Anda di halaman 1dari 78

‫ﮐﺸﺘﺎرِ ‪ ،67‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺧﻮﻳﯽ‬


‫ﺟﺰ ﺑﺮای ﻧﻘﺪ و ﺑﺮرﺳﯽ‪ ،‬ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺜﯿﺮ‪ ،‬ﯾﺎ ﺣﻔﻆ و اﻧﺘﻘﺎل ﻫﻤﻪ و ﯾﺎ ﻫﺮ ﺑﺨﺸﯽ از اﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﺑﻪ‬
‫ﺻﻮرت اﻟﮑﺘﺮوﻧﯿﮑﯽ‪ ،‬ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ‪ ،‬ﺿﺒﻂ آن ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﻞ و وﺳﯿﻠﻪای ﺑﺪون اﺟﺎزهی ﮐﺘﺒﯽ ﺷﺎﻋﺮ‬
‫ﻣﻤﻨﻮع اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺣﻘﻮق اﯾﻦ اﺛﺮ از آن ﺷﺎﻋﺮ اﺳﺖ‬


‫‪COPYRIGHT © 2004 ESMAIL KHO’I‬‬
‫‪WWW.ESMAILKHOI.COM‬‬
‫‪ISBN: 0-9719903-8-7‬‬

‫ﮐﺸﺘﺎرِ ‪ 67‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨـﺪ‬ ‫•‬


‫ﺷﻌﺮِ اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‬ ‫•‬
‫ﭼﺎپ ﻧﺨﺴﺖ‪ :‬زﻣﺴﺘﺎن ‪2005 /1383‬‬ ‫•‬
‫وﯾﺮاﺳﺘﻪی ﺳﻌﯿﺪ ﯾﻮﺳﻒ‬ ‫•‬
‫ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎری ﺻﻤﺼﺎم ﮐﺸﻔﯽ‬ ‫•‬
‫ﺻﻔﺤﻪآراﯾﯽ‪ :‬ف‪ .‬ﭘﻮﯾﺎ‬ ‫•‬
‫ﻃﺮح روی ﺟﻠﺪ‪ :‬ﮐﻮرُش ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ‬ ‫•‬
‫اﻧﺘﺸﺎرات ﺑﻨﯿﺎد اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ ‪ -‬آﺗﻼﻧﺘـﺎ‬ ‫•‬
‫اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‬

‫ﮐﺸﺘﺎرِ‪ ،67‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬


‫ﺑﺎ ﯾﺎدِ ﺣﺴﻦ ﺟﺎن ﺗﻬﺎﻣـﯽ‬
‫ﺟﺎن آذرﻣﯿﺮ‪،‬‬
‫و ﺑﻪ ﺑﺎﺑﮏ ِ‬
‫و ﺑﺎ ﺳﭙﺎس از ﭘﮋوﻫﺶﮔﺮﮔﺮاﻧﻤﺎﯾﻪ آﻗﺎی‬
‫ﮐﺘﺎب‬
‫ِ‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻦ‬
‫ِ‬ ‫دﮐﺘﺮ ﻣﺴﻌﻮد اﻧﺼﺎری ﺑﺮای‬
‫"ﮐﺸﺘﺎر ‪."67‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫دوﺳﺖ ﺳﺨﻦ ﺷﻨﺎس و ﺑﺮادرِ ﺷﺎﻋﺮم‪،‬‬


‫ﺳﻌﯿﺪﺟﺎنِ ﯾﻮﺳﻒ‬

‫درود ﺑﺮﺗﻮ‪.‬‬
‫در آﻣﻮزشِ ﺗﺎرﯾﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻪ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﻓﻠﺴﻔﻪ‪ ،‬در داﻧﺸﮕﺎهِ ﺗﺮﺑﯿﺖِ ﻣﻌﻠﻢ‪ ،‬ﺗﻬﺮان‪،‬‬
‫ﭘﯿـﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ‪ ،‬ﮐﻪ‪ ،‬در روﺷﻨﮕﺮیی ﭼﮕﻮﻧﮕﯽی دﮔﺮﮔﻮن‬
‫ﺷﺪنﻫﺎی اﻧﺪک اﻧﺪک و آرام در ﭼﻮﻧﯽ ﺗﺎ اﻧﺠﺎﻣﯿﺪنﺷﺎن ﺑﻪ دﮔﺮﮔﻮﻧﯽﻫﺎی ﺑﻪ‬
‫ﯾﮏ ﺑﺎره و ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ در ﭼﻨﺪی ﭼﻮن ﯾﮑﯽ از اﺻﻮلِ دﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏِ ﻫِﮕِﻠﯽ – ﻧﻤﻮﻧﻪای‬
‫ﺑﯿﺎروم‪ ،‬آﺷﻨﺎ‪ ،‬از ﭼﮑّﻪ ﭼﮑّﻪ ﮔﺮد آﻣﺪن و در ﻫﻢ اﻧﺒﺎﺷﺘﻦِ آب‪ ،‬در ﭘﺲِ ﭘﺸﺖِ ﯾﮏ‬
‫اﻓﺰودن ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﭼﮑّﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮ اﻧﺒﻮﻫﻪی‬
‫ِ‬ ‫ﺳّﺪ‪ ،‬ﺗﺎ آنﮔﺎه‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ‪ ،‬آن دَم‪ ،‬ﮐﻪ‬
‫آبﻫﺎی در ﻫﻢ اﻧﺒﺎرﻧﺪهی ﭘﺲِ ﭘﺸﺖِ ﺧﻮﯾﺶ را ﺳّﺪ‪ ،‬دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺎب آورد‬
‫و‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻧﺎﮔﺎه‪ ،‬در ﻫﻢ ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫رﺑﺎﻋﯽﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ‪ ،‬ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﯾﻦ ﯾﺎدداﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺮاﯾﺖ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ ﭼﮑّﻪﻫﺎﯾﯽ ﺑﺪان از‬
‫ﺳﯿﻼﺑﯽ ﮐﻪ‪ ،‬از ﺳﺎل ‪ 67‬ﺗﺎﮐﻨﻮن‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﭘﺲ از دﯾﮕﺮی‪،‬‬
‫ﺑﺮ ﻣﻦ آوار ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬در ﻣﻦ‪ ،‬در ﭘﺲِ ﭘُﺸﺖِ ﻻل ﻣﺎﻧﺪﮔﯽام‪،‬از ﺑُﻬﺖ و ﻧﺎﺑﺎوری‪،‬‬
‫ﮐﻪ ﺳﺪی ﺷﺪه ﺑﻮد از ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ‪ ،‬از ﺧﺎﻣﻮﺷﯽی ﮐﻼﻓﯽ در ﻫﻢ ﭘﯿﭻ و ﺳﺮدرﮔُﻢ‪،‬‬
‫ﮐﻪ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ از ﮐﺠﺎ‪ ،‬و ﭼﮕﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ آﻏﺎز ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺎزﺷﺪن‪.‬‬
‫و ﺑﻮد و ﺑﻮد ‪ . . .‬ﺗﺎ دَﻓﺘَﺮَکِ از ﺧﺸﻢ و ﮐﯿﻦ ﻣﯿﻦ ﮔﺬاری ﺷﺪهی ﺗﻮ ‪ -‬ﺟﺎن‬
‫ﺑﺎﺧﺘﮕﺎن ﺑﻪ ﺑﻮی ﻓﺮداﯾﯽ ﻧﻮ ‪ -‬ﺑﻪ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎنِ ﺟﺎﻧﻢ‪ ،‬رﺳﯿﺪ و ﻣﻨﻔﺠﺮم ﮐﺮد‪.‬‬
‫آﻏﺎز ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺳﺮودن ‪. . .‬‬

‫‪7‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺧﺪای ﻣﻦ! ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻊ!‬


‫آﻏﺎز ﺷﺪم ﺑﻪ ﺳﺮوده ﺷﺪن‪.‬‬
‫رﺑﺎﻋﯽ ﺑﻮد ﭘﺲ از رﺑﺎﻋﯽ ﮐﻪ از ﻣﻦ ﺑﺮون ﻣﯽﺗﺮاوﯾﺪ‪.‬‬
‫و ﻣﻦ ﮐﺎر و ﭼﺎرهای ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺟُﺰ ﺑﻪ روی ﮐﺎﻏﺬ آوردنﺷﺎن‪.‬‬
‫و ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﻪ ﺷﻌﺮِ ﮐُﺸﺘﺎر ‪ 67‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓِ ﺑﻠﻨﺪ از ﻣﻦ زاده ﺷﺪ‪:‬‬
‫در درازا ﯾﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﺎی ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎر ﭘﻨﺞ ﺷﺒﺎﻧﻪ روز‪ ،‬و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ‬
‫ﺑﺮاﯾﺖ و ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽاش‪:‬‬
‫ﺷﺘﺎب زده‪ ،‬ﻧﺎوﯾﺮاﺳﺘﻪ و‪ ،‬ﻓﺮﯾﺎدوار‪ ،‬آزاد از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ "آداب و ﺗﺮﺗﯿﺐ" ‪ :‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ‪،‬‬
‫در ﺧﻠﻮت‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪" :‬ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ دل‬
‫ﺗﻨﮕﺖ ﺑﮕﻮی"‪.‬‬
‫ﺑـﺎری‪.‬‬
‫اﯾﻨﮏ آﻧﭽﻪ ﺳﺮودهام‪ .‬و ‪ -‬دور از ﺟﺎن و از ﺗﻮانِ ﺗﻮ ‪ -‬ﺟﺎن و ﺗﻮانِ راﺳﺖ و‬
‫رﯾﺴﺖ ﮐﺮدﻧﺶ را ﻧﯿﺰ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫ﭘﺲ‪ ،‬ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢاش ﺑﺮای ﺧﻮدت‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺨﻮاﻧﯿﺶ‪ ،‬آن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺳﺮودهای از‬
‫ﺧﻮدِ ﺗﻮ‪ .‬و ﻧﺎﮔﺰﯾﺮی ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ‪ ،‬از درون ﺧﻮدش‪ ،‬آﻏﺎزهای ﻓﺮاﻫﻢ آوری و‬
‫ﻣﯿﺎﻧﻪای و ﭘﺎﯾﺎﻧﻪای‪.‬‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﻏﻠﻂﮔﯿﺮیی ﻣﺘﻦ‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﭙﺮده ﺷﺪنِ ﺷﻌﺮ ﺑﻪ ﭼﺎپ‪ ،‬ﻧﯿﺰ ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدت ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻦ دﯾﮕﺮ ﺧﻮب ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻨﺪ و دور ﺑﺎد از ﭼﺸﻤﺎنِ ﺗﻮ‪ ،‬ﯾﺎورِ ﺷﻌﺮم‪ ،‬ﺑﺮادرِ‬
‫ﻧﺎزﻧﯿﻦ دل و ﺟﺎنِ ﻣﻦ‪.‬‬
‫ِ‬

‫ﺑﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦِ ﻣﻬﺮ و ﺳﭙﺎس‪،‬‬


‫اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‬
‫دﻫﻢ ﺗﯿﺮ‪ - 1383‬ﺑﯿﺪرﮐﺠﺎی ﻟﻨﺪن‬

