Anda di halaman 1dari 126

Τα διηγήματα της συλλογής “Μαύρη Δαντέλα” περιγράφουν ερωτικές φαντασιώσεις. Στην πραγματική ζωή, προτιμήστε πάντοτε το ασφαλές σεξ.

Τίτλος πρωτοτύπου:

BLACK LACE Quickies 3

Original Copyright: “Rush Hour” © Cal Jago, “The Game of Kings” © Maya Hess, “Sonata” © A.D.R. Forte, “Nothing But This” © Kristina Lloyd, “Number One” © Candy Wong, “Cooking Lessons” © Teresa Noelle Roberts

ISBN: 978-960-99180-1-5

Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελεί προϊόν φαντασίας και απευθύνεται αυστηρά σε ενήλικες. H εκδότρια σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προτρέπει σε εφαρμογή των πρακτικών που αναφέρονται σε αυτό.

Όλοι οι χαρακτήρες και τα γεγονότα του βιβλίου είναι φανταστικά. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ζωντανά

ή μη είναι εντελώς συμπτωματική.

Τα διηγήματα της συλλογής “Μαύρη Δαντέλα” περιγράφουν ερωτικές φαντασιώσεις. Στην πραγματική ζωή, προτιμήστε πάντοτε το ασφαλές
Τα διηγήματα της συλλογής “Μαύρη Δαντέλα” περιγράφουν ερωτικές φαντασιώσεις. Στην πραγματική ζωή, προτιμήστε πάντοτε το ασφαλές

Απαγορεύονται η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή -ολική, μερική ή περιληπτική-, η κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του κειμένου με οποιονδήποτε τρόπο -μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογρά- φησης ή άλλο- χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη, καθώς και η κυκλοφορία του σε οποιαδή- ποτε μορφή, ίδια ή διαφορετική από την παρούσα, στο πρωτότυπο ή σε μετάφραση ή άλλη διασκευή, σύμ- φωνα με το Νόμο 2121/1993 και τους Κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, που ισχύουν στην Ελλάδα.

Ώρα Αιχμής Cal Jago

Κοίταξα εξεταστικά την αποβάθρα και έκανα ένα βήμα πίσω, στρέφοντας το κεφάλι μου μακριά από την ξαφνική ριπή του ανέμου, καθώς ο συρμός έμπαινε με θόρυβο στο σταθμό. Το τρένο άρχισε να κόβει ταχύτητα ώσπου ακινητοποιήθηκε εντελώς, ενώ μια από τις αυτόματες θύρες σταμάτησε ακρι- βώς μπροστά μου. Το βαγόνι ήταν σχεδόν άδειο. Σήκωσα το χαρτοφύλακά μου και κινήθηκα προς την άκρη της αποβά- θρας. Κοντοστάθηκα, καθώς μια οικεία αίσθηση πετάρισε στο στήθος μου. Οι θύρες άνοιξαν ορμητικά κι εγώ άρχισα να βαδίζω κατά μήκος του συρμού, περνώντας άλλες δύο αυτό- ματες θύρες πριν βρω αυτή που αναζητούσα. Οι επιβάτες στέκονταν στριμωγμένοι στο στενό χώρο, κολλημένοι πάνω στα παράθυρα, χωμένοι σε κάθε πιθανό άνοιγμα, στοιβαγμέ- νοι ο ένας πάνω στον άλλο. Το τέλειο βαγόνι. O τέλειος παι- χνιδότοπος. Την ώρα που ηχούσε το προειδοποιητικό σφύριγμα που σήμαινε ότι οι πόρτες έκλειναν, πάτησα με την απίστευτα ψηλοτάκουνη γόβα μου μέσα στο συρμό, ανοίγοντας δρόμο μέσα στο ασθμαίνον πλήθος. Αν είναι ένα πράγμα που έμαθα στα σχεδόν δέκα χρόνια που χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι πως υπάρχει πάντοτε χώρος για άλλον έναν – όταν αυτός ο άλλος είμαι εγώ, φυσικά. H είσοδός μου την τελευταία στιγμή σήμαινε πως η επι- τάχυνση του συρμού με έπιασε εντελώς απροετοίμαστη. H απότομη κίνηση με έκανε να χάσω την ισορροπία μου και με

6

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

πέταξε πάνω σε ένα συνεπιβάτη. Όχι και πολύ αξιοπρεπές, μα όταν σήκωσα το βλέμμα μου και είδα το «σωσίβιό» μου, συνειδητοποίησα ότι η σύγκρουσή μου με έναν άγνωστο απο- δείχτηκε ουσιαστικά ευλογία. Ήταν ό,τι έπρεπε. Γύρω στα τριάντα, με καστανόξανθα μαλλιά και πανέ- μορφα ζυγωματικά. Του χαμογέλασα, καθώς ίσιωνα και πάλι το κορμί μου. «Λυπάμαι πολύ.» Μου ανταπέδωσε το χαμόγελο, αν και έδειχνε αμήχανος, όπως συμβαίνει συνήθως στα μέσα μαζικής μεταφοράς όταν κάποιος σε αναγκάζει να επικοινωνήσεις μαζί του. «Δεν πει- ράζει.». Συνέχισα να τον κοιτάζω κατάματα, ώσπου το βλέμμα του στράφηκε στα αριστερά μου κι έπειτα καρφώθηκε στο πάτωμα. Μόνο που δεν κοιτούσε το δάπεδο.

