Tukang Kembang

Utamana Inggit nu ngarasa leungiteun téh, kawantu pangdipikanyaahna. Geus dianggap incuna sorangan. Kabeneran ampir Saumur jeung rék sarimbag jeung incuna sorangan. Unggal di Aki mulang ke lemburna, balikna deui téh kudu baé aya oleh-oleh husus keur Inggit. Saréréa. Saimah-imah. Pa Gumbira, apana inggit. Bu Gumbira, indungna. Nya kitu deui adi jeung lanceukna, Ikbal katut Jatnika, sarua ngarasa leungiteun. Ngan ku sabab raketna pisan jeung Inggit, manéhnamah leuwih-leuwih asa leungitanana téh. “Naha Si Aki téh teu aya baé?” ceuk Inggit ka mamahna, siga rék sahinghingeun ceurik. “Nya éta mah. Mamah ogé meni asa beuheung sosonggeteun, sono hoyong pendak sareng Si Aki,” walerna. “Boa teu damang?” ceuk Jatnika. “Panginten….,” saut Bu Gumbira deui. “Euleuh, kumaha atuh Mah?” Inggit beuki ngarasa hariwang.

“ “Kumaha upami urang longok, sakantenan amengan ka Situ Panjalu?” Si Bungsu Ikbal usul.
“Leres Pa,” Inggit jol satuju. Nu dimaksud Si Aki ku saréréa téh, tukang kembang langganan Bu Gumbira jeung Inggit. Tina sering balanja kembang ti Si Aki, laun-laun jadi asa jeung baraya. Mana komo sanggeus Si Aki Tukang Kembang, siga nu nyaaheun pisan ka Inggit. Malah pok deui-pok deui nyebutkeun, asa ka incu sorangan. Atuh beuki asa jeung baraya baé. Ampir saban poé, rék dibeulian rék henteu, kudu baé ngahajakeun eureun. Basana téh hayang panggih jeung incu. Nya kitu deui Bu Gumbira, rék ngagaleuh rék henteu, kedah baé miwarang lirén. Puguh deui Inggit mah, sirikna teu ngahajakeun megat di buruan. Biasana samulangna Si Aki ngrilingkeun dagangan. Da tara ka mana deui jalanna, boh inditna, boh balikna, pasti ngaliwat ka hareupeun imah Inggit. Urang panjalu Si Aki téh. Ngaran aslina mah Abdul Manap. Ti keur ngora kénéh geus bubuara ka Bandung. Asalna tukang minyak tanah. Ditanggung maké salang jeung rancatan. Ka béh dieu ganti ngajual kembang. Sabulan atawa dua bulan sakali sok mulang ka lemburna. Ku sabab geus teu asa jeung jiga téa, ku bu gumbira sering dibahanan oléh-oléh, bawaeun ka lemburna. Aya gula, kopi, sirop, kuéh kaléng, sakepeung pakéan urut keur babasah. Anu tara tara téh ngongkosan, lantaran keukeuh tara ditarima. Nya kitu deui Si Aki, unggal mulang ti lemburna, tara léngoh. Tampolanana ari keur usum panén mah, sok ngirim béas sagala. Tangtu baé lian ti oléh-oleh husus, keur incu kadeudeuh, Inggit téa. Biasana bungbuahan, manggu, sawo, pisitan, atawa kadongdong. Kumaha usum-usuman baé. Nu dimaksud oleh-oleh khusus keur inggit teh, sabenerna ukur babasan. Sabab dina prakna mah keur saréréa. Kawantu sakali ngirim téh pasti tara kurang ti sakarinjing gede. Tapi geus dua bulan leuwih, ti saprak Si Aki bébéja rek ngalongok lemburna, tacan balik-balik deui. Tungtungna Pa Gumbira nyatujuan kana usul Si Bungsu Ikbal. Upama sabaulan deui Si Aki tetep ngampeleng, sakalian jalan-jalan, rék ngahajakeun dilongok. Kabeneran Si Aki mindeng nyaritakeun ngaran lemburna. Teu pati jauh ti kota kecamatan cenah. “Enya upami sasih payun Si aki angger ngampleng, sakalian jalan-jalan, urang longok. Urang uah-uih baé. Ti dieu Ahad enjing-enjing, pasosonten mulih” sauh Pa Gumbira ka barudak. “Sakantenan ntobian mobil anyar deuih,” ceuk Jatnika.

Teu sangka nya. Sedengkeun Pa Gumbira. Asalna saréréa bingung campur atoh.. Ari pangna ngahaja nepangan. Bajuna henteu saperti keur dagang kembang. Beui bingung lantara si tamu ngaléos. Saha saleresna si tatamu téh? Singhoréng putra Si Aki pangageungna. Tina dangdanan jeung mobilna ogé katara jalma aya. saha jeung urang mana éta jalmi téh. cenah. pasti nganjang ka bumi Pa Gumbira. Naha atuh ari pitilupoéun deui kana jung. Anu majar salah saurang putra Si Aki pangageungna. Tapi najan tilas. Tuluy rurusuhan muru mobil sarta mukakeun panto Beulah tukang. Da teu terang téa.” cenah. Biasana tabuh stengah lima. Waktos diuningakeun Pa Gumbira masih kénéh aya di kantor. Ari pék si tatamu téh. putra-putrana maraju. Henteu hideung saperti saméméhna. lian ti ngawartosan Si Aki téh moal dagang kembang deui. Si Aki tukang nyunyurung roda kembang téh. sedan alit. Di antarana nu natamu ka Pa Gumbira. Geus karuhan kitu mah. Atuh Bu Gumbita téh kacida bingungna. Anu majar salahsaurang putrana. Harita di imah téh kakara aya Inggit jeung Ikbal. Kagungan pabrik beusi sagala.!” cenah” Inggit lumpat muru Si Aki. barang ti jero mobil kaluar Si Aki. Margi diwagel ku putra-putrana. “Aki…. Utamana upama sono ka Inggit. Nya kitu deuih. Ngan pasti lain jelema sagawayah. lirén payuneun Pa Gumbira. Sangkaan saréréa. kira-kira jam hiji beurang . ujug-ujug reg aya mobil alus pisan. ngahaja niat nepangan Pa Gumbira sakulawarga.Nembe ngagaleuh mobil apan Pa Gumbira téh. ninggalkeun pribumi. “Sawios bade diantosan baé. walerna téh. . Mobil tilas. nembé dugi ka bumina. lian ti Bu Gumbira téh. Ayeunamah beresih jeung alus. Pa Gumbira sakulawargi. teu acan mulih ti kantorna. ampir sarimbag jeung Inggit. Gabrug duanana silih rangkul. anjeunna téh. kedah sering ngalongok Si Aki di lembur. Pa Gumbira teras diwartosan aya Si Aki. Margi kana waktosna Pa Gumbira mulih téh masih kénéh lami. henteu kolot-kolot teuing. Rada jauh sakolana Jatnika mah. paling-paling bade naroskeun alamat. Nya kitu deuih kulitna. Pédah kabeneran keur araya di tepas. Henteu kungsi lila kurunyung Jatnika. Tapi sakali-kalieun.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful