep nji personazh me emnin Ali nga teritori Ilir, mund të them se emni Ali, i përdorun nga Arabia deri në

i japin ma kuptim fjalëve Ala, Ali, sepse zbërthehet në:

Amerikë, don të thotë pikërisht ashtu siç e ka kuptimin në italisht, dmth krah fluturues. Atëherë emnin Ala-man-ò, e zbërthej në: krahë man, mban, dmth se prindi i uron fëmijës që të bahet me krahë e të fluturojë, siç urojmë shpesh edhe sot. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Al asht, mi, mbi Hanë na osht. Nëse e marrim të gjithën në italisht, nuk del me shumë kuptim, sepse na del: Krahë dor, krahë duar-ò. Në gjininë femnore asht:

Alamana. Alano. Al-an-o. Simbas meje duhet të ketë qenë: Al-janë, ku germa “j” jona, në italisht hiqet. Emni don të thotë: Të lehtë si krahët e shpendit janë. Germa “ò” mbrapa asht si ke gjithë të tjerat dhe i jep emnit formë dëftore: Alan-ò,osht. Në formën femnore mund të përdoret si: Alana, që merr dy kuptime. Kuptimi i parë asht si ma sipër dhe i dyti në formën Al-an-o, që dmth: krahët e hanës. Emën shumë rromantik. Për goca bahet:

Alana. Alarico. Al-ar-ik-o. Al-ari-ç‟o.Ky emën zbërthehet në Al-ar- ik, që e kuptoj si fjalën: Me krahë (me ali) ar ik, fluturo(ose: i ikun, i shetitun, i ditun etj). Emën shumë rromantik. Në variantin e dytë bahet: Krah ari çosht. Germa “ò” i vihet si gjithë të tjerave. Mund të përdoret edhe si emën femnor në formën Alarica, Alarika. Alato. Al-at-o. Kuptohet menjihere me fjalet: Krah fluturues dhe i ditun(at) osht. Per goca bahet: Alata. Thuhet se ka qene emni i nji perendie ne arabine antike. Albano. Alb-an-o. Al-ba-an-o. Në këtë emen dhe në disa të tjera ma poshtë shofim se rranja e emnit asht fjala “alba”, që në lashtësi ka qenë përdorë si fjala “zbardh” dhe asht ruejtë në gjuhën italiane dhe shpreh lindjen e diellit, ose ma saktë përfaqëson zbardhjen e tokës nga ndriçimi i diellit. Nuk asht e rastit, që qysh para ma shumë se 3 000 vjetësh, fjala “Alba” asht përdorun njikohësisht për të tregue karakteristikën e bardhë, të

çelët të ngjyrës së fytyrës të njerëzve, por edhe të banorëve që banonin në drejtimin nga lindja e diellit, të shqiptarëve, dmth nga “alba”, për italianët që banonin në perëndim. Fjala e ndame na del: Alban-ò, pra: i zbardhët, i çelët osht. Germa “ò”, ”osht”, asht e mavonshme. Në vetvete fjala “Alba”, me anë të gjuhës shqipe ndahet në: Al-ba, Al-ban, ku fjala “al”,”ali” quheshin dhe quhet në italisht krahu i shpendit, krahu i aeroplanit, krah fluturues, ndërsa “ba” asht folje që e gjej qysh nga shkrimet e Thotit, para ma shume se 12 000 vjetësh e deri në ditët tona me kuptimin që ka sot. Përdoret po me atë kuptim në popullsinë shqiptare. Simbas të parëve tanë, zbardhja e ditës thuhej: Si krah i bardhë që futuron n‟alt, në qiell, asht ba. Qysh nga kohët e lashta ka ngelë shprehja: Fluturon koha. Ne i themi sot: Nji vetull drite nisi të dalë. Në shqip asht fjala ”nalt, n‟alt”, në alt, mbi alt, që ka ngelun nga lashtësia dhe që asht e njivlefshme me fjalën italishte: “alt”, alt-o,( e naltë osht). Asht dhe fjala “Saba”, sa-ba, shumë kuptimplote në shqip, që ka kuptimin: Sapo ka fillu të bahet dita. Në përfundim them se emni Al-ba-an-o don të thotë: Lindje e Hanës, ose lindorë janë; e kam përsëritun se në italishten e vjetër, fjala “an” mund të ketë qenë e njivlevshme me emnin e Hanës ose me foljen “janë” tonën dhe asht lanë në shumës në shenjë rrespekti, në shumë emna të vjetër. Germa ò, në fund, si gjithmonë, zavendëson foljen osht, për t‟i dhanë emnit formën dëftore:Alban-ò, osht.Për goca bahet: Albana. Alberico. Alb-er-ic-o. Al-b‟er-ic-o. I zbërthyem në Alb-er-ik- ò, na del shumë emën rromantik, sepse kemi: Nga lind dielli-erë ik, me kuptimin që prindi me ketë emën i uron fëmijës së tij të drejtohet në jetë gjithmonë nga e mira, nga zbardh dita, e jo nga e keqja, që përfaqesohet edhe sot nga e zeza, nga errësina. Në variantin tjetër merr kuptimin: Al (krahu fluturues) ba erë ò, osht. Për gjininë femnore bahet: Alberica, Alberika.

Alberto. Al-ber-to. Këte emën të zbërthyem në: Al-bert-ò, e shpjegoj me italishten si fjalët: Krahë lehti, për ta pi në kupë –ò. Në variantin femnor shkruhet Albert-à. Një tjetër variant me kuptim i zbërthimit të këtij emni asht dhe: Alb-ert-ò, që don të thotë: Erë e lindjes ò ose à, asht. Edhe ky asht emën shumë i bukur. Për goca bahet: Alberta. Albino. Al-bi-in-o. Nga zbërthimi i këtij emni në: Al-bi-in-ò, kuptohet menjiherë fjalia: Al, biri inë, yni-ò ose për gjininë femnore: Albin-à. Albiana. Albiana. Zbërthehet në Al-bi-ana, që kuptohet menjiherë në shqip si fjala: Krahë të bie Hana, ose krah, bir Hane (je). Në këte variant mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për çuna mund të bahet: Albiano. Alboino Al-bo-in-o. Këtë emën e kuptoj me fjalët: Al-bo, njishi osht, ose: Krah fluturues bon, i yni osht, ose: Njishi osht. Për goca mund të bahet: Albaina. Albrico. Al-bri-co. Zbërthehet në: Al-bri-ço, që e kuptoj me fjalët: Krah fluturues dhe bri mbrojtës ç‟osht. Emën shumë i bukur, që në gjininë femnore bahet: Albrica, Albriça. Alceo. Al-ce-o. Zbërthehet në: Al-ç‟e-ò, që kuptohet me fjalinë italo-shqiptare: Al, krah që osht. Germa “ò” e ban: Alçe-ò, osht. Në variantin femnor bahet: Alcea. Alceste. Al-ceste. Zbërthehet në : Al-ç‟este, Al-ç‟është, në shqip kuptohet sikur po flitet sot. Në këtë emën të vjetër shofim foljen “Eshtë” të plotë. Kështu mund të përdoret dhe për goca ose: Alçesta. Alcibiade. Al-ci-bi-a-de. Zbërthehet në: Al-çi-bi-a-de. Në gjuhën e popullit mund të thuhet: Krahë, nji çikë bi, bir, nji çikë fëmijë à, asht de. Në këtë variant mund të përdoret edhe për goca. Në variantin greqisht asht: Alkiviades. Al-ki-vi-a-de-es, ku shpesh herë germa “b” shkëmbehet me germën “v”. (Arbanë=Arvanë).

Alcide. Alcide. Ky emën, i zbërthyem, asht ma i thjeshtë, sepse na del: Al-ki-de, Al-ç‟i-dhe, dhe kuptohet menjiherë si fjalia:

Krahë që i dhe. Për goca mund te bahet: Alcida, Alçida. Alchimeda. Al-ki-me-da. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: krah për të fluturue, ki më dha. Emni asht ndërtue për çuna. Për goca bahet: Alkjomedha, Alchiomeda, por nuk del shumë bukur. Alchimena. Alkimeno. Al-ki-men-a. Simbas ndamjes, emnin e kuptoj si: Krah fluturues (asht) ki, i mençëm asht. Emni asht formue për çuna. Për goca do të ishte: Alkjomena, Alchiomena. Alcino. Alcino. I zbërthyem na del: Al-ç‟i-in-o, që në shqip interpretohet: Krahu që i joni asht. Për goca bahet: Alçina. Aldo. Al-do. Asht emën që kuptohet menjiherë kur e zbërthejmë në: Al-do, Al-dho e kuptohet menjiherë si fjalia:

Krahë të dho. Emën i bukur dhe preçiz. Për goca asht Alda. Aldobrando. Al-do-bran-do. Mund ta zbërthej në: Al-do- bran-do, që, nëse e interpretojmë në shqip e në italisht, do të kemi: Krahë të dho, kope të dho. Në italisht, ”bran” don të thotë kur familja psh., e ujqëve, luanëve rritet në numër dhe krijon “br-an”, që asht fjalë shqipe: bërë (shumë) janë. Emni ka kuptimin se me lindjen e atij fëmije, familja t‟u shtue dhe t‟u forcue dhe prindi po futuron nga gëzimi. Emën shumë i bukur, që mund të përdoret edhe për goca në formën: Aldobranda. Alfio. Al-fi-o. I zbërthyem në: Al-fi-ò unë e interpretoj si: me krahë e me fije, me lidhje, me rranjë-ò, òsht. Në librin “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën”, në botimin e dytë, kam shpjegue se emni Ma-fie asht i përbamë nga fjalët shqipe “ma”, mban dhe “fie”= penjët, fijet, lidhjet, rranjët, etj dhe më rezulton emni i druidëve të shejtë, që drejtonin jetën shpirtnore në lashtësi. Edhe në rastin e emnit Alfi fjala “fi” ka kuptimin e lidhjeve, rranjëve që shton familja me lindjen e atij fëmije. Emni

asht i shkurtën e preçiz, sepse na del kuptimi: Krahë dhe rranjë ò, osht. Për goca mund të bahet Alfia. Alfonso. Al-f-on-so. Në zbërthimin e këtij emni në: Al-f-ons-ò, Al-f-on-so, na dalin disa karakteristika që i hasim dhe në emna të tjerë. Në zbërthimin e emnit Del-f-hin kemi germën “f” të veçantë që shpreh fluturimin mbi ujë. Mendoj se asht krijim-fjale shumë i saktë i përdorun nga populli në lashtësi. Edhe në fjalën e maposhtëme: Al-f-re-do na del germa ”f” me po të njajtin kuptim. Fjala “ons” mund të jetë: Jons. Shkurtimi i fjalëve asht i natyrshëm në Shqipni. Emni tashti na del me kuptimin: Krah fluturues, joniani-ò, osht. Mund të përdoret dhe në gjininë femnore si Alfonsa. Alfredo. Al-f-re-do. Zbërthehet në: Al-f-re-do, Al-f-re-dho. Prindi, i gëzuem për lidjen e këtij fëmije, i thotë të afërmve: Më bani me krahë fluturues ky fëmijë dhe me ngriti deri ke retë. Për aq fjalë që ka emni Alfredo, shprehja asht shumë e bukur dhe domethanëse. Për gjininë femnore bahet: Alfreda Algiso. Al-gi-is-o. Nga zbërthimi në: Al-gi-is-ò, shofim se fjala gji ka qenë përdorë në lashtësi siç e përdorim edhe sot: ”gjini i familjes”. Emni merr kuptimin e bukur me fjalinë: Fëmija i lindun me krahë, i gjinit familjar, jetë (is) –ò, osht. Në femnore bahet: Algis-à, Algjisa. Alice. Ali-ce. Në italo-shqip asht: Krah fluturues ç‟është. Pavarsisht se asht në emnat femnorë, me këte kuptim mund të përdoret për të dy sekset. Alida. Al-i-da. Asht në listën e emnave femnorë, por simbas kuptimit: Al i dha, mund të kuptohet për të dy sekset, sepse kemi: al i dha(zoti). Mund të bahet për çuna si: Alido. Alidon. Al-i-don. Emën çunash, që përdoret në Shqipni dhe kuptohet menjiherë si: Al i dhonë, i lindun. Për goca bahet:

Aledona.

Alina. Al-in-a. Asht në listën e emnave femnorë, por edhe ky emën mund të përdoret për të dy sekset, sepse më jep kuptimin:

Krahu fluturues yni asht, ose: Njishi asht. Allegra. All-egra. Në shqip zbërtheht në: krah fluturuesja e egër asht dhe i jep kuptim këtij emni, që në italisht kuptohet si: E zhdërvjellët, e shkathët, qeflije etj, dhe nji futurake e egër i plotëson këto kushte. Për çuna bahet: Allegro. Alma. Al-m‟a. Në shqip kuptohet me fjalinë: Al(krah fluturues) më asht. Me këte kuptim, mund të përdoret për të dy sekset. Altea. Alt-e-a. Al-te-a. Në shqip ka kuptimin: Krah fluturues të asht, ose: E naltë të asht. Asht në listën e emnave femnorë. Për çuna mund të bahet: Alteo. Amalia. Am-ali-a. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalinë:

Mama me krahë asht, ku prindi i kësaj fëmije dëshiron që goca e tij të bahet nji mamë si engjëll, me krahë fluturues. Në dialektin çam, kur kërkojnë ndonji gja, të thonë: Am ali, më jep krah për të fluturue. Për çuna bahet: Amalio. Ali. Asht emni i stërgjyshit tem. Emnat Ali dhe Alie, janë shumë të përhapun në Shqipni dhe në shtete të ndryshme të Europës. Shpjegohet me italishten e sotme: Krah fluturues. Quhet gabimisht emën arap, por arapët e kanë përvetësue nga gjuha e atlantidheasve. Në Shqipni ndodhet me të vërtetë shpella e Ali Babait, nji shpellë e madhe ku futeshin anijet me vela në kohë stuhie. (Edhe ato të piratëve, që ishin shumë të përhapuna në detet e lashtësisë). Kjo shpellë ndodhet në ishullin shkëmbor të Sazanit tonë, Sezamit në italisht dhe nga aty asht përhapun legjenda në gjithë botën. Për goca do ishte ma i saktë nëse do bahej: Ala, por shkon edhe si Alie, Alia. Alime. Ali-im-e Në shqip: Ali-im, ose Ali-ime. Përdoret shumë në Shqipni e në shtete të tjera europiane dhe asht quejtë gabimisht emën arap. Kuptohet menjiherë përmbajtja e këtij

emni: Krah fluturues i imi esht. Me të drejtë, prindi futuron nga gëzimi kur i lind fëmija. Për çuna bahet: Alim-o. Aliosha. Ali-osh-à. Mbahet si emën rus, por siç shifet dhe nga zbërthimi në shqip, asht emën i vjetër atlantido-alban. Në këtë variant mund të përdoret si për femra ashtu dhe për meshkuj. Kuptimi duket qartë si: Ali-osht ku germa “a”, ndofta dhe “e”, duhet të jenë ma të vonëshme. Alighiero. E ndame në Ali-ghi-er, Ali-gji-er, kuptohet si fjalia:

Me krahë, gji era-ò, òsht. Në gjininë femnore bahet: Aligiera. Aligjiera. Almerigo. Al-me-er-i-g-o. Simbas ndamjes kuptoj fjalët: Krah fluturues me fllad ere isht, gji, rracë osht. Në gjininë femnore bahet: Almeriga, Almerigjia. Alketi. Al-ke-ti. Simbas ndamjes së bame, kuptohet menjiherë. Për goca mund ë bahet: Alketa, që, e ndame në Al-ke-t‟a, Flutura-ke, të asht, i mbetet po ai kuptim. Almeta. Al-meta. Al-m‟et-a. Emën shqiptar, që kuptohet menjiherë me fjalët: Fluturak meta, ose: Fluturak me dituni(et) asht. Në këtë formë mund të përdoret për të dy sekset, por për çuna bahet dhe: Almet, Allmet. Almiro. Al-mir-o. Al-m‟ir-o. Sapo shofim fjalën mirë e kuptojmë se asht fjalë me kuptim shqip. Fjala Al-mir-ò, ose Al- m‟ir-à, asht, don të thotë: Krahëmir-òsht ose asht. Në variantin e dytë e kuptoj si: Krah me hir, me nur osht. Sido qe ta perdoresh, ka kuptim per te dy sekset. Aloisio. Al-o-isi-o. E ndame në: Al-ò-isi-ò, kur dijmë se fjala “Isi”asht e barabartë me fjalën “jetë”, atëherë ky emën merr kuptim me fjalinë: krahë-osht-jetë-osht. Në gjininë femnore mund të bahet: Alaisia. Alvaro. Shpjegimin e baj sipas ndamjes: Al-v-ar-ò e bahet i kuptueshëm me fjalinë: Krah që vë, ven ar osht, ku prindi që i ven këte emën, shpreson që fëmija i tij të shkojë drejt virtyteve

të arta. Zanoret ò dhe à, si gjithmonë janë në vend të foljeve osht e asht. Në gjininë femnore bahet Alvara. Alviero. I zbërthyem në Al-vi-er, bahet emën me kuptimin:

Krahët vijnë si era. Në gjininë femnore bahet: Alviera. Si gjithmonë, zanoret “ò” dhe “à” janë në vend të foljeve osht dhe asht. Alvise. Unë e ndaj në Al-v‟is-e, që don të thotë: Krahu po vjen, ose: krah vë jetë esht. Në këtë variant mund të përdoret dhe për goca. Alesander, Alesaner. Të zbërthyem në të dy dialektet, na dalin fjalitë: A-lè, sa-nder ose A-le-sa-ner. Në gjuhën shqipe me këtë emën na del nji fjali e shkurtën shumë preçize, ku prindi shpreh se asht nderue me lindjen e atij djali. Simbas meje duhet të ketë qenë si titull nderi, sepse shumë mbretën në lashtësi kanë pasun këtë emën. Kur shkoi Aleksandri i Maqedonisë në Persi, ata ia kthyen: Is-ka-nder, Iskender, isht (ky që) ka nder, ose: Jete(is) ka(ne dore), asht nder, që më len të kuptoj që edhe në Persi ka qenë e njoftun dhe e folun gjuha atlantideo-albane. Këtij emni të bukur gabimisht i heqin germën “i” dhe emni bahet: S‟ka nder, S‟ke-nder. Për fat të keq, këtë emën e kam dhe unë, që do të detyrohem ta ndryshoj e t‟i shtoj germën “i”, që t‟i rregullohet kuptimi. Prindët e mij, duke mendue që ishte emni i heroit tonë kombëtar, Skënder-beut, menduen se do i ngjaja edhe unë atij heroi. Në popuj të ndryshëm, emni Alesander asht edhe: A-le- a-nder, A-le-a-ner, A-le-a-nri, A-le-a-ndri, A-le-ka, që do i shqyrtoj ma poshtë, por që vërtetojnë idenë teme për kuptimin e këtij emni. Për goca bahet: Alesandera ose Alesanera. Aleander, Aleaner, zbërthehen në: A-le-a-nder, A-le-a-ner. Janë fjalë puro shqipe, që na tregojnë se në lashtësi, kanë qenë përdorë të dy dialektet, kur thonë fjalën : “ner” dhe “nder”. Për goca bahet Aleandera ose Aleanera.

Aleanri, Aleandri, zbërthehen në shqip në: A-le-à-nri dhe ne A-le-à-ndri, duket qartë kuptimi i tyne, kur prindët të gëzuem i thonë të afërmëve të tyne se me lindjen e atij fëmije, shtëpia, familja e fisi janë ndriçue. Nji forme tjeter mund te jete: A le Hana e rinueme. Edhe këtu shofim përdorimin e fjalës “nri” dhe “ndri”, në të dy dialektet e gjuhës shqipe. Për goca bahet:

Aleandria ose Aleanria. Aleka. A-le-ka, asht emën me shumë kuptim, që përdoret dhe sot në Shqipni e zbërthehet në: A-lè-ka, asht-le-ka, ku shofim përdorimin e germës “A” në fillim të emnit, simbas mënyrës italiane, për të përforcue domethanien e emnit. Asht pikërisht emni Leka me shumë kuptim në gjuhën shqipe, sepse kur themi Le-ka, i themi farefisit: shifni, lè, lid-ka ose: ka lindë ky femijë, që do të bahet nji njeri me emën kur të rritet. Ka të njajtin kuptim për të dy sekset, kështuqë mund të përdoret edhe për goca. Aleco, A-le-ko. Në shqip kuptohet: asht le ko, këtu (ky që do bahet i famshëm). Edhe pse mbaron me zanoren “o”, ky emën mund të përdoret edhe për goca, sepse hyn në të dyja gjinitë. Alechi, A-le-ki. Në shqip bahet: asht le ki (që do na nxjerrë në dritë). Emni asht i përdorshëm vetëm për çuna. Për goca mund të bahet: Alekjo, por nuk kombinon bukur. Aleksander-a, Aleksaner-a. Edhe në këtë mënyrë shkrimi, futja e germës “k” në mes të emnit Alesander, ia humb pak kuptimin, megjithëse asht futun për ta zbukurue edhe mà këte emën të bukur, që e kanë mbajtë njerëz të lavdishëm. Për goca bahet: Aleksandra ose Aleksanra. Në greqisht këta emna bahen: Alexandre, Alexandros, Alexios, Alexis, ku germa “x” duhet të jetë “ks” në shqip. Aleardo. A-le-ar-do, Aleardho dhe e ndame në shqip na del:

A-le-ar-do, dho, ku emni ktheht ne fjali dëftuese shumë shprehëse: Asht le, lind dhe ar do të japë kur të rritet. Mund të

ndahet në: Al-e ar-do,që dmth: Krah dhe ar dho. Për goca bahet:

Alearda. Aleramo. A-le-ram-o, Al-er-am-o. Në shqip mund të zbërthehet në: A-le-ram-o, që mund të jetë nji kombinim i emnit autokton me gjuhën latine dhe emni na del si fjalia: Asht le, lind, degë e jotja asht, ku fjala “Ram” don të thotë degë në italisht, por edhe në dialektin e shqipes ne themi: dardha nën dardhë do të bjerë, kështuqë fjalia merr kuptimin: Asht le, i ramun ò (ka zbritun, rrjedh, ka originën nga prindet, ra nga qielli). Mund të ndahet edhe në: Al-er-ram-o, që e shpjegoj: krah ere i zbritun (ram)osht. Varianti i dytë kuptohet me dialektin çam si: Krah ere am, më jep o. Për gocat mund të bahet: Alerama. Alessio. A-le-ssi-ò. Al-es-si-o. Del emën me kuptim dhe në gjuhën shqipe në variantin: asht le, lind-(shifni) si ò, osht, ose:

Al è, esht, shih si o. Në gjininë femnore bahet: Alesia. Alypios. Al-y-pi-os. Grek, që e zbërthej me fjalët: Asht krahu fluturues, hy, hyjni, për ta pi në kupë-osht. Për goca mund të bahet: Alypia, Alipia. Amalia. Am-ali-a. Ky emën femnor na jep kuptimin: Mama e alit asht, mama e krahut fluturues asht. Në dialektin çam kuptohet si: Më am, më jep alin asht. Me këte arsyetim emni mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për çuna bahet: Amalio. Në shumë emna që do shifni ma poshtë, që kombinohen me fjalën “am”, mendoj se marrin ma kuptim në dialektin çam. Amabile. Am-a-bì-le. Ky emën, i ndamë në Ama-bi-le, Am-a- bij-le, lind, i regjistruem si emën për çuna, më duket ma tepër i gjinisë femnore se i atij mashkullore. Fjalë për fjalë, në dialektin çam, e kuptoj me fjalët: Më am, më jep a, bi-le, ku bile i thonë fëmijëve në çamërisht. Mund të ketë qenë emën i ndonji perëndie dhe mendoj se mund të përdoret për të dyja gjinitë. Amadeo. Am-a-de-o. E ndame në Ama-de-ò, Ama-dhe-ò, osht, më duket ma tepër si emën i gjinisë femnore, por në dialektin

çam ky emën kuptohet si: I dhamë (am) asht dheu, sa toka osht. Për goca mund të bahet: Amadea. Amanzio. Am-an-zi-o. Mund të jetë emën i përbamë në A- man-zi-o, sepse në të kaluemen, gjatë lindjeve, ishin të shpeshta vdekjet e lehonave dhe ka mundësi që fëmijës në ato momente t‟i vejnë atë emën. Mund të përdoret dhe për gjininë femnore si Amanzia. Në të folmen e popullit, mund të bahet: Aman-si ò, osht e nuk don shpjegim, sepse germat “z” dhe “s”, zavendësojnë njana-tjetrën në italisht. Në dialektin çam kuptohet si: Më jep (am) Hanën, (shif) si osht. Amaranto. I zbërthyem në Am-ar-an-t‟o, Am-ar-a-n‟te, Am- ari-janë-këto, emni nuk don shpjegim në dialektin çam. Për goca mund të bahet: Amaranta, Amarante. Amarildo. Am-ar-il-do. Emni kuptohet menjiherë me fjalët:

jep (am) arë e Yll dho. Në italisht, fjala amaro, don të thotë: I idhët, e për këte arsye, ky emën përdoret pak në Itali dhe ma shumë në Shqipni. Për goca asht: Amarilda. Amato. Am-at-t‟oMendoj se asht emni ma i vjetër i Zotit:

Am-at-ò, që, në dokumenta të vjetër në Egjypt (Egiitton), dokumentohet si emni i Zotit, që asht edhe nanë edhe babë. Me ndamjen e bame kuptoj fjalët: Am, (me jep) dituni (at) të osht. Për goca bahet: Amatà. Amatore. Am-at-or-e, A-mat-or-e. Në shqip duket si: Më jep(am) dituni (at), ar esht, ose: Asht i matun, ar esht. Në këtë formë mund të përdoret edhe për goca. Amauri. Am-a-uri. Unë e interpretoj në shqip si: i amës asht uri, dmth se për të amën, ai fëmijë, që mund të ketë lindë mbas vdekjes së të atit, do të ishte nji urë lidhëse për të amën me kujtimin e burrit të humbun. Në shqipen e sotme ne themi”ura”, por në këtë emën shofim përdorimin e kësaj fjale në formën mashkullore: “Uri”. Në formën çamërishte kuptohet si: I dhanë (am) asht uri. Për goca mund të bahet: Amaura.

