Anda di halaman 1dari 3

Farah Nadhifa A

9B/08
Aku Ora Kudu Males
Jam rolas kliwat sepuluh menit bengi, nalika pesawatku muni. Suster Lisa saka
ruang jaga ngandhakake ana pasien kritis mlebu. Ndak seleh majalah kanggo tamba
ngantuk sing lagi ndak waca, gage aku tumuju ngarep.
Suster Lisa menehi keterangan ngenani pasien kang nembe mlebu iku. Aku ndeleng
sedhela status pasien. Lan mirsa hasil gaweyane para perawat jaga.Badhe nglalu,
Dokter. Suster Lisa kumlesik ing cedhak kupingku.Sajakipun setres, Dok, wong
mawi potas bacute suster sing seneng crewet kuwi.Gek nembe bobot malih, Dok,
hubungan gelap sajakipun aku menthelengi Suster Lisa sing ndamil kuwi. Dheweke
njur meneng karo lingak-linguk. Lagi wae aku mikir, ndadak ana sawenehing ibu
tuwa nangis karo nyedhak takon :Kados pundi anak kula, Dok, punapa taksih saget
ketulungan ?, tangise ibu kuwi sinambi ngulapi luhe sing crocosan. Wangsulanku
nglipur :Kula badhe mbudidaya, bu, mangga sesarengan yenyuwun mugi-mugi
ingkang putra taksih pinaringan wilujeng. Sauntara kuwi, pasien ana kamar ICU,
kahanane kritis. Ndak sawang ibu tuwa iku ndremimil olehe ndedonga kanggo
anake, nyuwun murih slamete.
Nalika aku mlebu ruang ICU, ndak deleng raine pasien sing mau biru iku, saiki wis
rada abang. Lan jantunge uga wis normal mompa getih maneh.Aku namatake raine
pasien mau, kaya-kaya aku wis tau tepung. Ndak saut status pasien sing dicekel
Suster Lisa, banjur ndak waca. Nama : Bertin, ndak bolan-baleni panyawangku,
bener dheweke.
Aku nyoba ngipatake lelakon sedhih dhek jaman semana, nalika aku isih pacaran
karo wong sing tak tresnani, ning dumadakan direbut dheweke. Weruh owah-owahan
ing raiku, Suster Lisa takon :Punapa Dokter Katrin tepang kaliyan pasien punika ?.
Ora ndak wangsuli pitakone, mug aku mengo anteng nyawang suster sing seneng
gosip kuwi. Dheweke meneng.
Aku mung bisa nggeget lambe, lan mbudidaya supaya tetep bisa ngadeg jejeg njaga
wibawa pinangka sawijining dokter, aja nganti ambruk lan luluh ing sangareping anak
buah mung merga kawiyak lelakon lawase sing bisa ngejlogake martabate.