‫‪8‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﭼﻮن ﮔﺎم در اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪی ﺷﺮ ﺑﮕﺬارﯾﺪ‪،‬‬

‫اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﮔﺎم در ﺳﻘﺮ ﺑﮕﺬارﯾﺪ‪:‬‬

‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺮود داﻧﺘﻪ ﮐـ ‪" :‬ای آﻣﺪﮔﺎن!‬

‫ُﺸﺖ دَر ﺑﮕﺬارﯾﺪ‪".‬‬


‫اُﻣّﯿﺪ ﻧﺠﺎت ﭘ ِ‬

‫‪9‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﻧﺪوه ﻫﺰار ﺳﺎﻟﻪ دارم در دل‪.‬‬


‫ِ‬

‫ایﮐﺎش ﻧﺒﯿﻨﺪم ﻏﻢ دﯾﮕﺮِ دل‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﭘﯿﺮﺗﺮم ﻫﺰار ﺳﺎﻟﯽ اﻣﺮوز‪،‬‬

‫داغ ﻫﺰارﻫﺎ ﺟﻮاﻧﻢ ﺑﺮ دل‪.‬‬


‫ﺑﺎ ِ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮن ﮐﻪ از ﺗﻦاش ﮔﺸﺖ روان‪،‬‬

‫اﻧﺪام وﻃﻦ ﺗﻮش و ﺗﻮان‪.‬‬


‫رﻓﺘﻪﺳﺖ ز ِ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺎش ﺗﺎ ز ﺟﺎ ﮐَﻨﺪه ﺷﻮد‬

‫اوژن ﺟﺎن ﻫﺎی ﺟﻮان‪.‬‬


‫ﺳﯿﻼﺑﻪی ﺷﯿﺦْ ِ‬

‫‪10‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫از ﮐﯿﻨﻪ و ﺑُﻐﺾ و ﺧﺸﻢ آﮐﻨﺪه ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬

‫َﺐ اﻧﻘﻼب ﺗﺎزﻧﺪه ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬


‫ﺑﺮ ﻣﺮﮐ ِ‬

‫ﻓﺮﯾﺎد زدﯾﻢ‪ :‬ﺷﺎه ﻣﺮدمْﺧﻮار اﺳﺖ!‬

‫ﺷﯿﺦ آﻣﺪ و ﻣﺎ زﺷﺎه ﺷﺮﻣﻨﺪه ﺷﺪﯾﻢ!‬

‫ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ‪" :‬ﺷﺎه ﺷﻬﺮﻫﺎ وﯾﺮان ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﺑﻮد آنﭼﻪ آﺑﺎدان ﮐﺮد‪".‬‬

‫اﻣّﺎ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ‪ ،‬ﺳﺨﻦ از ﺷﺎه ﻧﮕﻔﺖ ‪:‬‬

‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی ﮐﺎرِ ﺧﻮﯾﺶ را اﻋﻼن ﮐﺮد!‬

‫‪11‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮﺳﺮِ ﮐﺎر آﻣﺪ آن اژدرْ ﺧﻮک‪،‬‬

‫ﺻﺪره ﺑﻪ ﺳﻠﻮک ﺑﺪﺗﺮ از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻠﻮک ‪،‬‬

‫زﻧﺠﯿﺮهی زﻧﺪﮔﺎﻧﯽی ﻣﺎ ﮔﺮدﯾﺪ‬

‫ﺳﻮک از ﭘﯽ ﺳﻮک از ﭘﯽ ﺳﻮک از ﭘﯽ ﺳﻮک‪.‬‬

‫‪" -‬ای ﺷﯿﺦ ! ﻣﻨﻢ ﮔﺒﺮوَﺷﯽ اﯾﺮاﻧﯽ ‪:‬‬

‫ﺧﺼﻢ ﺳﺘﻢ و ﺧﺮاﻓﻪ و وﯾﺮاﻧﯽ‪.‬‬


‫ِ‬

‫ﺗﺎزی ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﮐُﻨَﺪَم ‪:‬‬

‫ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧُﺸﮏ زُورَﻗﯽ ﻣﯽراﻧﯽ ! "‬

‫‪12‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫زﻧﺪاﻧﯽی ﺷﯿﺦ راﺳﺖ ﻓﺮﺟﺎمْ اﻋﺪام‪:‬‬

‫آﻏﺎز ﺷﮑﻨﺠﻪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻋﺪام‪.‬‬

‫ﭼﻮن ﺑﯿﻨﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎنِ ﻣﺮدم ﺻَﻒ ﺻَﻒ‪،‬‬

‫ﻏُﺮّد ﺑﻪ دل آﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ ‪" :‬اِﻋﺪام ‪ ،‬اِﻋﺪام !"‬

‫ﺣﺰب اﻟﻠّﻬﯽ! ای ﭘُﺮِ ﺗﺎﭘﺎﻟﻪ ﺳﺮت!‬

‫ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﺮادراﻧﺖ و راﻫﺒﺮت!‬

‫دﯾﻨﺖ ﺗﺒﺮی ﺷﺪ و ﮐﻤﺮْﻣﺎن ﺑﺸﮑﺴﺖ‪:‬‬

‫ُﺮآن ﺗﻮ ﺑﺎدا ﮐﻪ زﻧﺪ ﺑﺮ ﮐﻤﺮت!‬


‫ﻗ ِ‬

‫‪13‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺷﯿﺨﯽ ﮐﻪ ﭘُﺮ از ﺟﻬﻞ و ﺧﺮاﻓﻪ ﺳﺖ ﺳﺮش ‪،‬‬

‫ﮐُﺸﺘﺎرِ ﮔﺰﯾﻨﻪی ﺟﻮاﻧﺎن ﻫﻨﺮش ‪،‬‬

‫ﺑﺮ رﯾﺸﻪ زﻧﺪْﻣﺎن و ﻧﻤﺎزش ﺗﺒﺮش ‪:‬‬

‫ﺑﺎدا ﮐﻪ ﻧﻤﺎزِ او زﻧﺪ ﺑﺮ ﮐﻤﺮش !‬

‫ﺑﺎ ﻧﺎمِ ﻃﻬﺎرت و ﻧِﺠﺎﺳَﺖ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﮐﻪش ﺑﺮﻫﻤﻪ ﮐﺎرﻫﺎ رﯾﺎﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪:‬‬

‫ﺷﯿﺦ اﺳﺖ وﺣﮑﻮﻣﺖِ ﺧَﻼ ﺑُﻨﯿﺎدش‬

‫ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ از دﯾﻦ و ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫‪14‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬در ﻣﻌﺒﺮ اﺳﻼم‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺳﻨﮓ و ﺳَﺪَﻧﺪ‪:‬‬

‫ﺑﺪ‪ ،‬ﺑﺪ‪ ،‬ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺪﻧﺪ و ﺑَﺪﺗﺮ زِ ﺑَﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮی‪:‬‬
‫ِ‬ ‫ﺑﺮرخ ﻧﮑﺸﯿﺪﻣﺎن‬

‫ﮐـ اﯾﻨﺎن ﮐﻪ ﮐُﺸﯿﻢ ﻧﻪ ﺑﺸﺮ‪ ،‬ﺑﻞ‪ ،‬ﮐﻪ دَدَﻧﺪ‪".‬‬

‫دارد ﮔﻠﻪ ﺑﺎ اﻣﺎم رﻓﺴﻨﺠﺎﻧﯽ‬

‫از ﺷﻮر و ﺷﺮِ ﺟﻤﺎﻋﺖِ زﻧﺪاﻧﯽ‪.‬‬

‫ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ اﻣﺎم‪" :‬ﺷﺮّﺷﺎن را ﺑﮑَﻨﯿﺪ‪،‬‬

‫ﺑﯽ دﻏﺪﻏﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎتِ آﻧﯽ!"‬

‫‪15‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﭼﺸﻢ ﻏﺮب در ﻣﺎ ﻧﮕﺮﻧﺪ‬


‫ِ‬ ‫‪" -‬آﻧﺎن ﮐﻪ ز‬

‫ﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ اﻫﻞِ ﺷﺮع ﺿﺪّ ﺑﺸﺮﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻟﮑﻦ ﺣﻖ اﺳﺖ ﮐﺎﻓﺮان را ﺑﮑُﺸﯿﻢ ‪:‬‬

‫ﮐـ اﯾﻨﺎن ﻧﻪ ﺑﺸﺮ ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ از ﺟﺎﻧﻮرﻧﺪ‪".‬‬

‫‪"-‬زان ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﻣﯽﮐﺸﯿﻢﺷﺎن ﻫﻢﭼﻮن ﺳَﮓ ‪،‬‬

‫ﻫﯽ ﮐﺮده ﺳﻮی دوزخﺷﺎن ﺟُﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺗﮓ ‪،‬‬

‫)ﺑﯿﻤﺎرانْﻣﺎن ﻧﯿﺎز دارﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻮن‪(:‬‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﮐِﺸﯿﻢ ﺧﻮنِ اﯾﺸﺎن از رگ‪".‬‬

‫‪16‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬اﺳﻼم‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ِ‬
‫دﯾﻦ رﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬

‫ﺑﺎ ﺧﺼﻢ ﻧﻔﺮﻣﻮده ﮐﻪ رﺣﻢات ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺎ آﯾﻪی اُﻗﺘﻠﻮا ﺣﺴﺎﺑﺶ ﭘﺎک اﺳﺖ‬

‫ﻫﺮﮐﻮ ﻣﺎ را ﻣﺎﯾﻪی زﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪".‬‬

‫" آن را ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻠّﻪ‪ ،‬ﺟﺎی ﻣﻐﺰ‪ ،‬آﻫﮏ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫در ﻣﻨﻄﻖِ دﯾﻦ و ﺷﺮعِ اﻧﻮر ﺷﮏ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺷﺮﯾﻌﺖ ﻣﺎ ‪ ،‬اﻣّﺎ‬
‫ِ‬ ‫ﮐﻮدک ﻧﮑﺸﺪ‬

‫ﮐﻮدک ﮐﻪ ﺗﺮﻗّـﻪ درﮐﻨﺪ ﮐﻮدک ﻧﯿﺴﺖ! "‬

‫‪17‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬اﻋﺪام ﮐﻨﯿﺪش‪ ،‬ﻫﻤﻪ اﻧﮑﺎر اﺳﺖ او‪:‬‬

‫اﻧﮑﺎرﮐﻨﺎن ‪ ،‬ﻣﺪام درﮐﺎر اﺳﺖ او‪.‬‬

‫اﺳﻼم ﻋﺰﯾﺰ‪:‬‬
‫ِ‬ ‫ﺑﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ زﻧﺪه ﺷﺪ‬

‫از ﻣﺎ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﯿﺰار اﺳﺖ او‪".‬‬

‫‪"-‬ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﺷﻮد ﺑﻪ ِ‬
‫ﻧﺎم اﺳﻼم اﻋﺪام‬