Ambeta. Am-b‟et-a. Këtë emën e kuptoj si: Mama bani nji fëmijë të ditun. Në çamërishte e kuptoj si: Asht dhanë (am) bi etërish, bij të ditunish a. Për çuna mund të bahet: Ambeto. Ambra. Am-b(be)-ra. Në italisht asht emën i njivlefshëm me fjalën shqipe: ”hije”, por simbas ndamjes së bame, më del kuptimi: Am bëra,me lindi(am) nji bej i rame(nga qielli). Keshtu siç asht,mund te perdoret per te dy sekset. Ambrogio. Am-br-o-gi-o. Në shqip: Am-bir-ò-gi-ò më del emën me kuptimin: I mamës biri ò, gji (rracë) ò. Për goca mund të përdoret si: Ambrogia. Në çamërisht kuptohet si: Më asht dhanë (am) biri, (ose bri) o, rracë (gji) osht. Në variantin greqisht bahet: Ambrosios. Ambrosiano. Am-br-o-si-an-o. Asht emën i ngjashëm me Ambrosio, Ambrogio, por në shumës. Për goca mund të bahet:

Ambrosiana. Amedeo. Am-e-de-o. Në shqip mund të interpretohet si: Ti mama e dhe, e linde-o. Vendosjen e këtij emni ia kanë lanë në dorë fëmijëve ma të mëdhej. Në çamërisht kuptohet si: Dhanë (am) esht, dheu osht, sa toka osht. Për goca bahet Amedea. Amelio. Am-eli-o. Zbërthehet në shqip e italisht si: I mamës ai ò, osht. Në çamërisht bahet: Më dha erën o, më dha yllin (eli) osht. Për goca bahet: Amelia. Amelsido, Amelsi-do. Asht emën puro shqip, që nuk don shpjegim. Për goca bahet: Amelsida. Nga ky emën shofim origjinën e fjalës shqipe “Amëlsia”, nga ndamja e fjalës në: am-el-si-a, ku kuptohet fjalia: Më dha (am) fllad të fresket ere (el) shif si asht. Amerigo. A-m‟eri-gi-o. Në Shqipni, kur flasin për Amerikën, thonë me shaka, se asht nji vend ku Ha-merr-ik, por në analizën e këtij emni kjo shaka nuk del e vërtetë. Emni Amerigo asht shkruejtë dhe në variantin: Americo, në shqip Ameriko, nga ku i ka mbetun dhe emni kontinentit: Amerika. Simbas ndamjes së

bame, që besoj se asht ma i vjetër dhe ma i saktë, emnin e kuptoj me fjalet: Asht mi er, rracë (gji) osht (rracë engjujsh). Për goca bahet: Ameriga, Amerigjia. Amerika, Am-er-ik-a. Nëse zbërthejmë këtë emën në: A-m‟er- ik, shofim që nuk e ka plotësisht kuptimin siç ia jep populli shqiptar, por me del: à, asht-mer-ik-ò, osht, që don të thotë se ai fëmijë asht i shkathët e, nëse don nji gja, e merr dhe ikën. Asht emën i ngjashëm me emnin: Kap-uk, Çap-ik etj, që përdoren në Shqipni. Në nji variant tjetër asht nji tjetër emën i ngjashëm me emnin Ameriko, në italisht asht: Emmerico, në shqip Emmeriko. Edhe këte emën, nëse e ndajmë simbas mënyrës teme, na del: Em-mer-ik-ò, që i afrohet kuptimit me emnin Amerik-ò. Në variantin çam, nëse në vend të fjalës “am” vejmë fjalën” i dhanë”, i lindun, emnat kuptohen simbas kuptimit ma të lashtë të tyne si: me lindi (am, em) nji fllad ere i shëtitun (i ikun), rracë asht. Amide, Hamide, A-mi-de, Am-i-de me kuptimin: A mi dhe, asht mbi dhe, ose: Asht i dheut, që asht dhe emni i mumës teme. Kështu siç asht, mund të përdoret për të dyja gjinitë. Amico, në shqip Amiko. Kjo fjalë në gjuhën italiane asht e barabartë me fjalën shqipe: mik. Nëse e zbërthejmë këtë fjalë simbas mënyrës teme, shofim se unë kam të drejtë kur them se germat ”a”dhe “o” kanë qenë përdorun nga latinet për t‟i kthye emnat në fjalë dëftuese. Kështu na del à-mik-o, që, e shpjegueme për të gjithë, don të thotë: asht mik-o. Germa “o” duhet të jetë e mavonëshme se germa “a”, sepse emni bahet: Amik-ò, osht. Për goca mund të bahet Amika. Amilcare, A-mi-il-ka-ar-e. A-milka-ar-e, Am-il-ç‟a-ar-e. Shofim se asht emën me shumë kuptim, që don të thotë: milka- ar, mjelka ar. Kështu, prindi i këtij fëmije dëshiron që ai fëmijë të mjelë, të vjeli ar, në kuptimin e pasunisë, por ma tepër në kuptimin e virtyteve, sepse populli ynë i lashtë ma shumë

randësi i vinin virtyteve, që i krahasonin ma të vlefshëm se arin. Ka qenë ky mentalitet i gjithë popujve arianë albanofonë të Europës, që marrdhaniet bankare i la në dorë të ebrejve, që përfituan nga kjo karakteristikë e europianëve. Germa “a” në fillim dhe germa “e” në fund, i japin formë dëftore këtij emni dhe kemi: A-milkar-e, dmth, asht milkar-esht, ku germa “e” duhet të jetë e ma vonëshme. Në variantin e parë kuptoj fjalët:

Asht mi il, asht mbi yjet, ka ar esht. Varianti i tretë zbërthehet me dialektin çam si: me lindi Ylli, ça ari esht. Për goca mund të bahet Amilkara, Amilcara. Amilia. Am-ili-a. Shkon ma teper per goca, ku kuptohen fjalët:

Am, mama e Ilit asht. Në dialektin çam bahet: më lindi(am), u dha ylli-a. Nëse marrim parasysh zbërthimin në çamërishte, emni mund të bahet edhe për çuna si: Amilo. Amina. Am-ina. Am-in-a. Kuptohet menjiherë që asht emën për goca, sepse kuptohet fjalia: Am ina, Mama jonë asht. Në variantin e dytë e kuptoj në çamërishte si: Lindun njishi asht dhe mund të përdoret për ë dyja gjinitë. Aminta. Am-in-t‟a. Ka të njajtin kuptim me emnin e masipërm. Amintore. Amint-ore. Amint-or-e. Am-in-t‟o-re. Në këte formë duhet të ketë qenë emni i ndonji perëndie, për të cilën luteshin e thonin Amin. Kuptohet menjiherë që asht emën vendas. Për goca mund të bahet Amintora. Në variantin çam e kuptoj si: lindi(am) njishi, të osht si reja e qiellit. Mund të përdoret për të dyja gjinitë, siç asht. Amleto, Amlet-ò, i zbërthyem në shqip na del: Amlet-o, ku fjalët amlet, ambël, tambël shprehin të njajtën gja=i ambël, kështu që emni i të shkretit Hamlet në shqip na del emën shumë i ambël, për jetën e tij të hidhët, nëse do kemi parasysh jetën e heroit shekspirian. E gjithë fjala bahet: Amlet-o, osht, dmth i ambël osht. Ne variantin ma te vjeter mund te kete qene: Am-le-

et-ò, qe e kuptoj si: Me asht dhane, ka le pleqesia-osht. Për goca mund të bahet Amleta. Amone. Amone. Asht emni shumë i vjetër i Zotit të madh. Në Shqipni, fëmija i vogël që sapo ka fillue të flasë thotë: Amon, Amon, ma plotëso këtë dëshirë, ose Amon, o Zot i madh, Amon, ma realizo këtë dëshirë. Pa dashje, kjo fjalë asht futë në organizmin e shqiptarit, që edhe pa këtë shpjegim temin e ka përdorun këtë emën qysh nga lashtësia. Në Itali përdoret shumë si emën çunash. Ma pak i përhapun asht në Shqipni. Mund të përdoret edhe për goca, sepse në këtë mënyrë i ka të dyja gjinitë. Në fakt zoti “ Nuk ka seks, nuk ka formë, asht i gjithkund ndodhun, asht i drejtë, i gjithfuqishëm etj.etj”. Në Shqipni përdoret edhe: Aman, A-m‟an, në dialektin tosk dhe që më jep rastin të jap mendimin tem për origjinën e këtij emni shumë të lashtë si: Asht mi Hanë. Në gegënisht thuhet: Asht mi Honë. Të parët tanë, që besonin se perënditë jetonin në qiell, e kanë shprehë ma së miri këtë, me anë të emnit: Asht mbi Hanën, asht në qiell. Në shumë emna shof të ketë kombinime me fjalët ”man, m‟an” dhe “mon, m‟on”, që kuptohen si: Mbi Hanë, mi Honë. Per goca mund te bahet Amona. Amore, Am-or-e. Në italisht i thonë dashunisë. Me ndamjen e bame, në dialektin çam, kuptoj fjalët: Më jep (am) ar, është dhe del emën i ngjashëm me emnin: Amoris. Emni ka kuptim për të dyja gjinitë. Nëse e ndajmë në: am-o-re, e kuptojmë në të folmen e sotme si shprehjen: am, më jep-mor-re e qiellit, më jep mor mret, por njikohesisht, fjala “am” asht dhe shkurtim i fjalës mama dhe shprehja mund të marrë kuptim ma të plotë kështu:

Mama o re (e qiellit). Kjo fjalë ka kuptimin në shqip”dashuni”, dhe i përgjigjet kësaj fjale italiane, sepse mama asht ajo që e don ma shumë fëmijën e saj. Në variantet e dhana ma sipër, mund të përdoret kështu siç asht për të dy sekset.

Amoris. Am-or-is. Emnin e kuptoj me fjalët: Am ar isht, më jep ar isht.Për goca mund të rrijë po kështu, ose: Amara. Amos, ndahet në: Dhanë osht, Am-os, osht, mama-osht. Duhet të ketë qenë emni i ndonji perëndie, sepse ata merrnin dhe emna të tillë. Emni asht i ngjashëm me emnin: Le-ka. Ky emën mund të përdoret për të dyja gjinitë ashtu siç asht. Ampelio ndahet në: Am-peli-ò, ku fjala “peli” ka qenë emën rrespekti në lashtësi për popujt ilirë, ku, simbas Strabonit, ”peli” thirreshin meshkujt dhe femnat: “pelia”=pe-eli-i, prej yjesh isht. Mund të jetë variant i fjalës “perri”, (el=er), që kanë qenë hyjneshat, shtojzovallet në lashtësi.(Peri, Pe-eri=Pe,prej ere). Emni merr kuptimin: Am, më jep peli, perri-ò. Ky emën në variantin femnor asht Ampelia. Në variantin greqisht asht:

Ampelias. Amulio. Am-uli-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Am ulli osht, ku shofim që emni i pemës së ullinit përdorej edhe për njerëz, që ata të baheshin jetëgjatë e të fortë si ullini. Për goca nuk shkon, sepse fjala “ulli” asht në mashkullore. Ana. Hana. Asht emën që e përdorin gati të gjithë popujt e botës, pa ia ditun kuptimin, që në shqip don të thotë: Hana. Në formën mashkullore e hasim në format: An, Ani, Ans, Hans etj. Anacieto, ndahet në Ana-ciet-o, ku “ana” asht quejtë në lashtësi dhe quhet edhe sot në Shqipni sateliti i përjetshëm i Tokës, Hana. Emnin Ana e gjej dhe në shkrimet e Thotit, mbretit të fundit të Atlantides, që minimumi, para 12 000 vjetësh e përdorte këtë emën në kombinimin e nji emni tjetër mjaft të bukur, në atë të Gojë-ana, Gojë-Hana. Fjala “çiet”, në dialektin geg asht fjala”qet”, qetësi ose asht shkurtim i fjalës çielt, që edhe në dialektin gegënisht thuhet kështu e don të thotë : Qiejt, në shqipen letrare. E gjithë fjala ka kuptimin; Hana e qiellit- è,osht,ose: Hana e qet òsht. Do ishte emën ma i përshtatshëm për femnat, që kanë pasun gjithnji emnin Ana, por edhe si emën

mashkullor nuk asht i keq, sepse emni “Hana”, përdoret për meshkuj në formën: An, Ani, Hans, Han. Në variantin femnor duhet të jetë: Anacieta, Anacielta, ndërsa për atë mashkullor duhet të jetë: Ancelto, Anceto. Anastasia. An-ast-a-si-a. Asht në listën e emnave femnorë dhe

në shqip merr kuptimin si: Hana asht, asht si asht

bukur shumë). Për çuna mund të bahet: Anastasio. Në greqisht bahet: Anastasios. Anatolia. An-at-oli-a. Ky emën femnor, në shqip shpjegohet me fjalët: Hana e ditun (at), krahu fluturues asht. Për çuna bahet:

Anatolio. Në greqisht bahet: Anatolios. I ngjason emnit të Anadollit, në Turqi, por që kuptohet si: Hana dolli, Hana doli. Ancilia. An-cili-a. Asht në listën e emnave femnorë dhe

kuptohet menjiherë në dialektin geg me fjalinë: Hana çili a, hana asht çel, ka lind, por, duke pa se fjala”an” asht pa zanoren “a” mbrapa, që e kthen në femnore, mendoj se ky emën mund të përdoret për të dyja gjintë njilloj, ose për çuna bahet: Ançilio. Ancio. An-çi-o.An-ki-o. Nëse lexohet në italisht, kuptojmë fjalët: An çi o, Hanë që osht. Për goca bahet: Anaçia. Anco. An-ko. An-ço. Asht emën i ngjashëm me emnin e masipërm. Për goca bahet: Anka, Hanka. Në teritorin ilir, ky emën, Hanka, ka pas shoqnue emnat e grave të rrespektueme, krahas fjalës: Kadone, Kad‟ne dhe përdoret edhe nga popullsia e Turqisë. Andet. An-det. An-de-et. Emën malesh në Amerikën e Jugut, që kuptohet në shqip me fjalët: Anës detit, ose: Hanë, (që) dhe dituni(et). Andia. An-di-a. Emnin e kuptoj me fjalët: Hana e ditun asht. Simbas ndërtimit asht ma tepër për çuna, por mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për çuna mund të bahet: Andi-o. Për goca do ishte ma i saktë: Anadia.

(e

Andrea, ndahet në: à-nd-re-a, që don të thotë se prindi ka lindun nji fëmijë që do të jetë i naltë, i vlefshëm e i zoti, sa të arrijë deri ke retë. Nga fjala shqipe “re” e ka origjinën emni i mbretit në italisht, që quhet: re dhe ka po atë kuptim: Ky person që drejton popullin asht i naltë deri ke retë. Edhe kunora që mban mbreti në kokë asht simbol i resë së qiellit, që e shofim të pikturueme në formë të rrumbullakët sipër kokës se njerëzve të shenjtë e që simbolizon retë. Në ndryshim nga mbretnit, njerëzit e shenjtë jetojnë ke retë, ndërsa mbreti jeton në tokë, por asht ma i nalti, aq sa janë retë nalt në qiell dhe kontrollojnë e qeverisin vendin e tyne. Në Shqipni ky emën shumë i lashtë e i bukur haset në formën: N-re, Nd-re, Nd-re-u dhe në të gjitha variantet don të thotë se ai njeri që ka atë emen asht i naltë deri ndër re. Për mendimin tem, emni Andrea mund të shkonte mirë për të dy sekset, ndërsa për variantin në shqip: Andreu asht per djem, ku Reu na paraqitet si emën vetëm mashkullor. Në greqisht bahet: Andre, Andreas. Anri. Andri. A-nri. A-ndri. Ilir. Këta dy emna duken të ngjashëm me emnin: Andrea, por, siç shifen nga ndamjet, kanë kuptim tjetër, sepse unë në këta emna kuptoj fjalët: Asht nri, Asht ndri, ku shifet qartë ndryshimi, simbas dialektit. Për goca mund të bahet: Anria, Andria. Andon. An-don. Emnin e kuptoj me fjalët: Anën don, Hanën don. Emni ka kuptim për të dyja gjinitë, por përdoret ma tepër për çuna. Në Shqipni përdoret dhe forma e shkurtueme e këtij emni: Don, që në disa vende të Italisë, edhe sot përdoret si emën rrespekti për parinë e vendit. Andromeda. An-dro-me-da. Asht në emnat për goca, por simbas kuptimit: An, dro, mundet (që) më dha, mund të përdoret për të dy sekset. Për goca do ishte ma i saktë: Anadromeda.

Andronikos. An-dro-ni-ko-os. Asht varianti greqisht i këtij emni, të cilin e kuptoj si: Hana, mundet ni ko osht, Hana, mundet që ni ktu osht. Per goca bahet: Andronika. Anempodistos. An-em-po-di-s‟t-os. Asht varianti greqisht i këtij emni, që e kuptoj si: Han em po din stë osht, Hani im i ditun të osht. Për goca bahet: Anempodista. Aneta. Ane-t-a. An-et-a. Me ndamjen e bame, emni kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: Anë, Hanë të asht, ose: Hanë e ditun të asht. Për çuna bahet: Anet-o. Angelo. An-gi-el-o. Me ndamjen e bame shof emnin: Han, rracë ere(yllore) osht. Në shqipen gegënishte të veriut asht A- n‟çiel, si në italisht. Në gjuhën letrare asht: Engjëll. Ndahet në:

à-n-çiel e asht puro shqip, që don te thotë: asht në qiell. Fjala “o” në fund asht e mavonëshme dhe përmbledh të gjithë fjalën:

Anciel-o,osh. Në variantin shqip interpretimi i këtij emni, na tregon se ajo gja që ne po kërkojmë të tregojmë, asht nji gja që asht në qiell, që tregon shume mirë gjendjen e engjujve që jetojnë në qiell. Ma vonë asht kthye në emnin: Angjelo. Në gjininë femnore asht: Angela, Angjela. Në greqisht bahet:

Angelos. Angelino. Angel-in-o. E kuptoj: Angjeli inë, angjelli jonë osht. Për goca bahet: Angjelina. Anglia. An-g-li-a. Ma i plotë do ishte: An-gi-ili-a, Hanë, rracë yllorësh asht. Tjetërsoj, ky emën shkruhet: Inglis, që e plotësueme nga zanoret që i mungojnë, bahet: In-gi-ili-is, që, në

shqip kuptohet me fjalët: I yni, rracë yllorësh isht.

gji-ili, quhet edhe ungjilli, un-gji-illi). Aniceto. An-i-cet-o. An-iç-et-t‟o. Në shqipen gegënishte asht:

An-i-çet-o, e shpjegueme për të gjithë don të thotë: An-i qetë-ò, osht. Këtu shofim se emni i Hanës ka qenë përdorun dhe për emnat e meshkujve. Edhe në emnat e maposhtëm do na forcohet kjo gja. Popuj të ndryshëm, me origjine të njajtë, këtë emën (An)

(Ingili, in-

në gjininë mashkullore, e kanë: An, Ani, Han, Hani, Hans. Variantin e dyte e kuptoj si: An iç, i ditun (et) te osht. Në

variantin greqisht asht: Aniketos,

Han i ikun, i dhetitun, i ditun(et) osht. Për goca bahet: Anacieta.

Anicio. Ani-çi-o. Ani-ki-o. Ky emën kuptohet menjiherë me fjalët: Hani që osht, ose: Hani, ki osht. Për goca nuk shkon. Annibale, në shqip bahet: An-ni-bal-è, që don të thotë se Ani, në ballë është, ose: Ani nji ballë (nji drejtues) esht. Nuk don koment për figurën e Annibalit, që në shqip shkruhet: Hani-bal. Në variantin femnor mund të bahet Anibala, Hanibala. Anita. An-it-a. Ani-t‟a. Në shqip kuptohet ma tepër si emën mashkullor, sepse për t‟u bamë femnor duhet të ishte: Anaita, nga që emni”an”, ani, pa zanoren “a” më rezulton mashkullor.Për goca do shkonte:Aneta dhe për çuna:Anit-o. Anichi. An-i-ki. An-ik-i. Në shqip kuptohet menjiherë si: Hane isht ki, ose: Hane e ikun, e shetitun isht. Edhe ky emën mund të përdoret për të dyja gjinitë. Anone. An-on-e. Në këtë emën kuptoj fjalinë: Ani jonë esht. Simbas ndërtimit, mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për goca bahet: Anona. Asht dhe emën qyteti në Itali. Anna. Ann-a. An-n‟a. Shif Ana. Annabella. Anna-bella. Ky emën femnor kuptohet menjiherë me fjalinë: Hana e bukur. Në variantin e lashtë mund të ketë qenë: An-n‟a-be-el-la, që kuptohet me fjalët: Han na asht, bej ere (yjesh) la. Per çuna bahet: Annabell-o. Annibell-o. Ansaldo, An-s‟al-do. Në shqip, në të folmen gegënishte të veriut, fjala “sal”, sall= me fjalën “pikërisht” dhe emni mer kuptimin: Anë-pikërisht don, ose: Hanën sipër alit e dho (Zoti). Emën shumë i bukur. Për goca mund të bahet Ansalda. Anselmo, Ans-el-m‟o, në shqip mund të jetë: Ans-elm-o, ku fjala elmo don të thotë helmete ushtari në italisht, kështuqë emni merr kuptimin: Helmetë e hanës osht. Variantin e parë e kuptoj

An-ik-et-os, që e kuptoj si:

me fjalët: Ansi, Hansi, erë më osht. Emën shumë poetik. Po këtë

kuptim ka dhe emni tjetër

dhe Antelma. Ansovino, në shqipen gegënishte bahet: ans-ovin-ò ose Hanës i hovin. Emën shumë i bukur, i cili shpreh dëshirën e prindit që fëmija i tyne të arrijë e të hypi mbi hanë. Për goca bahet:

Ansovina. Anteo. An-te-ò. Në shqip kuptohet me fjalinë: Hanë të osht. Për goca bahet: Antea. Antero. Ant-er-o. Në shqip don të thotë që ai fëmijë që ka këtë emën, do të jetë i bukur si Hana dhe i shpejtë si era. Për goca bahet Antera. Anthia. An-thi-a. Grek. Asht në listën e emnave femnorë, që don të thotë: Hana ti asht, Hana të asht, por fjala”anthi”, anti, tingëllon ma tepër si mashkullore. Ma i saktë, për goca do ishte:

Anta. Për çuna bahet: Anthio. Antio. Ne dialekt fjala “thi” asht e njajte me fjale “tha”, me thane, d.th., mesues, atehere emni kuptohet si: Si Hana e i ditun thanes asht dhe emni ka kuptim per te dyja gjinite njilloj. Antigone. An-t‟i-g-on-e. It. Grek. Ilir. Në shqip kuptoj fjalinë:

An të isht, gjiu (rraca) jonë esht. Për goca bahet: Antigona. Antimo, Anti-im-o. Në shqip don të thotë se ai djalë i bukur si Hana, asht imi, dmth i prindit që e ka. Asht në formën mashkullore. Në greqisht bahet: Anthimos. Antino, në shqip ka po atë kuptim si ma sipër, por fjala”in”, yni, asht në shumës dhe na del: Anti jonë ò, ose Hana jonë osht. Antioco, asht emën që e kanë mbajtun edhe mbretën shqiptarë dhe në shqip asht: Antioke, plotësisht i kuptueshem si: An-ti-o- ke, që don të thotë se ai femijë që ka këtë emën asht i kompletuem si Hana e plotë. Në italisht “c” dhe “e” bajne “çe” dhe popullsia, për mos i humbun shumë kuptimi e bajnë:

Antioco, në shqip: Antioko=An-ti-o-ko, në dialekt lexohet: Hana

Ant-elm-o. Për goca bahet: Anselma

asht ko, dmth këtu. Edhe në këte variant, ky emën asht shumë i bukur. Në formën Antioke mund të përdoret për të dy sekset. Antipas. Ant-ip-as. Asht emën greqisht, që e kuptoj si: I hipun mbi Hanë asht. Për goca mund të bahet: Antipa. Antipatros. An-t‟ip-atr-os. Asht emën greqisht. Mund të ishte dhe: Ant-ip-etr-os, që ka kuptimin: Në Hanë hypë, i dituni osht. Për goca bahet: Antipatra. Në italisht asht: Antipatro. Antonio, Antonello. Po të shqyrtojmë emnin e dytë, që ka mbrenda dhe emnin e parë do shofim se ndahet në: An-ton-e-llo. Në gjininë femnore asht ma i saktë: Antonella. Siç shifet, e lexojmë emnin me kuptim: Hanën tonë e lo,e llo, e dho, që don të thotë: Hanën tonë e lo, e lindi, e dho, e dhuroi. Fjala “llo” në dialektin shqipfolës të Greqisë dhe të gegënishtes shqipe, shpreh të njajtën gja. Në Shqipni përdoret ma tepër emni Andon. Për goca bahen: Antonia dhe Antonella. Antonino. Antoni-in-o. Emni kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: Antoni inë osht. Për goca bahet: Antonina. Apellos. Ap-e-llos. A-pe-llos. Ap-el-los. Emën mashkullor grek, që në shqip më duket ma me kuptim në variantin e tretë që e kuptoj me fjalët: Ap ere(el) losh (në jetë). Variantin e dytë e kuptoj si: Asht pe, penjë, asht ai që do bajë lidhjet, (ky që) llosh, dhosh. Apia. A-pi-a. Mbahet si emën femnor, por simbas meje mund të përdoret për të dy sekset. Kuptohet menjiherë në dialekt me fjalinë: Asht i pirë-a (i-e kompletuem me virtyte). Për çuna mund të bahet: Apio. Asht i ngjashëm me emnin Pia, Pio. Në greqisht asht: Aphia. Apiano. A-pi-an-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Asht pi-hanë-o, asht fëmijë që ka marrë bukurinë e hanës-o. Për goca bahet:

Apiana. Apicio. A-pi-çi-o. A-pi-ki-o. Emni kuptohet me fjalët: Asht i pirë në kupë ki o. Për goca bahet: Apiçia, Apikjo.

Apilio. Ap-ili-o. A-pi-ili-o. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Ap ilin-osht, dhanës i Yllit të asht, të jep yllin në dorë-o. Edhe varianti i dytë asht i bukur, sepse e kuptoj me fjalët: Asht fëmijë që ka pirë, ka marrë nga Yjet. Për goca mund të bahet:

Apilia. Apodisis. A-po-di-si-is. Grek. Ilir. Në shqip kuptohet menjiherë si: A po di, (shif) si ish. Për goca mund të bahet:

Apodisia. Apollodoro. Ap-oll-o-do-or-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Ap krah fluturues (oll, all)-o, dhonës ori (ari) osht. Për goca bahet:

Apollodora. Apolone, Ap-o-lon-e, Ap-ol-one. Për kuptimin e këtij emni, kam marrë mendimin e z. Aristidh Kola, që e ndante në: Ap-o- lon-e, jep për t‟u dëfrye. Në analizën që po i baj këtij emni, shof se ka edhe disa mundësi të tjera shpjegimi, që në variantin e dytë me bahet: Ap krahë Hone, të ban të fluturosh deri ke Hona. Pamvarsisht se e ka mbajtë nji perëndi mashkull, emni ka kuptim për të dyja gjinitë. Apollo. Ap-oll-o. A-poll-o. Ap-ol-lo. Mendohet si tjetër emën i Apollonit, që simbas ndamjes kuptoj fjalët: Ap oll o, dha krah fluturues o. Në variantin e dytë kuptohet: Asht pjellë o, ashtu si emni: Le-ka. Për goca mund të bahet: Apolla. Apollinare. Ap-oll-in-ar-e. A-poll-in-ar-e. A-polli-n‟are. Në variantin e parë kuptoj fjalët: Ap, jap krah fluturues nji ar esht. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Asht pjellë nji ar- è. Në variantin e tretë kuptoj fjalët: Asht pjellë në nji familje të artë. Për goca bahet po kështu. Aphrotitis. A-phrot-it-is. Grek. Duket si emni i Afërditës, por, simbas zbërthimit të bamë, më jep kuptimin: Asht proi, it ish, asht përru, i yti isht. Asht në listën e emnave femnorë, por

simbas kuptimit, më rezulton emën për çuna.

Për goca duhet të

bahet: Aprotita. Nëse bahet: Aprodita, kuptohet njilloj me emnin Afrodita, sepse kuptohen fjalët: Ap-rron-dita. Apuleio. Apu-lei-ò. Ap-ul-lei-o. Më rezulton emën i bukur, sepse prindi i fëmijës i thotë i gëzuem miqve: Apu, hapuni, se ka le ky, që do të bahet me emën, i famshëm. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Ap nji femijë të ulët, të përulun, e. Zanoret e tjera duket se përfaqësojnë fillimet e foljeve isht dhe osht. Për goca bahet: Apulea. Aquilino, A-qu-ili-in-o. Në këtë formë, ku asht shkruejtë italisht dhe lexohet si në gjuhën shqipe, unë kuptoj fjalinë kuptimplote në gegënisht, që më thotë: Asht i qut, i squet ili ynë- o. Në italisht kjo fjalë don të thotë”qeraxhi shtëpie”. Për goca bahet: Aquilina, Akuilina. Araldo, unë e interpretoj si fjalën: ar-al-do, që don të thotë: Ar al dho. Fjalën “al” do ta shofim shpesh ma poshtë dhe në italisht ka kuptimin e krahut të shpendit, krahut fluturues. Ky emën i bukur na shpjegon se fëmija si ari, krahë të jep, të ban të fluturosh nga gëzimi. Emën shumë i bukur, që për goca bahet:

Aralda. Aramis. Ar-am-is. Emnin e kuptoj me fjalët: Më jep arin isht. Për goca bahet: Arama. Arano. Ar-an-o. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Ar hanë osht, ose: osht Hanë e artë. Për goca bahet: Arana. Aratone, emën puro si në shqipen e sotme ku kemi: Ar-à-ton-è, dmth: ar à, ar asht,-toni, joni asht. Në variantin Ara-ton è, mund të përdoret edhe si emën femnor, sepse popullsia jonë shpesh herë e krahason femnën me nji tokë pjellore. Nese e bajme: Ar- at-on-è, don te thote: si ari, i ditun asht Hona, ose: i joni esht. Shkon pe te dy sekset. Arcadio. Emni zbërthehet në: Ar-ka-di-ò, që don me thanë se ai fëmijë ka virtyte të arta e asht i ditun. “Dio” në italisht don të thotë “zoti” dhe kështu emni na del: Ky femijë me virtyte si ari,

si zot ò, osht, por nuk e pranoj, sepse për popullin vendas të Europës ishte i largët mendimi që nji fëmijë të ishte “zot”. Kete gja e shfrytezuen ebrejte qe krijuen njeriun zot, Krishtin. Duke ndjekun mënyrën e vjetër të zbërthimit, do të kemi: Ar-ka-di, që në gjuhën e vjetër autoktone italiane, asht ma i kuptimtë me gjuhën shqipe e don të thotë që ai fëmijë asht me virtyte të arta, asht dhe i ditun, pra kemi: Ari ka dituni. Si gjithmonë, germa “o” asht e mavonshme se ky emën dhe i jep nji formë dëftuese emnit: Arkadi-ò,osht. Në variantin femnor del: Arkadia. Arcano. Ar-c‟an-o. Ar-ka-an-o. Në shqip e kuptoj me dy mënyra: 1-Ar ç‟a an-o, ose: 2- Ar ka an-o. Në të dy variantet del emën i bukur në shqip. Për goca mund të bahet: Arçana, Arcana, Arkana. Arcangelo. Ar-ka-an-gi-el-o. Ky emën i gjatë më jep nji fjali të gjatë e gjithë kuptim si: Ar ka Hana, rracë(gji) e erës o. Për goca bahet; Arcangela, Arkangjela. Arcelao. Ar-çe-la-o. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalët:

Arin ç‟e la në jetë-o. Për goca mund të mbetet: Arçela. Archenado, Ar-che-na-do. Në shqip kuptohet menjiherë si fjalia: Ar që na do, dho. Për goca bahet Archenada, Arkenada, Arqenada. Archita. Ar-ki-it-a. Ar-ki-t‟a. Emnin e kuptoj me fjalët:

Ar(asht) ki, i iti, yti asht. Emni asht ndërtue për çuna, sepse fjala”ki” përdoret kur flasim për çuna. Për goca bahet: “kjo” dhe emni mund të marrë kuptim si: Arkjota, Archiota. Archimede, Ar-chi-me-de, Arkimede. Emni zbërthehet në Ar-ki-me-dhe, që don thotë: Ar ki, ky asht-me, mbi dhè, ku fjala”dhè”, ka qenë përdor e përdoret në vend të fjalës “Toka”, globit të Tokës. Tashti po përdoret ma pak. Nëse fjalën “dhe”, me dhanë, e lexojmë ke emni ky bahet: Ar ki më dha, kështuqë ky emën bahet i njillojtë me emnin Archenado. Për goca mund te përdoret Archimede, Arkimede, Archimeda ose Arkimeda.

Archippo, Ar-chi-po, në greqisht: Archippos, në shqip shkruhet Arkipos dhe ndahet në: Ar-ki-po-os, që don të thotë: Ar doni? Ki, ky, po osht (ar). Emën shumë i bukur. Nëse shkruhet në gjininë femnore,Archipa,Arkipa, ndryshon pak kuptimin në fjalinë: Ar-ke-pa. Archibaldo, Ar-chi-bal-do, në shqip shkruhet: Arkibaldo, dhe ndahet në Ar-ki-bal do, që i kuptohet menjiherë kuptimi si fjala:

Ar ki, në ball, dhonë ò, osht. Dmth se ai fëmijë i çmueshëm si ari, asht në ballë, në krye, i pari i të gjithëve. Në variantin femnor del: Arkibalda. Ardea. Ar-de-a. Në këtë emën, kuptoj fjalët: Ari i dhënë asht, ose: Ari i dheut, i gjithë globit asht, ose si e folmja e përditshme:

Ar de asht. Mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për çuna bahet: Ardeo. Ardito, Ar-dit-o, asht nji fjalë që duhet të jetë shumë e vjetër, sepse i vihej e i vihet edhe sot atyne djemve që pranojnë vullnetarisht të sakrifikojnë jetën për atdheun, që pas vdekjes, ndriçojnë dhe të tjerët me heroizmin e tyne. Fjala e ndame në Ar-dit, Ar drit-ò,osht, asht shumë shprehëse në gjuhën shqipe si shprehja: Ari i çmueshëm na ndriçon, si dielli që e ban natën ditë. Pas vdekjes si dëshmor, bahet dritë për të tjerët. Për goca mund të bahet Ardita. Arduino, në gjuhën shqipe ndahet në Ar-du-in-ò, që don të thotë:

Ar du, ar dua-in ò, njishi osht. Prindi, me dhanien e këtij emni fëmijës, shpreh dëshirën që të ketë nji fëmijë të vlefshëm si ari. Në variantin femnor asht: Arduina, pa i ndryshue kuptimi. Areco. Ar-e-co. Ar-e-ko. Emnin e kuptoj me fjalët: Ari esht ko. Me këte formë ka kuptim për të dyja gjinitë. Aresio. Ar-e-si-o. Në greqisht: Ares, në shqip do kemi: Ar-ës (shif) si ò. Për goca bahet Aresia, Aresa.

Arethas. Ar-et-has. Emën grek, që e kuptoj si: Ari i ditun (et) asht. Mendoj se në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë. Argelia. Ar-g-eli-a. Mendoj se duhet të shkruhet: Ar gji eli asht, që merr kuptimin: ar, rracë ere asht. Per çuna: Argjelio. Argenta. Ar-g-en-t‟a. Asht emni i Argjendit, që e kuptoj me fjalët: Ar, rracë, gjiu jonë (en) të asht. Shkon për të dyja gjinitë, ose për çuna mund të bahet: Argento, Argjenti. Argimiro, që, po ta zbërthejmë në gjuhën shqipe, na del: Ar-gi- mir-ò, Ar-gji-i mir osht, ku fjala gji në lashtësi, në popullsinë autoktone të Italisë donte të thoshte: racë, familje. Emni na krijon shprehjen e bukur: I arti, nga nji familje e mirë osht, asht. Në variantin femnor del: Argimira, Argjimira. Ar-gjiro. Ar-gjira. Ar-gjin-o. Ar-gjina. Shqip. Në italisht me këtë emën kombinon edhe fjala: ar-gjin-at-ura, që ka kuptimin e nji toke të ngritun, që mund të përdoret si urë, si rrugë kalimi nëpër vende me këneta. Në kët rast, ky emën, i shkruejtun në të dy dialektet, kuptohet si: Racë florini. Edhe me zanoren “o” në fund asht përdorë ma tepër si emën gocash, por në të gjitha format ka kuptim për të dyja gjinitë. Argo. Ar-gi-o. Asht emën i shkurtën, që na krijon nji fjali të shkurtën e preçize: Ar e rracë( gji) ò, osht. Për goca mund të bahet Arga. Arbano. Ar-ban-ò. Emën i vjetër, me të cilin shpesh herë thirrej popullsia ilirike në lashtësi, sepse ishin popuj me virtyte të arta, që edhe fëmijët e tyne i kishin si vetja, dmth se ilirët lindnin, banin fëmijë të virtytshëm si ari. Në variantin femnor bahet Arbana. Ky emën ka qenë gjithmonë e asht në përdorim në territoret e Shqipnisë. Ariano. Ari-an-ò. Edhe në këtë fjalë puro shqipe mshifet kombinimi: Ar-janë, që asht emertim që ka shoqnue gjatë

mijëvjeçarësh popullsine albanofone të Europës, për vlerat e tyne të çmueshme si ari. Për goca bahet: Ariana.

Duhet te theksoj se, në këte studim e në të tjerët që kam ba, kombinimet e fjalëve të ndryshme me fjalën AR, bahen për njerëz të virtytshem, të ndershëm, të drejtë e hyjnorë. Për këto karakteristika që kishte, popullsia pellazge asht quejtë në të kaluemen: “Ariane”, “Qiellore”, “Yllore” dhe “Hyjnore”. Straboni i quante ”Peli”, (pe-eli=pre yjesh) në shqip perri, që don të thotë: Hyjnor. Fjala “AR” ndodhet edhe në “Pllakat prej Zmeraldi të Thotit”, të bame para ma shumë se 12 000 vjetësh, po me këtë kuptim, dmth që kjo karakteristikë ka qenë shumë e vjetër për popullin atlantidheo-alban të gjithë botës, por nuk po merret shumë parasysh në ditët tona. Edhe ne ditet e sotme, populli italian, kur shpreh kenaqesine per ndonji gja te mire thote: Oro, oro è-(esht). Shqiptari thote: Ar e flori osht. (Flori=f-lo-ori=flutur lo Ori, ku Ori na jepet si Zot qe te lo ne jete nji flutur, nji engjell)

Ariadne. Ari-a-dne. Grek. Menoj se do ishte ma i plotë si: Ari

a dhe, Ari a dhanë, që në shqip nuk don shpjegim. Asht në listën

e emnave femnorë, por mund të përdoret për të dyja gjinitë. Arialdo. Ndahet në Ari-al-do, Ari-al-dho, që don të thotë: Ari krahë të dho, ku në këtë rast fjala “Ari”, na paraqitet si emën perëndie, që të ban me krahë të fluturosh. Në gjininë femnore bahet Aralda. Ariberto. I ndamë në Ar-i-bert-ò, kuptohet menjiherë që don të thotë: Ar i kulluem për t‟u pirë në kupë, ò, osht. Për goca bahet:

Arberta. Arichiviadhe. Ar-i-ki-vi-a-dhe. Emën i vjetër grek, që e kuptoj si: Ar isht ki, bi asht dhënë, ose: asht i dheut. Në greqisht

germa “b” shpesh herë zavendësohet me germën “v”. Në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë. Ariele. Ari-el-e. I ndamë në Ari-e-le, ose, Ari e lindi. Edhe në këte emën na del fjala “Ari”, si emën perëndie, sepse jep kuptimin e emnit në shprehjen: Ari (perëndia) e lindi (ta dha). Variantin e pare e kuptoj si: Ar dhe yll(ose ere) esht. Pa e ndryshue mund të përdoret edhe për goca. Arideu. Arideu. Ilir. Shif: Ardeo. Ario. Shif emnin Aris. Për goca bahet: Aria, Ara. Ariobarzani. Ari-o-ba-ar-za-an-i. Ky emën i gjatë më jep nji fjali të gjatë dhe me kuptim: (Prej) ari osht, ban ar, za Han isht, zenë Hanën isht. Për goca mund të bahet: Ariabarzana. Ariosto. Kuptohet menjiherë si fjalia: Ari-ost-ò, dmth., prej ari osht. Për goca bahet: Ariosta. Ariovisto. Ari-o-v-is-t‟o.Nëse germën “v” do e shkruajmë “u”, siç shkruhet shpesh në latinisht, atëherë emni merr kuptimin: Ari-o-u-is-t‟o. (Prej) ari osht nji (un) jetë(is) të osht. Për goca bahet: Ariavista, Ariauista. Aris. Ar-is. Asht emën i njillojtë me emnin: Ariost, por në dialektin tosk ndryshon folja osht në isht. Për goca mund të bahet: Arisa. Aristarco. Ar-ist-ar-ko,ka. Në greqisht bahet: Aristarkos. Më del nji emën shumë i bukur dhe shprehës, ku prindi i gëzuem për lindjen e fëmijes thotë: Ar isht, ar ka, në kuptimin që ai fëmijë asht i çmueshëm si ari, por dhe ar ka, që mund të jenë pasunia, por dhe pasunia kulturore e prindëve. Del emën shumë i bukur edhe për goca në formën: Aristarca, Aristarka. Aristeides. Ar-iste-i-des. Ar-is-t‟e-i-des. Emën grek, që në shqip e kuptoj me fjalinë: Ari isht i dhes, i gjithë globit. Variantin e dytë e kuptoj si: Ar, jete të isht i dhes, i dheut. Në këtë formë mund të përdoret edhe për goca.

Aristeo. Ndahet në Ar-is-te-ò, ku edhe nji herë shofim përdorimin e fjalës “is”, të njivlefshme me fjalën “jetë”.

merr kuptimin: Ar jete të osht. Për gocat bahet: Aristea. Aristide. Ar-ist-i-de. Ari-isht-i dheut. Del emën me shumë kuptim, që don të thotë: I arti isht, asht i dheut. Edhe sot kjo mënyrë emërtimi përdoret në Shqipni. Asht emën i njajtë me emnin: Aristeides. Aristione. Ari-ist-i-on-e. Ari-isht-i-jon-è. Edhe ky emën del me shumë kuptim në gjuhën shqipe. Germa “è” e kthen në fjalë dëftuese emnin Aristion-è, esht. Ma i plote mund te jete edhe si:

Ari isht, nji (i) Hone esht. Për goca bahet: Aristiona. Ariston. Ari-ist-on. Grek. E kuptoj si: Ar isht Hona, ose: Ari isht joni, i joni. Për goca bahet: Aristona Aristo. Ar-ist-ò. Ar isht-ò. Emën i saktë dhe shprehës, që nuk don shpjegim në shqip. Për goca bahet Arista. Aristofane. Ar-ist-of-an-è. Ar-ist-o-f-ane Jam i gëzuem që në këte emën shumë të lashtë të përdorun në Greqinë homerike shof nji shprehje gëzimi që e përdorim edhe sot në Kavajë sepse kemi: Ar isht, of (të keqen) që janë. Nji shprehje gëzimi, tipike edhe sot ke shqiptarët. Në variantin e dytë bahet: ar isht o fluturak, Ane esht. Për goca bahet: Aristofana. Aristotele. Ar-ist-o-te-e-le. Ar isht o, te asht le, lind. Me pak fjalë, në këte emën asht krijue nji fjali e gjatë dhe shprehëse, ku në fund prindi shpreson se asht lind nji fëmijë për të shpresue shumë. Në këtë formë mund të përdoret dhe për femna. Aristovoulos. Ar-ist-o-vo-ul-os. Emën grek. Në këtë emën, fjala”vo” asht e diskutueshme, sepse kuptohet me disa mënyra:

1-Vo, e kuptoj me dialektin e Shkodrës që don të thotë: vezë. 2- Vo, vu, vendos etj, përdoret në gegënisht. 3- Në greqisht germa “b” zavendesohet me germën “v” dhe rrokja vo bahet: bo.