«Αφού επιμένω να φοράω άβολα

παπούτσια...»

συνέχισα

αμέριμνη, σημαδεύοντάς τον με τη μύτη του παπουτσιού μου. Ύψωσε το βλέμμα του και παρατήρησα πως το πρόσωπό του ήταν ελάχιστα αναψοκοκκινισμένο. Ένας ντροπαλός. Τι γλυκό. Πόσο απίστευτα τέλειο. Χαμογέλασα ξανά κι έπειτα του γύρισα την πλάτη, κοιτά- ζοντας ερευνητικά τριγύρω μου. Στα αριστερά μου, ένας άντρας που έμοιαζε να ζεσταίνεται αφόρητα και που φο- ρούσε επίσης υπερβολικά πολλά ρούχα έκανε αέρα με μια εφημερίδα. Δίπλα μου, στα δεξιά μου, μια κοπέλα που έμοι- αζε με φοιτήτρια κοιτούσε το κενό, χτυπώντας ρυθμικά τα δάχτυλά της στη μουσική που έπαιζε εκείνη τη στιγμή το iPod της. Ακριβώς μπροστά μου, μόλις λίγα εκατοστά από- σταση από το κορμί μου, ένας μεσήλικας ήταν απορροφημέ- νος στο Sudoku του, ένα φαινόμενο που για να είμαι ειλικρι- νής με άφηνε παγερά αδιάφορη. Μπορείς να κάνεις πολύ πιο συναρπαστικά πράγματα στη διαδρομή του τρένου από

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

7

το να ψάχνεις αριθμούς. Πιστέψτε με, μιλάω εκ πείρας. Και για να ξέρετε, πριν πέσω πάνω του, ο άγνωστος άντρας διά- βαζε ένα βιβλίο – ένα μυθιστόρημα του Τζον Γκρίσαμ. Όχι και πολύ πρωτότυπο, μα κατά έναν περίεργο τρόπο με γέμι- ζε σιγουριά. Οι ακίνδυνοι άντρες διαβάζουν αστυνομικά μυ- θιστορήματα, έτσι δεν είναι; Οι παλαβοί δεν το κάνουν αυτό, ήμουν σίγουρη. Καθώς φτάναμε σε μια σήραγγα, έσκυψα εσκεμμένα αρ- γά για να αφήσω το χαρτοφύλακά μου στο δάπεδο. Λύγισα τη μέση μου, κρατώντας τα πόδια και τα γόνατά μου εντελώς ίσια -άσχημο για την πλάτη, το ξέρω, μα ορισμένες φορές εί- ναι αναγκαίο κακό- και, καθώς μετακινούσα άσκοπα το χαρ- τοφύλακά μου δεξιά κι αριστερά, στήριξα όλο μου το βάρος στον αριστερό γοφό μου. Πέτυχα διάνα. H μετατόπιση του βάρους είχε κάνει το θαύμα της. Οι γλουτοί μου είχαν μετακινηθεί ελάχιστα προς τα αριστερά και πίσω, κι έτσι, καθώς πίεζα τον εαυτό μου να σκύψει ακόμα πιο χαμηλά προσποιούμενη πως αναζητούσα κάτι στην τσάντα μου, ένιωσα τα οπίσθιά μου να τρίβονται πά- νω στο κορμί του Γκρίσαμ. Ξερόβηξε και τον ένιωσα να μετακινείται. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν το έκανε επειδή προσπαθούσε να αποφύγει τη σωματική επαφή ή να την εντείνει, γιατί σηκώθηκα αμέ- σως όρθια. Στάθηκα μπροστά του, πολύ πιο κοντά από όσο ήταν απαραίτητο, παρ’ όλο που το βαγόνι ήταν κατάμεστο. O πισινός μου εξακολουθούσε να τον αγγίζει, όμως η επαφή μετά βίας γινόταν αντιληπτή. Ένιωσα την ανάσα του, ζεστή και βαριά, στο σβέρκο μου. H κατάσταση φαινόταν πολλά υποσχόμενη. Το τρένο έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε με ένα απότο- μο τράνταγμα στον επόμενο σταθμό. O Sudoku ήθελε να κα-