‫ﺑﺮﺿﺪِ ﺧﺪاوﻧﺪِ ﺟﻬﺎن ﮐﺮده ﻗﯿﺎم‪.‬‬

‫ﺣﻘﻮق ﺧﻮد‪ ،‬ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ‬


‫ِ‬ ‫درﻓﻠﺴﻔﻪی‬

‫ُﺠﺮم ﺳﯿﺎﺳﯽ اﺳﻼم‪".‬‬


‫زﻧﺪاﻧﯽ و ﻣ ِ‬

‫‪18‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺷﺮع ﺧﺪا‪" ،‬ﺳﯿﺎﺳﺘﯽ" ﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬


‫‪" -‬در ِ‬

‫در ﻣﻌﻨﯽی رﯾﺸﻪ ایی "ﮐﯿﻔﺮ" ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﯿﺎﺳﺘﯽ‪ ،‬در اﺳﻼم‪،‬‬

‫ﻗﻀﺎت ﺷﺮعِ اﻧﻮر ﺑﺎﺷﺪ‪".‬‬


‫ِ‬ ‫دﺳﺖ‬
‫ِ‬ ‫در‬

‫‪19‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫زﻧﺪاﻧﯽﻫﺎ ﺳﺘﺎده ﺑﺮﺟﺎ ‪ ،‬دو ﺻَﻔﯽ‪:‬‬

‫اﯾﻦ اﺳﺖ ﻧُﻤﺎدِ ﺗﺮس و آن ﺟﺎن ﺑﻪ ﮐَﻔﯽ‪.‬‬

‫‪" -‬ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ آری‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻮی اﯾﻦ ﺻﻒ رو!‬

‫‪ -‬ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﻪ‪ .‬ﺑﺮو !‪ ...‬ﺻﻒِ آن ﻃﺮﻓﯽ‪".‬‬

‫‪20‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬آﯾﯿﻦ ﺗﻮﭼﯿﺴﺖ؟‬

‫‪"-‬ﮔﻔﺘﻪ ام اﯾﻦ‪ :‬ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ‪".‬‬

‫‪"-‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﺪا ﻧﯿﺴﺖ و اﺳﻼﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟"‬

‫‪" -‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺟﻬﺎن ﻫﺴﺖ و در آن اﻧﺴﺎن ﻫﺴﺖ‪،‬‬

‫وِ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﺗﻮاﻧﺪ اﻧﺴﺎﻧﯽ زﯾﺴﺖ‪".‬‬

‫‪"-‬ﻓﺮض اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﺎزی ﺑﺎﺷﺪ‪".‬‬

‫‪"-‬ﺷَﺮط آن ﮐﻪ ﻧﻤﺎز ﻏﯿﺮ ﺑﺎزی ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫َﺮس ﺷﻤﺎﺳﺖ‪"...‬‬
‫ﻣﻦ ﺧﻮاﻧﻢ اﮔﺮ ﻧﻤﺎزی‪ ،‬از ﺗ ِ‬

‫ُﺮم ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ زﺑﺎن درازی ﺑﺎﺷﺪ!"‬


‫‪"-‬ﺟ ِ‬

‫‪21‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬ﺧﻮاﻧﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﺎز؟" ﻣﺘّﻬﻢ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ‪ ،‬ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ‪" :‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ ‪ ،‬ﺑﯽ ﺳﺮوﭘﺎی؟!"‬

‫‪"-‬ﻣﯽﺧﻮاﻧﯽ؟"‬

‫ﮔﻔﺖ ﺷﯿﺦ و‬

‫‪"-‬ای ﺧَﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ؟!"‬

‫اﯾﻦ ﺑﺎرش ‪ ،‬درﺟﻮاب ‪ ،‬ﻏُﺮّﯾﺪ ﺧﺪای‪.‬‬

‫ُﮐﻦ دﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ".‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬


‫ﮔﻔﺘﺎﮐﻪ ‪" -‬ﻧﻤﺎز ر ِ‬

‫‪"-‬دﯾﻦ ﻧَﺒْﻮَد دﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ! " ﮔﻔﺖ‪:‬‬

‫‪"-‬ﻓﺮﻣﻮد ﺧﺪا‪ ،‬ﺧﻮد‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺮا ﺳﺠﺪه ﺑﺮﯾﺪ‪".‬‬

‫‪"-‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﺪا ﻫﻤﯿﻦ زﻣﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ "،‬ﮔﻔﺖ‪.‬‬

‫‪22‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻗﺎﺿﯽی ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺟﻮ از او ﮐﺮد ﺳﺌﻮال‪:‬‬

‫‪" -‬آﯾﺎ ﺧﻮاﻧﯽ ﻧﻤﺎزِ ﺧﻮد در ﻫﻤﻪ ﺣﺎل؟"‬

‫او ﻫﯿﺞ ﻧﮕﻔﺖ و ﻗﺎﺿﯽ اﻋﺪاﻣﺶ ﮐﺮد‪:‬‬

‫ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎن اﺳﺖ‪ ،‬اﻣّﺎ ﮐَﺮوﻻل‪.‬‬

‫‪"-‬ﺧﯿﺰی ﺑﻪ ﻧﻤﺎز؟"‬

‫‪" -‬روز و ﺷﺐ‪ ،‬ﺑﺎ اﺧﻼص!"‬

‫‪"-‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﮔﺮوﻫَﮏات ﮐﻨﯽ؟"‬

‫‪"-‬ﻟﻌﻨﺖِ ﺧﺎص!"‬

‫ﭘﺎﺳﺦ "ﯾﺎرانات‬
‫ِ‬ ‫ﻗﯽ ﮐﺮد‪ ،‬وﻟﯽ‪ ،‬ﺑﻪ‬

‫را ﻧﯿﺰ ﺗﻮ ﺣﺎﺿﺮی زﻧﯽ ﺗﯿﺮِ ﺧﻼص؟"‬

‫‪23‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻋﺎﺷﻖ اﻧﺴﺎن ! ﺑﻪ ﻧﻤﺎزت ﭼﻪ ﻧﯿﺎز؟‬


‫ِ‬ ‫ای‬

‫ﻫﺎن ! ﺳﺮﺑﻔﺮاز ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﺴﯿﺤﺎ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﺮاز‪.‬‬

‫از ﺑﺲ ﮐﻪ ﺧﺪاﯾﯽ اﺳﺖ ﻣﻬﺮِ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻠﻖ ‪،‬‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎز ﻫﻢ ﺑَﺮَد ﺑﺮﺗﻮ ﻧﻤﺎز‪.‬‬

‫راه آرﻣﺎن ﺑﯽ ﺑﺎکاﻧﺪ ‪،‬‬


‫اﯾﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ ِ‬

‫از ﺟﻨﺲِ ﺣﻘﯿﻘﺖ اﻧﺪ ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﭘﺎکاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻧﻤﺎز ﻣﯽ ﺑَﺮَد ﺑﺮﺟﺎنْﺷﺎن‪:‬‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻦ ‪ ،‬ﻓﺘﺎدﮔﺎن ﺑﺮﺧﺎکاﻧﺪ‪.‬‬

‫‪24‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫آن دَم ﮐﻪ زﺗﻦ ﺟﺎﻧﺶ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﺟﺪا‪،‬‬

‫ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺳﻮی آﺳﻤﺎن داد ﻧﺪا‪:‬‬

‫‪"-‬ﺑﺎ ﻧﺎمِ ﺗﻮﻣﺎن ﮐُﺸﻨﺪ و ﺧﻮد ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ‪:‬‬

‫ﮐﯽ‪ ،‬ﮐﻮ‪ ،‬ﺗﻮﮐﺠﺎﺋﯽ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﻪای‪ ،‬آی ﺧﺪا ؟!"‬

‫‪25‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﻣﻨﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ِ‬


‫ﺗﻦ ﻏﺮﺑﺎل ﺷﺪه‪:‬‬

‫ﺑﺮﺧﺎک اوﯾﻦ‪ ،‬ﭼﻮ ﺧﺎک ‪ ،‬ﭘﺎﻣﺎل ﺷﺪه‪.‬‬


‫ِ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ‪ ،‬ﺣﺎل و روزِ ﻣﻦ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ز آﯾﻨﺪهی ﺟﻤﻌﯽ ﺧﺮِ دﺟﺎل ﺷﺪه!"‬

‫‪26‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ زﻣﯿﻦِ زﻧﺪان ﺧﻔﺘﻪﺳﺖ‪،‬‬

‫ﺑﺎ ﻻﻟﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪی او ﺑﺸﮑﻔﺘﻪﺳﺖ‪،‬‬

‫ﺣﺰب ﮐﯿﻦ و ﻏﻢ و ﻣﺮگ‬


‫ِ‬ ‫راﻫﺒﺮان‬
‫ِ‬ ‫ﺑﺎ‬

‫از ﻣﻬﺮ و ﺳﺮور و زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮔﻔﺘﻪﺳﺖ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اُﻓﺘﺎدهﺳﺖ‬

‫‪ -‬زان ﭘﺲ ﮐﻪ ﮔﺬارش ﺑﻪ اوﯾﻦ اُﻓﺘﺎدهﺳﺖ‪-‬‬

‫آزادی را ﺑﻮده ﻣُﻨﺎدی ‪ ،‬اﻣّﺎ‬

‫ُﻨﺎدﯾﺎن دﯾﻦ اُﻓﺘﺎدهﺳﺖ‪.‬‬


‫ِ‬ ‫در ﺑﻨﺪِ ﻣ‬

‫‪27‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻮ ﻣﻦ‪ ،‬ﻋﺎﺷﻖ اﯾﺮان ﺑﻮده ﺳﺖ‪.‬‬

‫در ﭘﻬﻨﻪی ﭼﺎﻟِﺶ‪ ،‬از دﻟﯿﺮان ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻧﺰدﯾﮑﺶ ‪ -‬ﻧﮏ ﺟُﺮم! ‪ -‬ﻧﻪ "ﺗﺎزی" ‪ ،‬ﮐﺎﻣﺮوز‬

‫ﺗﺎزی زده ﻣﻌﻨﺎی "اَﻧﯿﺮان" ﺑﻮدهﺳﺖ!‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﻫَﻔَﺸﺖ ﺗﯿﺮ ﺧﻮردهﺳﺖ ‪ ،‬اﻣّﺎ‬

‫ﺑﺎ ﺗﯿﺮِ ﺧﻼص ﺟﺎن ﺳﭙﺮدهﺳﺖ ‪ ،‬اﻣّﺎ‬

‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ ‪ :‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﮐﺮدهﺳﺖ اﻗﺮار‪،‬‬

‫ﻧﺎم از رُﻓﻘﺎی ﺧﻮد ﻧﺒﺮدهﺳﺖ ‪ ،‬اﻣّﺎ‪.‬‬

‫‪28‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫رﺳﺘﻢ دﺳﺘﺎن ﺑﻮد‪:‬‬


‫ِ‬ ‫ﺑﺪﯾﻞ‬
‫ِ‬ ‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‬

‫ﺑﺰم دﻟﯿﺮی‪ ،‬ﺳﺮِ ﺳﺮﻣﺴﺘﺎن ﺑﻮد‪:‬‬


‫در ِ‬

‫ﺧﻮاﻫﻨﺪهی آزادیی اﯾﺮان ‪ ،‬وآنﮔﺎه‬

‫ﺧﻮدﮔﺮداﻧﯽ ﺑﺮای ﮐُﺮدﺳﺘﺎن ﺑﻮد‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﻮد؛‬