Emni

Mue do të më pëlqente varianti i dytë e i tretë, që e kuptoj me fjalinë: Ar isht-o, vo, vu, vendos, ul osht, ose: Bo (i lindun) i përulun osht. Në shkrimet e Thotit asht fjala” Vo e malit esht”, që unë e kam interpretue si: Vezë e malit asht, dmth: embrion i malit asht. Edhe në këtë rast, ky kuptim e zbukuron emnin. Për goca mund të bahet: Aristovoula. Armando. Ar-m‟an-do. Në shqip bahet: Ar-m‟an-dho. Prindi këtij fëmije i ven emnin: Ari më këtë anë (asht) dhonë. Për goca bahet Armanda. Armida. Ar-mi-da. Asht në listën e emnave femnorë, por simbas zbërthimit në: Ar më dha(Zoti), ky emën mendoj se mund të përdoret për të dyja gjinitë. Arminio. Ar-mi-ni-ò. Në shqip duhet të jete: Ar mi, mbi-ni ò,

ku fjala “ni” asht përdorë dhe përdoret si fjala “njishi” dhe sot në dialekt. Ky emën mund të ketë kuptimin që ai fëmijë asht si ari mbi njishin që mund të ketë qenë i pari i shtëpisë, krahinës ose mbreti. Nji dëshirë shumë e madhe e këtij prindi për ta ba perandor fëmijën e tij. Për goca mund të bahet: Arminia. Arnaldo. Ar-n‟al-do. Në shqip don të thotë Ar në al (krah,it.) dho. Emën shumë i bukur për prindin, që pret t‟i bahet krah i

biri. Ky prind duhet të ketë qenë zanatçi,

dituni (at) çi o). Emni për goca mund të bahet: Arnalda. Arno. Ar-n‟o. Ilir. Emnin e kuptoj me fjalët: Ar na osht. Për goca bahet: Arna, por fjala”arna” ka kuptimin e nji cope rrobe, që vihet për të mbyllun gropat e rrobave të vjetra dhe për këtë arsye nuk përdoret për goca në Shqipni, por përdoret: Arana, Ar Hana, Hana prej ari. Arnamet. Ar-na-met. Ilir. Në lexim të parë kuptohet me fjalët:

Me arna met, por, simbas ndamjes së bame, kuptoj fjalët: Prej ari na mbeti. Me këte formë kuptohet për të dyja gjinitë.

(zan-at-çi-o, nzan

Aronne. Ar-onn-e. Në shqip Ari jon-è, eshtë. Emën që në shqip nuk don shpjegim. Për goca bahet:Arjona.Arana.Arona. Asht emën që asht përdorë e përdoret gati në gjithë botën. Arpali. Ar-pa-ali. Ar-pi-ali. Emën pellazg që kuptohet: Ar pa fluturaku, ku prindi quan “al” veten e vet. Varianti i dytë kuptohet si: Ar, virtyte të arta pin ali, krahu fluturues. Kështu si asht mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për goca mund të bahet: Arpala Arpani. Ar-pa-ani. Emën ilir, që e kuptoj me fjalët: ar pa Hani (në mashkullore). Për goca duhet të bahet: Arpana. Arpahana. Arpino. Ar-pin-o. Ar-pi-in-o. Ilir. Simbas ndamjes kuptoj fjalët: Nga virtytet e arta pinë-o, ose: Ar pin, njishi osht. Për goca bahet: Arpina. Arrigo. Ar-ri-go. Ar-ri-gi-o. Në shqip bahet Ar-rinon-gji-o, osht. Per goca bahet: Arriga. Arsenios. Ars-eni-os. Emën grek, që në shqip e kuptoj me fjalinë: Arsi, i arti jeni osht. Në shqip thuhet Arsen, në italisht:

Arsenio dhe asht emërtue nji helm shumë i fortë. Për goca mund të bahet: Arsenia. Artemisa. Ar-te-misa. Art-em-is-a. Në greqisht dhe ilirisht asht edhe si: Art-em-as, Art-em-as. Zbërthimin e këtij emni e kam dhanë edhe ke libri: “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën” si: Ar të mbeta, e virgjën të mbeta. Simbas variantit të dytë, më rezulton si: Arti em jetë (is) asht. Ka qenë emni i nji perëndeshe në lashtësi. Artemas. Art-em-as. Emën greko-ilir, që e kuptoj si: i-e arti em asht. Në këtë mënyrë mund të përdoret për të dyja gjinitë. Artemio. Art-e-mi-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Art e mi osht, ari im osht. Për goca bahet: Artemia. Artes. Ar-te-es. Emnin e kuptoj me fjalët: Ar të esht. Për goca bahet: Arta.

Arturo. Ar-tur-o. Në dokumentat e vjetër shkruhet Ar-thur, që kuptohet menjiherë në shqip, për nji njeri që thur, prodhon virtyte ari. Në variantin femnor mund të përdoret si Artura. Arthura. Ascanio. Asgano. As-ka-ani-ò. As-gi-an-o. Asht emën shumë

i vjetër shqip, që e themi: Azgan, por kuptimin e saktë e ka si:

As-ka-an, që menjiherë sapo e ndigjojmë, krijojmë idenë për nji djalë trim, të shkathët e të fortë. E ndame më jep kuptimin:

as(jetë) ka hana, ose: asht rrace Hane-o. Atëherë kuptoj se të parët tanë me këtë emën kanë dashtë të thonë: Fëmija me këtë emën i jep jetë edhe Hanës. Për gocat bahet Askane, Askana. Zanoret “à”, “e” dhe “ò”, si gjithmone vihen në vend të foljeve asht, esht dhe osht. Ascoli. As-ko-oli. Në shqip kuptohet me fjalët: Asht ko, këtu oli, krahu fluturues, engjëlli. Në dialekt tosk bahet: Askali. Nëse në vend të fjalës: “as” vejmë fjalën “jetë”, atëherë emni kuptohet si: Jetë ç‟o oli, jetë ç‟osht krahu fluturues. Në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë. Asdrubale. As-dru-bale. Ky emën më jep nji të dhanë të randësishme për druidët në territoret shqipfolëse, sepse emnin unë e interpretoj: As-dru-bal-è, në kuptimin që ai fëmijë i sapolindun, për prindët, asht druid i ballit (kryesor). Përdoret edhe si: Hasdrubale. Nuk tingullon bukur per goca, por mund te perdoret siç asht. Asella. As-ella. As-el-la. Asht në listën e emnave femnorë. E kuptoj si fjalinë: asht ella, asht ylla, ose fjala “ella” përdoret në shenjë respekti, kur i drejtohesh ndonji femne në italisht.Varianti

i dytë më jep fjalët: Jetë, ylli la. Emni shkon për të dyja gjinitë, por për çuna shkon edhe si: Asello. Asia. A-si-a. Asi-a. Shif Osio. Asht në listën e emnave femnorë. Në këtë emën unë kuptoj fjalinë: Asht si asht, dmth se

asht e mirë, shifni si asht. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Jeta asht dhe shkon për të dyja gjinitë. Asimodeo. As-im-o-de-ò. Në shqip e interpretoj si fjalën: Asht imi-o,or dheu, për tokë o, ose: Jeta ime osht dhënë o. Emën shumë i bukur, që mund të përdoret për goca si: Asimodea, ku si gjithnji, zanoret në fund zavendësojnë foljet osht dhe asht. Asinio. As-ini-o. Në shqip e kuptoj me fjalët: Asht i joni-o, ose: Jeta inë osht, Jeta jonë osht. Për goca bahet: Asinia. Assunto. As-su-un-t‟o. E interpretoj me të folmen popullore:

asi mbi (su) njishin të osht, ku fjala “as” ka kuptimin: i pari, ose “jeta”, siç e kam shpjegue në fillim: Emni merr kuptimin: Jeta asht mbi atë, ose: prijslliku (aftësia për të udhëheq) asht mbi atë. Per goca bahet: Assunta. Astarde. Ast-ar-de. Emnin e kuptoj me fjalët: asht ar de, ose:

asht ar i dheut. Për goca bahet: Astarda. Asterio. Ast-eri-o. Në greqisht: Asterios. Në shqip kuptohet si fjalia me kuptim: Asht eri, pikërisht në gjininë mashkullore, sepse në gjininë femnore do të ishte era. Për goca duhet të jetë:

Astera. Astianatte. Asti-a-natt-e. As-t‟i-ana-at-t‟e. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Jetë të isht, Hana e ditun (at) të esht. Kështu si asht, mund të përdoret për të dy sekset. Astolfo. Ast-ol-f-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Asht fluturak me krahë-o. Për goca bahet: Astolfa. Astridi. Ast-ri-di. Në këtë emën shof fjalinë: asht rinu ditunia. Në këtë formë mund të përdoret për të dy sekset. Ataleo. At-a-le-o. Në shqip kuptohet menjiherë si shprehja: At, i parë shtëpie, i ditun asht le, ose: ditunia (at) asht lind o. Për goca mun të bahet: Atalea. Attalos. At-t‟a-al-os. Emën grek, që kuptohet si: I dituni të asht, krah fluturues osht. Në Shqipni asht përdorë në formën:

Atali. Mund te shkoje per te dy sekset

Atalfo. At-al-f-o. Emnin e kuptoj me fjalën: i dituni si etërit e mençëm, me krah si fluturak osht. Për goca bahet: Atalfa. Atana. Atena. Athina. At-an-a. At-en-a. At-hin-a. Grek. Me të tre këta emna, asht quejtë kryeqyteti i Greqisë, por, asht përdorë edhe si emën njerëzish. Kuptimin e këtij emni e kam dhanë dhe ke libri “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën, ku kam thanë se zbërthehen në: At e nanë, babë e nanë dhe At hin. Me zbërthimet e emnave që po baj në këte libër, mendoj se emni

i këtij qyteti mund të kuptohet edhe si: At-an-a = të ditunit e

Hanës. At-ena = të ditun jena dhe At-hina mund të kuptohet si:

në atdhe hina. Asht përdorë ma tepër si emën gocash, por ka kuptim për të dyja gjinitë. Ataulfo. At-a-ul-f-o. Emnin e kuptoj me fjalët: I ditun asht, i ulët, i urtë fluturak(engjëll) osht. Për goca bahet: Ataulfa. Atalo. Shif: Atolo. Për goca bahet: Atala. Atolo. At-ol-o. Emnin e kuptoj me fjalët: I pjekun, I ditun me krahë fluturues (si engjëjt) osht. Për goca bahet: Atola. Attikos. At-t‟ik-os. Emën grek, që e kuptoj me fjalinë: I ditun,

i ikun, i shëtitun osht. Për goca bahet: Atika, emën që e mban

dhe nji qytet në Greqi, për të cilin kam thanë se e kuptoj si: Nga atdheu ika. Në italisht asht Atico, Atiko. Atanasio. Në greqisht: Athanasios, At-hana-si-os. Në shqip njihet me emnin Athanas, A-thanas, që ka kuptimin: asht thanës, folës. Shkurt në Shqipni i thonë Thanas, thënës, thotës. Mendoj që asht emën i vjetër atlantidheas-alban, sepse asht i njajtë me emnin Thot, Thoti, mbretit te fundit te Atlantidës së mbytun rreth 12 000 vjet ma parë. Mendimi im përforcohet, po të merret parasysh se emni Atanas në shqip asht i njivlefshëm me emnin: Tan-ush, than-usht, thanësi usht(asht). Simas ndamjes së bame, e kuptoj si: I ditun si Hana shif si o. Për gocat bahet Athanasia, Atanasia.

Athenodoros. A-theno-dor-os. At-heno-dor-os. Emën greqisht, që kuptohet plotësisht në shqip si: A thënësi dor (nga rraca e dorëve) osht, ose: asht thënësi, mësues i artë të osht. Variantin e dytë e kuptoj si: I ditun, Hëna e artë osht. Për goca bahet: Athenodora. Athenogenes. A-theno-g‟-en-es. Emën greqisht, që do ishte ma i plotë nëse e shkruajmë: a-theno-gi-en-es dhe kuptohet si:

Asht thotësi, mësuesi, rraca en esht, rraca jonë është. Në këtë kuptim mund të përdoret për të dyja gjinitë. Athenogoras. Athenogoras. Emën grek që ma i plotë do ishte:

A-theno-gi-or-as, që kuptohet plotësisht në shqip si: a thenës, gji (rracë) ari asht. Mendoj se në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë. Athos. A-thos. Në shqip kuptohet menjiherë dhe ka të njajtin kuptim me emnin ma siper, Athanas. Nuk shkon për goca. Atlia. At-li-a. E kam hasë në Shqipni si emën i lashtë femnash. Duhet të kuptohet si: at-ili-a. Në formën e dhanë nga unë kuptohet me fjalinë: Ditunia dhe pjekunia (at) ke Ili asht. Kështu si asht, mund të përdoret dhe për çuna ose: Atliu, Atili. Aton. At-on. Emni i pare i zotit te ebrejva ne lashtesi, qe siç shifet kuptohet plotesisht ne shqim me fjalet: Ati jone, Ati henor, nese fjalen on=jone ose=Hone. Sic shifet, dhe zanafilla e besimeve fetare ne bote ka si taban vendalijte shqipfoles. Attila. At-ti-la. At-t‟il-a Emën që në shqip kështu siç asht, don të thotë: At, (të ditun), të parë yllor po të la në jetë. Ka kuptim për të dyja gjinitë. Attilano. Attil-an-ò. Folja “janë”, në gjuhën shqipe asht ne shumës e asht përdorë në shumë emna si: Ar-jane, Mar-janë, Adri-janë etj, që janë përdorun për të emërtue popujt, por pa u ndryshue, janë përdorun edhe në njajës, që duhet të ishin: Attila, Ariò, Mariò, Adriò etj, por ka mundësi, që përdorimi në shumës asht përdorë për t‟i rritë randësinë personit. Nji mundësi tjetër

asht edhe fjala “Hane”, që kombinon bukur me emnat. Për goca bahet: Atilana. Attilio. Asht emën i ngjashëm me Attila. Auberto. A-u-bert-ò. A-u-be-er-t‟o. Emën që shpjegohet me shqipen dhe italishten, si fjala:- Asht nji si uji i kulluem, për ta pirë në kupë. Variantin e dytë e kuptoj si: Asht nji, bej ere të osht. Për goca mund të përdoret si: Auberta. Audace. A-u-dac-e. Në shqip më duket: Asht un(nji) dak, që na tregon se familja asht me origjinë dake(Rrumani), ose: Asht nji i dhanë(daç, dhaç) e. Kështu siç asht, mund të përdoret edhe për goca. Audenico. A-u-den-ik-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Asht nji i dhënë, i lindun, i ikun i shëtitun nëpër botë. Për goca bahet:

Audenika. Augusto. A-ugu-us-t‟o.Duket si fjala A-ag-ust, ku në latinisht zanorja “a” zavendësohej me “u”. Në këte mënyrë emni merr kuptimin: a, asht aga (Zotni)-ust, asht-o. Nuk shkon për goca. Augustolo. August-ol-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Augusti me krahë fluturues osht. Për goca nuk shkon. Aulampia. A-ul-am-pi-a. Grek. Duket si e folme e përditshme, ku kuptoj fjalinë: Asht ul, (i mençëm), am pi asht, më jep për të pirë asht. Asht në listën e emnave femnorë, por, simbas kuptimit, mund të përdoret për të dyja gjinitë. Për çuna mund të përdoret si: Aulampio. Aulona. A-ul-ona. Shifet qarte forma gegenishte e emnit te vjeter te Vlones, valona (ven al Hona), qe e kuptoj si: Asht ul Hona (Prandaj asht aq e bukur). Nese do ishte ne toskenisht do ishte: Eulana, qe ekziston si emen njerezish. Aureliano. Aureli-ano. Në shqip asht kombinim Aureli-janë e nuk don shpjegim. Për goca bahet: Aureliana. Aurelio. A-ur-eli-ò. Kemi emnin shqip A-ur dhe “eli”, fjalë rrespekti në italisht, që përdoret në biseda me njerëzit e

edukuem. Në shqip ka kuptimin: A, asht urë zotnia. Si gjithmonë, zanoret në fund kanë po të njajtin kuptim me foljet osht dhe asht. Varianti tjetër më jep fjalët: asht urë lidhëse, erë (el=erë) osht. Për gocat bahet Aurelia. Auro. A-ur-ò. Fjala “ur” në shqip don të thotë pikërisht “ur” e në këte emën duhet të ketë po atë kuptim që ka ura: Të bajë lidhjen midis dy brigjeve. Ndofta personat që kanë përdorë këte emën kanë shprehë dëshirën që fëmija i tyne të bahet urë, ndërmjetës midis tokës dhe qiellit. Nji andërr e përjetshme e njerëzve. Për goca mund të bahet: Aura. Aurora. A-ur-or-a. Në këtë emën femnor unë kuptoj fjalinë:

Asht urë lidhëse ora, (zana e malit), ose: Asht urë lidhëse, ar asht. Me këte kombinim ka kuptim edhe për çuna. Ausilio. A-us-ili-o. Këte emën në shqip e kuptoj me fjalinë: A jetë ili-ò, asht jetë yllorësh-o. Për goca mund të bahet: Ausilia. Ausiliatrice. A-us-ili-at-ri-ce. Në këtë emën, shof emnin e masipërm, në të cilin janë shtue fjalët: ke Ausili, ditunia dhe rinia esht (at ri çe). Mund të përdoret për të dy sekset. Ausonio. A-us-oni-o. Në emnin kuptoj fjalinë: Asht jet joni o. Për goca do ishte ma i saktë si: Ausona. Autonomos. A-u-ton-o-m‟os. A-ut-on-om-os. Emën grek:

Fjala “autonom” ka hy gati në të gjitha gjuhët e botës dhe kuptohet si: pamvarësi. I ndamë si ma sipër, e kuptoj si: Asht un(nji) toni, joni o më osht. Varinti i dytë më jep fjalët: Asht yt Hon, i dhon(om) osht. Për goca bahet: Autonoma. Auxentios. A-u-xen-ti-os. Emën grek, që mendoj se duhet të jetë:: Ashti nji, nxeni, i ditun ti osht. Për goca bahet: Auxentia. Ave. Ave.? Në italisht don të thotë: Lavdi. Mund të jetë shkurtim i emnit: A-ver, A-veri, A-veriu, që në shqip nuk duen shpjegim. Në Shqipni asht emni i ngjashëm: La-ver.

Aventino. A-venti-in-o. Në këte emën shof lidhjen e fjalës shqipe: Veri, ve- erë, me fjalën italiane Vento. Emnin e kuptoj me fjalët: asht era jonë. Për goca bahet: Aventina. Averkios. A-ver-ki-os. Emën grek, që e kuptoj si: Asht verë ki osht. Për goca nuk shkon, ose bahet: Averkjo. Averardo. A-ver-ar-do. Në këte emën shofim se fjala “ver”,vera, ka qenë përdorë edhe në territoret italiane, por që asht nryshue ma vonë. Në Shqipni emni kuptohet menjiherë pa shpjegim. Për goca mund të bahet Averarda. Averik. A-ve-er-ik. Shqip. Emni kuptohet menjiherë me fjalët:

Asht si veriu i ikun, i shëtitun, i ditun. Per goca: Averika. Avide. A-vide. Emnin e kuptoj me fjalët: Asht pullumb. Emni shkon për të dyja gjinitë. Avidio. Avidio. Nëse e shkruajmë: Audio, emni merr kuptimin:

Asht nji i ditun-o. Për goca bahet: Avidia, Audia. Në disa krahina, “Vid” quhen pullumbat, kështuqë emni mund të marrë edhe kuptimin: Asht pullum o. Ayrton. A-yr-ton. Emnin e kuptoj me fjalët: Asht yri, hyri tonë, asht nuri jonë. Për goca bahet: Ayrtona. Aza. A-za. Ky emën asht futë ke emnat femnorë dhe në shqip kuptohet si: asht za, asht me za, asht i-e famshme. Mund të përdoret për të dy sekset. Azadi. A-za-di. Emnin e kuptoj me fjalët: Asht zanë ditunia, asht fillue ditunia. Për goca bahet: Azadia. Azelio. A-ze-li. A-ze-el-i. Fjala “a ze”, asht zà, asht përdorë gjithnji në territoret shqiptare për ata që bahen të ndigjuem, të famshëm. Fjala A ze-li asht fjalë shqipe dhe italisht ku “li” don të thotë: aty, kështuqë emni mer kuptimin e bukur: Asht i famshëm, aty. Në variantin e dytë shpjegohet e gjitha në shqip dhe ka kuptimin e plotë: asht zanë ylli (ose eri në mashkullore). Për goca mund të bahet: Azela.

Azeglio. Azeglio. Do ishte ma i plotë nëse do shkruhej: A-ze- gi-ili-o, që kuptohet kollaj me fjalët: Asht zanë, ka lind rraca e Ilit o. Për goca bahet: Azeglia. A-zi-o. A-zi-o. Emni kuptohet shpejt në shqip me fjalët: A si o, asht si osht, ka lind ky, shifni si osht. Fjala “zi” shpesh herë në italisht kthehet në “si”. Ne dialekt, fjala “zi” zavendeson fjalen “za” dhe emni kuptohet si: Aza. Për goca mund të bahet: Azia, Asia. Azzurra. Azz-urr-a. Az-zu-ur-ra. Ky emën në italisht don të thotë: Bojë qielli, por si emën më jep kuptimin: asht ura. Asht në listën e emnave femnorë, por simbas zbërthimit të bamë mund të përdoret për të dy sekset. Varianti i dytë më duket nji shprehje e theksueme dialektale, ku unë kuptoj fjalët: Asht za, asht me za, ur ra ( nga qielli). Me këte variant përdoret për të dyja gjinitë, ose për cuna bahet: Azzurro.

B

Baalbeco. Ba-al-bek-o. Në këte emën të lashtë që duhet të jetë i kohës së Atlantidës, i hiqet shtetësia turke fjalës ”bek”, që ka qenë përdorë gjithmonë në territoret shqipfolëse të botës po me këte kuptim që ka sot. Ke ky emën kuptohen qartë fjalët: Ban al, ban krah fluturues, bek osht. Kështuqë emni na thotë se në ate qytet që ishte i pari i të gjithëve (bek), bahesh me krahë fluturues. Babila. Ba-bila. Ba-bi-il a.Greqisht asht: Babylas. Në dialekt çam, kuptohet si fjalia: (asht) ba bila, asht lind goca. Menyra e dyte me jep fjalet: Ban bij, yll asht. Emni asht I ndertuem per te dyja gjinite njilloj. Babiloni. Ba-bi-il-on-i. Emnin e kuptoj si: Ban bij Ylli jonë isht, ose: Ban bij, Yll e Honë isht.

