Anda di halaman 1dari 9

STRUKTUR MASYARAKAT FEUDAL JEPUN

Sebelum abad ke-16 dan 17, pemerintahan feudal Jepun di bawah Keshogunan Kamakura (1185-1333).
Pada tahun 1192, Minamoto Yoritomo telah dilantik oleh Maharaja Go-Saga menjadi Shogun. Yoritomo
telah menjalankan pemerintahannya di bandar tepi laut Kamakura dipanggil kerajaan Bakufu yang
dikenali pemerintahan Keshogunan Kamakura.
Shogun Yoritomo mula mengasingkan pemerintahan Jepun daripada Kyoto. Semasa Maharaja Go-Daigo,
pemerintahan Keshogunan Kamakura telah diambil alih oleh Keshogunan Ashikaga pada tahun 13361573 selama 237 tahun. Pemerintahan Shogun Ashikaga Yoshimitsu dijalankan tanpa merujuk kepada
maharaja.
Bermula tahun 1603, pemerintahan di Jepun telah bermulanya era Keshogunan Tokogawa berpusat di Edo
yang diasaskan oleh Shogun Tokogawa Ieyasu. Shogun Tokogawa telah menguasai kesemua aspek
pemerintahan seperti pengawalan terhadap agama, ekonomi, golongan bangsawan, cukai dan sebagainya.
Era Tokogawa telah membawa keamanan dan kemakmuran kepada negara dan rakyatnya seramai 31 juta
orang selama 265 tahun.
CIRI-CIRI SISTEM FEUDAL DI JEPUN
Sistem feudal juga dapat dilihat dengan jelas di Jepun, iaitu maharaja yang berada di kemuncak
struktur pemerintahan mempunyai kuasa yang tidak terhad ke atas segala aspek di bawah
pemerintahannya termasuklah tanah. Hakikat ini dapat dilihat pada zaman Keshogunan
Kamakura antara tahun 1185 hingga 1333 (abad ke-12-14), di mana keluarga Minamoto menjadi
keluarga yang penting di Jepun. Keluarga ini mampu membekalkan keperluan keselamatan yang
diperlukan oleh maharaja dan mereka turut menguasai tanah dan segala penghasilannya.
Sebagai ketua kepada keluarga Minamoto, Yoritomo misalnya telah melantik mereka yang setia
kepadanya mewarisi jawatan jito atau pengurus tanah dan bertanggungjawab mengutip
cukai.Shugo merupakan pegawai yang bertanggungjawab memastikan agar semua cukai di bayar
walaupun
kekerasan terpaksa digunakan. Sistem sebegini terus kekal sehingga zaman Meiji
sehingalah beberapa perubahan besar dilakukan.
Menurut Abdullah Zakaria Ghazali (2003:101) dalam usaha melihat sejarah sistem Feudal di Jepun,
maka zaman Kamakura tidak harus ditinggalkan kerana zaman ini merupakan akar kepada
keberlangsungan sistem feudal yang hanya tamat pada pertengahan abad ke-19. Menurutnya lagi, sistem
feudal tumbuh subur di Jepun kerana kewujudan estate persendirian yang dikenali sebagai syo atau
syoen. Pertumbuhan estate-estate persendirian ini telah dipercepatkan oleh kemerosotan golongan
aristokrat dan kebangkitan golongan perwira (buke). Golongan ini memberi taat setia kepada
Kamakura dan hasil daripada ketaatsetiaan ini menyebabkan
mereka mendominasi jawatan jito
serta shugo. Gabungan organisasi inilah yang menjadi asas kepada kemunculan sistem feudal di
Jepun.
Sehubungan itu kita dapat melihat sistem feudal di Jepun telah melahirkan dua golongan yang saling
bergantung antara satu sama lain, iaitu golongan birokrasi pemerintahan dan golongan
tentera. Golongan birokrasi pemerintahan termasuklah tuan-tuan tanah atau daimyo yang
bertanggungjawab menyumbangkan sebahagian daripada hasil tanah kepada maharaja.
Selain itu perjalanan sistem feudal di Jepun agak unik dan berbeza dengan negara lain. Ini
disebabkan wujud keterikatan yang kuat antara golongan daimyo dengan tentera dan petani ,
manakala maharaja tidak mempunyai sebarang peranan. Kemunculan golongan tentera khusus

(profesional) di Jepun begitu berpengaruh dalam menentukan hala tuju pemerintahan. Golongan
daimyo merupakan kelompok yang sangat berkuasa di Jepun dan kuasanya dikatakan mengalahkan kuasa
maharaja.
Golongan tentera mempunyai kebolehan yang besar dalam peperangan dan digunakan oleh golongan
bangsawan sama ada untuk mempertahankan hak milik mereka atau menjaga keselamatan tuan-tuan
mereka. Kekuatan ketenteraan ini menjadi tulang belakang kepada kebangkitan daimyo di Jepun
sehingga maharaja tidak berfungsi sebagaimana sepatutnya.
STRUKTUR MASYARAKAT FEUDAL JEPUN
Maksud/Konsep:
Feudalisme bermaksud satu bentuk kerajaan, iaitu kuasa politik dikuatkuasakan secara tempatan oleh
individu persendirian dan bukan kerajaan pusat. Dalam sistem feudal, tanah menjadi elemen utama iaitu
semua tanah milik raja dan golongan pembesar tidak mempunyai tanah.
Sistem feudalisme di Jepun pada zaman Keshogunan Tokugawa (1603-1867) terdiri daripada beberapa
kelas dan berbentuk piramid. Struktur masyarakat di Jepun terdiri daripada golongan pemerintah dan
golongan diperintah. Golongan pemerintah adalah Maharaja, Shogun, Daimyo dan Samurai. Manakala
golongan diperintah pula terdiri daripada petani (nomin), tukang-tukang mahir (artisan) dan saudagar
(chonin). Sistem ini dapat dilihat dengan jelas semasa pemerintahan Shogun Tokugawa.
Golongan Pemerintah.
1. Maharaja Jepun
Dalam hierarki pemerintahan di Jepun Maharaja menduduki lapisan teratas. Konsep pemerintahan
bermaharaja di Jepun tidak sama dengan sistem bermaharaja di China iaitu di Jepun tidak ada pengamalan
konsep mandat dari syurga. Maharaja di Jepun dianggap sebagai ketua negara, namun bermula abad ke12 kuasa pemerintahan dipegang oleh Shogun. Maharaja hanya dikenali sebagai simbol kerajaan atau
sebagai boneka sahaja. Maharaja dianggap sebagai pemerintah keduniaan dan dan kerohanian. Maharaja
juga dikatakan dari keturunan dewi matahari (amateresu).
Shogun Tokogawa telah mula memerintah Jepun bermula tahun 1603. Semasa pemerintahan Shogun
Tokugawa, Maharaja Jepun tidak mempunyai kuasa untuk mentadbir. Maharaja hanya dinggap sebagai
simbol perpaduan rakyat. Kuasa pemerintahan sebenar terletak ditangan Shogun.
Maharaja Jepun telah ditempatkan jauh dari pusat pemerintahan Shogun di Edo. Maharaja tinggal di
kawasan yang terpencil di Kyoto dan duduk di dalam istana yang dikelilingi oleh tembok dan golongan
Kuge (pegawai istana). Kerajaan yang diperintah oleh Maharaja dikenali sebagai Kerajaan Mikado.
Namun, kedudukan dan kekuasaan Maharaja Jepun mula mengalami perubahan apabila Maharaja
Mutsihito menaiki takhta Jepun yang kemudian menggunakan gelaran Maharaja Meiji (bermaksud sinar
menyinari). Kuasa Maharaja telah dikembalikan semula oleh pemerintah Shogun Tokogawa yang terakhir
iaitu Yoshiinobu
2. Shogun Tokogawa