‫دﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﯽ آﻏﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪:‬‬


‫ِ‬ ‫ﯾﺎ‬

‫ﻧﮏ ﺑﺨﺖِ ﺧﻮشاش! ﮐﻪ ﭘﯿﺶ از آن درﻏﻠﺘﯿﺪ‬

‫ﮐﺎﯾﻦﮔﻮﻧﻪ زﮐُﺸﺘﻪ ﭘُﺸﺘﻪﻫﺎ ﭘُﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬

‫‪29‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫" ای ﮐُﺸﺘﻪ! ﮐﻪ را ﮐُﺸﺘﯽ ﺗﺎ ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﺪی زار‪"....‬‬


‫)ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو(‬

‫ﺑﺎ ﺳﺎده دﻟﯽش آﻣﺪ و ﺧﻮش ﺑﺎوریاش‪:‬‬

‫ﺟُﺮماش ﻫﻤﻪ ﻧﻮﺧﻮاﻫﯽ و ﻧﻮآوریاش‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﮐﺴﯽ ﻧَﮑُﺸﺖ ﺗﺎ ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﻮد ‪:‬‬

‫ﮔﻮ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو ﻧﮑﻨﺪ داوری اش‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ دﻟﯽ داﺷﺖ ﭼﻮ دل ﻫﺎی ﺑﺰرگ‪:‬‬

‫آﻣﺎدهی دل زدن ﺑﻪ درﯾﺎی ﺑﺰرگ‪:‬‬

‫درﯾﺎی ﺑﺰرگِ ﻣﺮگ ﺑﻠﻌﯿﺪش‪ ،‬ﻟﯿﮏ‬

‫ﺑﺮﺟﺎﺳﺖ از او اُﻣﯿﺪِ ﻓﺮدای ﺑﺰرگ‪.‬‬

‫‪30‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﺳﺮآﻣﺪِ دﻟﯿﺮان ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻫﻨﮕﺎم ﻧﺒﺮد‪ ،‬ﺷﯿﺮِ ﺷﯿﺮان ﺑﻮدهﺳﺖ‬


‫ِ‬

‫ﺟﻮاﻧﺎن وﻃﻦ‪،‬‬
‫ِ‬ ‫درﺳﺎل‪ ،‬ﺟﻮانﺗﺮِ‬

‫اﻣّﺎ‪ ،‬ﺑﻪﮐﻤﺎل‪ ،‬ﭘﯿﺮِ ﭘﯿﺮان ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮﺧﺎکِ اوﯾﻦ اٌﻓﺘﺎدهﺳﺖ‪،‬‬

‫ﻣﺮدم آزادهﺳﺖ‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ﯾﮏ ﺗﻦ زِ ﺷﻤﺎرِ‬

‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪ " : -‬آزادی‪ ،‬ﻧﺎن‪ ،‬ﻣﺴﮑﻦ! " ﻟﯿﮏ‬

‫ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺷﻌﺎر ﺿِﺪِّ دﯾﻦ ﻣﯽداده ﺳﺖ!‬

‫‪31‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎنِ درﺷﺘﺶ ﺑﺎز اﺳﺖ‪،‬‬

‫ﺟﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﭘﺮِ ﻧﮕﺎه در ﭘﺮواز اﺳﺖ‪،‬‬

‫ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺪ از او ﮐﻪ ﺷﯿﺦ را ﺑﻬﺮِ ﭼﻪ ﺳﺎﺧﺖ‪،‬‬

‫دﻧﺒﺎل ﺟﻬﺎن ﭘﺮداز اﺳﺖ‪.‬‬


‫ِ‬ ‫ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﺗﻨﯽ ز ﻋﺎﺷﻘﺎنِ ﻣﺮدم‪،‬‬

‫اﻓﺘﺎده و درﺧﺪا ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺷﺪه ﮔُﻢ‪،‬‬

‫ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‪" :‬ﺷﯿﺨﺎن ﻫﻤﮕﯽ دﯾﻮاناﻧﺪ‪،‬‬

‫ﮐﻤﺒﻮدهی ﺟﻤﻠﮕﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﺎﺧﯽ و ﺳُﻢ!"‬

‫‪32‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪی ﯾﮏ ﺷَﺮﯾﺮ ﯾﺎ ﺟﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺟُﺰ آنِ ﻣُﻌﻠّﻤﯽ دﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‪" :‬ﺳﻨﮕﺴﺎرو ﺷﻼق زَدَن‬

‫اﺳﻼﻣﯽ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻟﯿﮑَﻦ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪".‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻪ دﯾﻦ ﺷﻨﺎﺳﯽ اﺳﻼﻣﯽ ﺑﻮد‪،‬‬

‫در ﭘﯿﺮوی از ﺷﺮﯾﻌﺘﯽ ﻧﺎﻣﯽ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪" :‬دراﺳﻼم ﻧﺪارﯾﻢ آﺧﻮﻧﺪ"‪:‬‬

‫ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻪ‪ ،‬ﻫﻢ از ﻧﺨﺴﺖ‪ ،‬اﻋﺪاﻣﯽ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪33‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﺗﻨﯽ ﺳﺖ از ﻫﺰار اﻋﺪاﻣﯽ‪،‬‬

‫ﮐﺎﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺮگ اﻧﺠﺎﻣﯽ ‪:‬‬

‫اﯾﺮان ﺷﺪه در ﻧﺒﻮدِ اﯾﺸﺎن ‪ ،‬ﯾﮏ ﺳَﺮ ‪،‬‬

‫ﻣﺎﺗﻤﮑﺪهی ﺟﻮاﻧﯽ و ﻧﺎﮐﺎﻣﯽ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﭘﺰﺷﮏِ ﺑﺲ ﻧﮑﻮﮐﺎری ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﻫﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﺮای او ﯾﺎری ﺑﻮد‪.‬‬

‫اوج اﻧﺴﺎﻧﯿّﺖ‬
‫واﻻ ﺷﺪﻧﺶ در ِ‬

‫ﺑﺎﻻ ﺷﺪنِ او ﺑﻪ ﺳﺮِ داری ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪34‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻧﺎم "آبْ درﻣﺎﻧﯽ" از اوﺳﺖ‪.‬‬


‫در زﻧﺪان‪ِ ،‬‬

‫ﺳﺎﻟﻢ ﺷﺪنِ ﻫﺰار زﻧﺪاﻧﯽ از اوﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺳﺎﻟﻢ ﺷﺪﮔﺎن ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬

‫ﻟﺒﺨﻨﺪِ ﺳﭙﺎسِ ﻗﻮمِ اﯾﺮاﻧﯽ از اوﺳﺖ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﺟﻮاﻧﮑﯽ ﻓﺪاﯾﯽ ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺧﻠﻘﺎن را در ﭘﯽ رﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬

‫دﯾﻦ را ﻧﻪ ﻧُﺸﺎدُری ‪ ،‬ﺑَﻞ ‪ ،‬اَﻓﯿﻮن ﻣﯽدﯾﺪ ‪:‬‬

‫ﺧﺒﻄﯽ ﮐﻪ از اوّل اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬

‫‪35‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺎری ﺑﻮدهﺳﺖ؛‬


‫ِ‬ ‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ‪ ،‬ﭼﻮ ﻣﻦ ‪،‬‬

‫دلْﺑﺴﺘﻪی ﭘﯿﻤﺎن و ﺷﻌﺎری ﺑﻮدهﺳﺖ؛‬

‫ﮔﺮدن اﯾﻨﺠﺎش ﮐﺒﻮد آنﺟﺎ ﺳﺮخ‬


‫ِ‬ ‫وﯾﻦ‬

‫ﺎب داری ﺑﻮدهﺳﺖ‪.‬‬


‫درﺣﻠﻘﻪای از ﻃﻨ ِ‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﻣﺠﺎﻫﺪیﺳﺖ ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻪ‪،‬‬

‫رﺧﺴﺎرهی او ﮔﺮﻓﺘﻪ از ﺧﻮن ﻫﺎﻟﻪ‪.‬‬

‫اﻓﺰارِ ﻧﺠﺎتِ ﺧﻠﻖ ﻣﯽدﯾﺪ اﺳﻼم ‪:‬‬

‫ﻏﺎﻓﻞﮐﻪ ﺷﺪهﺳﺖ آﻟﺘﯽ ﻗﺘّﺎﻟﻪ‪.‬‬

‫‪36‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﮐﺎﮐﻞاش ﻧﺴﯿﻢ اﻓﺸﺎﻧﺪهﺳﺖ‪،‬‬

‫در ﺑﺤﺮِ ﺧﺪا و ﺧَﻠﻖ ﮐَﺸﺘﯽ راﻧﺪهﺳﺖ‪.‬‬

‫‪"-‬اﻧﮑﺎر ﮐﻨﯽ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ را؟"‬

‫‪" -‬ﻧﻪ ‪ ،‬ﻧﻊ!"‬

‫‪"-‬اﻋﺪام ﮐﻨﯿﺪش‪ :‬ﺳﺮِ ﻣﻮﺿﻊ ﻣﺎﻧﺪهﺳﺖ!"‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪزﻧﺎن ﺧﻮاﺑﯿﺪهﺳﺖ‪،‬‬

‫ﺧﻮاب ﺧﻮﺑﯽ دﯾﺪهﺳﺖ‪:‬‬


‫ِ‬ ‫ﺗﺎ ﻇﻦ ﻧَﺒَﺮی ﮐﻪ‬

‫ﻟﺒﺨﻨﺪ زدن ﺑﺮ ﺳﺮِ دار آﻏﺎزﯾﺪ‪:‬‬

‫ﺷﺎدان ﮐﻪ ﺑﻪ اﺳﻼمِ ﺷﻤﺎ ﺷﺎﺷﯿﺪهﺳﺖ!‬

‫‪37‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫از ﭘﺎﭼﻪی ﺷﻠﻮارِ ﺧﻮد آﺑﯽ ﭘﺎﺷﯿﺪ‬

‫ﺑﺮﻫﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ زﯾﺮِ دارِ او ﻣﯽﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ زﻣﯿﻦ داﺷﺖ ﺟﺪال‪،‬‬

‫ﯾﺎ ﺑﺮ ﺳﺮِ آﺳﻤﺎﻧﯿﺎن ﻣﯽﺷﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬

‫درﮔﻮﺷﻪی ﮐُﺸﺘﺎرﮔﻬﯽ از زﻧﺪان‪،‬‬

‫ﭼَﺸﻤﺎﻧَﺶ و ﺟﺎﻧَﺶ ﭼﻮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺧَﻨﺪان‪،‬‬

‫ﺷﺪ ﺑﺮ ﺳﺮِ دارِ ﺧﻮﯾﺶ و‪ ،‬ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺳﺨﻦ‪،‬‬

‫ﺷﺎﺷﯿﺪ ﺑﻪ رﯾﺶ و رﯾﺸﻪی آﺧﻮﻧﺪان!‬

‫‪38‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﯾﺎر ﻧﻪ در راهِ ﺧﺪا ﻣﯽﻣﯿﺮد‪،‬‬

‫ره آزادیی ﻣﺎ ﻣﯽﻣﯿﺮد‪.‬‬


‫ﺑَﻞ در ِ‬

‫ﻣﯽﻣﯿﺮد و ﺟﺎﻧﺶ از ﺷﻌﻒ ﺳﺮﺷﺎراﺳﺖ‪:‬‬

‫زآن روی ﮐﻪ داﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻣﯽﻣﯿﺮد‪.‬‬

‫ﺧﺎک ﭘﺎﮐﺶ ﺑﺎدا !‬


‫ِ‬ ‫‪"-‬ﺟﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﻓﺪای‬

‫ﭼﻮن ﻣﻦ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎن ﻫﻼﮐﺶ ﺑﺎدا !‬

‫ﺟﺎن داﺷﺘﻢ و ﺑﻪ راهِ اﯾﺮان دادم‪:‬‬

‫ﻣﺎﻧﺪهﺳﺖ ﺗﻦام‪ ،‬ﮐﻪ ﮐﻮدِ ﺧﺎﮐﺶ ﺑﺎدا !"‬

‫‪39‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﺮان ﻧُﻮﯾﻦ ‪،‬‬


‫ِ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﺮان ﺷﻮد‬

‫ﻫﻢﺳﻮی ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻘﺶِ آزادی و دﯾﻦ ‪:‬‬

‫ﺟُﺮم اش اﯾﻦ ﺑﻮد و ﮐﯿﻔﺮِ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺪﯾﺪ‬

‫از داوریی ﺷﯿﺦ ﺑﻪ دﯾﻮانِ اوﯾﻦ‪.‬‬

‫ﺷﯿﺦاش ﺧﻮاﻧﺪ "ﺟﺎﻧﻮری درّﻧﺪه"!‬

‫ﺷﺮﻣﺶ ﻧ‪Ĥ‬ﯾﺪ از آن ﻟﺐِ ﭘُﺮﺧﻨﺪه‪.‬‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ‪ ،‬ﭼﻮ ﺧﺮاﻣﺪ ﺳﻮی دار‪،‬‬

‫دﻣﯿﺪن آﯾﻨﺪه‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﺮ‬

‫‪40‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬ﻣﺎ ﮐﺰ ﮔِﻞ و آرﻣﺎن ﺳﺮﺷﺘﯽ دارﯾﻢ‪،‬‬

‫در ﭘﻬﻨﻪی ﺧﺎک‪ ،‬ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﯽ دارﯾﻢ‪:‬‬

‫اﻓﻼک ﺗﻮ را و ﺧﺎک ﻣﺎرا‪ ،‬ای ﺷﯿﺦ!‬

‫ﻣﺎ دوزﺧﯿﺎن ﻧﯿﺰ ﺑﻬﺸﺘﯽ دارﯾﻢ‪".‬‬

‫‪ "-‬در ﺳﯿﻨﻪی ﻣﺎ ﺑﻪ ﻏﯿﺮِﮐﯿﻦِ ﺗﻮ ﻣﺒﺎد‪:‬‬

‫آﻓﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﻣﺒﺎد!‬
‫ِ‬ ‫ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﺑﺎد و‬
‫ِ‬

‫دﯾﻦ ﺗﻮ ﺑﺲ ﺑَﺘَﺮ زِ ﻫﺮ ﮐُﻔﺮ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ‪،‬‬


‫ای ِ‬

‫دﯾﻦ ﺗﻮ ﻣﺒﺎد!"‬
‫ﻫﺮ ﮐُﻔﺮ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺎد و ِ‬

‫‪41‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪" -‬ﻣﺎ را ﺑﮑُﺸﯿﺪ‪ ،‬ﻫﺎن‪ ،‬ﺧﺪا را‪ ،‬ﺑﮑُﺸﯿﺪ‪:‬‬

‫آﻣﺪﮔﺎن دﯾﺮﭘﺎ را ﺑﮑُﺸﯿﺪ!‬


‫ِ‬ ‫زود‬

‫ﻣﺎ ﺳﺒﺰهی آﺑﺪﯾﺪهی اﯾﻦ ﭼﻤﻦاﯾﻢ‪:‬‬

‫ﺳَﺮﺳﺒﺰﺗﺮ آﯾﯿﻢ ﭼﻮ ﻣﺎ را ﺑﮑُﺸﯿﺪ‪".‬‬

‫از ﺑﯿﺪادِ ﻗﺮونِ وﺳﻄﺎﯾﯽﻫﺎ‬

‫ﺑﺎ ﭘﯿﺸﺮوانِ ﻧﺴﻞِ ﻓﺮداﯾﯽﻫﺎ‬

‫دﯾﺪم ﺑﻪ اوﯾﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ـ ﮔﻮﯾﺪ ﺷﺎﻫﺪ ـ‬

‫اﻧﺒﻮﻫﻪی درﻫﻤﯽ ز ﺳﺮﭘﺎﯾﯽﻫﺎ‬

‫‪42‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫دﺧﺘﺮ‪،‬ﮐﻪ ﻋﺮوس و ﺣﺠﻠﻪ اش زﻧﺪان اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣَﻬﺮﯾﻪی او ﺻﺤﯿﻔﻪای ﻗﺮآن اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻓﺮداش ﺑﻪ دﺳﺖِ ﺧﻮﯾﺶ اﻋﺪام ﮐﻨﺪ‬

‫داﻣﺎدِ ﺟﻮاﻧﻤﺮد ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﺒﺎن اﺳﺖ‪.‬‬

‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮِ ﺗﺎزه رو ﺑﻪ دﯾﻮار ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬

‫ﺗﻮﻓﺎن دِرَوَد ﺷﯿﺨﯽ ﮐـ او ﺑﺎد ﺑِﮑِﺸﺖ‪.‬‬

‫‪ " -‬اﻋﺪام ﮐﻨﯿﺪش‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬وﻟﯽ‪ ،‬دوﺷﯿﺰه‪:‬‬

‫ﺗﺎ رَه ﻧﺒﺮد‪ ،‬ﺧﺪا ﻧﮑﺮده‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ! "‬

‫‪43‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪ " -‬دوﺷﯿﻨﻪ زﻧﻢ ﺷﺪ‪ ،‬ارﭼﻪ ﭘﺎﮐﯿﺰه ﻧﺒﻮد‪.‬‬

‫داﻣﺎدِ ﺷﻤﺎ را ﺑﺪی اﻧﮕﯿﺰه ﻧﺒﻮد‪.‬‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ اﺳﻼم و ﺧﺪا ‪ ،‬دﺧﺘﺮﺗﺎن‪،‬‬


‫ِ‬ ‫ﺑﻪ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮ ﺳﺮِ دار رﻓﺖ‪ ،‬دوﺷﯿﺰه ﻧﺒﻮد!"‬

‫اﯾﻨﺎن ﮐﻪ رﺿﺎﯾﺖِ ﺧﺪا ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ‪،‬‬

‫زﺟﺎن ﻣﺎ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ؟‬
‫ِ‬ ‫ﺑﯿﺶ از ﺟﺎن‪ ،‬ﭼﯽ‬

‫دﯾﻦْﺷﺎن ﺑﻨﮕﺮ‪ :‬دﺧﺘﺮﻣﺎن را ﮐُﺸﺘﻨﺪ‬

‫ﭘﻮل ﮔﻠﻮﻟﻪ را ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ!‬


‫و زﻣﺎ ِ‬

‫‪44‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬ﺑﻪ ﻟﻌﻨﺖِ ﺣﻖ دﭼﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮدد‪.‬‬

‫او ﻋﺒﺮتِ روزﮔﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮدد‪.‬‬

‫ﭘﺘﯿﺎره ﭼﭙﯽ ﻫﺴﺖ و زﻧﺎ ﻫﻢ دادهﺳﺖ‪:‬‬

‫اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺳﻨﮕﺴﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮدد‪".‬‬

‫از ﺗﯿﺮ ‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ ﭘُﺮ ز ﺧﻮﻧﺶ دﻫﻦ اﺳﺖ ‪،‬‬

‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯽی ﺑﺎز او ﺑﺒﯿﻦ ‪ :‬ﺑﯽﺷﮑﻦ اﺳﺖ‪.‬‬

‫از ﻧﻮرِ ﭘﮕﺎه روﺷﻦ ‪ ،‬اﯾﻦ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ‬

‫آﯾﯿﻨﻪی ﭘﺎکِ آرزوﻫﺎی ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪45‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺑﺎرﯾﮑِﻪی ﺧﻮن‪ ،‬روان زﭘﯿﺸﺎﻧﯽی او‪،‬‬

‫ﭘﻨﻬﺎن ﻧﮑﻨﺪ ﺟﻤﺎلِ اﻧﺴﺎﻧﯽی او‪.‬‬

‫ﺷﺮع ﺷﯿﺦ را ﻧﯿﮏ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪،‬‬


‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻮ ِ‬

‫ﻏُﺮّﯾﺪ ﺑﺮ او ﮐﻪ‪ :‬دﯾﻨﺶ ارزاﻧﯽی او!‬

‫اﻓﺘﺎده و از ﺳﺮش ﻓﺘﺎدهﺳﺖ ﮐُﻼه‪،‬‬

‫واﻣﺎﻧﺪه دﻫﺎن ﺑﻪ ﻧﺎﺳﺰا ﯾﺎ ﻗﻬﻘﺎه‪.‬‬

‫او ﺷﺎهﮔﺮا ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻣّﺎ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪:‬‬

‫‪"-‬ﺷﯿﺦ آﻣﺪ و ﺻﺪ ﺑﺎر ﺑَﺘَﺮ ﮐﺮد از ﺷﺎه"‪.‬‬

‫‪46‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫در راﻫﯽ ﺑﺎرﯾﮏ و دراز و ﺗﺎرﯾﮏ‪،‬‬

‫ﻣﯽ ﺑﻮد رواﻧﻪ ‪ ،‬ﭘﯿﺸﺘﺎزاﻧﻪ‪ ،‬ﭼﺮﯾﮏ ‪،‬‬

‫ُﻠﺒﺎﻧﮓ دﻫﺎﻧْﺶ ‪" :‬زﻧﺪه ﺑﺎد آزادی!"‬


‫ِ‬ ‫ﮔ‬

‫ﺗﺎ‪ ...‬ﺑﺎﻧﮓ زﺟﻼد ﺑﺮآﻣﺪ ‪" :‬ﺷﻠﯿﮏ !"‬

‫ﺑﺎﻧﮓ ﺗﮏ ﺗﯿﺮ آﯾﺪ‪،‬‬


‫ِ‬ ‫ﺑﻌﺪ از رﮔﺒﺎر ‪،‬‬

‫ﺑﯽﻓﺎﺻﻠﻪای ‪ ،‬ﺻﺪای ﺗﮑﺒﯿﺮ آﯾﺪ ‪:‬‬

‫ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﺸﻨﺪ روﺑﻬﺎن ﻧﻌﺮهی ﺷﻮق‪،‬‬

‫ﺑﺎ ﻗﺎﻣﺖِ ﻫﺮ ﺷﯿﺮ ﮐﻪ در زﯾﺮ آﯾﺪ‪.‬‬

‫‪47‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻫﺮ ﺷﺐ‪ ،‬اﻋﺪام دﺳﺘﻪﻫﺎ دﺳﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﭼﺸﻢ و دﻟﻢ از دﯾﺪنﺷﺎن ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ایﮐﺎش ﺷﻮد ﺑﺎز درِ زﻧﺪانْﻣﺎن ‪،‬‬

