Tukang Kembang

Utamana Inggit nu ngarasa leungiteun téh, kawantu pangdipikanyaahna. Geus dianggap incuna sorangan. Kabeneran ampir Saumur jeung rék sarimbag jeung incuna sorangan. Unggal di Aki mulang ke lemburna, balikna deui téh kudu baé aya oleh-oleh husus keur Inggit. Saréréa. Saimah-imah. Pa Gumbira, apana inggit. Bu Gumbira, indungna. Nya kitu deui adi jeung lanceukna, Ikbal katut Jatnika, sarua ngarasa leungiteun. Ngan ku sabab raketna pisan jeung Inggit, manéhnamah leuwih-leuwih asa leungitanana téh. “Naha Si Aki téh teu aya baé?” ceuk Inggit ka mamahna, siga rék sahinghingeun ceurik. “Nya éta mah. Mamah ogé meni asa beuheung sosonggeteun, sono hoyong pendak sareng Si Aki,” walerna. “Boa teu damang?” ceuk Jatnika. “Panginten….,” saut Bu Gumbira deui. “Euleuh, kumaha atuh Mah?” Inggit beuki ngarasa hariwang.

“ “Kumaha upami urang longok, sakantenan amengan ka Situ Panjalu?” Si Bungsu Ikbal usul.
“Leres Pa,” Inggit jol satuju. Nu dimaksud Si Aki ku saréréa téh, tukang kembang langganan Bu Gumbira jeung Inggit. Tina sering balanja kembang ti Si Aki, laun-laun jadi asa jeung baraya. Mana komo sanggeus Si Aki Tukang Kembang, siga nu nyaaheun pisan ka Inggit. Malah pok deui-pok deui nyebutkeun, asa ka incu sorangan. Atuh beuki asa jeung baraya baé. Ampir saban poé, rék dibeulian rék henteu, kudu baé ngahajakeun eureun. Basana téh hayang panggih jeung incu. Nya kitu deui Bu Gumbira, rék ngagaleuh rék henteu, kedah baé miwarang lirén. Puguh deui Inggit mah, sirikna teu ngahajakeun megat di buruan. Biasana samulangna Si Aki ngrilingkeun dagangan. Da tara ka mana deui jalanna, boh inditna, boh balikna, pasti ngaliwat ka hareupeun imah Inggit. Urang panjalu Si Aki téh. Ngaran aslina mah Abdul Manap. Ti keur ngora kénéh geus bubuara ka Bandung. Asalna tukang minyak tanah. Ditanggung maké salang jeung rancatan. Ka béh dieu ganti ngajual kembang. Sabulan atawa dua bulan sakali sok mulang ka lemburna. Ku sabab geus teu asa jeung jiga téa, ku bu gumbira sering dibahanan oléh-oléh, bawaeun ka lemburna. Aya gula, kopi, sirop, kuéh kaléng, sakepeung pakéan urut keur babasah. Anu tara tara téh ngongkosan, lantaran keukeuh tara ditarima. Nya kitu deui Si Aki, unggal mulang ti lemburna, tara léngoh. Tampolanana ari keur usum panén mah, sok ngirim béas sagala. Tangtu baé lian ti oléh-oleh husus, keur incu kadeudeuh, Inggit téa. Biasana bungbuahan, manggu, sawo, pisitan, atawa kadongdong. Kumaha usum-usuman baé. Nu dimaksud oleh-oleh khusus keur inggit teh, sabenerna ukur babasan. Sabab dina prakna mah keur saréréa. Kawantu sakali ngirim téh pasti tara kurang ti sakarinjing gede. Tapi geus dua bulan leuwih, ti saprak Si Aki bébéja rek ngalongok lemburna, tacan balik-balik deui. Tungtungna Pa Gumbira nyatujuan kana usul Si Bungsu Ikbal. Upama sabaulan deui Si Aki tetep ngampeleng, sakalian jalan-jalan, rék ngahajakeun dilongok. Kabeneran Si Aki mindeng nyaritakeun ngaran lemburna. Teu pati jauh ti kota kecamatan cenah. “Enya upami sasih payun Si aki angger ngampleng, sakalian jalan-jalan, urang longok. Urang uah-uih baé. Ti dieu Ahad enjing-enjing, pasosonten mulih” sauh Pa Gumbira ka barudak. “Sakantenan ntobian mobil anyar deuih,” ceuk Jatnika.

kedah sering ngalongok Si Aki di lembur. anjeunna téh. Teu sangka nya. Da teu terang téa. paling-paling bade naroskeun alamat. Pédah kabeneran keur araya di tepas. Ari pék si tatamu téh. Atuh Bu Gumbita téh kacida bingungna. Henteu hideung saperti saméméhna. barang ti jero mobil kaluar Si Aki. teu acan mulih ti kantorna.. Margi diwagel ku putra-putrana. Sangkaan saréréa. walerna téh. Biasana tabuh stengah lima. Sedengkeun Pa Gumbira. “Aki…. saha jeung urang mana éta jalmi téh. ninggalkeun pribumi. Gabrug duanana silih rangkul. Asalna saréréa bingung campur atoh.!” cenah” Inggit lumpat muru Si Aki. lian ti Bu Gumbira téh. Ngan pasti lain jelema sagawayah. Geus karuhan kitu mah. lian ti ngawartosan Si Aki téh moal dagang kembang deui. ampir sarimbag jeung Inggit. Di antarana nu natamu ka Pa Gumbira. Nya kitu deuih kulitna. Anu majar salahsaurang putrana. Margi kana waktosna Pa Gumbira mulih téh masih kénéh lami. ngahaja niat nepangan Pa Gumbira sakulawarga. putra-putrana maraju. Kagungan pabrik beusi sagala.” cenah. Henteu kungsi lila kurunyung Jatnika. Si Aki tukang nyunyurung roda kembang téh. Nya kitu deuih. Ari pangna ngahaja nepangan. Pa Gumbira sakulawargi. . Saha saleresna si tatamu téh? Singhoréng putra Si Aki pangageungna. kira-kira jam hiji beurang . Beui bingung lantara si tamu ngaléos. Ayeunamah beresih jeung alus. Bajuna henteu saperti keur dagang kembang.Nembe ngagaleuh mobil apan Pa Gumbira téh. Tuluy rurusuhan muru mobil sarta mukakeun panto Beulah tukang. sedan alit. Rada jauh sakolana Jatnika mah. lirén payuneun Pa Gumbira. Harita di imah téh kakara aya Inggit jeung Ikbal. Pa Gumbira teras diwartosan aya Si Aki. henteu kolot-kolot teuing. “Sawios bade diantosan baé. Waktos diuningakeun Pa Gumbira masih kénéh aya di kantor. Anu majar salah saurang putra Si Aki pangageungna. ujug-ujug reg aya mobil alus pisan. Naha atuh ari pitilupoéun deui kana jung. Mobil tilas. pasti nganjang ka bumi Pa Gumbira. cenah. Tapi najan tilas. Tina dangdanan jeung mobilna ogé katara jalma aya. Utamana upama sono ka Inggit. Tapi sakali-kalieun. nembé dugi ka bumina.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful