Anda di halaman 1dari 3

Masalah utama kanak-kanak bermasalah pendengaran adalah mendengar dan kaedah dan

pendekatan yang paling baik bagi pengajaran dan pembelajaran kepada murid bermasalah
pendengaran adalah membanyakkan pendekatan pengajaran yang menggunakan penglihatan
(visual) dan kinestetik. Menurut Tileston (2005), kajian-kajian mengenai otak mendapati bahawa
hanya 20% pelajar yang belajar melalui pendengaran, manakala 80 % lagi belajar melalui
penglihatan atau kinestatik. Sousa (2006) telah mengemukakan kajian berkaitan dengan
kebolehan mengingat 24 jam selepas pembelajaran berlaku mengikut kaedah pengajaran; 5 %
selepas syarahan, 10% selepas membaca, 20% selepas audiovisual, 30% selepas demonstrasi, 50
% selepas perbincangan kumpulan, 75 % selepas praktikal dan 90 % mengajar yang lain atau
terus mengamalkan pembelajaran tersebut.
Pelbagai pendekatan pengajaran yang dapat diaplikasikan semasa proses pembelajaran
dan pengajaran murid-murid bermasalah pendengaran. Antaranya ejaan jari, pertuturan kiu,
KTBM, BIM, bacaan bibir dan auditori verbal.
Pengejaan Jari - Menurut Che Rabiaah Mohamed (2002), dalam ruangan Neurolingistik,
majalah Dewan Bahasa, Ejaan Jari merujuk kepada penggunaan jari untuk mengeja perkataan.
Penggunaan jari membentuk kod abjad sebagai abjad yang digunakan dalam bahasa Melayu.
Dari segi penggunaan, ejaan jari bertujuan memudahkan komunikasi di antara orang pekak,
orang pekak dengan penggunaan bahasa lisan dan sebaliknya. Hal ini kerana bahasa lisan yang
digunakan oleh kebanyakan orang berpendengaran sukar difahami oleh orang pekak dan bahasa
isyarat yang digunakan oleh kebanyakan orang pekak juga sukar difahami oleh kebanyakan
orang berpendengaran. Pada umumnya, ejaan jari KTBM digunakan dalam keadaan perkataan
yang tidak mempunyai kod, kata nama khas dan angka.
Pertuturan KIU - Menurut laman web Persatuan Kebangsaan Pekak Malaysia (2016),
pertuturan kiu adalah sejenis kaedah komunikasi yang melibatkan pergerakan tangan yang
dihasilkan melalui lapan konfigurasi dan kedudukan tangan. Konfigurasi dan kedudukan tangan
tersebut membezakan suku kata dan bunyi distingtif yang dihasilkan. Pertuturan kiu telah direka
pada tahun 1967 oleh Dr. R. Orin Cornett. Cara pertuturan ini dengan menggunakan pergerakan
tangan yang membawa maksud (kiu) tertentu. Hal ini untuk mengelakkan kekeliruan dalam

pembacaan gerak bibir. Pada tahun 1988, NSD menjalankan satu projek bagi memastikan
pertuturan kiu bahasa Malaysia (PKBM) digunakan dengan jayanya di negara ini.
Bacaan bibir - Bacaan bibir merupakan kaedah komunikasi melalui memahami
pertuturan dengan mengikut atau memerhatikan bibir penutur termasuk memahami atau
mentafsir hingga ke otot muka dan gerak badan penutur. Antara organ yang terlibat dalam bacaan
bibirialah paru-paru, tenggorok, larkins, peti suara, tekak, hidung, rahang dan mulut. Bacaan
bibir adalah pertuturan tulen (pure oral) yang memberi tekanan kepada pembelajaran dan
pemudah cara bahasa melalui pertuturan secara 'sengaja'. Pendekatan bacaan bibir memerlukan
murid-murid pekak bertutur seperti murid-murid biasa.
Auditori verbal - Pendekatan bibir merupakan satu kaedah yang mana kanak-kanak
bermasalah pendengaran diajar menggunakan pendengaran mereka untuk mempelajari bahasa
pertuturan melalui alat pendengaran atau implan koklea. Ia bertujuan membolehkan kanak-kanak
bermasalah pendengaran menikmati persekitaran dan kehidupan yang biasa. Menurut Goldberg
dan Flexer (1993), pendekatan ini membolehkan kanak-kanak memperolehi pertuturan dan
bahasa semulajadi melalui deria dengar.
Selain pendekatan-pendekatn pengajaran , guru-guru juga mesti mahir dan berkomunikasi
dengan komuniti pekak agar mendapatkan isyarat yang sebetulnya bagi menjadikan pengajaran
lebih mudah dan disepakati. Guru juga perlu membuat persediaan dengan menyemak terlebih
dahulu buku panduan mengajar subjek yang di ajar dan kandungan sukatan. Hal ini bagi
menyesuaikan sukatan pelajaran dengan tahap kemampuan murid. Guru juga perlu mempunyai
kompetensi dalam beberapa aspek, iaitu (i) menguasai pengetahuan teoritikal berkaitan psikologi
dan audiologi kanak-kanak bermasalah pendengaran, (ii) mempunyai sikap yang merangsang
pembelajaran dan hubungan yang ikhlas, (iii) menguasai pengetahuan dalam mata pelajaran yang
diajar dan (iv) menguasai kemahiran pedagogi. Kesimpulannya, pendekatan-pendekatan
pengajaran kepada murid bermasalah pendengaran boleh diguna dalam pelbagai bentuk yang
mudah difahami oleh murid mengikut kesesuaian pengajaran guru di dalam kelas dan keselesaan
murid-murid bermasalah pendengaran ini.