Tukang Kembang

Utamana Inggit nu ngarasa leungiteun téh, kawantu pangdipikanyaahna. Geus dianggap incuna sorangan. Kabeneran ampir Saumur jeung rék sarimbag jeung incuna sorangan. Unggal di Aki mulang ke lemburna, balikna deui téh kudu baé aya oleh-oleh husus keur Inggit. Saréréa. Saimah-imah. Pa Gumbira, apana inggit. Bu Gumbira, indungna. Nya kitu deui adi jeung lanceukna, Ikbal katut Jatnika, sarua ngarasa leungiteun. Ngan ku sabab raketna pisan jeung Inggit, manéhnamah leuwih-leuwih asa leungitanana téh. “Naha Si Aki téh teu aya baé?” ceuk Inggit ka mamahna, siga rék sahinghingeun ceurik. “Nya éta mah. Mamah ogé meni asa beuheung sosonggeteun, sono hoyong pendak sareng Si Aki,” walerna. “Boa teu damang?” ceuk Jatnika. “Panginten….,” saut Bu Gumbira deui. “Euleuh, kumaha atuh Mah?” Inggit beuki ngarasa hariwang.

“ “Kumaha upami urang longok, sakantenan amengan ka Situ Panjalu?” Si Bungsu Ikbal usul.
“Leres Pa,” Inggit jol satuju. Nu dimaksud Si Aki ku saréréa téh, tukang kembang langganan Bu Gumbira jeung Inggit. Tina sering balanja kembang ti Si Aki, laun-laun jadi asa jeung baraya. Mana komo sanggeus Si Aki Tukang Kembang, siga nu nyaaheun pisan ka Inggit. Malah pok deui-pok deui nyebutkeun, asa ka incu sorangan. Atuh beuki asa jeung baraya baé. Ampir saban poé, rék dibeulian rék henteu, kudu baé ngahajakeun eureun. Basana téh hayang panggih jeung incu. Nya kitu deui Bu Gumbira, rék ngagaleuh rék henteu, kedah baé miwarang lirén. Puguh deui Inggit mah, sirikna teu ngahajakeun megat di buruan. Biasana samulangna Si Aki ngrilingkeun dagangan. Da tara ka mana deui jalanna, boh inditna, boh balikna, pasti ngaliwat ka hareupeun imah Inggit. Urang panjalu Si Aki téh. Ngaran aslina mah Abdul Manap. Ti keur ngora kénéh geus bubuara ka Bandung. Asalna tukang minyak tanah. Ditanggung maké salang jeung rancatan. Ka béh dieu ganti ngajual kembang. Sabulan atawa dua bulan sakali sok mulang ka lemburna. Ku sabab geus teu asa jeung jiga téa, ku bu gumbira sering dibahanan oléh-oléh, bawaeun ka lemburna. Aya gula, kopi, sirop, kuéh kaléng, sakepeung pakéan urut keur babasah. Anu tara tara téh ngongkosan, lantaran keukeuh tara ditarima. Nya kitu deui Si Aki, unggal mulang ti lemburna, tara léngoh. Tampolanana ari keur usum panén mah, sok ngirim béas sagala. Tangtu baé lian ti oléh-oleh husus, keur incu kadeudeuh, Inggit téa. Biasana bungbuahan, manggu, sawo, pisitan, atawa kadongdong. Kumaha usum-usuman baé. Nu dimaksud oleh-oleh khusus keur inggit teh, sabenerna ukur babasan. Sabab dina prakna mah keur saréréa. Kawantu sakali ngirim téh pasti tara kurang ti sakarinjing gede. Tapi geus dua bulan leuwih, ti saprak Si Aki bébéja rek ngalongok lemburna, tacan balik-balik deui. Tungtungna Pa Gumbira nyatujuan kana usul Si Bungsu Ikbal. Upama sabaulan deui Si Aki tetep ngampeleng, sakalian jalan-jalan, rék ngahajakeun dilongok. Kabeneran Si Aki mindeng nyaritakeun ngaran lemburna. Teu pati jauh ti kota kecamatan cenah. “Enya upami sasih payun Si aki angger ngampleng, sakalian jalan-jalan, urang longok. Urang uah-uih baé. Ti dieu Ahad enjing-enjing, pasosonten mulih” sauh Pa Gumbira ka barudak. “Sakantenan ntobian mobil anyar deuih,” ceuk Jatnika.

ampir sarimbag jeung Inggit. Tina dangdanan jeung mobilna ogé katara jalma aya. Bajuna henteu saperti keur dagang kembang.!” cenah” Inggit lumpat muru Si Aki.Nembe ngagaleuh mobil apan Pa Gumbira téh.” cenah. pasti nganjang ka bumi Pa Gumbira. Pa Gumbira teras diwartosan aya Si Aki. Ngan pasti lain jelema sagawayah. lirén payuneun Pa Gumbira. Geus karuhan kitu mah. ninggalkeun pribumi. Beui bingung lantara si tamu ngaléos. Rada jauh sakolana Jatnika mah. Pa Gumbira sakulawargi. Waktos diuningakeun Pa Gumbira masih kénéh aya di kantor. cenah. nembé dugi ka bumina. kira-kira jam hiji beurang . Harita di imah téh kakara aya Inggit jeung Ikbal. Mobil tilas. . Si Aki tukang nyunyurung roda kembang téh. walerna téh. Nya kitu deuih. Naha atuh ari pitilupoéun deui kana jung. kedah sering ngalongok Si Aki di lembur. Sangkaan saréréa. Margi kana waktosna Pa Gumbira mulih téh masih kénéh lami. henteu kolot-kolot teuing. Teu sangka nya. Ayeunamah beresih jeung alus. Henteu kungsi lila kurunyung Jatnika. Ari pék si tatamu téh. “Aki….. lian ti Bu Gumbira téh. barang ti jero mobil kaluar Si Aki. paling-paling bade naroskeun alamat. Biasana tabuh stengah lima. Da teu terang téa. Utamana upama sono ka Inggit. “Sawios bade diantosan baé. Nya kitu deuih kulitna. Tapi sakali-kalieun. Margi diwagel ku putra-putrana. teu acan mulih ti kantorna. Anu majar salahsaurang putrana. Atuh Bu Gumbita téh kacida bingungna. Anu majar salah saurang putra Si Aki pangageungna. sedan alit. Kagungan pabrik beusi sagala. putra-putrana maraju. Asalna saréréa bingung campur atoh. Ari pangna ngahaja nepangan. ujug-ujug reg aya mobil alus pisan. Henteu hideung saperti saméméhna. lian ti ngawartosan Si Aki téh moal dagang kembang deui. Pédah kabeneran keur araya di tepas. ngahaja niat nepangan Pa Gumbira sakulawarga. Saha saleresna si tatamu téh? Singhoréng putra Si Aki pangageungna. anjeunna téh. Sedengkeun Pa Gumbira. Gabrug duanana silih rangkul. Tuluy rurusuhan muru mobil sarta mukakeun panto Beulah tukang. saha jeung urang mana éta jalmi téh. Tapi najan tilas. Di antarana nu natamu ka Pa Gumbira.

Master your semester with Scribd & The New York Times

Special offer for students: Only $4.99/month.

Master your semester with Scribd & The New York Times

Cancel anytime.