8

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

τέβει. Τέλεια. Όλοι μας απομακρυνθήκαμε λίγο από γύρω του για να του αφήσουμε χώρο να ελιχθεί. Εγώ φυσικά κινή- θηκα προς μία μόνο κατεύθυνση: προς τα πίσω. Οι θύρες άνοιξαν, οι υπόλοιποι επιβάτες σχηματίσαμε ένα διάδρομο για να κατέβει και σε λίγα δευτερόλεπτα είχε χαθεί. Είχα σχεδόν κολλήσει πάνω στον Γκρίσαμ, ένιωθα την κάθε του ει- σπνοή και εκπνοή πάνω στις ωμοπλάτες μου και τις μύτες των παπουτσιών του στο πίσω μέρος των τακουνιών μου. Και δεν υπήρχε αμφιβολία γι’ αυτό που ένιωθα να σαλεύει πάνω στα οπίσθιά μου. Τέντωσα το δεξί μου πόδι προς τα πίσω και πίεσα δυνα- τά το πίσω μέρος του μηρού μου πάνω στο σκληρό του καυ- λί. Μετατόπισα ξανά το βάρος μου, τρίβοντας αργά το κορ- μί μου στον καβάλο του, κι ένιωσα την καυτή του ανάσα να χαϊδεύει το σβέρκο μου. Το παιχνίδι είχε αρχίσει. Έσκυψα ξανά, παρέμεινα έτσι για να ξύσω μια ανύπαρ- κτη φαγούρα στην κνήμη μου και κούνησα τους γοφούς μου δεξιά-αριστερά τόσο ώστε να προκαλέσω την τριβή που ήθε- λα. Κοντανάσαινε τώρα και το εσώρουχό μου ήταν εμφανώς υγρό. Σηκώθηκα και πάλι όρθια και έμεινα έκπληκτη όταν έξαφνα ένιωσα το χέρι του στο γοφό μου. Τα ακροδάχτυλά του καρφώθηκαν στη σάρκα μου, τραβώντας με ακόμα πε- ρισσότερο προς το καυλί του. Συνέχισα να κουνιέμαι πάνω του, όμως το έβρισκα εξαιρετικά δύσκολο να παραμείνω διακριτική. Όσο αποφασισμένη κι αν ήμουν να δείξω αυτοσυγκράτη- ση, υπήρχε κάτι στο οποίο δεν μπορούσα να αντισταθώ πλέ- ον. Απομάκρυνα το κορμί μου από πάνω του και ένιωσα τη λα- βή του στο γοφό μου να σφίγγει περισσότερο. Τέντωσα πίσω το χέρι μου και έτριψα με την παλάμη μου τον καβάλο του. Τα δάχτυλά του πλανήθηκαν στην καμπύλη του γοφού μου

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

9

κι έπειτα άγγιξαν τον κώλο μου και άρχισαν την περιπλάνησή τους πάνω από το ύφασμα του κομψού παντελονιού μου. Άρχισε να με χαϊδεύει πιο επίμονα, τρίβοντας και ζουλώντας τη σάρκα μου, κι έπειτα έβαλε τα δάχτυλά του ανάμεσα στα πόδια μου σε μια προσπάθεια να ανοίξει τους μηρούς μου. Πόσο εύκολο θα ήταν να του επιτρέψω να με αγγίξει εκεί. Όμως αυτό δεν ήταν μέρος του παιχνιδιού. Στριφογύρισα το κάτω μέρος του κορμιού μου μακριά του. Άκουσα ένα χαμηλόφωνο βογκητό και τέντωσα γρήγορα το χέρι μου προς τα πίσω, κρατώντας το υπόλοιπο κορμί μου σε ασφαλή απόσταση. Έκλεισα τα δάχτυλά μου γύρω του, νιώθοντας τη θέρμη του καθώς έσφιγγα το σκληρό του πέος. Το ζούληξα δυνατά, ενώ φανταζόμουν την εικόνα του, το καυλί του που λαχταρούσε να ανακουφιστεί. Διαισθάνθηκα την ένταση σε κάθε μυ του κορμιού του, καθώς πάσχιζε να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του. Έδινε κανονική μάχη. Δεν ήταν το είδος του άντρα που αφήνει αγνώστους να τον χουφτώνουν στο τρένο και σίγουρα δεν ήταν το είδος του άντρα που του άρεσε να τραβά πάνω του την προσοχή. Κι όμως, να που το κάναμε. Ακόμα και πάνω από το ύφασμα του παντελονιού του, άρχισα να νιώθω το καυλί του να συσπάται και να πάλλεται. Ήταν έτοιμος να τελειώσει. Τέλειος συγχρονισμός. Καθώς προσπαθούσε απεγνω- σμένα να συγκρατηθεί, το τρένο σταμάτησε στον επόμενο σταθμό. Οι θύρες άνοιξαν και με αστραπιαία ταχύτητα τρα- βήχτηκα, σήκωσα το χαρτοφύλακά μου, προσπέρασα τη φοι- τήτρια και βγήκα από το τρένο. Δεν κοίταξα πίσω μου, αν και θα ήθελα να δω σε τι κατά- σταση τον είχα αφήσει. Ήμουν περίεργη κατά πόσο το θέα- μα του καυλιού του μέσα από το παντελόνι του ήταν το ίδιο εντυπωσιακό όσο η αίσθησή του στην παλάμη μου. Δεν είχα