‫روزن ﺳﻠّﻮﻟﻢ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬


‫ِ‬ ‫ﯾﺎ‬

‫آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﻮی ﻣﺮگ ﺷﺪ ﺧﻠﻮتِ ﻣﻦ‪:‬‬

‫ﺳﻠّﻮلِ ﺳﯿﻪ ﺑﺮده زﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖِ ﻣﻦ‪.‬‬

‫ﻧﻈّﺎره ﺷﺪن ﺑﻪ ﻣﺮگِ ﯾﺎران ﺗﺎ ﮐﯽ؟!‬

‫ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ایﮐﺎش ﻫﻢ اﮐﻨﻮن ﺑﺮﺳﺪ‬

‫‪48‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪" -‬از ﺑﺎم ﻣﺮا ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺗﺎ ﺷﺎم ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ را ﻋﺬابِ ﺷﺐﻫﺎم ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﭘﯿﺮم و از ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻟﺐ اﺳﺖ‪:‬‬

‫ایﮐﺎش ﻣﺮا زودﺗﺮ اﻋﺪام ﮐﻨﻨﺪ‪".‬‬

‫‪" -‬ﻣﻦ ﺧﺎم ﻧﯽام‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻤﺮهِ ﻋﺎم ﺷﻮم‪،‬‬

‫ﺑﺎ ﻋﺎم‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﺎمِ دامِ اوﻫﺎم ﺷﻮم‪.‬‬

‫اﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽ از ﻫﺰار ﻣﺮدن ﺑَﺘَﺮ اﺳﺖ‪:‬‬

‫ﺑﮕﺬار ﻫﺰار ﺑﺎر اﻋﺪام ﺷﻮم‪".‬‬

‫‪49‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﮔﻬﻮارهی ﻣﻮج را ﺑﻪ ﺧﻮاب آوردن‪،‬‬

‫ﯾﺎ ﺧﻮاب ﺑﻪ ﭼﺸﻢِ آﻓﺘﺎب آوردن‬

‫آﺳﺎﻧﺘﺮک اﺳﺖ ﺑﺮﻣﺤﺎلاﻧﺪﯾﺸﺎن‬

‫ﺗﺎ زﯾﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪی ﺗﻮ ﺗﺎب آوردن‬

‫دوﺷﯿﻨﻪ ﺷِﻤُﺮدَم‪ :‬ﻧَﻮَدُ و ﯾﮏ ﺗَﮏ ﺗﯿﺮ‪،‬‬

‫ﭘﺲ ﻫﺮ ﺗﯿﺮ‪ ،‬ﺻﺪای ﺗَﮑﺒﯿﺮ‪.‬‬


‫ﭘﯿﺶ و ِ‬

‫اُﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﺟﺎﻧَﺖ ﺧﻮرهی ﺷﯿﺦ‪ ،‬اﻣّﺎ‬

‫ﺣﺎﺷﺎ ﮐﻪ ﺑَﺮاَﻧﺪازَدَت‪ ،‬ای ﻧﺴﻞِ دﻟﯿﺮ!‬

‫‪50‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫از آن ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎنِ زﯾﺒﺎﯾﯽﻫﺎ ‪،‬‬

‫ﺟﺎنﻫﺎی ﺟﻮان ‪ ،‬ﻣﺴﺖِ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽﻫﺎ ‪،‬‬

‫زان ﭘﺲ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪ ﺷﯿﺦ از اﯾﺸﺎن ‪" :‬ﻧﻪ ‪ ،‬ﻧﻊ ! "‬

‫ﻣﺎﻧﺪهﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎ ﭘﺸﺘﻪی ﺳﺮﭘﺎﯾﯽﻫﺎ‪.‬‬

‫ﺣﺰب اﷲ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﺮﺟﺎ درﺻﻒ‪:‬‬

‫ﻧﻮﺳﺎزﺗﺮﯾﻦ ﺗﻔﻨﮓﻫﺎﺷﺎن ﺑﺮﮐﻒ‪.‬‬

‫آﻣﺎدهی ﺷﻠﯿﮏ و ﻫﺪفْﺷﺎن‪ ،‬آﻧﮏ‪:‬‬

‫ﻣﺮدم ﻣُﺴﺘﻀﻌﻒ‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ﭘﯿﺸﺎﻫﻨﮕﺎن‬
‫ِ‬

‫‪51‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺷﺐ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﺻﺪای رﮔﺒﺎر آﯾﺪ‪:‬‬

‫ﺳﭙﺎه ﺟَﻬﻞ در ﮐﺎر آﯾﺪ‪.‬‬


‫ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ ِ‬

‫ﭘُﺮﺳﻢ ‪" :‬ﺑﺮِ ﭼﯿﺴﺖ اﯾﻦ؟" و ﭘﺎﺳﺦ داﻧﻢ ‪:‬‬

‫از ﺣﻨﻈﻞِ ﮐﯿﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺎر آﯾﺪ؟‬

‫ﺗﻦ ﺟﺎنﺑﺎﺧﺘﮕﺎن ﺧﻮن آﯾﺪ‪.‬‬


‫ﻧﻮز از ِ‬

‫ﺟﺎنﻫﺎﺳﺖ ز زﺧﻢﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون آﯾﺪ‪.‬‬

‫وز روزنِ ﺳﻠّﻮل‪ ،‬ﺷﻤﺎرِ اﯾﺸﺎن‪،‬‬

‫ﻫﺮﺑﺎر ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻤﺎری‪ ،‬اﻓﺰون آﯾﺪ‪.‬‬

‫‪52‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﮐُﺸﺘﺎرﮔﻬﯽ ﺷﺪهﺳﺖ زﻧﺪانِ اوﯾﻦ‪.‬‬

‫روزن ﺳﻠّﻮل‪ ،‬ﺧﻮدم دﯾﺪهام اﯾﻦ‪:‬‬


‫ِ‬ ‫از‬

‫ﻫﺮﺷﺐ ‪ ،‬ﺗﺎ ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﭘﺎﺳﺪاران زﯾﻦﺟﺎ‪،‬‬

‫دزدﯾﺪه ‪ ،‬ﺑَﺮَﻧﺪ ﮐُﺸﺘﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺎﺷﯿﻦ‪.‬‬

‫‪ "-‬در راﻫﮕﺬر زِ ﻧﻌﺶﮐِﺶ ﺧﻮن رﯾﺰد‪،‬‬

‫وﯾﻦ در دلِ رﻫﮕﺬار ﺷَﮏ اﻧﮕﯿﺰد‪".‬‬

‫اﯾﻦ ﮔﻔﺖ و ﺑﺮآن ﺷﺪ ﮐﻪ ‪ ،‬از اﯾﻦ ﭘﺲ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﯿﺮ‬

‫ﮐﺲ را ﻧَﮑُﺸﺪ ‪ :‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ دار آوﯾﺰد‪.‬‬

‫‪53‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺑﺮﺳﻘﻔﯽ ﮐﺎﺳﺘﻮار ﺑﺮ اﯾﻤﺎن اﺳﺖ‬

‫ﺻﺪ ﺣﻠﻘﻪ ﻃﻨﺎب دار آوﯾﺰان اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭼﺸﻤﺎنِ ﺧﺪا روﺷﻦ! ﮐﺎﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻨﮕﺎه‬

‫ﺗﺎﻻر ﻧﻤﺎزﺧﺎﻧﻪی زﻧﺪان اﺳﺖ!‬

‫آﺧﻮﻧﺪ ﭼﻮ ﮔﺸﺖ رﻫﺒﺮِ ﻋﺎﻟﯿﺠﺎه‪،‬‬

‫دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮان ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﯿﻄﺎن زاﻟﻠّﻪ‪.‬‬

‫ﭼﻮن دﯾﻦِ ﺧﺪا ﺟﺎی ﺳﯿﺎﺳﺖ ﮔﯿﺮد ‪،‬‬

‫زودا ﮐﻪ ﺷﻮد ﻣﺴﺠﺪ او ﮐُﺸﺘﻨﮕﺎه‪.‬‬

‫‪54‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ژرف اَر ﻧﮕﺮی‪ ،‬ﺑﻬﻤﻦ و ﻣﺮداد ﯾﮑﯽﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻧﺰدِ ﺷﻪ و ﺷﯿﺦ‪ ،‬داد و ﺑﯿﺪاد ﯾﮑﯽﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣﺴﺠﺪ ﺷﺪه ﻣﺴﻠﺦ‪ ،‬ﻧﻪ ﺷﮕﻔﺖ اﺳﺖ اﮔﺮ‬

‫ﮔﻠﺰارِ ﺷﻬﯿﺪ و ﻟﻌﻨﺖ آﺑﺎد ﯾﮑﯽﺳﺖ‪.‬‬

‫‪55‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻣﺎدر ﺑﻪ ﻧﻤﺎز و ﮐﻮدکاش در ﺑﺎزی ‪:‬‬

‫ﺑﺎ ﻣُﺸﺘﯽ ﺧُﺮده رﯾﺰِ رﻧﮕﯿﻦ راﺿﯽ‪.‬‬

‫اﻧﺴﺎن ﻣﯽﺑﯿﻦ و ﭘﺎﮐﯽی ذاﺗﯽی او ‪،‬‬

‫ﺷﺎدان از ﮐﻢ ﻧﯿﺎزی و ﺑﯽآزی‪.‬‬

‫‪56‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫زﻧﺪانْزاد اﺳﺖ‪ .‬ﺟﺎﻧﺶ‪ ،‬اﻣّﺎ‪ ،‬ﺷﺎدیﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻫﺮﺑﺎزیی او ﻧﻤﻮدی از آزادیﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺑﺎ ﮐﺎﻏﺬ ﺧﺎﻧﻪی ﻋﺮوﺳﮏ ﺳﺎزد‪:‬‬

‫ﯾﻌﻨﯽ دِﻟَﮏاش ﺷﯿﻔﺘﻪی آﺑﺎدیﺳﺖ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐﻮدکِ ﻧﺎزداﻧﻪ زﻧﺪانْزاد اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻫﻢﺑﻨﺪان را دل از ﻧﺸﺎﻃﺶ ﺷﺎد اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺑﯿﺪاد ﻧﺪاﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣّﺎ‪،‬‬

‫ﺑﺎ ﺑﻮدِ ﺧﻮد‪ ،‬او ﻧﻤﻮدی از ﺑﯿﺪاد اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪57‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪه در رﻓﺘﻦِ ﻣﺎﻣﺎن ﭘﺴﺮک‪،‬‬