Bacchisio. Ba-aç-ki-si-o, Ba-aç-ki-isi-o. Në këte emën, varianti i dytë më duket ma i pranueshëm, sepse shof fjalinë: I bamën asht ki, i lindun ky, jetë osht. Për goca nuk shkon, sepse fjala”ki” asht në mashkullore. Për goca mund të bahet: Bakjoisa, por nuk asht i bukur. Bacco. Ba-aç-ko. Simbas historianëve, Bacco, Baccu, Baku, asht i njajtë me Dionisin, (Die-nis) e Ilirisë. Mendoj se emni “Bako” i asht dhanë simbas fjalisë që nxjerr ai nga goja, kur i thotë miqve: Pijeni venën, që po jua dhuroj unë se: ba-aç-ko, asht ba këtu. Nuk tingëlon bukur për goca. Në Rusi asht nji qytet me emnin: Baku. Bal. Ba-al-o. Ky emën në Shqipni pëdoret si emën dhe si mbiemën dhe don të thotë: Ballë i pari, në ballë të të gjithëve, nga e cila marrin formë shumë emna vendesh, njerëzish dhe kafshësh. Me ndamjen e bame kuptohet edhe si: Ban al, të ban me krahë fluturues. Për goca bahet: Bala. Balboa. Bal-bo-a. Asht emën njeriu dhe vendi, që e kuptoj me fjalët: Ball bon asht. Emni shkon për të dyja gjinitë. Baldassarre. Bal-dass-ar-re. Kuptohet menjiherë si nji emën shume i bukur, sikur asht shkruejtë në ditët e sotme, ku prindi që i ven emnin fëmijës i thotë: Ball (tru,mend) të dhash-në ar re, ke ra. Asht i bukur ta përdorin dhe gocat, kështu siç asht, ose Baldassarra. Balderico. Në shqip mund të jetë: Bal-der-ik, Ba-al-dhe-er-ik- o. Në bisedat e përditshme, populli thotë: Ai u dha në ball të rrugës. Në emnin Balderiko shof fjalinë: Ballë dhe,u dhe, dmth u çfaqe, rri ko, këtu me ne përjetë. Variantin e dytë e kuptoj me fjalët: Të ban me krah fluturues(al), nëpër dhe, nëpër botë erë e ikun osht. Për goca bahet: Balderika. Baldo. Bal-do. Në shqip Ball-dho. Nuk don fare shpjegim se kuptohet menjiherë. Për goca mund të përdoret si Balda.

Balearo. Ba-al-e-ar-o. Emën vendi dhe njerëzish, shumë i kuptueshëm në shqip, që e kuptoj si: Ban al e ar. Për goca bahet:

Baleara. Baldomero. Bal-do-m‟er-ò. Në shqip: Ball dho-me erën osht. Emën i bukur, që e interpretoj kështu: U dha (u çfaq) në ballë, i shpejtë si era. Prindi, me këte emën dëshiron që fëmija i tij të jetë gjithmonë në krye, në ballë të të tjerëve dhe i shpejtë, i lehtë e i papërtueshem si era. Për goca mund të përdoret si:

Baldomera. Baldovino. Bal-do-vin-o. Për këte emën jap shpjegimin si:

Balliu dha venë, qeras me venë, verë. Edhe perëndia i venës, Bako, i qeraste njerëzit me venën që ai e ka ba-ko. Per goca mund te bahet: Baldovina. Ballaban. Ball-a-ba-an-o. Shqip, që kuptohet menjiherë. Bambina. Bam-bi-n‟a. Asht emën femnor, sepse kemi fjalinë:

Bam bina, bamë vajzën. Barbara. B‟ar-bar-a. Në shqip shifet fjalia: ban ar bari asht. Simbas ndërtimit të fjalisë, më rezulton emën që mund ta përdorin të dy sekset. Barbarigo. B‟ar-b‟ari-g-o. Ba-ar-bar-i-gi-o. Këte emën unë e zbërthej: bar bari gji osht, ilaç i ilaçit, rracë osht, ose në variantin e dytë shof fjalët: Ban ar bari i gjinit osht. Me këte emën i urohet fëmijës që të bajë ar, të jetë i arsyeshëm, i mençëm, fjalëartë etj, sepse ai do kujdeset për rracën e vet, do jetë ilaç për çdo problem që do të ketë rraca e tij. Interpretimi i këtij emni mund të jetë edhe kuptimi i fjalës “barbar”, me të cilën grekët e lashtë thërrisnin popujt shqipfolës, për cilësitë e tyne të arta, që me kalimin e shekujve, duke ia harrue kuptimin, asht përdor edhe për popujt e tjerë të pacivilizuem. Edhe sot fjalet: shqi-t‟ar, kosov-ar, bul-g-ar, ar- vanit, ar-men kane ne perbamjen e tyne fjalen AR.

Bardo. Bard-o. Bardh-ò, Bar-do. Ba-ar-do. Ky emën në Shqipni asht përdor dhe përdoret edhe sot si emni: Bardhyl, Bardhosh, Bardhi etj, por nuk përjashtohet mundësia të jetë dhe me kupimin tjetër: B‟ar-dho, dmth të rrish afër atij fëmije, ai të shëron, të heq hallin, të jep ilaç, bar doktorri. Në lashtësi ilaçet nuk kanë qenë sintetike e të amballazhueme bukur si sot, por bimë e barna të ndryshme, të mbledhuna në natyrë nga njerëz zanatçij. Ky emën përdorej në të gjitha variantet edhe për kuajt e qent me ngjyrë të bardhë. Gocave u thuhet Bardha. Bardi. B‟ar-di. Asht quajtë si emni Bardhyl, por simbas ndamjes së bame, kuptoj fjalët: Ban ar di. Ai fëmijë, do dijë të bajë në jetë vetëm gjajna me vlerë. Emni ka kuptim për të dyja gjinitë. Bardomiano. B‟ar-do-mi-an-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Bar dho mi Hanë osht. Për goca mund të përdoret si Bardomiana. Barnaba. Bar-na-ba. Kjo fjalë e ndame në këte mënyrë kuptohet menjiherë siç asht shkruejtë. Në këte emën shofim se prindi dëshiron që fëmija i tij të bahet heqim, mjek, farmacist etj. Përdoret për të dyja gjinitë. Barsaba. Bars-a-ba. Në greqisht asht: Barsabas. Në këte mënyrë në gjuhën shqipe ka kuptimin: I mbarrsun asht ba, por, meqë asht emën mashkullor, ku në italisht germa “s” lexohet “z”, atëhere duhet të kuptohet si fjalia: Barz, ilaç a ba. Ky variant asht i pranuem, sepse edhe sot, kur i bajmë ledhe ndonji fëmije, i themi: Më ngjalle, më shërove. Të kam zemer, ilaç (barz). Në këte variant mund të përdoret si për çuna, ashtu dhe për goca. Barsimeo. Bar-si-me-o. Duke vazhdue me llogjikën e emnave të masipërm, në këte emën, që kuptohet pa shpjegim në shqip, prindi u thotë miqve: Bar, ilaç, si unë osht. Për gocat mund të bahet: Barsimea.

Bartolo. Bar-to-lo. Në dialektin e vjetër gegënisht, në këte emën unë kuptoj fjalinë: Bar, ilaç po të lo, të lashë (në jetë). Prindi mendon se ka lindun nji fëmijë që do të bajë vetëm të mira në jetë, ashtu si ilaçi që i ngjall, shëron njerëzit. Bartolomeo. Bar-to-lo-me-o. Asht i njillojtë me emnin:

Bartolo, ku fjala “me” ka kuptimin e sotëm: mre, more. Ky emën mund të thërritet kështu: Bartolo, mo, mre, more-ò. Për gocat mund të bahet: Bartolomea. Si gjithmonë, zanoret “a” dhe “ò” vihen në vend të foljeve përkatëse. Basil. Ba-si-il. Asht emën grek, që kuptohet menjiherë në shqip si: (Asht) ba si ill, si yll.Për goca bahet: Basila, Basile. Basileo. B‟asi-le-ò. Në greqisht asht: Basileios, Basiliskos. Ba- as-ili-is-ko-os. Varianti i fundit e jep të plotë kuptimin si: Ba asht, lind asht, Ili isht ko-osht. Për goca bahet Basilea. Basilio. Bas-ili-o. Ba-as-ili-o. Asht nji emën që na nxjer në dukje emnin e Ilit, që simbas legjendës, mbahet si mbreti i parë i ilirëve. Mund të ketë qenë: Pas-ili-ò, dmth, pasardhës të Ilit, sepse në të folmen dialektore, fjala “pas”, shpesh herë bahet “bas”, mbas, ose: ba, lind asht Ili o. Për goca mund të bahet:

Basilia. Basilico. Ba-as-ili-ko. Emni kuptohet me fjalët: Ba asht ili ko. Për goca bahet: Basilika. Basilino. Ba-si-ili-in-o. Në këte formë, kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: Asht ba si Ili, Ylli ynë-o. Për goca bahet:

Basilina. Në këte emën shifet se me sa dashuni e trajtojnë emnin e Yllit të parët tanë kur e thonë: Ba si Ili, Ylli inë asht, Ku Ilin, Yllin, e quejnë parardhësin, heroin, shejtin e tyne. Bassillo. Ka kuptimin e emnit të masipërm. Për goca bahet:

Bassilla. Basilisco. Basilisko. Emni ma i plotë mund të jetë: Ba-si-ili-is- ko dhe në shqip kuptohet menjiherë. Për goca bahet: Basilisca, Basiliska.

Bassiano. Bas-si-ano, B‟as-si-an-ò. Me shpjegimin e masipërm, kjo fjalë ndahet në B‟as, Ba as si-janë, ku fjala “as” mund të futet në vend të fjalës “jetë”. Emni merr kuptimin: Të bamit AS më janë, të bamit jetë më janë, jetë linda. Variantin e dytë e kuptoj me fjalët: Ba asht si Hanë o. Për goca bahet:

Bassiana. Batilda. B‟at-il-da. Duhet të jetë: Ba at ili të dha, të pajisun me dituni e pleqësi, ylli të dha. Mund të përdoret edhe për çuna si: Batildo. Bastiano. Bas-ti-ano, B‟as-ti-an-o. Asht fjalë e ngjashme me emnin: Basiano. Për goca bahet: Bastiana. Batista, B‟ati-sta. Ba-at-is-t‟a.Simbas shpjegimeve të bame fjalës “ati”, ky emën më jep kuptimin: I pjekun si ati asht. Variantin e dytë e kuptoj me fjalët: Ba i ditun, jetë të asht. Emni përdoret ma tepër për çuna, edhe pse mbaron me zanoren “a”, por ka kuptim për të dyja gjinitë. Beatrice. Be-at-„ri-c‟e. Emnin e kuptoj me fjalët: Bej I ditun (at), të rinon ç‟është. Asht në listën e emnave femnorë, por mendoj se mund të përdoret për të dyja gjinitë. Në këte emën dhe në të gjithë emnat që kanë në përbamje të tyne fjalën “be”, bej, mendoj se asht i njivlefshëm me fjalën “aga” dhe nuk duhet të jenë shumë të përshtatshëm për goca. Nëse fjalën “be” e quajmë si njeri me be, i betuem, mund ta përdorim edhe për goca. Njikohësisht, në italisht fjala “be” asht shkurtim i fjalës: be-a, bela, belo, që don të thotë: i- e bukur. Beato, Be-at-o. Në italisht don të thotë i bekuem. Me ndamjen e bame kuptoj se ai fëmijë do të bahet i parë vendi, i ditun, i pajisun me pleqsi. Për goca bahet: Beata. Beda. Be-da. Në këtë emën shof emnin”be”, të veçantë dhe me kuptimin: Bej (asht) dhanë. Edhe me këtë fjalë i hiqet shtetësia turko-aziatike këtij emni disa mijëra vjeçar europian. Në Shqipni

asht emni Bedat, Be-da-at, ose: Beun dha me pleqësi. Bedri, Be-dri, beu na ndrin etj. Emni asht i ndërtuem për të dyja gjinitë. Bellino Be-illi-in-o. Në këtë emën, që në italisht don të thotë: I bukur, në shqip shof fjalët: Be illi ini osht, bej ylli, yni osht. Për goca bahet: Bellina. Belgica. Be-el-gi-ka. Emën shteti, që në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Bej ere, rraca ka, ose: Bij të erës rraca ka. Në italisht asht: Belgio, Bel-gi-o, Be-el-gi-o, që kuptohet me fjalët: italo shqipe si: e bukur (bel) rraca osht, ose: Be el, të betuemit e erës, të bamit prej erës (ose prej yjesh), rraca osht. Emën shumë i bukur dhe shprehës. Belona. Be-el-on-a. Bel-on-a. Duke ndjekë arsyetimin e emnave të masipërm, këte emën e kuptoj me fjalët: Bën erë, i-e jona a, ose: bej ere e jona asht. Varianti i dytë duket si italo- shqip, që e kuptoj me fjalët: bel jona asht. Emni duket ma tepër i ndërtuem përgoca, por ka kuptim edhe për çuna. Beltramo, Be-el-tra-m‟o.Emnin e kuptoj me fjalët: Be erë tra më osht, bej ere, trau i shtëpisë më osht. Për goca mund të bahet:

Beltrama. Benedeto. Ben-e-det-t‟o. Be-en-e-de-et-t‟o.Në italisht don të thotë i bekuem, por simbas ndamjes së bame kuptoj fjalët: Beu i detit (det ose dhet) të osht. Vrianti y dyte me thote: Beu jone eshr, diene pleqsise (et) te osht. Për goca bahet: Benedeta. Beniamino. Ben-i-am-in-o. Ky emën po bahet internacional me kuptimin e sotëm si: I favorizuem, i përkëdhelun etj, por kuptimi i tij në kohën e Atlantidës i afrohet këtij të sotmit, sepse ke emni kuptoj fjalët: Beu i dhanë(am) i ini osht, ose: Beu i dhanë, njishi, i pari i të gjithëve asht. Për goca bahet:

Beniamina. Benigno. Ben-i-g-n‟o. Në italisht don të thotë: i mirë, por me ndamjen e bame kuptoj fjalët: Beu i rracës, gjiut familjar na osht. Për goca bahet Benigna, Benigjia.

Benito. Ben-it-t‟o. Emni kuptohet shpejt me fjalët: Beu it të osht. Për goca bahet: Benita. Berardo. Ber-ar-do. Be-er-ar-do Krijohet nji fjali italo-shqipe me kuptimin: Të pish ar të dho, të dha, ku gjithmonë, fjala “Ar” jepet në kuptimin e të mirës në përgjithësi, por ma tepër asht emërtim i virtyteve. Në variantin puro shqip mund të kuptohet si:

Bej, ere, ar të dho (Zoti). Bukur do shkonte dhe për goca si:

Berarda. Berengario. Bere-nga-ari-o. Në shqip: I bërë nga ari-ò. Fjalia

e krijueme me këte mënyrë duket sikur po flitet sot në shqip.

Emën shumë i bukur. Për goca asht: Berengaria. Bernardo. Ber-n‟ar-do. Në shqip bahet: Të bërë nga ari të dho. Në këte emën të bukur prindët dëshirojnë që fëmija i tyne të jetë aq i mirë, sa t‟i kënaqë të gjithë e nga goja e sjelljet të jetë i çmueshëm si ari. Për goca bahet: Bernarda. Bernadetta. Ber-na-det-t‟a. Be-er-na-de-et-t‟a. Në këtë emën kuptoj fjalinë: Bërë na deti asht, e bame nga deti asht. Variantin

e dytë e kuptoj si: Bej ere na dhe (o zot), i ditun (et) të asht. Ky emën asht në listën e emnave femnorë. Për çuna do ishte i bukur:

Bernadett-o. Berenica. Be-eren-iç-a. Be-re-ni-ç‟a. Në shqip e kuptoj me fjalinë: Bën erën, iç-a, Bërës ere isht ky fëmijë. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Beu i resë, njishi ç‟asht. Asht në listën e emnave femnorë, por mendoj se shkon edhe për çuna si:

Berenico. Bereniço, Bereniko. Beronia. Be-er-oni-a. Asht në listën e emnave femnorë. Simbas ndamjes së bame, unë kuptoj fjalinë: Bën erë, joni-a, ku “joni” mund të jetë deti Jon, ose thjesht me kuptimin: Fëmija jonë. Për çuna mund të bahet: Beronio. Beronico-a. Be-er-oni-co. Asht emën me kuptimin e emnit të masipërm, ku fjala”co” në shqip mund të kuptohet: ç‟osht, ose ko. Asht në listën e emnave femnorë si: Beronica.

Bertoldo. Bert-ol-do. B‟ert-ol-do. Në këte emën kuptoj fjalët:

Ba ert al (krah fluturues) të dho, sepse shpesh herë, në dialekte të ndryshme, zanorja “a” zavendësohet me zanoren“o”8dha=dho). Për goca bahet: Bertolda. Bertolfo. B‟ert-ol-f-o. Be-er-t‟o-ol-f-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Ba ert al fluturaku-ò, ose Beu i erës të osht, krah fluturues që fluturon osht. Për goca bahet: Bertolfa. Beshiri. Be-es-hir-i. Edhe në këte emën që asht përdorë nga rromakët, del i qartë emni i beut me fjalet: Be esht, hir, nur isht. Për goca bahet: Beshira. Betta. Be-et-t‟a. Në gjuhën ndërkombëtare përfaqëson simbolin e germës “B”. Në shqip merr kuptimin si: Bej i ditun(et) të asht, dmth, se ai fëmijë asht i pari i vendit, i pajisun me pleqsitë e etënve, që ishin ma të ditunit e vendit. Asht në listën e emnave femnorë, por mendoj se shkon për të dy sekset. Bettino. Be-et-ti-in-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Bej, i dituni ti ini o. Për goca bahet: Bettina. Betleme. B‟et-lem-e. Emën qyteti, që në shqip e kuptoj me fjalët: bej et lejmë, bej të ditun kemi lindun. Bianca. Bi-an-ca. Në italisht don të thotë: Bardhësi. Në shqip kuptoj fjalinë: Bie Hana ç‟asht ( dhe e zbardh tokën), ose: Bij Hane ka. Kështu siç asht, mund të shkojë për të dy sekset, por përdoret ma shumë për goca. Bice. Bi-ce. Asht në listën e emnave femnorë. Emni kuptohet me fjalitë: Bij ke, ose bi ç‟esht. Asht në listën e emnave femnorë, por në Shqipni përdoret për të dyja gjinitë. Biagio. Bi-agi-o. Bi-a-gi-o. Në të dy variantet ka kuptimin në shqip: Në variantin e parë, nga ky emën kuptojmë fjalinë: Bi- agajsh ò, fëmijë agallarësh osht. Në variantin e dytë kuptoj fjalinë: Fëmijë e gjinit familjar-ò, osht. Për goca bahet: Biagia.

Bibiano. Bi-bi-an-o. Në këte emën kuptoj fjalinë: Bir i bijve janë-ò, Bij bien Hana o. Këtë emën mund t‟ia kenë ngjitë gjyshnit. Për goca bahet: Bibiana. Bibulo. Bi-b-ul-o. Bi-bul-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Bij ben, ban, i ulët, i matun osht. Në variantin e dytë mund të jetë: Bi bull osht, fëmijë i fuqishëm si bualli osht. Simas formes se pare, për goca bahet: Bibula. Biellorusia. Bi-el-lo-ru-si-a. Me ndamjen e bame, emnin e kuptoj me fjalët: Bij yjesh lo (në jetë), i rrojtun (rru) si asht. Bilal. Bi-il-al. Shqip. Emnin e kuptoj me fjalët: Bi ylli me krah fluturues. Me këte formë mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për goca mund të bahet: Bilale. Bilbao. Bi-il-ba-o. Emën vendi dhe njeriu. Emnin e kuptoj me fjalët: Biri i Ilit, ba osht. Për goca bahet: Bilba. Bindo. Bin-do. Me këte emën prindi falënderon Zotin që: Bin i dho. Asht emën pak abstrakt që mund të përdoret dhe për goca si: Binda. Bino. Bi-in-o. Emën puro shqip, që nuk don shpjegim. Për goca bahet Bina. Birino. Biri-in-o. Bi-rin-o.Në shqip kuptohet pa shpjegim. Për goca bahet si ma sipër: Bina. Bizanti. Bi-za-an-t-i. Emni kuptohet me fjalët: Biri që zan, kap Hanën të isht. Bitino. Bi-ti-in-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Bir ti, i ini o, ose:

Bir ti njishi, i pari o. Për goca mund të bahet: Bitina. Bizerta. Bi-ze-er-t‟a. Emnin e kuptoj me fjalët: Bi ze, za erë të asht. Emni asht i përshtatshëm për të dyja gjinitë, por për çuna mund të bahet: Bizerto. Boiaro. Boi-ar-o. Në shqip: Boj ar o, Buj-ar-o, nga ku e kanë zanafillën fjalët: bujtës, bujrum etj. Për goca bahet: Boiaria, Bujare.

Bolonia. Bo-ol-oni-a. Emën qyteti në Itali, që në shqip kuptohet me fjalët: Bon ol, bon krah fluturues, i joni asht. Bonaldo. Bon-al-do. Në shqip kuptohet si shprehja: I miri, krahë të dha. Emën i bukur. Për goca mund të bahet: Bonalda. Bona-ventura, Bona-vita, Boni-t‟o janë emna të kuptueshëm plotësisht në italisht. Bona. Bo-on-a. Ky emën i lashtë asht përdorë si emën njerëzish, perëndish dhe qytetesh në lashtësi. Mendoj se duhet të kuptohet me të folmen gegënishte si: Bon Honën-asht. Në dialektin toskënisht bahet: Bana. Për çuna mund të bahet:

Bono. Kjo fjalë në italisht don të thotë: I mirë. Bonello. Bonello. Ma i saktë do ishte: Bonillo, Bo-on-ell-o. Nëse fjalën “ell” do ta quejmë të njivlefshme me fjalën “ill”, atëhere emni do marrë kuptimin: Bon, lind Honë si Ylli osht. Për goca bahet: Bonella. Bonifacio. Bo-oni-f-a-ci-o. Bo-on-i-f-a-ki-o. Në variantin e dytë, emni më duket ma i plotë dhe e kuptoj me fjalët: Bon Honën-isht, fluturak asht ki o. Bonito. Bo-on-it-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Bon Honën, i iti osht. Për goca bahet: Bonita, Banita. Boraco. Bor-a-co. Bor-a-ko. Në shqip asht: Borak. Nëse analizojmë zbërthimin e bamë në italisht, shofim se del i qartë kuptimi i fjalës: Borë, që në shqip nuk don shpjegim. Për goca mund të bahet: Borake. Boris. Bor-is. Emën shumë i bukur, që nuk don shpjegim në shqip. Për goca mund të bahet: Borisa Bortolo. Bor-to-lo. Edhe ky emën asht i bukur në shqip: Bor të lo, të la. Populli ynë thotë për ndonjanin që të mbaron ndonji punë: Ta ftof kokën ai (të qetëson kur je me temperaturë), kështuqë edhe ky borak, kur të takon, ta ftof kokën me borë, ose thjesht: të bardhë si bora të lash. Për goca mund të bahet:

Bortola.