10

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

καμία αμφιβολία ότι θα ήταν. Και θα ήθελα να δω την έκ- φραση της απόλυτης δυσπιστίας στο πρόσωπό του. Ήταν μια έκφραση που είχα δει τόσες φορές στο παρελθόν -επειδή ορισμένες φορές κοιτώ όντως πίσω- και που μου προκαλού- σε ένα ευχάριστο γαργάλημα στην εσωτερική πλευρά των μηρών μου. Πόσο απογοητευμένοι και χαμένοι έμοιαζαν και πόσο απολαυστικό ήταν να είμαι εγώ η πηγή αυτών των συ- ναισθημάτων. Όμως δευτερόλεπτα αργότερα οι σκέψεις μου μπήκαν σε σκοτεινότερα μονοπάτια, όπως γινόταν συνήθως. Σίγου- ρα θα ήταν εκνευρισμένος. Θα με άφηνε να τη γλιτώσω έτσι απλά; Ή μήπως θα με ακολουθούσε; Ίσως με κατασκόπευε κατά μήκος της αποβάθρας, παραμόνευε στην έξοδο και ακολουθούσε τα ίχνη μου στους δρόμους της πόλης. Μπορεί να με πρόφταινε, να ψιθύριζε οργισμένες λέξεις στο αυτί μου και να απαιτούσε να πάρει αυτό που του είχα υποσχεθεί. Με λίγα λόγια, θα ήταν τόσο απεγνωσμένος ώστε να με κα- ταδιώξει για να με πηδήξει; Κι εγώ, μήπως ήμουν τόσο απε- γνωσμένη για να τελειώσω που θα τον άφηνα να το κάνει; Όπως και να ’χει, δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω. Δε θα μπορούσε. Θα ένιωθε απογοητευμένος. Εξοργισμένος πιθανότατα. Θα σκεφτόταν τη λέξη «καριόλα», ίσως να την έλεγε και δυνατά, με ένα γρύλισμα πικρίας μέσα από τα δό- ντια του. Όμως εντέλει δε θα ήθελε να προκαλέσει σκηνή. Πάντοτε απολάμβανα την έξαψη αυτών των πρώτων λε- πτών μετά την πράξη μου. Γιατί άσχετα με το πόσες φορές το είχα κάνει ή με πόση αυτοπεποίθηση απομακρυνόμουν ή πόση απόλυτη εμπιστοσύνη είχα στην έμφυτη ικανότητά μου να επιλέγω συμπαίκτη για την εκάστοτε διαδρομή, υπήρχε πάντα μα πάντα η πιθανότητα να τα θαλασσώσω. Υπήρχε πά- ντοτε η πιθανότητα να επιλέξω το λάθος άντρα.

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

11

H οχλαγωγία από τις φωνές, την κίνηση και το θόρυβο της πόλης έφερε κάποια διαύγεια στο φρενιασμένο μου μυαλό, καθώς έβγαινα από το μετρό και άρχιζα να βαδίζω στον κε- ντρικό δρόμο. Όμως το σώμα μου εξακολουθούσε να τρέμει καθώς ακολουθούσα τη συνηθισμένη μου διαδρομή προς τη δουλειά. Είχαν υπάρξει αμέτρητοι Γκρίσαμ. H πρώτη μου επιτυχία ήταν τυχαία, άρα μάλλον δε μετράει σαν επιτυχία, όμως από εκεί ξεκίνησαν όλα, γι’ αυτό και νιώθω την ανάγκη να το ανα- φέρω. Είχα φύγει από τη δουλειά πιο αργά από ό,τι συνήθως και είχα αναστατωθεί γιατί ήμουν σίγουρη πως θα έχανα το τρένο μου, πράγμα το οποίο με τη σειρά του θα με καθυστε- ρούσε για το δείπνο που είχα κανονίσει με το τότε αγόρι μου. Διέσχισα την αποβάθρα τρέχοντας και η καρδιά μου σφίχτη- κε όταν είδα πως το τρένο ήταν κατάμεστο. H πιθανότητα να βρω θέση ήταν αδιανόητη, όμως δε θα υπήρχε χώρος για άλ- λον έναν όρθιο επιβάτη; Φυσικά και υπήρχε, αν και μετά βίας. Το στριμωξίδι ήταν απίστευτο. Άνοιξα δρόμο ως ένα άνοιγμα σε ένα βαγόνι στο πίσω μέρος του τρένου την ώρα που ο οδηγός σφύριζε την αναχώρηση. Οι θύρες έκλεισαν με θόρυβο πίσω μου. Υπήρχαν τόσοι επιβάτες σ’ αυτό το μι- κρό χώρο και όλοι στεκόμασταν πολύ πιο κοντά από όσο θα θέλαμε υπό φυσιολογικές συνθήκες. Καθώς το τρένο κυλού- σε στις ράγες του, κουνηθήκαμε όλοι μαζί, πέφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο, παραπατώντας ελάχιστα και τεντώνο- ντας τα χέρια μας για να στηριχτούμε κάπου και να ανακτή- σουμε την ισορροπία μας. Ήμουν κολλημένη πάνω σε έναν επιχειρηματία – ψηλός, γεροδεμένος, γύρω στα σαράντα. Στεκόμασταν αντικριστά, το μάγουλό μου άγγιζε σχεδόν τον ώμο του. Είχαν περάσει μόλις λίγα λεπτά από το ξεκίνημα της διαδρομής όταν επιτέλους συνειδητοποίησα πού ακρι-