Kuasa pemerintahan sebenar di Jepun terletak ditangan Shogun, bukannya dipegang oleh
Maharaja.Shogun menjalankan tugas atas nama maharaja melalui dasar pecah dan perintah. Hal ini
dilakukan supaya kuasa dan kedudukan Shogun terjamin. Kerajaan yang diperintah oleh Shogun yang
berpusat di Edo (kemudian ditukar kepada Tokyo pada tahun 1869) dikenali sebagai Kerajaan Bakufu
(Kerajaan Ketenteraan).
Shogun mempunyai autoriti pentadbiran tertinggi meliputi seluruh rakyat dan istana termasuk maharaja.
Shogun sangat dihormati, ditakuti dan digeruni. Shogun menguasai hampir seluruh tanah di Jepun dan
membentuk hampir 30% daripada keluaran hasil pertanian negara.
Shogun telah membahagikan kawasan pemerintahan berdasarkan golongan bangsawan atau
Daimyo yang menyokong dan menentangnya. Daimyo yang menyokong Shogun akan diberi tanah
manakala bangsawan yang menentangnya ditempatkan di kawasan yang akan dikawal oleh sekutu
Tokugawa.
3. Daimyo
Daimyo merupakan golongan bangsawan yang mempunyai peranan penting dalam pentadbiran Tokugawa
di Jepun. Mereka terbahagi kepada tiga kumpulan iaitu Daimyo Fudai, Daimyo Shimpan dan Daimyo
Tozama.
Daimyo Fudai ialah ahli keluarga Shogun Tokugawa dan sekutu-sekutunya, dan mereka telah
dikurniakan tanah yang berhampiran kediaman Shogun di bahagian tengah dan utara Honshu. Mereka
akan membantu Shogun menguasai pemerintahan di Jepun. Daimyo Fudai merupakan penyokong kuat
Tokogawa yang berjumlah 120 orang. Mempunyai hak keistimewaan seperti boleh menjadi anggota dua
Majlis Negara dan ditugaskan mengawasi daimyo Tozama.
Daimyo Shimpan juga dikenali sebagai rumah-rumah bersaudara dan mereka terdiri daripada pelbagai
cabang keluarga Tokugawa. Keluarga Tokugawa yang utama dikenali sebagai go-snake atau tiga
rumah kepunyaan anak Iesyu yang terletak di daerah Qwari, Kii dan Mito. Mereka diberi tanah tidak
jauh daripada Shogun.
Daimyo Tozama juga dikenali sebagai daimyo luar iaitu tuan-tuan tanah feudal yang terpaksa tunduk
kepada Tokugawa dan mereka sentiasa memusuhi Shogun. Oleh itu Shogun telah melantik daimyo Fudai
untuk sentiasa mengawasi tindak tanduk daimyo Tozama. Mereka telah ditempatkan jauh daripada
Shogun, dilarang memegang jawatan diperingkat pusat kerana dicurigai sebagai penentang.dan dilarang
memasuki istana untuk mengelak ancaman daripada mereka. Daimyo Tozama terdiri daripada puak sukusuku Barat seperti Satsuma, Chosu, Toza dan Hizen.
4. Samurai
Samurai pula merupakan kelas panglima yang mempunyai kedudukan istimewa dalam masyarakat Jepun.
Mereka berfungsi sebagai penjaga keamanan negara dan menjaga kepentingan Daimyo dengan tidak
berbelah bagi.
Mereka tidak dibenarkan melakukan kerja lain walaupun negara dalam keadaan aman. Oleh itu, ketika
negara berkeadaan aman dan tiada peperangan maka kehidupan golongan Samurai akan ditanggung oleh
golongan petani. Zaman aman peranan samurai berfungsi sebagai pentadbir ladang wilayah, menguruskan
kewangan, mengawal dusun, pengawal dan utusan.

Golongan samurai terbahagi kepada 3 kelas iaitu kelas teratas iaitu golongan yang mempunyai pertalian
darah atau berkhidmat lama dengan daimyo dan bilangannya sangat kecil serta mempunyai tanah. Kelas
sederhana iaitu taraf samurai penuh dan mempunyai bilangan sangat ramai. Manakala samurai kelas
rendah pula sangat besar jumlahnya dan dijadikan sebagai tentera berjalan kaki. Mereka hanya boleh
mengisi jawatan rendah dalam kerajaan dan ekonomi
Golongan Diperintah
5. Petani (nomin)
Dalam golongan yang diperintah, golongan petani (nomin) menduduki tempat yang tertinggi berbanding
dengan golongan diperintah lain. Hal ini kerana Jepun adalah sebuah negara pertanian yang tidak
mengadakan perhubungan dengan negara luar berilutan pengamalan dasar tutup pintunya.
Golongan petani merupakan pengeluar beras yang menjadi bahan makan rakyat Jepun serta membayar
sebahagian besar cukai. Sebagai balasan mereka diberi upah hanya secukup makan sahaja kerana hasil
keluaran beras dikhususkan untuk negara. Akibat pengamalan dasar tutup pintu ini menyebabkan rakyat
hanya bergantung kepada beras yang dikeluarkan oleh petani sahaja.
Golongan petani dikenakan sistem kerah iaitu mereka dikerah untuk mengangkut barang pertanian
melalui sepanjang Jalan Tokaido dengan melalui beberapa tempat sekatan bagi membolehkan pegawai
(pengitip takafu) menjalankan pemeriksaan ke atas petani yang melalui jalan tersebut. Sekiranya petani
melalui jalan lain, petani akan dikenakan hukuman yang berat. Mengikut sistem kerah, setiap kampung
akan menyediakan sebilangan lelaki dan kuda sebagai kenderaan rasmi dalam masa 3 bulan pada musim
bunga dan 3 bulan pada musim buah.
Kerja paksa ini adalah satu beban dan menyusahkan petani-petani malahan mereka sering tertekan dan
dikenakan cukai yang berlebihan. Masyarakat petani juga mendapat pendidikan hal ini kerana bakufu dan
tuan-tuan tanah amat mementingkan pendidikan.
Tuan-tuan tanah telah menyediakan sekolah-sekolah kampung (terakoya) di kampung-kampung. Terdapat
hampir 60 ribu terakoya telah didirikan untuk keperluan anak petani dan diberikan kemahiran-kemahiran
asas seperti membaca, menulis dan mengira.
Apabila ekonomi wang berkembang maka golongan petani telah bertukar kepada kegiatan lain seperti
membuat sutera, kertas, lilin, menekup dan lain-lain. Mereka juga merebut peluang untuk menjadi
peruncit, peminjam wang, menenun dan membuka kilang kain. Biarpun sesetengah mereka mencapai
kekayaan tetapi tidak mudah bagi mereka mendapat pengiktirafan sosial.
6. Artisan (tukang-tukang mahir)
Golongan artisan berada di bawah petani dan mereka mempunyai kemahiran dalam pembuatan pedang.
Selain itu, mereka juga terdiri daripada tukang kayu, tukang rumah, tukang besi, tukang tembaga, tukang
timah, penenun, pembuat kertas dan lain-lain.