Brandolini. Bran-do-ol-ini-i. Emnin e kuptoj me fjalët: Bran dho krahu fluturues ini, yni isht. Brando. Bran-do. Fjalë italo-shqipe e bukur me kuptimin: Nji kope me fëmijë dho (Zoti). Për goca bahet: Branda. Brandoni. Brando-oni. Bran-do-oni-i. Ky emën asht emni i masipërm me shtesën: Joni, i joni. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Bran të dho Honi, Hona. Për goca bahet: Brandona. Bonagiunta, Brancoleone, Bracaleone, Bruno, janë emna të kuptueshëm në italisht. Brahush. Br-ah-ush. Ka qenë emni i gjyshit të stërgjyshit tem. Nga ky emën ka ngelun mbiemni i fisit tonë, sepse atij burri i thërritnin shkurt: “Hush” dhe në regjistrimet e popullsisë që bani shteti turk në vendin tonë, këtë emën e regjistroi si mbiemnin e pasardhësve të këtij burri. Këtë emën e kuptoj me fjalët: Bir ahu usht, bir i pemës së ahut asht. Në shumë emna të vjetër shofim

që fjalët “ush” dhe “ash” të zajnë vendin e njana tjetrës:

asta). Gjyshnit e mij thonin se ky emën asht i njajtë me emnin:

Brahim, Bir-ah-im. Tashti që po punoj me këtë libër, i jap të drejtë të parëve të mij, sepse krahasimet e dy emnave, përforcojnë njani tjetrin. Parashtesa “i” në: I-bir-ah-im, i-bir-ah- usht, asht e njivlefshme me foljen: Isht. Me këtë kuptim nuk shkon për goca, sepse pema e Ahut asht në gjininë mashkullore. Breno. B-ren-o. Në shqip kuptohet me fjalët: bën renë osht, krijues resh osht. Për goca bahet: Brena. Bretania. B‟ret-ani-a. Br-et-ani-a.Emni, megjithëse mbaron me “a”, asht i ndërtuem në mashkullore dhe e kuptoj me fjalët:

Bërës i reve Hani asht. Formen e dyte e kuptoj si: Biri i ditun(et) Hani asht. Brigita. Bri-gi-t‟a. Kështu ka qenë quejtë gjiu i detit në lashtësi, por, i ndamë si ma sipër, emni më jep kuptimin: Bri gji të asht, ku në lashtësi simboli i brinit (bri-nga-at), ka qenë rrespektue e rrespektohet edhe në ditët tona, sepse edhe sot

(ushta-

shofim shumë veta që vejnë bringat e dashit, ose kaut ke muri i shtëpisë, për ta mbrojtë shtëpinë nga syu i keq. Ky emën asht në listën e emnave femnorë, por, simbas kuptimit: Bri (mbrojtës) i

gjinit familjar të asht, mendoj se do ishte ma i përshtatshëm për çuna, por edhe gocat bahen bri-mbrojtëse të gjinit familjar. (Brigjet e detit=bri gji e). Brichena. Bri-che-na. Bri-kena. Edhe ky emën asht në listën e emnave femnorë, por simbas kuptimit mund të përdoret edhe për çuna. Emni merr ma tepër kuptim me variantin e dytë: Bri kena, mbrojtës kena, kemi. Brit. Brit. Bri-it. Biri-it. Fjala “brit”, në shqip kuptohet me disa mënyra:

1-

Brit- bringat e kafshëve, që kanë qenë rrespektue nga

2-

lashtësia dhe rrespektohen edhe sot, si simbole të mbrojtjes së shtëpisë. Brit-britma, e bërtitme, thërritje etj.

3-

Biri-it.

Britania. Brit-ani-a. Emnin e kuptoj me fjalët: Bri të Hanit janë, ku Han na asht paraqitë në mashkullore. Britanico. Brit-an-ik-o. Në shqip e kuptoj me fjalët: brit i Hanës i shëtitun (ik) osht. Për goca bahet: Britanika. Brunilda. Br-un-il-da. Në këtë emën femnor unë kuptoj fjalinë: Br-un-il-da, Bir, un(nji) ill të dha (Zoti). Brun il dha, brun yll të dha(zoti) e më del ma tepër emën mashkullor që mund të bahet: Brunildo. Bruto. Bir-ut-o. Briu-ut-o. Emni “bruto” në italishten e sotme don të thotë i keq, por në lashtësi ka qenë përdorë edhe nga mretën dhe njerëz të ditun dhe nuk besoj që ndonji prind t‟i vejë fëmijës së vet nji emën të keq, prandaj simbas ndamjes së bame, emnin e kuptoj me fjalët: Biri yt(ut) osht, ose: Briu mbrojtës yti osht. Varianti i dytë më duket ma bindës.

Bryano. Bry-an-o. Në shqip fjala “bry” mund të kuptohet si:

1- bryma e mjesit ose 2- Bry, bri, bringat e kafshëve, simbol i mbrojtjes së shtëpive nga syu i keq. Me këto arsyetime, emnin e kuptoj me fjalët: Bri Han osht, që mund të jetë dhe varianti ma i mundshëm, sepse Hana, në mbarim të ciklit duket si nji bringë e bukur. Për goca bahet: Bryana, Briana. Burrio. B‟ur-ri-o. Ka qenë përdorë si emën në territoret ilire dhe në dokumenta, Pirro ka qenë quejtë edhe me emnin Burri, që simbas ndamjes së bame kuptohet: Ba urë rri-o. Edhe vendi burrave në familje asht që të bahet urë, trau i shtëpisë. Meqë ky emën ke ne kuptohet i gjithi për meshkuj, nuk mund të përdoret për femna.

C,K

Cafo. Ca-f-o. Ç‟a-f-o. Me këtë ndamje e kuptoj me fjalët:

ç‟asht nji fluturak-o. Për goca mund të bahet: Çafa. Caino. C‟a-in-o. Kaino. Asht njani nga çunat e Adamit, Kaino. Në shqip kuptohet me fjalinë: ç‟a in ò, çasht njishi o, ose:

Ka inë o. Për goca mund të bahet: Caina, Çaina, Kaina. Caio. C‟ai-o Simbas fjalorit të emnave italianë, emni Cai, Kai asht i njajtë me emnin Gai, që e përdorin popullsia iliro-lindore qysh nga lashtësia deri më sot. Në shqip merr kuptim simbas ndamjes: ç‟ai o, njai osht, ai osht. Për goca nuk shkon. Calanico. Ç‟al-an-ik-o. Ç‟al-a-ni-co. Nëse do të flas në dialekt, këte emën do ta them kështu: Çfarë krahë Hane i ikun, i shëtitun osht, ose: ç‟al asht ni ko, ni këtu. Për goca duhet të bahet: Kalanika, Ç‟alanika, por nuk tingullon emën i bukur, sepse i thuhet topallit. Calicratide. Ka-ali-kra-ati-de. Ilir. Grek Emnin e kuptoj me fjalët: Ka krah fluturues dhe kokë, kokë me tru (ati) de, Në këtë formë nuk mund të përdoret për goca.

Caligula. Ka-ali-gi-ul-a. Emnin e kuptoj me fjalët: Ka krah fluturues, racë e përulun asht. Emni mund të përdoret për të dyja gjinitë ose për çuna mund të bahet: Kaligul-o. Caligola, Ka-ali-gi-ola. Ç‟al-i-gi-o-la. Simbas ndamjes së bame, në variantin e dytë, emnin e kuptoj me fjalët: çfarë krah fluturues isht, rracë o la në jetë. Emni shkon për të dyja gjinitë por për çuna mund të bahet: Caligalo, Kaligalo. Caliniko. Ka-ali-ni-ko. Emnin e kuptoj me fjalët: Ka krah fluturues, njin, njani ko. Për goca mund të bahet: Kalinika. Caliopi. Ç‟ali‟o‟pi. Ka-ali-o-pi. Grek. Në këtë emën kuptoj fjalitë: çfarë krah fluturues osht pirë dhe: Ka krah fluturues(al), osht i pirë, i pirsosun. Në Greqi përdoret ma tepër si emën femnash, por, simbas kuptimit që ka, mund të përdoret për të dyja gjinitë. Calisto. Kalli-sto. Ç‟al-ist-o. Në greqisht: Kallistos. Duket fjalë shqiptare-italiane që don te thotë: Kalli jam. Edhe sot përdoren këto fjalë, si fjalë përkëdhelëse: Kallini im, kallin i mushun etj. Varianti i dytë asht ma bindës dhe ma i vjetër sepse kuptoj fjalinë: çfarë ali isht-o, çfarë krah fluturues isht o. Për goca bahet: Calista, Ç‟alista, Kalista. Callistratos. Kall-ist-rat-os. Ç‟all-ist-r‟at-os. Emën grek, që kuptohet si emni i masipër me shtesën: R‟at, ra ati, ra ditunia. Për goca bahet: Kallistrata. Ç‟alistrata. Calodote. Kalodote. Ç‟al-o-do-te. Emën grek, që, i ndamë si ma sipër, e kuptoj me fjalët: Çfarë ali të dho tè, ty; çfarë krahë fluturues të dho ty. Në këtë formë mund të përdoret edhe për goca. Calogero. Ç‟al-o-ger-ò. Ç‟al-o-g-er-o. Ç‟alo gjerë ò. Në këte emën shof fjalinë shqip: Çfarë krahë gjanë osht. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: ç‟ al osht gji, rracë ere osht. Për goca mund të bahet: Kalogera. Calogera. Çalogjera.

Calpurnio. Ka-al-pi-ur-ni-o. Ky emën i gjatë më jep nji fjali të gjatë dhe domethanëse, që e kuptoj me fjalët: Ka krah fluturues, pin nga urtësitë, njishi, i pari asht. Për goca bahet:

Kalpurnia. Calpurnia. Calvo. C‟al-v-o. Emnin e kuptoj me fjalët: ç‟al ve, vendos o. Për goca bahet: Calva. Kalva. Çalva. Camillo. Ç‟a-mi-llo. Kam-ill-o. Në këte emën shof fjalinë shqipe: Çfarë më dho(Zoti), ose: Kam ill o. Për goca bahet:

Kamilla,Camilla, Çamilla. Qamila. Camelia. Kam-eli-a. Në këte emën kuptoj fjalinë: çfarë ere asht. Nëse fjalën “el” e quejmë të njivlefshme edhe me fjalën “yll”, gja që ndodh shpesh, atëhere emni asht i njajtë me emnin:

Kamila. Për çuna bahet: Camelio. Kamelio. Candido. Kandido. Ç‟an-ti-do. Fjala”can”, ç‟an, më tingëllon në shqip: -Xhan, shpirt dhe ç‟An, çfarë Hane. Në të dy rastet, emni del me kuptimin si: Ç‟Anë të dho(zoti), me kuptimin Çfarë Hane të dha Zoti. Edhe në variantin tjetër asht emën i bukur, sepse do të kemi: Xhan të dho(Zoti). Ndofta fjala “xhan”, që përdorim sot në Shqipni, mund të jetë e njajta gja, sepse në krahina të ndryshme fjala: ç‟an, thuhet xhan. Për goca bahet:

Kandida,Candida, Çantidha. Cantidio. Kantidio. Ç‟an-ti-di-o. Nëse ndjekim llogjikën e masipërme, ky emën më del: Xhan ti din, ose: ç‟esht hana që ti din-o. Për goca mund të bahet: Kantido. Cantidia, Çantidi-a. Canziano. Ç‟an-zi-an-ò. Edhe ky emën, po të ndjekim të njajtën mënyrë si ma sipër do të kemi: C‟Han, si Han-ò, ku në shqip,”zi”, italisht kthehet në “si”,ose “za” në gjuhën shqipe dhe mund te kuptohet si: ç‟Hanë ze, za Hane osht. Për goca bahet Ç‟ansiana. Çanzana. Capile. Cap-il-e. Kap-il-e. Ç‟ap-il-e. Në shqip: Kapile ka kuptim të keq, sepse thuhet: Kopil, me kuptimin: Fëmijë i braktisun, por nëse e ndjamë në: Kap ilin esht, kap yllin është, na

del emën i bukur. Në variantin e dytë kuptohet si: ç‟ap, kap yllin-e. Kështu siç asht, mund të përdoret për të dy sekset. Në kangët e vjetra ka qenë përdorë shumë si emën përkëdhelës dhe tash që ia njof kuptimin, i jap të drejtë të parëve tanë. Përdoret për të dyja gjinitë njilloj. Capitolina. Cap-it-ol-in-a. Në këtë emën më del nji tjetër fjalë shqipe (çap), që e përdorim edhe sot në Shqipni. Emni merr kuptimin: çapi it, hapi it, krahu in asht. Asht emën shumë i bukur. Për çuna mund të bahet: Capitolino. Kapitolino. Çapitolino. Capiko. Çap-ik-o. Kap-ik-o. Asht emën që përdoret në Shqipni si Kapik, ose Çapik dhe kuptohet menjiherë në shqip. Për goca mund të bahet: Çapika, Kapika. Caponio. Kap-oni-o. Në Shqipni përdoret si: Çaponi-o, Çap- oni-o, që e kuptoj me fjalët: çap, kap, fëmijë i fortë që të mbërthen, : i joni osht, Ose: kap, çap Honë osht. Disa kujtojnë se asht emën ofendues, por simbas kuptimit që ka nuk duhet të ofendohet asnjani, për këtë emën të bukur. Për goca bahet:

Kapona, Çapona. Caracala. Ka-ar-a-ka-al-a. Emni kuptohet menjiherë me fjalët: Ka ar asht, ka al (krah fluturues) asht. Kështu siç asht, asht përdorë si emën mashkullor, por shkon edhe për goca. Caractaco. Ka-ar-a-ç‟t‟a-ko. Emnin e kuptoj me fjalët: Ka ar asht, ç‟të asht ko. Për goca bahet: Caractaca, Karaktaka. Caralala. Ç‟a-ar-a-lala. Ka-ar-al-al-a. Ka-ara-lala. Me të tre versionet kuptohet menjherë në gjuhën shqipe si:

1-

Ç‟a ari asht lala, ku fjala “lala” përdoret në Shqipni si emërtim rrespekti për ma të rritunit dhe për vëllain ose farefisin, gjitonët meshkuj, ma të mëdhej në moshë.

2-

Ka ar, al e al asht.

3-

Ka ara lala. Në të gjithë variantet asht emën i bukur. Mund të përdoret për të dy sekset.

Carchedon. C‟ar-ke-don. Me ndamjen e bame, kuptoj fjalët:

çfarë ari ke dhonë. Për goca mund të bahet: Carkedona.

Çarkedona. Carcagia. Ç‟ar-ka-gi-a. Asht emën i bukur, por përdoret ma tepër si mbiemën në Shqipni. Emni kuptohet me fjalët: çfarë ari ka gjini i familjes, rraca. Carinlia. Karinlia. Ma i plotë do ishte sikur të shkruhej: Ka- ar-in-ili-a, që në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Ka ar njishi, ili, ylli asht. Emni asht i përshtatun për çuna, por mund te perdoret edhe per goca. Carina. Ç‟a-ar-ina. Ka-ar-in-a. Asht në listën e emnave femnorë. Në shqip, ka kuptim në të dy variantet, por ma i saktë besoj se asht: çfar ari njishi asht, dmth se ai fëmijë ka virtyte të arta, por asht dhe i pari i të gjithëve. Kështu si asht, mund të

përdoret për të dy sekset ose: Carino,

Në Rusi asht përdor për të emërtue carin, të parin e vendit. Carincio. C‟a-ar-in-ci-o. Ka-ar-in-çi-o. Emni kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: çfarë ari, njishi çi, që osht. Për goca bahet: Carincia. Karinçia. Caringio. Ka-ar-in-gi-o. Emni kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: Ka ar, ini rracë (gji) osht, ose: Ka ar, njishi, rracë osht. Për goca bahet: Caringia, Karingia.(Në Shqipni thuhet:

Karinxhi). Carlo. Ç‟ar-lo. Në këte emën shifet qartë përdorimi i germës”ç” në shqip dhe jo “k”, siç lexohet në italisht. Me anën e emnit del shprehja e bukur: Çfarë ari lo, që don të thotë se miqt e të afërmit, pasi janë takue me njani-tjetrin, thonë: Na mbushe me ar, na e le arin në shtëpi etj. Për goca bahet Ç‟arla. Jemi mësue që këte emën ta ndigjojmë në variantin e leximit nga italianët si emni: Karlo, por në variantin me “ç” e përdorin edhe shtete të ndryshëm dhe asht ma me kuptim në gjuhën shqipe.

Çarin-o.

Carlotta. Ç‟ar-lot-a. Ka-ar-lot-t‟a. Asht në listën e emnave femnorë. Në shqip kuptohet: çfarë ari, lot a, çfarë loti i kulluem(që del nga sytë) asht. Kështu siç asht, mund të përdoret edhe për çuna, ose: Carlot, Çarlot, Karlot. Carmelo. Ç‟ar-me-lo. Asht emën që kuptohet menjiherë në shqip dhe ka kuptimin e emnit Ç‟arlo. Për goca bahet:

Ç‟armela, Karmelia. Carmen. Ç‟ar-men. Në shqip kuptohet me fjalinë: çfar ar i mençëm që ka lind. Në këtë formë mund të përdoret për të dy sekset. Carmine. Ç‟ar-mi-ne. Edhe ky emën kuptohet menjiherë në shqip. Për goca mund të bahet: Ç‟armina. Karmina. Caro. Car-ò. Në italisht lexohet: Kar-ò, Ka-ar-o, por, siç e

dijmë, në shqip asht emni i organit mashkullor, që i kanë vu këtë emën, meqë aty asht vendi ku magazinohet ari gjenetik i arianëve europianë, dmth, se asht vendi që: ka-ar. Do të ndalem pak në këtë temë, sepse, simbas zbërthimeve të bamë në këtë libër, shof se të parët tanë i kanë pasë trajtue emërtimet e organeve të seksit me emna kuptimplotë dhe nuk

përdoreshin si emna

që ata kryenin, i kishin vu edhe emnat. Emni i organit femnor, të zbërthyem simbas llogjikës së këtij libri asht: Fëmijë për ta pirë në kupë dha. Të pidha, fëmijë që t‟i pish, t‟i piç në kupë ka lind, pi ill lla, dhe në të gjitha variantet e thana na del emni i organit femnor. Emnin Caro, për goca mund të bahet: Çara, Kaara, Kara, sepse edhe gocat kanë ar. (Kanë ar gjenetik, ar në

virtyte dhe ar në pasuni). Fjala VARZA =vajza asht shume domethanes per gocat=gji-oç, sepse na jep fjaline: Ven ar za, ven ar ze, nis etj. Caritono, Ç‟ari-ton-o. Ka-ar-it-on-o. Varianti greqisht, që në shqip kuptohet menjiherë si: Çfarë ari, toni, i joni osht, ose: Ka ar,it Honë osht.Për goca bahet: Karitona, Caritona.

të “turpshëm”, por në bazë të funksionit

Carolo. Ç‟ar-o-lo. Në shqip kuptohet me fjalinë: ç‟ar o lo, çfar ari-o-na lo, na ka lind etj. Për goca bahet: Carola, Karola, Çarola. Carolina. Karolina. Ç‟ar-ol-in-a. Ç‟ar-o-lina. Nëse do e quajmë fjalën”ol” të njajtë me fjalën “al”, ky emën merr kuptimin: çfar ari me krahë fluturues, njishi, i pari i të gjithëve asht. Në variantin tjetër bahet: çfar ari o lina, linda. Asht në listën e emnave femnorë, por kështu siç asht, mund të përdoret për të dy sekset. Caronte. Ca-ron-te. Ka-ron-te. Ç‟ar-o-n‟te. Ky emën nga autori Aristidh Kola, në librin e tij”Gjuha e perëndive”, asht zbërthye në: Kah rron te, ti. Unë, duke ndjekun zbërthimet e masipërme, mendoj se mund të jetë edhe fjalia: Ç‟farë ari ò, osht në ty, ke ti, sepse fjala “ar”, ka qenë si nji fjalë e shenjtë për popullsinë atlantidhease-albane, që shprehte karakterin dhe vlerat e mrrekullueshme morale të këtij populli të bardhë europian, për të cilin ma randësi kishin këto vlera se sa pasunia dhe jeta, ku hyn edhe fjala e dhanë, në shqip”Besa”. Këte gja e hasim që nga koha e Abramit, A-vramit, që, për fjalën e dhanë, për pak desh të vrasë të birin e vetëm. Nji histori mjaft e fortë, që për fat të keq, ka ndodhun në popullsinë shqiptare dhe eropiane, që pranonte t‟i humbte fëmija ose i afërmi, vetëm mos turpnohej se nuk po mbante fjalën e dhanë, Besën. Mund të përdoret njisoj edhe për goca, ose: Caronta, Karonta, Ç‟aronta. Carpate. Ka-ar-p‟at-e. Ç‟ar-pa-at-e. Me ndamjen e bame kuptoj fjalinë: Ka ar, pi ditunitë(at) esht, ose: Çfarë ari, me dituni të pame(mësueme) asht. Në këtë formë përdoret si emën vargmali. Carponio. C-ar-po-ni-o. Këte emën e zbërthej me anën e fjalisë në dialektin geg si: Ç‟ar po, ni osht. E thanë për të gjithë, më del: Çfarë ari, po, ja(ni) ku asht. Për goca mund të bahet Ç‟arponia.

Carpos, Karpos. Ç‟ar-po-os. Emën grek, që e kuptoj me fjalët: Ka ar po osht, ose: çfarë ari po osht. Carto. Ka-ar-t‟o. Ç‟ar-t‟o. Emni kuptohet me fjalët: Ka arë të osht, çfarë ari të osht. Për goca, në shqip mund të bahet: Çarta. Cartagena. Ka-ar-t‟a-g-ena. Emni kuptohet menjiherë me fjalët: Ka ar të asht, gji ena, rraca jonë asht. Me të vërtetë, Kartagjena në lashtësi ka qenë shumë e pasun. Casilda. Ç‟as-il-da. E kam përsëritë disa herë, që fjala”as” më del e njivlefshme me fjalën”jetë”, kështuqë emni merr kuptimin:

ç‟jetë Ili të dha, ose: ç‟asht yllë i dhanë (nga Zoti). Për çuna mund të përdoret si: Casildo, Çasildo. Casimiro. Ç‟as-i-mir-o. Siç e kam shpjegue dhe ma sipër, fjala “as” asht shkurtim i foljes tonë “asht” dhe mund të jetë e njivlefshme me fjalën “Jeta”, të cilën, nëse e fusim në emën, krijon emnin me kuptimin e sotëm: Jetë mir-ò, osht, Ose thjesht:

asht i mirë-o. Për goca bahet: Ç‟asimira. Cassandra. C‟ass-an-dra. Në dialekt kuptoj fjalinë: ç‟jetë Hane dra (asht), ç‟asht Hana dro. Për çuna mund të bahet:

Cassandro, Kasandro, Çasandro. Cassiano. Ç‟as-si-an-ò. Këte emën e interpretoj me fjalinë:

Ç‟asht si Han, si Hana-ò, ku Hana në gjuhën shqipe asht në gjininë femnore, por në këto emna të vjetër na del në gjininë mashkullore, si në të folmen e shqipes së sotme: Han, pa “a”, emën që përdoret dhe nga shumë shtete të tjera europiane: Han, Hans etj. Për goca bahet: Ç‟asiana. Casino. C‟as-in-o. Ka-as-in-o( kah asht njishi osht). Ke parathania e librit kam thanë se shpesh here fjala”as” në emna të ndryshëm merr kuptimin e fjalës “jeta”, ashtu si fjala “is”. Në këte emën, ky kombinim me jep kuptimin si: ç‟asht in, njin o, ose: Jeta in osht, jeta jonë osht, ose thjesht: ç‟asht njinë o. Për goca mund të bahet: Casina, Çasina. Cassio. Ç‟as-si-o. Këte emën, simbas zbërthimit të masipërm

e me të folmen në dialekt, e shpreh: Ç‟as si(që)-ò, ose: Jeta që ò, që osht. Për goca bahet: Ç‟assia. Cassiopea. C‟asi-o-pe-a. Në këtë emën kuptoj fjalinë: Ç‟asht njinë o, penj lidhës(me Zotin). Për çuna bahet: Casiope, Çasiope. Casto. Ç‟ast-ò. Këte emën e kuptoj me emnin: Ç‟ jetë-ò, osht. Për goca bahet: Casta, Ç‟asta. Castrense. Çast-ren-se. Në shqip lexohet: Ç‟ashtë (njin që) renë zen. Ky emën i bukur, kështu siç asht, mund të përdoret për të dyja gjinitë. Catalano. Katalano. Ç‟at-al-an-o. Emnin e kuptoj me fjalët:

ç‟fëmijë i ditun, me krah si Hana osht. Për goca bahet:

Çatalana, Katalana. Cataldo. Kataldo. Ç‟at-al-do. Me anën e gjuhës shqipe gegënisht, e shpjegoj me fjalinë: Ç‟at al dho, Njat al dho, çfarë krahu të mençëm të dho, dha(Zoti). Për goca bahet: Ç‟atalda, Catalda, Katalda. Catania. Ka-at-ani-a. Edhe pse mbaron me germën “a”, emni asht ndërtue për gjinine mashkullore, sepse aty kuptoj fjalët: Ka- at i ditunin Hani, asht, ku shofim se emni i Hanës na jepet në gjininë mashkullore. Catello. Ç‟at-el-lo. Ka-at-el-lo. Simas ndamjes, emnin e kuptoj me fjalët: Çfarë fëmije të pjekun, si fllad ere lo në jetë. Për goca bahet: Catella, Katella. Catena. C‟at-en-a. Në italisht Katena, don të thotë: Zinxhir. Në shqip kuptohet me fjalinë: ç‟at jenë, çfarë fëmijë të mençëm që jen, jan. Emni asht përdorë në shumës, për t‟i rritë randësinë. Kështu siç asht, mund të përdoret edhe për çuna ose: Caten-ò, Kateno. Çaten-o. Catharine. Ka-at-h-ar-in-e. Grek. Emnin e kuptoj me fjalët:

Ka dituni(at), ari ynë esht. Asht në listën e emnave femnorë, por përdoret edhe për çuna.

Caterina. Ca-te-rina. Ka-te-rina- Ç‟at-er-in-a. Në shqip kuptohet me fjalinë: ça të rina, kah të rina, të rinova. Asht emën i ngjashëm me emnin: Erin-a. Në variantin e dytë kuptohet fjalia:

I pjekun e i shkathët si era, ni a, njishi asht, i pari asht. Kështu

siç asht, mund të përdoret edhe për çuna, ose Katerin-o. Çaterin-o. Catilina. Ka-at-Ili-in-a. Ç‟a-at-Ili-in-a. Në të dy mënyrat, emni kuptohet me fjalët: ka pleqsi (at) ylli ynë asht. Asht i ndërtuem për të dyja gjinitë, por për çuna mund të bahet edhe:

Katilin-o. Çatilin-o. Catone. Ka-at-on-e. Emni kuptohet menjiherë me fjalët: ka pleqsi(at), i joni esht. Në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë. Catullo. Ç‟at-t‟u-llo. Me anën e gjuhës shqipe e shpjegoj në dialektin geg: Çfarë ati t‟u llo, lo, dho, dha. Fjala “at”, shpesh

herë jepet me kuptimin e njeriut të pjekun, mësuesit, të prijësit të vendit etj. Ky emën asht i njajtë me fjalinë: Të lindi nji fëmijë, ma i pjekuni nga të gjithë. Për goca bahet . Ç‟atulla. Catoliche. Ç‟at-ol-i-ke. Ç‟at-oli-ke. Kjo fjalë mund të përdoret rrallë për emna, por e shof të drejtë ta zbërthej kuptimin

e këtij emni, që asht shkruejtë dhe kuptohet vetëm me fjalë

shqipe si: çfarë pleqësish krah fluturuese ke. Fjalë me shumë kuptim, që kanë zgjedhë me shumë kujdes për të vendosë emnin

e fesë katolike. Cecco. Çèç-ço. Në të folmen e përditëshme përdoret dhe kjo fjalë: Çeç-ç‟o, çeç osht ky fëmijë, diçka asht ky fëmijë. Për goca bahet: Cecca, Ç‟eçça. Çeça. Cecilio. Çe-çili-o. Çeç-ili-o. Këte emën unë e kuptoj me fjalinë: ç‟e çili ò, osht, ku “çil” quheshin edhe kuajt e bardhë me pika te zeza. Fëmija duhet të ketë qenë bardhosh me quka. Variantin e dytë e kuptoj me fjalët: çeç, çfarë Ili o. Për goca mund të bahet: Ç‟ecilia.

Celeste. Çel-este. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalinë: i çelët esht. Në italisht asht emni i ngjyrës së qiellit, që asht i çelët, në krahasim me qiellin me re që asht: I ranuem, i vranuem, i nximë. Mund të përdoret edhe për çuna dhe goca, ose: Çel-a, që asht shum i përdorun në Shqipni. Celestino. Çel-est-in-o. Emni kuptohet menjiherë në shqip, me emnin e masipërm me shtesën: Inë, yni. Për goca bahet:

Çelestina. Celinia. Cel-ini-a. Kuptohet menjiherë në shqip me fjalinë: çel ina, të celët ina, të çelët jemi, ose: çeli njishi a. Për çuna mund të përdoret po kështu ose: Çelini-o. Çelçimo. Çelçi-im-o. Shqip. Asht emën që kuptohet me fjalinë:çelsi im osht,i çelti im osht. Për goca bahet: Çelçima. Celso. Çels-ò. Ndryshe mund te thuhet: Haps-ò, osht. Ka kuptim figurativ, sepse prindi me lindjen e këtij fëmije shef që iu çel jeta, iu çel familja etj. Për gocat bahet: Çelsa. Celtilo. Celt-ili-o. Çel-t‟i-ili-o. Çel-ti-lo. Emni kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: 1- I çelët Ylli osht, 2- Çel Ylli-o, ose: 3- çel ti Yll –o. Për goca mund të bahet: Çeltila. Celtico. Çel-ti-ik-o. Emnin e kam shpjegue me fjalët: Ke të çeltit, bjondët ti ik. Cerere. C‟er-ere. Duket si e folme e sotme, kur themi: çfarë ere, ç‟ere ere, ç‟erë ere. Emni mund të përdoret për të dyja gjinitë, pa u ndryshue. Cesare. Ç‟es-ar-è. Kuptohet menjiherë në shqip si fjalia:

ç‟esht ar (ai femijë). Për goca bahet Çesara. Cesario. Ç‟es-ari-ò. Ka kuptimin si fjala Cesar-è, ku si gjithmonë, zanoret “e” dhe “o” janë në vend të foljeve përkatëse. Për goca bahet Çesara. Cesarioni. Cesari-on-i. Emni kuptohet menjiherë me fjalët:

Çesari joni isht. Për goca bahet: Cesariona.

Cesco. Çes-ko. Emni kuptohet menjiherë si: ç‟esht ko, kush ka le këtu. Nëse kujtojmë se fjalët: “as” “es” “is”, shpesh herë, në lashtësi kanë zavendësue fjalën esistencë, jetë, atëherë emni mund të kuptohet edhe si: ç‟jetë ko, ç‟jetë ka le ko. Përdoret edhe si shkurtim i emnit: Françesko. Për goca bahet: Çeska. Cesonia. Ç‟es-oni-a. Tingëllon edhe si fjalë italiane: Ce sonia, është andrra, por ma tepër mund të jetë kuptimi në shqipen e vjetër, që e kuptoj si: Ç‟jetë joni asht, Ose: ç‟esht Honi (Hona) o. Emni asht ma me kuptim për çuna. Për goca mund të bahet:

Çesona. Cendeas, Ken-de-as. Emën grek, që e kuptoj me fjalinë: Ken dhe, kanë tokë asht. Duhet të jetë emën i njerëzve të lidhun me tokën, bujqëve. Mund të përdoret po kështu edhe për goca. Në Shqipni, fjala “kan” e “ken”, janë të njajta. Çercis. Ç‟er-ç‟is. Shqip. Kuptohet menjiherë me fjalët: ç‟erë (e shpejtë) që isht. Emni ka kuptim për të dyja gjinitë. Cherkyra. Ke-er-ky-yr-a. Ç‟er-ky-yr-a. Grek. Varianti i parë më jep fjalët: ke, ose, ka erë ky hyri a. Varianti i dytë më jep fjalët: çfarë ere ky Hyri asht. Në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë, megjithëse emni asht në listën e gjinisë femnore. Cerykos, K‟er-yk-os. Ç‟er-ik-os. Emën grek. Në Shqipni asht nji qytet me emnin Cerrik. Këtë emën e kuptoj me fjalinë: Ke era ik osht, ose: ç‟erë ik osht. Në të dyja variantet asht emën i bukur. Për goca mund të bahet: Cerika, Çeryka. Cherubino. Kerubino.Ç‟er-u-bi-in-o. Italisht nuk don shpjegim. Në shqip don të thotë: çfarë rrubini ò. Simbas ndamjes kuptoj fjalët: ç‟erë usht biri inë o. Për goca bahet: Cherubina. Kerubina. Cetego. Ç‟et-e-g-o. Emnin e kuptoj me fjalët: ç‟dijetar dhe rracë (gji) osht. Për goca bahet: Cetega. Ceteo. Ç‟et-te-o. Emnin e kuptoj me fjalët: ç‟dijetar (et) të osht. Për goca bahet: Cetea.

Ceroneo. Ç‟er-one-o. Ke-er-one-o. Ma i saktë më duket varianti i parë, ku kutpoj fjalët: ç‟er e jona osht. Variantin e dytë

e kuptoj me fjalët: Ke erë Hone o. Për goca bahet: Ceronea. Keronea. Cian. Çi-an-o. Emni në shqip bahet: Q-an-o, Qani dhe e bajnë ma të kuptueshëm këtë emën, që don të thotë: Që Han osht, Çi Han osht. Për goca bahet: Çiana, Qana. Ciceroni. Çic-er-oni. Në dialektin çam, ky emën kuptohet menjiherë me fjalët: çiç er joni, ç‟është era, rraca e jonë. Chiaffredo. Chi-à-ffrè-do. Asht fjalë e ngjashme me emnin Alfredo. Kuptohet si fjalia: Ki à-f-fre-do. Edhe nji herë, në këte emën shofim nji karakteristikë të harrueme e të mbulueme nga pluhuni i kohës dhe i harresës. Ka dalë shumë herë në dukje përdorimi i germës ”F” në kombinime fjalësh, ku germa “F” shpreh lëvizje, zhdërvjelltësi, fluturim. Në këto raste shof se gjuha italiane na ka konservue shumë me saktësi të dhana shumë të çmueshme për gjuhën shqipe dhe ate europiane. Emnin e kuptoj si: Ki, ky asht flutur-o (i shkathët), fluturak, renë dho. Për goca nuk shkon. Chiaro. Chi-ar-o. Në italisht ka kuptimin: I çelët. Me ndamjen

e bame kuptoj fjalinë: Ki, ky ar o, osht. Për goca bahet: Chiara. Kjara. Chilicia. Ki-ili-çi-a. Emni, edhe pse mbaron me germën “a”, asht emën mashkullor, që kuptohet me fjalët: ki Ili çi asht, ky Ylli që asht. Chioe. Ki-o-e. Grek. Emnin e kuptoj me fjalët: Ki, ky o esht. Simbas ndërtimit, asht emën për çuna, megjithëse asht në listën e emnave femnorë. Për goca duhet të ishte: Kjoe. Në Italisht, ku asht marrë kjo listë emnash, germa”j” zavendësohet me germën “i”, kështuqë edhe në variantin e masipërm mund të përdoret edhe për goca, por nuk asht shumë i saktë. Asht i ngjashem me emnin: Leka.

Chikilia. Ki-ki-ili-a. Grek. Në këtë emën, prindët kambëngulin kur e thonë dy herë: Ky, ky Ylli asht: Në këtë formë mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për çuna mund të bahet: Kikili-o. Chimoni. Ki-moni. Ilir. Në këtë emën të vjetër ilir shof dhe nji herë emnin e zotit të lashtë Amon të shkurtuem në: Mon, simbas mënyrës shqiptare. Emnin e kuptoj: Ki, ky Moni. Për goca nuk shkon, sepse fjala “ki” asht për çuna. Cinna. Ç‟in-na-a. Emën mashkullor, që e kuptoj me fjalët:

ç‟është in, njishi na asht, cili njish na asht(le). Mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për çuna bahet: çino. Por, meqë sot me këtë emën po thërrasin kinezët, ky emën i bukur nuk po përdoret. Cinocefale. C‟in-o-ç‟e-f-al-e. Emnin e kuptoj me fjalët: ç‟esht njishi o, ç‟esht flutura me fletë (al) e. Me këte formë, emni mund të përdoret për të dyja gjinitë. Cinzia. C-in-zi-a. Në shqip kuptoj fjalinë: ça njishi si a, njishi që a. Për çuna bahet: Cinzio. Çinsio. Cipriano. Ç‟i-pri-an-ò. Në shqip më del fjalia e bukur: ç‟i prin Hana. Për goca bahet: Ç‟ipriana. Me këte emën na zbulohet edhe emni i Qipros (Ç‟i-pri, Qi-pri, Që i pri), emën puro shqip. Cyprianos. Ky-pri-an-os. Emën grek, që kuptohet menjiherë si: ky prin Hanën osht, ose: ky prin anën e dheut (krahinën, vendin, shtetin etj) osht. Për goca nuk shkon, sepse fjala”ky” asht për çuna. Për goca mund të bahet: Kjopriana. Ciprili. Cy-pri-ili. Mbiemni i nji familjeje të famshme shqiptare në perandorinë turke, që në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Çi prin Ili o. Nji emën-titull shumë i saktë për ata. Cirano. Çir-an-ò. Ç‟ir-an-ò. Ka ma kuptim sot, nëse do ishte shkruejte: çil an-ò, sepse fjala”çir”, çirr asht e njivlefshme me fjalën çil, çel. Në variantin e dytë, shof fjalën shqipe: çfarë hir Hane osht. Për goca bahet: Ç‟irana. Ciriaco. Ciri-à-co. Në shqip asht: Qiriako. Simbas shpjegimit të emnit Ç‟ir-à, këte emën e shpjegoj si fjalinë: I çelti, i bardhi, i

gëzuemi, à, asht ko, asht këtu. Mundet të marrë dhe kuptimin:

Syri a ko, ose: çfarë hiri, çfarë bukurie asht ko. Për goca mund të përdoret po ky emën, edhe pse mbaron me zanoren”O”, ose mund të bahet: Qiriaka, Ciriaca, Çiriaka. Chyriakos. Ky-yri-a-ko-os. Asht varianti greqisht i emnit:

Çiriako, Qiriako. Në variantin grek shof fjalët: Ky hyri a ko. Ky emën nuk mund të përdoret për goca, sepse fjala”ky” asht për çuna. Për goca mund të bahet: Kjoyriako. Në greqisht asht:

Kyriake. Cyriasi. Ç‟yri-as-i. Në greqisht e shqip bahet: Qiriazi. Simbas ndamjes së bame, emin e kuptoj me fjalët: ç‟hyri asht. Për goca mund të bahet: Çyria, ose thjesh, siç asht në shqip: Hyria. Cirillo. Ç‟ir-i-llo. Në greqisht asht: Ciril, Ç‟ir-ill-o. E kuptoj si fjalinë: Çfarë hyri i llo, i dho(Zoti).Në greqisht kuptohet si:

Çfarë hir ylli ò. Për goca bahet: Çirilla. Cirino. Ç‟iri-in-ò. Çfarë hiri, i yni osht. Për goca bahet Çirina. Ciro. C‟ir-ò. Në greqisht asht: Ky-yr-os. Emën i bukur dhe i thjeshtë, që, siç e kam shpjegue ma sipër, asht i njivlefshëm me fjalën: çirr, çjerr, çil, çel,ose ç‟hir, ç‟nur. Në ditët e sotme fjala çir, çel, merr kuptimin: i çilët, i çelët, i gëzuem. Zbërthimi i këtij emni na jep dhe kuptimin e emnit çeltik, i thjeshtë i bukur fare:

çelt-ti-ik, ke të gëzuemit, të qeshunit, të çeltët, të bardhët, ke bjondët ti ik. Mund të merret edhe si fjalia: ç‟hir òsht. Për goca bahet: Cira, Çira. Varianti greqisht e përforcon kuptimin e fjalës”ir, hir”, nur, bukuri e madhe, sepse e kuptoj si: Ky hyr osht, ky hyjni osht. Për goca nuk shkon. Nëse duem ta përdorim për goca, duhet ta bajmë: Kjoyria, por shqiptari i bie ma shkurt duke përdorë vetëm: Hyrie. Chiusi. Ki-us-i. I thanë fjalë për fjalë, ky emën don të thotë: Ki ush isht, ky asht, isht, por duke pa se fjala us, as e is janë e

njajta gja dhe shpesh herë janë përdorë në vend të fjalës “jetë”, atëhere emni merr kuptimin: Ki jetë isht. Për goca nuk shkon. Clara. Cl-ar-a. Siç e kam përsëritë ma parë, fjala”cl”,”kl” në dialekt çam ktheht në:” Q” dhe emni kuptohet: Që ar asht. Për çuna bahet: Claro, Qaro. Në këtë shpjegim të fundit na del dhe kuptimi i fjalës ”Qar”, fitim, që asht i nivlefshëm me arin.

Clarenzio. Cla-ren-zi-ò. Cl-ar-en-zi-o

Në dialektin çam

germa “Q” kthehet ne “kl”psh: qau, klau. Ma i pëlqyeshëm më duket varianti i dytë, që e kuptoj si: Që ari en, i joni si osht. Për goca bahet: Clarenzia, Klarenzia. Claudio. Ç‟la-u-di-ò. Në shqip: ç‟la un di, ku prindi shprehet:

çfarë laj, lej mbrapa, un e di, ose: laj mbrapa unë dituninë. Emën shumë i bukur, ku prindi i thotë: kam lind nji fëmijë të ditun. Për

goca bahet Ç‟laudia. Klaudia. Cleandro. C‟le-a-ndr-o. Ç‟le-an-dro. Simbas meje, që të marrë kuptim duhet të bahet: Çeleander-ò, në shqip: ç„esht le, ke le , lid-a nder-ò. Edhe në variantin e dytë del emën i bukur në fjalinë: Ke-le-an-dro. Asht nji shprehje që veriorët shqiptarë e kuptojnë menjiherë sot me fjalët: Ke lid Hanë, kuptohet, mundet (dro). Për goca bahet: Cleandra, Kleandra. Celentano. Ç‟e-len-t‟an-ò. Në shqip kuptohet me shprehjen:

Ke lind nji fëmijë të mençëm e të pjekun si ati, ma i pari e i dituni i shtëpisë, krahinës, shtetit etj. Mund te jete dhe:E len Hana. Për goca bahet Celentana, Ç‟elentana. Clelia. C‟le-eli-a. K‟le-eli-a. Në shqip e kuptoj me fjalinë: që ajo (e nderuemja) asht, ose: ç‟le era asht. Clemente. Ç‟le-ment-è. Në shqip kuptohet me fjalinë: ke le, lind me ment, i mençun. Për goca bahet: Clementa, Klementa. Clementino. Çlement-in-o. Asht emni i masipërm me shtesën:

inë-o, yni osht. Për goca bahet: Clementina, Klementina, Çlementina.

Clemenzia. Ç‟le-men-zi-a. Asht në listën e emnave femnorë. Në shqip e kuptoj si: ç‟leu i mençëm(shif) si asht., Kështu siç asht mund të përdoret për të dy sekset, por, meqë na asht mësue veshi, që në fund të emnave mashkullorë të tingëllojë germa “O”, atëherë për çuna mund të bahet: Clemenzio. Çlemensio. Cleo. K‟le-o. Ç‟le-o. Në shqip kuptohet si: Cili (ka) le ò, ose:

ke le o. Për goca mund të bahet: Clea. Klea. Cleofe. C‟le-o-fe. K-le-o-f-e. Ç‟le-o-fe. Në këtë emën mendoj se asht ma i përshtatshëm varianti i dytë si: Ke le o, fluturak esht. Kështu siç asht, besoj se shkon për të dy sekset. Cleopas. C‟le-o-p‟as. Emën grek, që e kuptoj si: Ke le o, i pimë (në kupë) asht, ose: ç‟leu o, i pamë, i ditun asht. Kështu siç asht, mendoj se përdoret për të dy sekset. Cleopatra. C‟le-op-at-ra. Ç‟le-o-pi-at-ra. Këtë emën e zbërthej në: Ke le, o pi, osht i pimë, pleqësia, mençunia ra mbi tokë. Duket sikur po e flasim sot. Në variantin e dytë mendoj se asht: Ka le o, pi ditunitë ra mbi tokë, ku e kam sqarue dhe ma parë që fjala”ra” mund të merret edhe me kuptimin: RA, perëndia e lashtësisë që ka RA nga qielli. Ky emën i bukur mund të përdoret për të dy sekset, por asht përdorë dhe përdoret vetëm për femna. Për çuna mund të shkonte: Cleopatro. Kleopatri. Kleopatro. Çleopatro. Cleonico. Çle-onic-Ç‟leoni-co. Ç‟le-on-ic-o.Varianti i parë në shqip shpjegohet me fjalinë: ke le jonik-ò, osht e në variantin e dytë bahet: Çfarë leoni, ko, çfarë luani asht këtu. Varianti i trete me duket: çka le, nji Hane iç o. Për goca mund të bahet:

Cleonica, Çleonika. Clero. Klero. Ç‟le-ero. Ç‟le-er-os. Asht emën shumë i vjetër, që sot përfaqëson emnin e drejtuesve shpirtnorë të të gjitha feve. Simbas ndamjes së bame. Emnin e kuptoj me fjalët: Ç‟le erë osht, lindës ere osht. Asht fëmijë që ban të lindë freskia e ernave nëpër botë, ose të lindë erna, epoka të reja nëpër botë. Emën

shumë ambicioz. Për goca mund të bahet: Clera. Klera. Çlera. Climaco. Cl-im-a-co--? Mendoj se duhet të ketë qenë fjala:

Cilimaco, që në shqip merr kuptimin: çili-im-à-ko, i çelti im, bjondi im à, asht ko, këtu. Për goca nuk shkon. Clinio. Ç-lini-ò. Ky emën thuhet nga prindi i gëzuem: ç‟lini, ç‟lindi-o, çfarë kënaqësie që lindi ò, osht. Për goca bahet: Clinia. Ç‟linia. Clio. Klio. Grek. Në shqip e kuptoj me fjalët: Kilio, ki ili o. Kështu siç asht, mund të përdoret për të dyja gjinitë, ose për goca shkon si: Klia, Kilia. Cloe. C‟lo-e. Në shqipen e përditshme kuptohet me fjalinë:

çfarë lo-e, çfarë pasardhësi lo-e. Përdoret si emën femnor, por kështu siç asht, mund të përdoret për të dy sekset. Clorinda. C‟lo-or-in-da. Në shqip e kuptoj me fjalinë: ç‟lo arin, njishin dha. Asht në listën e emnave femnorë. Për çuna bahet: Clorindo. Çlorindo. Cloro. C‟lo-or-o. Me arsyetimet e masipërme emni zbërtheht në: Çlo ar ò. Për goca bahet: Clora, Klora, Clara, Klara. Çloro. Çlara. Clodio. Klo-di-o. Në dialektin çam duhet të japë kuptimin: Që din osht, ose: Kjo e dituna osht dhe na del vetëm emën femnor, që megjithate për goca bahet: Clodia, Klodia. Clodiano. C‟lo-di-an-ò. Klo-di-an-o. Në dialektin çam mund të thuhet: Që dijnë-janë, ku fjala “janë”, në shqip asht në numrin shumës, por, siç duket, italianët e kanë përdorun në shenjë rrespekti në të kaluemen, siç fusim ne sot fjalën “Ju”. Germa “j” në italisht nuk shqiptohet. Nji mundësi tjetër asht edhe: Kjo dituni Hane osht. Për goca bahet: Clodiana, Klodiana. Clodomiro. C‟lo-do-mir-ò. Klo-do-mir-ò. Në dialektin çam na shpjegohet si fjalia: Që don mirë –ò, osht. Për goca bahet:

Clodomira, Klodomira. Clodoveo. Clo-do-ve-ò. Simbas meje, duhet të ketë qenë: Klo-

do ver-ò dhe emni merr kuptimin: Që dho verë ò, osht. Emën shumë shprehes, sepse me lindjen e atij fëmije nuk do ketë ma dimën e ftofët, por vetëm verë e ngrohtësi, si në familje, ashtu edhe ke miqt. Për goca bahet: Clodovera. Klodovera. Clysyra. Kly-sy-ra. Ky-sy-ra. Shqip. Asht emni i vjetër i Këlcyrës, që e kuptoj me fjalët: Ky (kly) sy ra (në këte tokë). Emni mund të përdoret edhe si emën njerëzisht dhe ka kuptim për të dyja gjinitë. (Edhe emnin e sotëm Këlcyra e zbërthej në:

Ke-el-ç‟yr-a, ke erë, çfarë hyrie asht). Cocaria. Çoç-ari-a. Kuptohet si: çfarë (çoç) ari asht. Cogratos. Ko-gr-at-os. Asht në listën e emnave grekë. Mendoj se do ishte ma i plotë nëse do shkruhej: Ko-gir at- osh, këtu rracë e ditun osht. Për goca bahet: Kograta, Kogjirata. Cointa. Ç‟o-in-t‟a. Ko-it-t‟a. Në të folmen e prditëshme thuhet: Ç‟o? Njishi të a, Ose: ko, njishi të a. Emni ka kuptim për të dyja gjinitë. Colatino. Ç‟ol-ati-in-o. Me ndamjen e bame, emnin e kuptoj me fjalët: ç‟farë oli, ali, çfarë engjëlli fluturues, i dituni(ati) inë osht. Për goca nuk shkon. Colmanno. Colm-ann-o. ç‟ol-mi-an-n‟o. Fjala colm, kolm, në italisht asht e njajtë me fjalën shqipe: kulm, majë etj. Emnin e kuptoj në shqip si: Kulmi janë-o, Në kulm të të gjithëve rrijnë. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: çfarë ali mi Hanën na osht. Për goca bahet: Colmana. Colmazio. Colm-a-zi-o. ç‟ol-ma-zi-o. Simbas arsyetimit të masipërm, emni kuptohet si: Kulmi asht si o, ose: Kulmi asht zanë o, ose: çfare krahu fluturues me asht si asht. Për goca bahet:

Colmazia, Kolmasia. Colombano. Colombo, Concetto, Concordio, Crocefisso, Consolato, janë fjalë që shpjegohen në italisht. Comodo. Ço-mo-do. Në italisht lexohet: komodo dhe kuptohet me fjalën: rehatllik, por mendoj që në shqip, prindi shprehet i

kënaqun duke thanë: ço mo dhonë, çfarë më osht dhonë, çfarë fëmijë i mrekullueshëm që më është dhonë (nga Zoti). Për goca mund të bahet: Çomodo, Komoda. Conegliano. C‟on-e-gi-il-iano. Emni i vjetër ka qenë: Ol-jan- o, ol-i-ano, që na tregon lidhjen e vjetër me emnat e tjerë me origjinë nga Atlantida. Emnin e kuptoj me fjalët: Krah fluturues Hane, ose: Krah fluturues janë. Variantin e ri e kuptoj me fjalët:

ç‟Honë dhe rracë Yllore janë. Cora. C‟or-a. ç‟or-a. Në italisht lexohet: Kora. Në shqip kuptohet si: çfar ari asht dhe mund te perdoret per te dyja gjinite. Corano. K-or-an-o. K-ur-ano. Simbas arsyetimeve ne kete liber dhe thanies qe e gjithe bota antike ka pas fole vetem nji gjuhe, kete emen te librit te shejte te muslimaneve e kuptoj si=Ky ar e Hane asht, ose, ky ure e Hane osht, sic mendohet te sherbeje ne te vetrete ky liber. Cordolia. Kordolia. Ç‟or-doli-a. Në shqip kuptohet: çfarë ari doli-a. Emni ka kuptimper te dyja gjinite. Corina. C‟or-in-a. Kor-in-a. ç‟or-in-a. Në shqip e zbërthej me fjalinë: çfarë ari? Njishi asht. Në variantin e dytë bahet:

Zemra (kuore) in, jona asht. Në këtë formë mund të përdoret për të dy sekset, por asht ke lista e emnave femnorë, kështuqë për çuna mund të bahet: Korino. Corintia. C‟or‟in-ti-a. Asht i njillojtë me emnin e masipërm. Përdoret për të dyja gjinitë. Corbiniano. Cor-bini-an-ò. Kor-bi-ni-ano. Në Shqipni kemi emnin e ngjashëm të krahinës së Kurbinit. Fjalët ” bini janë” kuptohen menjiherë në shqip. Mbetet për t‟u kuptue fjala “Cor”,”Ç‟or”,”Kor” dhe “Kur” në shqip. Nëse marrim fjalën, “Cuore”në italisht, “Kuore”, shof se i ka mbrenda të dyja këto fjalë dhe mendoj se fjala Kor, asht shkurtim i fjalës Cuor në italisht, Kuor, që përdoret edhe sot në dialekt, por kemi dhe fjalën në shqip”kur”, ku nga fjala “kuore”, zanorja “o” asht

nënvleftësue në dialekt e asht heqë, kështuqë na del fjala “kur” në shqip. Me këte llogjikë, nëse zbërthejmë në shqip emnin:

Kor-bini-janë, Kur-bini-janë, Cuor, kuor-bini-janë, na del i kuptueshëm ky emën me anën e gjuhës shqipe si: Zemrat e bijve janë. Shqiptarët, duke ia ditë kuptimin këtij emni, nuk ia kanë vu fjalën “janë” në shumës mrapa, sepse ia ngatërron pak kuptimin dhe emni Kur-bini, Zemër djali, ose: zemra mbini, asht plotësisht i arësyeshëm. Për goca bahet: Corbiniana, Korbiniana. Coreno. Kor-en-o. Cor-en-ò. Me arësyetimin e masipërm, këte emën e zbërthej me fjalinë: zemër jen, jan-ò. Besoj se në të gjithë botën i thonë të sapolindunit: Zemra ime. Për goca bahet:

Corena, Korena. Coriolano. Cori-ol-an-o. Në italo-shqip kuptohet si fjalia:

Zemër me krah Hane. Për goca bahet: Coriolana, Koriolana. Cornelio. Cor-neli-ò. Cor-n‟eli-o. Në shqip kuptohet menjiherë si fjalia: Zemër ngeli,ose: çfare ari ne yje (ne er) osht. Për goca mund të përdoret si: Cornelia, Kornelia. Coronato. Cor-o-nato. Ç‟or-o-n‟at-o. Kjo fjalë shpjegohet vetëm në italisht si: Zemër kam lindun. Në variantin e dytë kuptoj fjalët: Çfarë ari osht në dituni (at) o. Për goca mund të bahet: Coronata, Koronata. Corrado. Corr-a-do. Edhe kjo fjalë italo-shqipe kuptohet menjiherë në shqip me fjalët: Zemër a don, ose: Zemra asht dhonë dhe ka ma kuptim, sepse lindja e fëmijës asht quejtë gjithmonë si nji dhurate (dho,do, dono italisht) nga zoti. Për goca mund të përdoret si: Corrada, Korrada. Corpinio. Ç‟or-pi-ni-o. Me ndamjen e bame, e zbërthej me fjalinë: çfarë ari për ta pi në kupë, ni, njishi osht. Për goca bahet:

Çorpinia. Korpinia. Corsica. Korsika. C‟or-si-ka. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: çfarë ari si ka, që ka.

Cosimo. Ços-im-ò. Ç‟os-im-o. Varianti i dytë më duket ma i përshtatshëm sepse shof fjalët: ç‟osht imi o, ç‟jetë (os) imi më osht. Për goca bahet: Cosima. Kosima. Cosmma. Cos-m-m‟a. Në greqisht: Ko-os-m‟as, në shqip:

Koz-ma. Kjo mënyrë e të shkruejtunit, i jep kuptim edhe arsyetimit të ma sipërm të fjalëve “is”, “os” etj, sepse më jep fjalinë: Ko osht më asht dhe nuk ka kuptim, por nëse fusim fjalen”os”, të njivlefshme me fjalën “jetë”, atëhere emni merr kuptimin: Ko jeta më asht. Në Shqipni, emni përdoret vetëm për çuna, por simbas kuptimit, mund të përdoret për të dyja gjinitë. Costantine. Costandine. Ko-ost-ant-in-e. Ko-ost-an-din-e. Asht në listën e emnave grek. E kuptoj me fjalët: Ç‟ osht, ko osht Anti(Hana) ine, jonë, ose : Këtu osht Anti, njishi esht. Me të dy variantet asht emën i bukur. Formen e dyte e kuptoj si: Ko osht Hana e ditun è. Emni shkon per te dyja gjinite sic asht, ose mund t‟I ndrrohen zanoret e fundit simas seksit perkates. Costante. C‟ost-an-t‟e. Emni kuptohet menjiherë me fjalët:

ç‟osht Hana në ate. Emni asht për çuna. Për goca nuk kombinon bukur, por mund të bahet: Costanta, Kostanta. Costanzo. Ko-ost-an-zo. Ç‟ost-anz-o. Ke ky emën kuptoj fjalët: Ko osht, ç‟osht(njin) që Hanza-osht. Për goca bahet:

Costanza. Kostanza. Costandino. Kostandino. C‟ost-an-din-o. Emnin e kuptoj me fjalët: ç‟osht Han i ditun o. Për goca bahet: Kostandina. Costandina. Cozenca. Ko-ze-en-t‟a.Emën qyteti italian, që në shqip kuptohet me fjalët: Ko, këtu zëri en të asht, këtu, i famshi (me zë, me za) jone të asht. Crailic. Kra-il-iç. Kështu quheshin krajlat, mretnit në të kaluemen. Duket qartë kuptimi në shqip: Kokë, yll iç, isht, asht. Ky emën asht pervetësue nga serbët, të cilët, klasën sunduese e kishin me origjinë ilirike.

Craina. Kra-in-a. Emën vendi, që në shqip kuptohet menjiherë me fjalët: Krah i ini asht, ose: Koka jonë asht. Crasi. Kra-as-i. Ky emën i vjetër e të tjerë ma poshtë, na provojnë se para Krishtit ka pas ekzistue emni i tij në forma të ndryshme. Ky emën asht i ngjashëm me emnin e Kri-isht-it, por në dialektin geg, sepse asht: Kra asht, kokë me mend asht, Ose:

Kokë e jetë isht. Emni mund të përdoret për të dyja gjinitë. Cremenzio. Cre-men-zi-ò. Në shqip fjala “kre” asht fjala “kry”, krye, e kështu, ky emën merr kuptimin: Kokë e mençun (shif) si osht. Për goca bahet: Kremensia, Cremenzia. Cremona. Kre-em-on-a. Emën qyteti në Itali, që në shqip kuptohet me fjalët: Kreu em, Hona asht. Creta. Kre-t‟a. Kri-t‟a. Ishull grek, që në shqip kuptohet me fjalët: Kre, kri të asht, kreu i vendit të asht. Crisogono. Kri-is-o-g-on-o. Emnin e kuptoj me fjalët: kri isht o, gjiu, rraca jonë osht, Ose: rracë Hone osht. Për goca mund të bahet: Crisogona. Krisogjiona. Cristiano. Cri-is-ti-an-ò. Në greqisht asht: Kristiano dhe emni i Krishtit asht Krestos, Kre-est-os, që përforcojnë mendimin tem për përmbajtjen e këtij emni si: Kreu drejtues esht- o. Këte emën e kam zbërthye edhe në librin tem të parë “Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën” si fjalia: Kri-ish-të- janë, që asht emërtim në shumës, që mund të kuptohet edhe si:

Kri isht, Hane osht. Në Shqipni përdoren emnat: Kreshtë ose Krasta. Për goca bahet: Kristiana. Cristina. Kristina. Cristi-in-n‟a.Kri-isht-in-a. Ky emën përdoret për goca, por mendoj se nuk shkon për goca, sepse kuptohet fjalia: Krishti ynë asht, e nëse asht Krishti, dihet që ai ka qenë mashkull. Në variantin e dytë del kuptimi ma i lashtë i këtij emni, (para lindjes së Krishtit, Isait), që e kuptoj me fjalët:

Kri isht, in na asht, Kokë drejtuese asht, njishi, i pari na asht. Edhe në këtë formë, ma tepër tingullon si emën çunash, por,

meqë asht ba zakon që emnat që mbarojnë me zanoren “A”, të përdoren për goca, edhe këtë emën mund ta lemë ke lista e emnave femnorë, duke mendue që popujt atlantideo-arjanë kanë pranue e pranojnë që edhe femnat të jenë drejtuese numër nji të vendeve të tyne (mretnesha). Crescente. Cres-c‟e-n‟te. Në shqip e zbërthej me fjalinë: Kres, koka ç‟e n‟te, me kuptimin që ai fëmijë do jetë inteligjent. Në

fakt, në italisht fjala “Crescente”, Kresçente, don të thotë rritet, si bima që qet kokën, kryt, nga toka dhe rritet përpjetë. Për goca mund të përdoret siç asht. Crescenzio. Cres-ce-n‟-zi-ò. Në shqip e zbërthej me fjalët:

Kokë që nzaj, nxaj, -ò, osht. Për goca bahet:

Krescensia

Crespignano. Cres-pign-an-ò. Në shqip shkruhet: Kres pinj janë. E gjithë fjala ka kuptimin në shumës, por e kemi thanë që nga italianët fjala “janë” jona në shumës asht përdorun për emna

njerëzish, në shenjë rrespekti. Emni merr kuptimin si: Kokë pirë janë, dmth., koka drejtuese për t‟u pirë në kupë janë, ose: Koka

pin Hanen o. Për goca bahet:

Creskles. Kre-es-k-le-es. Asht në listën e emnave grekë, që e kuptoj si: Kokë(drejtues) ki le esht, ose kokë ky, le esht. Kështu siç asht, mund të përdoret edhe për goca. Crisogono. Kri-is-o-gi-on-o. Me ndamjen e bame, emnin e kuptoj me fjalët: Kokë e ditun isht-o- rraca (gjiu) jonë osht. Për goca mund të bahet: Krisogona. Crispino. Kri-is-pi-in-ò. Edhe ky emën ka kuptimin e emnit Crespignano, por kësaj here asht në numrin njejës, dmth Kokë i

pirë asht, ku fjala”i pirë”, ka kuptimin “i kulluem”, i pirsosun.

Për goca bahet

Krepiana.

Krispina.

Crispo. Kri-is-po-o. Në shqip kuptohet menjiherë me fjalët:

Kri, kokë me men isht, po(e vërtetë) po osht. Për goca bahet:

Krispa.

Cristaldo. Kri-ist-al-do. Del emën i bukur në zbërthimin tem si: Kri-isht, krahë të dho. Për goca bahet: Kristalda. Cristolano. Kri-ist-ol-an-o. Emnin e kuptoj me fjalët: Kri me mend isht, krah fluturues(ol) Hanë osht. Për goca bahet:

Kristolana. Costa. K-ost-a. Asht në listën e emnave grekë. Do ishte ma i plotë, nëse do shkruhej: Ko-osht-a, dmth: Ko, këtu osht nji që do bahet me nam. Me këtë kuptim mund të përdoret për të dy sekset. Christopulos. Kri-ist-o-p-ul-os. Grek. Emnin e kuptoj me fjalët: Kri, kokë drejtuese isht o, i pirsosun, i përulun osht. Për goca tingullon bukur, por mund te bahet: Kristopula. Christophe. Kri-ist-op-he. Kristo-phe. Emën grek, që më duket sikur po e flasim sot: kri isht, op he, (sa kënaqësi). Me këte kuptim, mund të përdoret për të dyja gjinitë. Nëse e interpretojmë në variantin e dytë, do kemi: Kristo po he, Kristo pi esht dhe nuk shkon për goca. Mendoj dhe e kam përsëritë disa herë, se këta emna janë emna të përdorun para lindjes së feve të sotme dhe para lindjes se Krishtit dhe nuk do ishte i saktë nëse emni do te kuptohej si kombinim me emnin e Krishtit të Biblës, që quhej ISA. E kam thanë edhe ke libri:”Thoti i pavdekshëm na zbulon Atlantidën”, se emni “Krisht” ash ma tepër emën titulli, si me thanë sot:

patriark, se sa emën njeriu. Në Shqipni përdoren emna të ngjashëm si: Kreshta. Kre-esht- a dhe Krasta, Kra-ast-a, që janë të njivlefshem me emnin:

Kristo, Kri-ist-o, por në dialekte të ndryshme të Shqipnisë dhe mund të përdoren si emna femnorë. Croati. Kro-ati. Emni i Kroacisë kuptohet menjiherë në shqip. Edhe vetë fjala”kroi” don të thotë: Kreu i burimit, aty ku nis e buron përroi ose lumi.

Cronida. Kronida. Kron-i-da. Emën i bukur, ku kuptoj fjalinë:

Kroin me ujë të kulluem më dha(zoti) me lindjen e atij fëmije. Shkon ma mirë për goca. Cronveli. Kro-on-u-el-i. Emnin e kuptoj me fjalët: Kroi jon, nji erë( e lehtë) isht. Emni shkon për të dyja gjinitë. Crotone. Kro-ton-e. Emni ketij qyteti te Italise se Jugut, kuptohet menjiherë në dialekt me fjalët: Koka, kroi tonë esht. Cristoforo. Cri-ist-o-f-or-ò. Mendoj se duhet të ketë qenë:

Kri isht, krye drejtues isht-o, fluturak ari-o. Emni më krijon nji fjali pak të gjatë, por shumë domethanëse. Për goca mund të bahet: Cristofora, Kristofora. Christodoulos. Kristo-do-ul-os. Kri-ist-o-do-ul-os. Emën grek, që siç shifet ke ndamjet e bame, kuptohet me dy mënyra. 1- Krishtin dho, i ulët, i urtë osht, ose me variantin e dytë ma të saktë asht: 2- Kri isht o, dhonë i urtë të osht. Me variantin e dytë,që asht ma i vjetri, mund të bahet edhe për goca si:

Christodoula. Kristodoula. Chrysante. Krys-a-nt-e. Kry-sa-n‟te. Emën grek, ku shof fjalët: Kry, kokë (drejtuese) a n‟te, asht ke ai fëmijë i sapo lindun. Kështu siç asht, mund të përdoret për të dy sekset. Chrysaphos. Krys-ap-h-os. Krys-a-pi-h-os. Emën grek, që e kuptoj me fjalët: Kokë(e mençme), asht i pimë osht, ku fjala “os” mendoj se asht e ma vonshme. Për goca mendoj se do ishte i përshtshëm si: Krysapia. Chrysognos. Krys-o-gn-os. Emën grek, që do ishte ma i plotë si: Krysoginos, që e kuptoj me fjalët: Kokë drejtuese osht, rracë (gjin) osht. Për goca mendoj se do ishte ma i bukur si:

Krysogjina. Cuniberto. Çun-i-bert-ò. I ndamë në këte mënyrë, shifet menjiherë fjala shqipe ”çun”, në krijimin e këtij emni, që merr kuptimin: çun për ta pi në kupë osht. Nuk përdoret për emna gocash.

Cunegonda. Cun-e-g-on-da. Për mendimin tem duhet të ketë qenë: çun e gjiu-jon i dhanë dhe më del emën mashkullor. Cunzia. Cun-zi-a. Edhe ky emën asht në listën e emnave femnorë, por simbas kuptimit asht emën çunash sepse kuptohet menjiherë si: çun si asht. Në këtë formë nuk mund të përdoret për goca. Cupido. Cup-i-do. Në shqip: Çup-i-dho, ose: Kup-i dho. Në këte emën, nëse e lexoj në shqip, shof nji emën femnor që thotë:

Çup, gocë, vajzë i dho (Zoti). Në gjininë mashkullore ky emën nuk hyn, ndërsa në gjinine femnore bahet: Çupida e jo Kupida, se ia humb kuptimin. Fillimisht mund të jetë përdor si emën perëndie dhe me kalimin e shekujve, duke mos ia ditun kuptimin asht përdorë edhe si emën mashkullor. Nëse do e lexojmë siç e lexojnë italianët, na del: Kup-i-do, kupë i dho (për të pi ujë të kulluem, për të pi nga dashunia) dhe kështu ndofta i jep kuptim emnit të njanit prej perëndive të dashunisë në Rromën e lashtë:

Kupido. Curcil. Ç‟ur-çi-ill. Në shqip kuptohet qartë emni i kryeministrit anglez te luftës së dytë botnore me fjalët: çfarë ure mbajtëse, ç‟isht Ili, Ylli. Emën i përshtatshëm për nji politikan të madh. Curia. Ki-uri-a. Ç‟uri-a. Emnin e kuptoj me fjalët: Ky (fëmijë) urë lidhëse me Zotin asht. Për çuna mund të bahet:

Curio, Kurio. Në Shqipni përdoret si: Ur-i. Curillos. Kurillos. Ki-ur-ill-os. Emën grek, që kuptohet menjiherë në shqip si: Ky ur Yll osht. Për goca nuk shkon.

D

Dachia. Da-ki-a. Me ndamjen e bame, emni i Dakisë se vjetër mund të ketë pasë kuptimin: Dhanë (nga Zoti) ki a.

Daciano. Daci-ian-ò. Da-ci-an-o.-Në shqip bahet : Dak-janë-ò, që e kthen emnin dakë në shumës dhe germa ò, osht asht folja që e rikthen në njejës fjalën e vetme tashme: Dakian-ò,osht. Forma e dyte me jep: Dhane si hane osht. Dacio. Da-ci-ò. E kuptoj si: dhane qe osht. Dafne. Da-f-ne. Simbas zbërthimit të këtij emni, na del edhe kuptimi i fjalës “f”, sepse do kemi: Dha(Zoti) fluturak-ne, fluturaken. Duket emën i bamë vetëm për goca. Për çuna mund të bahej: Dafun. Dagoberto.Dago-bert-ò.Da-ag-o-bertò. Da-g-o-be-er-t‟o. Varianti i dytë më duket ma i përshtatshëm, ku kuptoj fjalët: Dha aga o, i bert, për ta pi në kupë osht. Në variantin e tretë kuptoj fjalët: Dhanë rracë (Gji) osht, bej ere të osht. Për goca nuk më duket shumë i përshtatshëm. Daiano. Da-ian-o. Da-i-an-o. Jepet në shumës: të dhanë janë, të lindun janë, ose: Dhanë isht, Hanë osht. Për goca bahet:

Daiana, Dajana. Dalida. D‟al-i-da. Kuptohet menjiherë fjalia në shqip si: krah fluturues i dha (Zoti). Për çuna mund të bahet: Dalido. Dalila. D‟al-il-a. Asht në listën e emnave femnorë. Në shqip kuptohet si: Krahu fluturues i Illit asht. Për çuna bahet: Dalilo. Dalmazio. Dal-ma-zi-ò. Në shqip: Dal-mat-a, asht dhe emni i Dalmacisë, i shpjeguem dhe i pranuem nga të gjithë studiuesit me fjalinë shqipe: Dal-mat, dal matanë; dal m‟at, dal i ditun. Për goca bahet: Dalmazia, Dalmacia. Damaso. Dam-as-ò. Në gjuhën shqipe, kështu siç asht shpjegohet menjiherë me fjalinë: I dhamë, i dhuruem (nga Zoti) asht. Për goca bahet: Damasa. Damasco. Dam-as-ko. Emni i Damaskut, që në shqip kuptohet me fjalët: I dhamë ash ko. Asht i ngjashëm me emnin: Le-ka. Damiano. Dam-ian-ò. Dami-an-o. Në greqisht dhe shqip:

Damian. Dham-janë-ò. Ky emën, ashtu si edhe shumë emna të

tjerë këtu, në gjuhën shqipe tingullon në shumës, por germa “ò” në fund e kthen në njejës, që tregon se zanorja “ò” asht e mavonëshme. Emni merr kuptimin: Të dhamun, dhuratë janë-ò, ose: I dhanë, Hanë osht. Për goca bahet: Damiana. Damocle. Damokle. Dam-ò-c‟le.Dham-o-