12

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

βώς είχε καταλήξει το χέρι μου όταν προσπάθησα να κρατη- θώ από κάπου για να μην πέσω. Ένιωσα τα μάγουλά μου να κοκκινίζουν, όμως μόλις πήγα να τραβήξω το χέρι μου, ο άντρας με άρπαξε από τον καρπό και το ακινητοποίησε. Τώ- ρα που αναλογίζομαι το γεγονός, υποθέτω πως ήταν ανώμα- λος. Κρίνοντας όμως από την υγρασία που μούσκεψε το εσώ- ρουχό μου, υποθέτω πως το ίδιο ήμουν κι εγώ. Στο μυαλό μου, τα τρένα ήταν ανέκαθεν το τέλειο μέρος για να παρακολουθείς καβάλους. Μία από τις αγαπημένες μου ενασχολήσεις κατά τη διάρκεια των διαδρομών που έκα- να ήταν να κάθομαι και να κοιτώ -διακριτικά φυσικά- κάθε αξιοθέατο που βρισκόταν στο οπτικό μου πεδίο. Ξέρετε, πώς είναι όταν κάποιες φορές επιθυμείτε έντονα κάτι; Λοιπόν, ο Ανώμαλος Επιχειρηματίας με έκανε να συνειδητοποιήσω πό- σο εύκολο ήταν να αποκτήσω αυτό που επιθυμούσα. Το πρώτο μου εσκεμμένο χτύπημα έγινε μόλις λίγες μέ- ρες μετά την επαφή μου με τον κύριο Ανώμαλο. Δεν είχα κα- ταφέρει να το βγάλω από το μυαλό μου – το θράσος του που με ανάγκασε να τον αγγίξω έτσι απροκάλυπτα σε ένα κατά- μεστο βαγόνι. Πέρα από αυτό, όμως, δεν μπορούσα με τίπο- τα να ξεχάσω τον ερεθισμό που ένιωσα. Έτσι, ένα πρωί βρέ- θηκα να στέκομαι στο χώρο αποσκευών, και μάλιστα σε ώρα αιχμής. Απέναντί μου βρισκόταν ένας άντρας ήσυχος, σε- μνός. Έμοιαζε ευυπόληπτος. Ακίνδυνος. Την ώρα που φτά- ναμε στον τελικό προορισμό μας, μαζέψαμε και οι δύο τις αποσκευές μας, έτοιμοι να αποβιβαστούμε. Έριξα μια βια- στική ματιά πάνω από τον ώμο μου για να βεβαιωθώ πως δε βρισκόταν κανείς ακριβώς από πίσω μας κι έπειτα πήρα μια βαθιά ανάσα, άπλωσα το χέρι μου και τον άγγιξα. Στράφηκε απότομα προς το μέρος μου και άνοιξε το στόμα του έτοιμος να διαμαρτυρηθεί, όμως τελικά δεν είπε τίποτα. Τον έτριψα

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

13

λίγο κι έπειτα πίεσα δυνατά το καυλί του και μετά εξαφανί- στηκα, διέσχισα βιαστικά την αποβάθρα με την καρδιά μου να σφυροκοπά σαν τρελή και με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη μου. Δεν είχε κρατήσει πάνω από μερικά δευτερόλε- πτα, όμως δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το είχα κάνει, και μάλιστα την είχα γλιτώσει κιόλας. Και τότε συνειδητοποίησα πως είχα εθιστεί. Πιθανότατα να σκέφτεστε πως είναι σκληρό να σηκώνο- μαι και να φεύγω έτσι, και υποθέτω, για να είμαι ειλικρινής, πως όντως είναι. Όμως απολαμβάνω τη δύναμη που μου δί- νει. Όχι ότι έχει πάντοτε την ίδια κατάληξη. Ορισμένες φο- ρές προλαβαίνουν να τελειώσουν. Δυστυχώς για τον Γκρί- σαμ, απλά έπεσε θύμα κακού συγχρονισμού. Τα πρωινά συμ- βούλια μπορούν να προκαλέσουν χάος στην κοινωνική ζωή μιας κοπέλας. Το γραφείο μου στεγαζόταν σε ένα από αυτά τα σούπερ μοντέρνα κτίρια, θαύματα της αρχιτεκτονικής – ανοιχτοί χώ- ροι εργασίας και γυάλινοι τοίχοι γύρω από τις αίθουσες συ- νεδριάσεων. Ήταν μια κυψέλη δημιουργίας, συμπεριλάμβα- νε όλα όσα απαιτούνταν για να ετοιμαστούν κάποια από τα μεγαλύτερα περιοδικά της χώρας. Ως αρχισυντάκτρια του καλύτερου μηνιαίου γυναικείου περιοδικού, είχα το γραφείο μου στη μέση της κύριας αίθουσας συντακτών, όμως δεν κα- τευθύνθηκα αμέσως προς τα εκεί. Χτύπησα την κάρτα μου στην κεντρική αίθουσα υποδο- χής, πήρα το ασανσέρ ως τον τρίτο όροφο και αγνόησα το καροτσάκι με τους καφέδες, το οποίο αποτελούσε συνήθως την πρώτη μου στάση. Κατευθύνθηκα ίσια στις τουαλέτες του προσωπικού, άνοιξα μια από τις πόρτες με πολύ περισσότε- ρη ορμή από όσο υπολόγιζα, μπήκα μέσα, κλείδωσα και στή- ριξα την πλάτη μου πάνω της. Έβαλα το χέρι μου στο μπρο-

14

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

στινό μέρος του παντελονιού μου κι έπειτα γλίστρησα τα δύο μου δάχτυλα κάτω από το εσώρουχό μου. Χαμογέλασα με ανακούφιση, καθώς τα δάχτυλά μου ξεκινούσαν την εξερεύ- νησή τους. Υπήρχαν σίγουρα χειρότεροι τρόποι για να ξεκι- νήσεις το δευτεριάτικο πρωινό σου. «Κέιτ;» Ήταν η Νάταλι, η γραμματέας μου. «Εσύ είσαι;» Για όνομα του Θεού! Το χέρι μου κοκάλωσε, μα παρέ- μεινε μέσα στο εσώρουχό μου. Έγειρα το κεφάλι μου πάνω στην πόρτα και έκλεισα τα μάτια μου. «Κέιτ;» «Ναι» είπα όσο πιο χαρωπά μπορούσα. «Εγώ είμαι.» «Καλά το κατάλαβα. Κοίτα, το θεώρησα καλό να σε προ- ειδοποιήσω. Μόλις ολοκλήρωσα την τελευταία αναφορά και φαίνεται πως υπάρχει ένα αδικαιολόγητο έλλειμμα ύψους σαράντα χιλιάδων ευρώ.» «Αδικαιολόγητο;» Ξεφύσησα και έφτιαξα τα ρούχα μου, έπειτα τράβηξα καζανάκι. Τι να πεις, ένα έλλειμμα χιλιάδων ευρώ αρκεί για να σβήσει τον πόθο οποιουδήποτε – το ίδιο

και αν έχεις τη γραμματέα σου να στέκεται με το αυτί της σχεδόν κολλημένο στην πόρτα, ενώ την ίδια στιγμή εσύ προ- σπαθείς να τελειώσεις. Βγήκα από την τουαλέτα. «Καλημέρα.» Το πρόσωπο της Νάταλι φωτίστηκε, όμως πολύ γρήγορα έγινε και πάλι σοβαρό. «Ναι, δηλαδή “αγνοού- νται”. Δηλαδή “είναι ξεκάθαρο πώς τα ξοδέψαμε, όμως ένας Θεός ξέρει πώς, πού ή γιατί”.» Στέναξα ξανά, καθώς έβαζα κρεμοσάπουνο στα χέρια μου. Μύριζε ροδάκινο. Μου θύμιζε τη δεκαετία του ’80.

«Επίσης...»

Την κοίταξα με καχυποψία κι εκείνη χαμογέ-

λασε απολογητικά. «H Λίντσεϊ Σάρμαν βγάζει βρόμες για το

συμβόλαιό της. Ισχυρίζεται πως το έχουμε παραβιάσει.» Ύψωσα τα φρύδια μου θορυβημένη.

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

15

«Προσωπικά» είπε η Νάταλι συνωμοτικά «νομίζω πως θέ- λει αύξηση επειδή η στήλη της μόλις βραβεύτηκε. Ξέθαψα το συμβόλαιό της και το άφησα στο γραφείο σου.» «Σ’ ευχαριστώ. Στο μεταξύ, στείλε της ένα μπουκέτο λουλούδια και κάλεσέ τη σε γεύμα, εντάξει; Κάποια στιγμή μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα. Είμαι σίγουρη πως δεν εί- μαστε εμείς λάθος, όμως δε θέλω και να τη χάσω.» Τίναξα τα χέρια μου πάνω από το νιπτήρα και όταν στρά-

φηκα είδα τη Νάταλι μπροστά μου να μου δίνει χαρτί για να

σκουπιστώ.