Tukang-tukang yang mahir akan diberi gaji yang baik dan diberi rumah yang baik, seperti tukang kayu
telah diberi gaji sebanyak 500 koku dan dibenarkan menggunakan pedang. Pendapatan golongan artisan
lebih tinggi daripada petani walaupun status mereka lebih rendah dan agak sukar bagi mereka mengubah
taraf sosial.
Manakala petukang-petukang yang tidak mempunyai kemahiran khusus akan dilayan dengan buruk dan
bekerja untuk daimyo.
7. Pedagang (chonin)
Kelas pedagang (chonin) terletak dibawah golongan petani dan artisan serta mereka dipandang rendah
kerana pekerjaan mereka dianggap keji. Namun keadaan aman di Jepun telah menyebabkan ekonomi
Jepun telah berkembang dan para pedagang telah berjaya mengumpul harta yang banyak. Pada tahun
1760, terdapat kira-kira 200 keluarga saudagar yang mempunyai harta dan kekayaan melebihi sebilangan
besar daimyo.
Mereka telah menguasai perniagaan tempatan yang komplek seperti jualan barang, gudangan,
pengangkutan, broker beras, pertukaran wang dan pinjaman wang. Mereka juga menguruskan spekulasi
pelbagai jenis perniagaan. Mereka sentiasa mengekalkan harga yang tinggi dan mengaut keuntungan yang
besar.
Mereka menjadi kaya raya walaupun status mereka kekal di bawah dalam sistem feudal. Mereka
kemudian telah memperbaiki status diri mereka. Antara keluarga saudagar yang terkenal ialah Mitsui,
Kamoike dan Sumitomo. Mereka ini telah memperkenalkan budaya pengurusan baru yang kemudiannya
menjadi syarikat besar.
Kesimpulan
Pada abad ke-19 dan ke-20 memperlihatkan satu perkembangan menarik dalam sejarah sistem feudal di
Jepun. Sejak sekian lama, negara Jepun telah melaksanakan dan menerima sistem feudal sebagai
sebahagian daripada sistem sosial mereka. Di Jepun tidak berlaku moboliti sosial di mana status sosial
mereka kekal sehingga pemodenan Meiji.
Peranan pembesar mempunyai pengaruh yang sangat besar meskipun mereka meletakkan maharaja
sebagai yang tertinggi. Walau bagaimanapun, kesan daripada perubahan-perubahan yang berlaku pada
abad ke-19 dan ke-20 telah menyebabkan sistem feudal menerima tekanan yang cukup besar.
Pengaruh Barat yang hadir di Jepun telah menyebabkan sistem feudal dianggap sebagai sistem yang tidak
sesuai lagi. Selepas pemodenan Maharaja Meiji, negara Jepun mula berubah menjadi negara yang moden
setanding dengan negara Barat dan ini telah menyelamatkan mereka daripada dijajah.

Bincangkan Faktor-Faktor Yang Mendorongkan Kemunculan Masyarakat Feudal Di Jepun.


Pengenalan :
o
Feudalisme di jepun dapat dikesan dengan jelas pada zaman pemerintahan Kamakura hingga zaman
sengoku Jidai. Feudalisme Jepun telah mencapai kematangan pada era pemerintahan Shogun Tokugawa.

Isi-isi :
Kemerosotan Kuasa Maharaja :
o
Salah satu faktor yang menyebabkan kemunculan feudalisme adalah kemerosotan kuasa maharaja
o

Kemerosotan kuasa maharaja memberi peluang kepada kemunculan daimyo (tuan tanah)

Tuan tanah tersebut memiliki ladang persendirian dikenali sebagai Syo atau Syoen

Golongan Tuan Tanah Berpengaruh :


o
Kemunculan feudalisme disebabkan oleh kebangkitan golongan tuan tanah (daimyo)
o

Keadaan geografi negara jepun bergunung ganang menyebabkan raja menghadapi masalahuntuk
mengawal tuan tanah

Perkembangan ini menyebabkan golongan tuan tanah menjadi lebih berkuasa berbanding dengan
maharaja

Kelemahan Golongan Bangsawan :


o
Golongan ini dilantik oleh maharaja sebagai gebenor di wilayah untuk mengawal tuan tanah
o

Golongan bangsawan ternyata lemah dan tidak berupaya mengawal tuan tanah

Selain itu, golongan bangsawan juga tinggal di ibu kota dan menikmati kemewahan

Mereka tidak menjalankan tugas dan mengawal kedudukan maharaja di wilayah yang berada di bawah
kekuasaan mereka.

Perebutan Kuasa Ketu-Ketua Suku :


o
Kelemahan gabenor yang dilantik oleh maharaja menyebabkan kuasa di wilayah beralih kepada ketua
suku kaum
o

Perkembangan ini menyebabkan petani mengubah taat setia mereka kepada ketua suku kaum

Malah mereka membayar cukai berupa harta benda dan perkhidmatan kepada ketu-ketua suku

Perkembangan ini telah menyebabkan pengaruh dan kuasa maharaja mula merosot

Kemunculan Pemerintahan Kamakura :


o
Perebutan kuasa antara ketu suku dan maharaja menyebabkan ketua keluarga Miramoto Yoritomo
membentuk kerajaan bersifat ketenteraan pertama di Jepun.
o

Kerajaan bersifat ketenteraan ini dikenali sebagai Bakufu ditubuhkan di Kamakura

Kerajaan ini ditubuhkan untuk mengawal hal ehwal ketenteraan dan golongan bangsawan

Pemerintahan kamakura menyaksikan permulaan sistem feudalisme di negara Jepun.