‫آوﯾﺨﺘﻪ اﺷﮑﯽش ﺑﻪ ﻣﮋﮔﺎن ﭘﺴﺮک‪.‬‬

‫اِﻧﮕﺎر ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺳﯿﺮ از ﺷﯿﺮ ﻫﻨﻮز‪:‬‬

‫ﮐـَ اﻧﮕﺸﺖ ﻣﮑﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی ﭘِﺴﺘﺎن ﭘﺴﺮک‪.‬‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮده ‪ ،‬ورا داﺷﺘﻪ درﺑﺮ ﻣﺎدر‪:‬‬

‫دﺧﺘﺮ ﮔﻞ و ﺑﻮﺗﻪای ﮔُﻞآور ﻣﺎدر‪.‬‬

‫وﯾﻨﮏ ﺳﻮی دار ﻣﯽرود زن‪ ،‬دلْﺧﻮن‬

‫از ﺿَﺠِّﻪی دﺧﺘﺮک ﮐﻪ ‪" :‬ﻣﺎدر! ﻣﺎدر!"‬

‫‪58‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺑﯽ ﺗﺎﺑﯽی او ﮐﺎﻫَﺪ ﺗﺎبْ اﻧﺴﺎن را‪.‬‬

‫ﺑﺎ زاریی ﺧﻮد ﮐِﺸَﺪ ﺑﻪ آﺗﺶ ﺟﺎن را‪.‬‬

‫اﻋﺪام ﺷﺪهﺳﺖ ﻣﺎدرش‪ .‬اﻣّﺎ او‬

‫ﻧﻮازش ﻣﺎﻣﺎن را‪.‬‬


‫ِ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑَﻐَﻞ و‬

‫‪59‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫آن دَم ﮐﻪ ورا ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺷﺎرَگ ﺑﮕُﺴﯿﺨﺖ‬

‫وَ ﺧﻮﻧﺶ ﺑﺮ زﻣﯿﻦِ زﻧﺪان ﻣﯽرﯾﺨﺖ‪،‬‬

‫ﯾﺎد آﻣﺪش از دﺧﺘﺮ و از ﻣﺎدرِ ﺧﻮﯾﺶ‪:‬‬

‫ﺳﺮﺷﮏ او درآﻣﯿﺨﺖ‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪش ﺑﺎ‬

‫‪60‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻓﺮﺟﺎم ﭘﺪر‪،‬‬
‫ِ‬ ‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺳﺮﺷﺖ‬

‫از ﯾﺎد ﻧﻤﯽ ﺑَﺮَد ﺟﻬﺎن ﻧﺎمِ ﭘﺪر‪.‬‬

‫وﯾﻦ ﻧﺎم ﺗﻮ را ﺑﺎﺷﺪ و ﻓﺮزﻧﺪت را‪:‬‬

‫اﻋﺪام ﭘﺪر‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ﻫﺎن! ﺗﺎ ﻧﺨﻮری ﻏُﺼّﻪ در‬

‫‪ِ "-‬‬
‫ﻗﺮﺑﺎن ﺗﻦ و ﺗﻮشِ ﺗَﺮ و ﺗﺎزهی ﺗﻮ!‬

‫ﭘُﺮدل ﭘﺴﺮی ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ اﻧﺪازهی ﺗﻮ‪.‬‬

‫اﻋﺪامِ ﻣﻦات ﺑﻪ رزﻣﮕﻪ ﺧﻮاﻧَﺪ‪ ،‬ﮐﺎﯾﻦ‬

‫ﭘﺎﯾﺎﻧﻪی ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ و آﻏﺎزهی ﺗﻮ‪".‬‬

‫‪61‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻨﺠﺎ ﺳﻪ ﺑﺮادرﻧﺪ ‪ ،‬زادهی ﻣﺮدم‪،‬‬

‫ﭘﻮران وﻃﻦ‪ ،‬وﯾﻨﮏ درﺧﺎﮐﺶ ﮔُﻢ‪:‬‬


‫ِ‬

‫ﻣﻠّﯽ و ﻣﺠﺎﻫﺪ و ﻓﺪاﯾﯽ و ﺑﻪ درد‬

‫دل اﯾﺮان ﺧﺎﻧﻢ‪.‬‬


‫از ﻧﺎﺑِﻬَﻤﯽﺷﺎن ِ‬

‫اﯾﻨﺠﺎ ﺳﻪ ﺑﺮادرﻧﺪ اُﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﺧﺎک ‪،‬‬

‫در ﭘﻬﻨﻪی رزم ﻫﺮﺳِﻪﮔﺎن ﺑﺲ ﺑﯽﺑﺎک ‪:‬‬

‫ﻣﻠّﯽ و ﻣﺠﺎﻫﺪ و ﻓﺪاﯾﯽ‪ .‬وﯾﻨَﮏ‬

‫از ﺗﻔﺮﻗﻪ در ﮐﻨﺎرِ ﻫﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﻫﻼک‪.‬‬

‫‪62‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﯾﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﮐﯽ اَﺳﺖ؟ وای اﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﮐﯿﺴﺖ؟‬

‫ﻣﻠّﯽﺳﺖ‪ ،‬ﻓﺪاﯾﯽ اَﺳﺖ‪ ،‬ﮐﺎک‪ ،‬اﻓﺴﺮ؟ ﮐﯿﺴﺖ؟‬

‫ﮐﯽ ﺑﻮده و ﮐﯽ ﻧﺒﻮده ﻓﺮﻗﯽ ﻧﮑﻨﺪ‪:‬‬

‫ﮐُﺸﺘﺎر ﭼﻮ ﻋﺎم ﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻫﺮﮐﯽ ﻫﺮﮐﯽﺳﺖ!‬

‫ﯾﮏ ﯾﺎ دو‪ ،‬ﻫﺰار ﯾﺎ ﮐﻪ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺑﺎﺷﺪ‪:‬‬

‫ﻓﺮﻗﯽ ﻧﮑﻨﺪ ﭼﻮن ﺳﺨﻦ از ﺧﻮن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﯾﮏ ﺗﻦ ﭼﻮ ﮐُﺸﯽ‪ ،‬ﻗﺎﺗﻠﯽ‪ :‬ای ﮐﺰ ﻣﺮدم‬

‫ﮐﺸﺘﺎرِ ﺗﻮ از ﺷﻤﺎر ﺑﯿﺮون ﺑﺎﺷﺪ!‬

‫‪63‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻣﻦ ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﻮم‪ ،‬ﺑﺮادرِ ﻣﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪.‬‬

‫ﺑﺎ رای ﺗﻮ ﺑﺲ ﻣﺮد و ﺑﺴﯽ زن ﮐُﺸﺘﻪ‪.‬‬

‫ﺗﻮ ﻣﯽﮐُﺸﯽ و ﺑﺴﯽﺳﺖ ﺑﯿﺶ از ﺑﺴﯿﺎر‬

‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﺣﻖ اﺳﺖ ﯾﮏ ﺗﻦ ﮐُﺸﺘﻪ‪.‬‬

‫‪64‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪" -‬ﻧﻪ ‪ ،‬آﻗﺎ ! ده ﻫﺰار ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻮدهﺳﺖ‪:‬‬

‫ﺑﻮده ﺳﻪ ﻫﺰار و ﭼﻨﺪ ﺻﺪ‪ ،‬ﮔﺮ ﺑﻮدهﺳﺖ‪".‬‬

‫‪" -‬در ﻧﻔﺲِ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﭼﻪ ﺗﻔﺎوت‪ ،‬اﺑﻠﻪ !‬

‫ﺻﺪ ﺑﻮده و ﯾﺎ ﮐﻪ ﺻﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻮدهﺳﺖ ؟"‬

‫‪65‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫‪"-‬ﻣﺮگ ارﭼﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﺮگ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬

‫ﻣﺮدن ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪:‬‬
‫ِ‬ ‫ﺑﺲ ﻓﺮق ﻣﯿﺎنِ‬

‫ﺗﻮ ﻣﯿﺮی ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖِ ﻋﻘﺒﯽ ﯾﺎﺑﯽ‪،‬‬

‫ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ دﻧﯿﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪".‬‬

‫ای دﯾﻦ را ﭘﺎﺳﺪار در ﺑﺎورِ ﺧﻮﯾﺶ!‬

‫ﺧﻮد ﺷﺮم ﻧﻤﯽ آﯾﺪت از ﻣﺎدرِ ﺧﻮﯾﺶ ؟!‬

‫ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺎﺧَﻠَﻒ ﮐﻨﺪ ﻣﺎمِ وﻃﻦ‪:‬‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﮐُﺸﯽ ﺑﺮادر و ﺧﻮاﻫﺮِ ﺧﻮﯾﺶ‪.‬‬

‫‪66‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺗﻮ ﻧﯿﺰ در آﻏﺎز زﻣﺎ ﺑﻮدی‪ ،‬ﻟﯿﮏ‬

‫دﯾﺪﯾﻢ ﻫﻤﻪ روی و رﯾﺎ ﺑﻮدی‪ ،‬ﻟﯿﮏ‬

‫اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﺎب ﻣﯽﻧﻤﻮدی ﺧﻮد را‪:‬‬

‫اَﻫﺮﯾﻤﻦ در ﺷﮑﻞِ ﺧﺪا ﺑﻮدی ﻟﯿﮏ‪.‬‬

‫ﮔﻮﯾﺎن‪ ،‬ﭼﻮ ﻣﺴﯿﺢ‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﺮِ ﭘﺸﺘﻪ ﺷﻮی؛‬

‫اﻣّﺎ ﺑﻪ ﮐﻼمِ ﮐﺬب آﻏﺸﺘﻪ ﺷﻮی‪:‬‬

‫ﻣﺮدم ﻣﺎ را ﺑﮑﺸﯽ‪.‬‬
‫ِ‬ ‫ﻧﺎم ﺧﺪا‬
‫ﺑﺎ ِ‬

‫آﯾﺎ ﻋﺠﺐ اﺳﺖ اﮔﺮ ﮐﻪ ﺧﻮد ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﻮی؟‬

‫‪67‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اِﻋﺪاﻣﯽی ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﮐﻪ اُﻓﺘﺪ ﺑﺮ ﺧﺎک ‪،‬‬

‫ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﮐﻨﯽ ﯾﺎد ز ﻓﺮدای ﻫﻼک‪.‬‬

‫ُﺸﺘﻦ ﺧﻠﻖ ‪،‬‬


‫ﺑﺎدا ﮐﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﻮی از ﮐ ِ‬

‫ﺗﺎ اُﻓﺘﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺟﺎن ﺧﻮﯾﺶ ‪ ،‬ای ﺳﻔّﺎک !‬

‫ﮐﺎری ﮐﻪ ﺧﺪاﯾﯽ ﻧﺒﻮد ﻟﯿﮏ ﮐﻨﯽ‪،‬‬

‫در ﺑﺎورِ ﺧﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﯿّﺖِ ﻧﯿﮏ ﮐﻨﯽ‪:‬‬

‫ﻣﯽ ﭘﻨﺪاری ﮐﻪ ﺗﯿﺮ ﺑﺮ ﺧﺼﻢ زﻧﯽ‪،‬‬

‫ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮی دوﺳﺖ ﺷﻠﯿﮏ ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫‪68‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ای ﺷﯿﺦِ ﺟﻤﺎران ﮐﻪ ﺟﻮاﻧﺎن ﺑﮑُﺸﯽ!‬

‫ﻧﯿﮏاﻧﺪﯾﺸﺎن و ﭘﺎکْﺟﺎﻧﺎن ﺑﮑُﺸﯽ!‬

‫ُﮑﻢ ﺗﺎرﯾﺦ‪،‬‬
‫ﺑﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ آﯾﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣ ِ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از آﻧﺎن ﺑﮑُﺸﯽ‪.‬‬

‫ای ﺷﯿﺦ ! ﮐﺘﺎب و دﻓﺘﺮی ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻓﺮﯾﺎدرﺳﯽ و داوری ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﮔﯿﺮم ﻧﻪ در آن ﺟﻬﺎن ‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦﺟﺎ‪ ،‬ﺑﺮﺧﺎک‪،‬‬

‫ﺧﻮاﻫﯽ دﯾﺪن ﮐﻪ ﻣﺤﺸﺮی ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪69‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫در ﮐُﺸﺘﻪ ﭘﺲ از ﮐُﺸﺘﻪ ﭘﺲ از ﮐُﺸﺘﻪ ﻧﮕﺮ‪.‬‬

‫ﻫﺮ ﮐُﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺧﻮﯾﺶ آﻏﺸﺘﻪ ﻧﮕﺮ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﻫﺎ ﻧﮕﺮ و ﺑﻤﺎن و از ﻻﺷﻪی ﺷﯿﺦ‪،‬‬

‫ﻓﺮدا ﮐﻪ رﺳﺪ‪ ،‬ﭘﺸﺘﻪ ﭘﺲ از ﭘﺸﺘﻪ ﻧﮕﺮ!‬

‫‪70‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻧﺎم داد‪ ،‬ﺑﯿﺪاد ﮐﻨﯿﺪ‪:‬‬


‫ﺷﯿﺨﺎن! ﮐﻪ ﺑﻪ ِ‬

‫ﻓﺮدا ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ :‬ﻫﺎن ‪ ،‬از آن ﯾﺎد ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬

‫زﻧﺪانِ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ دﯾﻦ؟ ﭘﺲ‬

‫زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ را ﻫﻤﻪ آزاد ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬

‫‪71‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﺟُﺮم اﺳﺖ زِ ﻋﺸﻖ و ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ ﮔﻔﺘﻦ‪،‬‬

‫ﻧﺸﺎط زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺸﮑﻔﺘﻦ‪.‬‬


‫ِ‬ ‫ﺑﺮﺧﻮد ز‬

‫ﺑﯽ ﺷﻮر و ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻣﺎن ‪ ،‬ﺟﻮاﻧﺎ! ﻣﮕﺮ آﻧﮏ‬

‫آﻣﺎده ای از ﺑﺮای درﺧﻮن ﺧﻔﺘﻦ‪.‬‬

‫ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮش اﺳﺖ‪ ،‬وﯾﮋه اﯾﺮاﻧﯽی او ‪:‬‬

‫ﺷﯿﺦ ار ﭼﻪ ﮐﻤﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ وﯾﺮاﻧﯽی او‪.‬‬

‫اﺳﻼم ﺑﻪ ﺗﺎزﯾﺎن ﮔﺬار و ﺑِﻬﺮاس‬

‫ز اﻧﺪﯾﺸﻪ و رﯾﺸﻪی اَﻧﯿﺮاﻧﯽی او‪.‬‬

‫‪72‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫آن را‪ ،‬ﺑﻪ اوﯾﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﺎمِ زﺷﺘﯽ دادﻧﺪ‬

‫ﺑﺎﻟﯿﻦِ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زﺧﺸﺘﯽ دادﻧﺪ؛‬

‫و آن را ﮐﻪ ﻧﮑُﺸﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﻤﺮی ﮐﺎﺑﻮس‪،‬‬

‫ﺑﺪﺗﺮ از ﻣﺮگ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﯽ دادﻧﺪ‪.‬‬

‫در ﭼﻨﺒﺮِ ﻗﺎﺿﯿﺎنِ از ﺧﻮن ﺳﺮﻣﺴﺖ‪،‬‬

‫ﺑﺲ ﺟﺎنِ ﺟﻮان‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﺟﺎﻣﯽ ﺑﺸﮑﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦﻫﻤﻪ از ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣُﺮدن ﺧﻮﺷﺘﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺣﺎلِ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ زﻧﺪه از زﻧﺪان رَﺳﺖ‪.‬‬

‫‪73‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫اﻣﺮوز ﮐَﺰ آﺳﻤﺎن ﻓﺮود آﻣﺪهاﯾﻢ‪،‬‬

‫وز ﻗُﻠِّﻪی ﻫﺮ ﮔﻤﺎن ﻓﺮود آﻣﺪهاﯾﻢ ‪،‬‬

‫اوج ﺧﺪا دﯾﺪه زﻣﯿﻦ ﺑﺎﻧﻮی ﺧﻮﯾﺶ ‪،‬‬


‫از ِ‬

‫ﻣﺎم ﻣﺎن ﻓﺮود آﻣﺪهاﯾﻢ‪.‬‬


‫داﻣﻦ ِ‬
‫ِ‬ ‫در‬

‫‪"-‬اَﻟﻤُﻔﺴِﺪِ ﻓﯽاﻻَرض ﻣﺮا ﻧﺎم دﻫﯿﺪ‪،‬‬

‫ﻫﺮ روز و ﺷﺒﻢ وَﻋﯿﺪِ اﻋﺪام دﻫﯿﺪ‪.‬‬

‫اﯾﻤﺎن ﺷﻤﺎ ﺑﺸﮑﻨﺪ‪ ،‬اﻣّﺎ ‪ ،‬ﮐُﻔﺮم‪:‬‬


‫ِ‬

‫ﺟﻨﺎب ﺷﯿﺦ ﭘﯿﻐﺎم دﻫﯿﺪ!"‬


‫ِ‬ ‫از ﻣﻦ ﺑﻪ‬

‫‪74‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﮔﺮ راهﺷﻨﺎﺳﯿﻢ و اﮔﺮ ﮔﻤﺮاﻫﯿﻢ‪،‬‬

‫ﺑﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻫﺎی دلِ ﺧﻮﯾﺶ آﮔﺎﻫﯿﻢ‪:‬‬

‫ﮐﺰ ﺑﻬﺮِ ﺟﻬﺎن و ﻣﺮدﻣﺎن و دِلِﺷﺎن‬

‫آﺑﺎدی و آزادی و ﺷﺎدی ﺧﻮاﻫﯿﻢ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮐﺸﺖِ ﺳَﻢآﻟﻮده درو ﺧﻮاﻫــﺪ ﺷﺪ‪:‬‬

‫در ﺑﺎدِ ﻓﻨﺎ ﺷﺪن وِﻟﻮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﮐُﻬﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ از ﻣﯿﺎن ﺧﻮاﻫﺪ رﻓﺖ‪:‬‬

‫ﻧﻮ‪ ،‬ﻧﻮ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻧﻮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪75‬‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ‪ ،۶٧‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫_________________________________________________________________‬

‫ﻣﯽﺑﮕﺬرد اﻣﺮوز‪ ،‬ﭼﻮ ﻫﺮ روزِ دﮔﺮ‪.‬‬

‫ﻧﺴﻞ ﻧﻮآﻣﻮزِ دﮔﺮ‪:‬‬


‫ﭘﺲ ﻣﺎ‪ِ ،‬‬
‫آﯾﺪ‪ِ ،‬‬

‫ﻧﺴﻠﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻮاﻧﺪﯾﺸﯽ‪ ،‬ﻫﺮروزی از او‬

‫ﻧﻮروزی‪ :‬ﻓﺮداﯾﺶ ﻧﻮروز دِﮔﺮ‪.‬‬

‫ﻧﻮروز ﺳﺮآﻏﺎزِ ﺳَﺒﮑﺒﺎﻟﯽ ﺑﺎد‪.‬‬

‫ﺳﺎل ﻧﮑﻮﺣﺎﻟﯽ ﺑﺎد‪.‬‬


‫ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ رﺳﺪ ِ‬

‫دل ﻣﺮدم از اُﻣّﯿﺪ و ﻧﻮﯾﺪ‪،‬‬


‫ﭘُﺮ ﺑﺎد ِ‬

‫زﻧﺪان ﻫﺎ از ﻣﺒﺎرزان ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎد‪.‬‬


‫از ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﺸﺘﻢ اﺳﻔﻨﺪ ‪ 82‬ﺗﺎ ﯾﮑﻢ ﻓﺮوردﯾﻦ ‪ 83‬ـ ﺑﯿﺪرﮐﺠﺎی آﺗﻼﻧﺘﺎ‬

‫‪76‬‬
‫ﺑﻨﯿﺎد اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‬
‫ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮده اﺳﺖ‬
‫‪±±±‬‬

‫ﮐﺘﺎب‬
‫™ ﺟﺎن ِ دل ِ ﺷﻌﺮ ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‬
‫ﮔﺰﯾﻨﻪ و وﯾﺮاﺳﺘﻪی ﺻﻤﺼﺎم ﮐﺸﻔﯽ‬
‫™ ﮐﺎرﻧﺎﻣﻪ ی اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‪ ،‬ﺷﻌﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب ﭼﻬﺎرم‬
‫) ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ی ﭼﻬﺎر دﻓﺘﺮ از ﮐﻬﻦ ﺳﺮوده ﻫﺎ (‬
‫™ ﮐﺎرﻧﺎﻣﻪ ی اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‪ ،‬ﺷﻌﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب ﭘﻨﺠﻢ‬
‫) ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ی ﭼﻬﺎر دﻓﺘﺮ ﺷﻌﺮ(‬
‫‪ss OF CATS AND RATS‬‬ ‫™‬
‫)‪(based on a tale-poem by OBEYD ZAAKAANI‬‬
‫‪recreated into English by ESMAIL KHO’I‬‬
‫‪Illstrated by ARDESHIR MOHASSESS‬‬
‫™ ﮐﺸﺘﺎر ‪ ، 67‬ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﻠﻨﺪ )ﺷﻌﺮ(‬
‫اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ ﺧﻮﯾﯽ‬

‫ﺳﯽ دی‬
‫™ ﮔﺰاره ی ﻫﺰاره‬
‫™ ﻧﻮروزاﻧﻪ‬
‫™ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﭙﺎر ﻧﮕﺎﻫﺖ را‬
Massacre of ’88, Out Loud
[KOSHTAAR-e ’67, BEH BAANG-e BOLAND]

Poems by
Esmail Kho’i

Published by
ESMAIL KHOI FOUNDATION
2526 Mt. Vernon Road B-220, Atlanta, GA 30338, USA
Phone / Fax: (770) 698-0851
www.khoi-foundation.org
E-mail: efk@ khoi-foundation.org

ISBN: 0-9719903-8-7