«Επίσης...»

άρχισε να λέει.

«Έχει κι άλλο;» «Πολύ φοβάμαι πως ναι.» Άρπαξα το χαρτί από τα χέρια της και άρχισα να σκουπί- ζω τα δικά μου. «Διάβασες τις σημερινές εφημερίδες;» με ρώτησε. Προς στιγμή δίστασα. «Όχι. Δούλευα στο μετρό» είπα ψέ- ματα. «Δούλευες; Ακόμα και μέσα στο μετρό;» Έκανε μια γκρι- μάτσα. «Δεν ξέρω πώς μπορείς. Μισώ το μετρό – γιατί δε με αφήνεις να κανονίσω να έρχεται να σε παίρνει ένα αυτοκί- νητο τα πρωινά; Είναι πολύ πιο πολιτισμένο.» «Όπως σου έχω πει και παλιότερα, αυτή είναι η δική μου μικρή συμβολή στην προστασία του περιβάλλοντος» είπα βά- ζοντας τα δυνατά μου να μην προδοθώ. «Εγώ πιστεύω πως είσαι τρελή. Τέλος πάντων, οι εφη- μερίδες λοιπόν. H Μάγια Σίνγκλετον είναι παντού πρωτο- σέλιδο. Υπάρχουν τρυφερές φωτογραφίες της με τη σύ- ντροφό της, όπου κάνουν αγαπούλες και χαρές, το οποίο δεν ανταποκρίνεται με τίποτα στο περιεχόμενο της συνέ- ντευξης που της πήραμε.» Άφησα ένα στεναγμό. H Μάγια Σίνγκλετον ήταν η πιο

16

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

καυτή Βρετανίδα στο Χόλιγουντ και είχαμε καταφέρει να της πάρουμε αποκλειστική συνέντευξη μόλις μία εβδομάδα πριν. «Δηλαδή το εξώφυλλο του Οκτωβρίου και η σημαντικότε- ρη συνέντευξή μας είναι για πέταμα» κατέληξε η Νάταλι. «Και αν αναρωτιέσαι γιατί σου τα ανακοίνωσα όλα αυτά στην τουαλέτα, ο λόγος είναι πως ο Άλεξ σε περιμένει στο γρα- φείο σου και θεώρησα σωστό να σε προετοιμάσω.» Σαν να μη μου έφταναν όλα τα άλλα, είχα να ακούσω και την γκρίνια του υπεύθυνου εκδόσεων με το που θα περνού- σα την πόρτα του γραφείου μου. Χαμογέλασα αδύναμα. «Σ’ ευχαριστώ, Νατ. Και όταν ευ- καιρήσεις, θα μπορούσες...» «O καφές σε περιμένει στο γραφείο σου.» Ορισμένες φορές ευχαριστώ το Θεό που μου έστειλε τη Νάταλι.

wWw.Greekleech.info

Ως εκ θαύματος, η μέρα μου εξελίχθηκε πολύ πιο καλά από όσο περίμενα μετά την ανησυχητική κουβέντα που είχα στην τουαλέτα. Λίγη δημιουργική σκέψη και αρκετή γοητεία σή- μαινε πως όταν έφυγα από τη δουλειά, στις εννιά το βράδυ, όλες οι κρίσεις είχαν ουσιαστικά αποτραπεί. Κατέρρευσα εξαντλημένη σε μια θέση δίπλα στο παρά- θυρο και παρακάλεσα το τρένο να πάει γρηγορότερα. Εκεί- νη τη μέρα κλήθηκα να αντιμετωπίσω τη μια πρόκληση μετά την άλλη και ανυπομονούσα να μουλιάσω στο μπάνιο πίνο- ντας δυο-τρία ποτήρια κρασί. Όμως αυτό δε με εμπόδισε από το να προσέξω κάποιο συνεπιβάτη μου – μια γυναίκα με ψηλές μπότες καθόταν απέναντί μου στο διάδρομο. Ήταν πολύ ελκυστική, μικροκαμωμένη μα με καμπύλες, με μαύρα μαλλιά και καστανά μάτια. Ένα αμυδρό χαμόγελο τρεμόπαι- ζε στη γωνία του στόματός της, το οποίο σε συνδυασμό με