Kesimpulan :
Terdapat beberapa faktor yang menyebabkan muncul sistem feudalisme di Jepun. Kemerosotan kuasa maharaja dan
kebangkitan golongan tuan tanah merupakan faktor utama yang menyebabkan berlakunya sistem feudalisme di
Jepun.

Huraikan struktur masyarakat feudal Jepun era pemerintahan kesyogunan Tokugawa dari tahun 1603 hingga
tahun 1867.
Pendahuluan :
o
Maksud feudalism.
Perkembangan sistem feudalisme dalam masyarakat Jepun.

o
o

Sistem Feudalisme di Jepun pada Zaman Tokugawa (1603-1867) terdiri daripada beberapa kelas
golongan pemerintah dan golongan yang diperintah. Golongan pemerintah terdiri daripada Maharaja,
Syogun, Daimyo dan samurai. Golongan yang diperintah terdiri daripada petani, tukang mahir dan saudagar.

Isi-isi :
Maharaja :
o
Di Jepun konsep Maharaja bukan berkonsepkan mandat dari syurga yang dipegang oleh Maharaja di
China yang menjadi satu kelayakan utama untuk menjadi maharaja. Maharaja di Jepun telah mendapat
pengiktirafan sehap;ai KetuaNegara tetapi baginda tidak mempunyai kuasa pemerintahan.
o

Maharaja di Jepun hanya dianggap sebaeai simbol peroaduan. kuasa pemerintahan sebenarnya terletak
di tangan Syogun Tokugawa. Keluarga Maharaja tinggal terpencil di Kyoto sedangkan pusat pentadbiran
ketika itu terletak di Edo.

Sistem yang diamalkan oleh Maharaja Jepun ini berjaya mengekalkan kedudukan Maharaja dan sistem
ini kekal sehingga sekarang.

Syogun Tokugawa :
o
Kuasa pemerintahan di Jepun sebenarnya tidak terletak di tangan kuasa Maharaja, tetapi dipegang oleh
Syogun Tokugawa yang menjalankan pemerintahan atas noma maharaja.
o

Syogun Tokugawa menjalankan pemerintahan di Jepun dengan bantuan daimyo melalui dasar pecah dan
perintah. Hal ini dilakukan supaya kuasa dan kedudukan Syogun terjamin.

Syogun Tokugawa membahagikan kawasan pemerintahan berdasarkan bangsawan atau daimyo vang
menyokongnya dan bangsawan yang mpnentangnva. Bangsawan yang menyokongnya diberikan tanah,
manakala bangsawan yang menentang Syogun Tokugawa ditempatkan di kawasan yang akan dikawal oleh
sekutu Tokugawa.

Daimyo :
o
Daimyo merupakan golongan bangsawan yang memainkan peranan penting dalam pentadbiran
Tokugawa di Jepun. Mereka terbahagi kepada tiga kumpulan iaitu Daimyo Fudai, Daimyo
Shimpan dan Daimyo Tozama.
o
Daimyo Fudai ialah ahli keluarga Tokugawa dan sekutu-sekutunya, mereka akan membantu Tokugawa
menguasai pemerintahan dan telah dikumiakan tanah di bahagian tengah dan utara Honshu.
o
Daimyo Shimpan juga dikenali sebagai rumah-rumah bersaudara dan mereka terdiri daripada pelbagai
cabang keluarga Tokugawa. Keluarga Tokugawa yang utama dikenali sebagai go-snake atau tiga rumah
kepunyaan anak Iesyu yang terletak di daerah Owari Kii dan Mitto.
o
Daimvo Tozama juga dikenali sebagai daimyo luar, mereka adalah musuh Syogun Tokugawa yang terdiri
suku-suku kaum Barat seperti Satsuma, Chosu, Tosa dan Hizen.Syogun Tokugawa sentiasa mengawasi
tindak tanduk mereka dengan melucutkan jawatan dan melarang mereka memasuki kawasan istana raja
o
Selain itu juga mereka tidak dibenarkan terlalu kuat dan mengancam kedudukan Syogun.
Samurai :