Ndak serot ambegan dawa, ndak isi paru-paru ku nganggo hawa seger sak njabane
ruang ICU, ndadekake dhadhaku krasa rada longgar.Saben aku nyawang pasienku
lan ndak bolan-baleni nyebut jenenge, pinggeting tatu isih jero nabet ing ati. Nang
ngendi Bambang sing wis dadi bojone kok ora ngeterake? Bertin sing setengah mati
merga arep nglalu gagal, njur apa sebabe kok nganti arep nglalu ?Dokter Katrin,
kados pundi anak kula ? aku njola rada kaget. Ora nglegewa yen ing mburiku ana
wanita tuwa ibune Bertin.Anak kula kados pundi, Dok ? pitakone dibaleni.
Kadosipun taksik saget ketulungan kok, Bu. Dhateng pundi Bambang ? Swaraku
dhuwur semu sengol. Ibu tuwa kuwi nyawang aku sedhela njur mangsuli.Mboten
ngertos, Dok, sapunika awis-awis mantuk kabaripun gandrung kaliyan pawestri
nakal, mila anak kula lajeng badhe nganyut tuwuh punika.Punapa Dokter pirsa
kaliyan Bambang mantu kula ? wangsulanku mung manthuk. Mesthine Bertin ora
tau crita karo ibune, yen entuke bojo iku grebut duweking liyan. Bambang iku biyen
pacarku. Aku wurung kawin karo dheweke merga digodha Bertin sing wusana
kelakon dadi bojone. Jebule saiki watake sing thukmis kumat meneh. Emane, Bertin
dudu aku, sing kuwat ditinggal madon. Aku muji syukur ing jroning atiku.
Aku nyawang wanita tanpa daya sing mblujur ing ngarepku pinangka pasienku, atiku
kandha, yen nyawane wanita iki sasat ing tanganku, ing regemanku. Aku pinangka
dokter, bisa tumindak apa wae yen kepingin males laraning atiku, sing sejatine isih
krasa perih lamun kesenggol. Nanging, apa yen aku males dheweke, bisa mbalekke
kabagyanku ? Apa aku isih kepingin Bambang sing wis kianat iku bali ing tanganku ?
Oh ora ora babar pisan ora. Wis ben sing wis kelakon, pinangka dadi guru
besar lan pengalaman, sing mesthi wae saya nggedhekke pengati-atiku. Aku bali
nyawang monitor, kang mratelakake kondisine Bertin, ndak jingglengi ambegane
wiwit tumata.
Aku pinangka dokter sing nangani dheweke, ing pojoking atiku ana rasa marem bisa
nylametake pasien. Aku tansah ndedonga muga-muga Bertin bisa ngatasi masa kritis
sing ateges bakal urip. Semono uga nalika dheweke digawa menyang bangsal aku
tansah ngetutake. Suster Lisa sing bawel iku njejeri lakuku karo nanjih takon maneh.
Ibu ini dulu teman dokter Katrin, ya ? aku ngguyu nglegani pitakone. Mesthine
suster iki bisa maca praupanku, lan gedhene kawigatenku marang pasienku sing
cabar olehe arep nglalu iku.Ing bangsal kahanane Bertin saya apik, saya normal
ndadekake atine para perawat padha lega. Nalika sepisan ngelekake mripat, pas aku
nunggoni ing sisihe. Sawise nliti raine para perawat rumangsa durung ana sing
ditepungi, mula panyawange bali tumuju marang aku. Aku kaget nalika dheweke ora

pangling nyawang aku lan ngundang jenengku :Mbak Katrin eee dokter Katrin ,
aku matur nuwun, dene panjenengan sing bisa nylametake akuAku mathuk,
senajan krasa kaku aku nyoba mesem. Jroning batin esemku uga dadia obat lan
sugesti kanggo si pasien sing mbutuhake banget semangat urip. Aku kumlesik lirih
ing cedhak kupinge :Neng ngendi, mas Bambang bojomu, dhik ? Krungu pitakon
iku, lambene Bertin kedher, kanthi mripat sing murub kebak kanepson kandha :
Bambang iku jebulane bangsat kok dokter, saiki minggat jare karo cah nakal, embuh
neng ngendi, cilakane, aku ditinggali wiji sing isih neng kandhutan. Mula saking
judhegku, sirku arep nglalu. Pangapuramu wae sing gedhe ya dokter, aku kilaf, aku
ngandel karo rayuane, nganti tega aku ngrebut saka sliramu. Bertin kaca-kaca
mripate nelakke getune marang tumindake anggone wis nglarani atiku. Kanthi sareh
aku mangsuli :Wis, dhik, rasah dipikir, dheweke pancen dudu jodhoku. Aku ditinggal
njur ngrabi sliramu kae, aku malah njur konsentrasi karo pelajaranku. Wusana aku
lulus, saiki bisa mbok sawang. Dhinesku ditugasake ana Rumah Sakit kene iki. Aku
nyoba nyritakke apa anane.
Krungu critaku, Bertin karo mingsek-mingsek nyekel tanganku diarasi sak katoge
ndak jarke wae, ben marem ngetokke pangunek-uneg ing atine. Senajan biyen atiku
krasa njarem, lara lan perih merga tumindake, ning aku ora bakal males. Balik
tugasku pinangka Dokter, aku kudu tasah tetulung marang sapa wae, ora mbedakmbedakake marang kabeh sing mbutuhake. Isih dumeling dhawuhe Simbahku sing
wis nyuwargi : Yen kowe digawe ala, walesen nanggo kebecikan, yen kowe disengit,
digething, walesen kanthi tindak katresnan. Kowe bakal nampa kabagyan ing ati sing
tanpa upama. Ngono dhawuhe iku mau kabeh bakal ndak estokake nganti tekan
kapan wae.