Kelas panglima yang mempunyai kedudukan istimewa dalam masyarakat, bertungsi menjaga keamanan
negara dan memelihara kepentingan Daimyo. Mereka juga menunjukkan kesetiaan yang tidak berbelah bagi
kepada Daimyo.

Mereka tidak dibenarkan berkecimpung dalam bidang pekerjaan lain walaupun negara dalam keadaan
yang aman. Oleh itu semasa keadaan dalam negara aman dan tiada peperangan kehidupan golongan
samurai ini ditanggung oleh golongan petani.

Petani (Nomin) :
o
Dalam kalangan masyarakat bawahan pada zaman Tokugawa golongan petani (Nomin) menduduki
tempat yang tertinggi. Hal demikian kerana Jepun adalah sebuah negara pertanian yang tidak mengadakan
berhubungan dengan negara luar berikutan dasar tutup pintunya.
o

Oleh itu petani mengeluarkan beras untuk penduduk di Jepun dan membayar sebahagian besar cukai.
Sebagai balasan, mereka Cuma diberi secukup makanan sahaja kerana hasil keluaran dikhususkan untuk
negara.

Masyarakat petani dikenakan sistem kerah. melalui sistem ini petani-petani akan mengangkut barang
pertanian dan melalui sepanjang Jalan Takaido dan akan melalui beberapa tempat sekatan bagi
membolehkan pegawai dan pengintip takqfu menjalankan pemeriksaan ke atas petani yang melalui jalan
tersebut. Sekiranya petani melalui jalan lain, petani akan dikenakan hukuman yang berat.

Menurut sistem ini, setiap kampung akan menyediakan sebilangan orang lelaki dan kuda sebagai
kenderaan rasmi dalam masa tiga bulan pada musim bunga dan tiga bulan pada musim buah.

Kerja paksa ini adalah satu beban dan menyusahkan petani-petani malahan mereka sering tertekan dan
dikenakan cukai yang berlebihan. Masyarakat petani juga mendapat pendidikan hal ini kerana bakufu dan
tuan-tuan tanah amat mementingkan pendidikan.

Mereka menyediakan sekolah-sekolah kampung (terakoya) di kampung-kampung. Terdapat hampir 60


ribu terakoya telah didirikan untuk keperluan anak petani dan mereka diberi kan kemahiran-kemahiran asas
iaitu membaca, menulis dan mengira.

Kelas Tukang-Tukang Mahir (Artisan) :


o
Golongan tukang-tukang mahir, merupakan golongan di bawah petani, mereka mempunyai kemahiran
membuat pedangdan alat-alat yang berguna, mereka diberi penghormatan kerana sumbangan kepada
masyarakat.
o

Mereka diberi gaji yang baik dan diberi rumah vang baik. tukang kayu juga^diberikan |ayanan yang sama
iaitu diberi gaji sebanyak 500 koku dan dibenarkan memakai sebilah pedang.

Manakala petukang-petukang yang tidak mempumai-kemahiran khnsiis akan dilayan dengan buruk dan
bekerja untuk daimyo.

Kelas Pedagang (chonin) :


o
Kelas pedagang merupakan golongan yang paling bawah sekali di dalam masyarakat Feudal Jepun.
o

Kesan dari perkembangan ekonomi menjelang tahun 1760, terdapat kira-kira 200 keluarga saudagar
yang mempunyai harta dan kekayaan melebihi sebilangan besar Daimyo.

Antara keluarga saudagar yang terkenal Mitsui, Kamoike dan Sumitomo. Mereka ini telah
memperkenalkan budaya pengurusan Baru yang kemudiannya yang diwarisi syarikat moden Jepun.

Kesimpulan :
Apa-apa sahaja yang berkaitan.