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

17

την κομψή αν και κάπως ατημέλητη εμφάνισή της την έκα- ναν να μοιάζει πως μόλις είχε συνευρεθεί ερωτικά με κά- ποιον, πράγμα που έβρισκα άκρως ελκυστικό. Φυσικά, υπήρ- χαν αρκετοί παράγοντες εναντίον μου. Πρώτον, μόλις που εί- χα τη δύναμη να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Δεύτερον, ήμα- σταν και οι δύο καθισμένες. Σύμφωνα με την εμπειρία μου, είναι πολύ καλύτερο να στέκεσαι όρθιος – ευκολότερη πρό- σβαση, ευκολότερο να κάνεις οποιαδήποτε σωματική επαφή να φανεί τυχαία, ευκολότερο να αλλάξεις θέση για να συ- γκαλύψεις την αναίδειά σου και ευκολότερο να διαφύγεις σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Το τελευταίο εμπόδιο ήταν, φυσικά, πως επρόκειτο για γυναίκα. Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να κάνω παιχνίδι με γυναίκες – φυσικά και το ήθελα και υπήρξαν φορές που το είχα κάνει κιόλας. Απλά μαζί τους παραμόνευαν περισσότεροι κίνδυ- νοι. Αν το να προκαλέσεις έναν άντρα ήταν επικίνδυνο, το να επιλέξεις μια γυναίκα για να το κάνεις ήταν χίλιες φο- ρές περισσότερο. Βασικά η ουσία του προβλήματος ήταν η εξής: κανένας άντρας δε με είχε απορρίψει ποτέ. Εντάξει, κάποιοι ήταν πιο πρόθυμοι από άλλους, κάποιοι έπαιζαν για λίγο και μετά έφευγαν μάλλον βιαστικά, άλλοι έδειχναν να τρομάζουν με τον εαυτό τους – και πιθανότατα με εμένα επίσης. Όμως κανείς τους δε μου είχε πει ποτέ «όχι» ούτε με είχε σπρώξει μακριά του. Μήπως απλά δε θορυβούνται τόσο εύκολα; Μήπως είναι ικανοί να ανεχτούν τα περισσό- τερα; Ίσως απλά να μην έχουν τίποτα να χάσουν, και αν μια γυναίκα θέλει να χουφτώσει το καυλί τους στο τρένο για τη δουλειά, τότε, τέλεια. Οι γυναίκες, αρέσκομαι να πιστεύω, είναι πολύ πιο περίπλοκα πλάσματα. Τέλος πάντων, είτε η Μεγάλη Θεωρία μου για τα Δύο Φύλα είναι σωστή είτε όχι, εγώ παραμένω πεπεισμένη πως είναι πολύ πιθανότερο να

18

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

με απορρίψει μια γυναίκα, γι’ αυτό και είμαι ιδιαίτερα προ- σεκτική. Και μια που το αναφέρω, μια από τις αγαπημένες μου επιτυχίες όλων των εποχών ήταν γυναίκα. Κατάλαβα ότι τη θέλω τη στιγμή που την πρόσεξα στην αποβάθρα, όμως δί- σταζα να κάνω κάτι, γιατί έμοιαζε ιδιαίτερα αυστηρή και συ- γκρατημένη. Επίσης περιμέναμε για έναν υπέργειο συρμό, η πρώτη στάση ήταν κανένα μισάωρο, έτσι, αν έκανα την κί- νησή μου κι εκείνη δεν ανταποκρινόταν, δε θα είχα τη δυνα- τότητα να διαφύγω. Μπήκαμε όμως στο ίδιο βαγόνι και στα- θήκαμε και οι δύο στο τέρμα του, μάζεψα λοιπόν όλο το κου- ράγιο μου και την πλησίασα. Ήταν θέμα δευτερολέπτων να βάλω το χέρι μου κάτω από τη φούστα της και η αλήθεια εί- ναι ότι ποτέ μου δεν είχα νιώσει τόσο υγρή γυναίκα. Βύθισα τα δάχτυλά μου βαθιά μέσα της και τη γάμησα απολαυστικά αργά, καθώς το τρένο μας διέσχιζε την Κοιλάδα του Τάμεση. Τα μάτια της ήταν καρφωμένα στα δικά μου όλη αυτή την ώρα και με κοιτούσε με έκπληξη, ενώ οι μυς της συσπώνταν γύρω από το χέρι μου. Ήμουν τόσο αποφασισμένη να την κά- νω να τελειώσει, που έχασα τη στάση μου και κατέληξα να αποβιβαστώ πολύ πιο μακριά. Ορισμένες φορές αξίζει να κατέβεις σε λάθος στάση. Έστρεψα το βλέμμα μου μακριά από την κοπέλα με τις μπότες. Όσο και να με έλκυε, δεν υπήρχε περίπτωση να γί- νει κάτι. Ορισμένες φορές η επιθυμία να κοιμηθείς υπερέ- χει όλων των άλλων.

H υπόλοιπη εβδομάδα πέρασε γρήγορα. Ατέλειωτα συμβού- λια, νέα οικονομικά προβλήματα και αρκετές διαδρομές με το μετρό με κράτησαν απασχολημένη. Αν και οφείλω να ομολο- γήσω πως, μετά τη συνάντησή μου με τον Γκρίσαμ, η συμπε-

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

19

ριφορά μου ήταν σχεδόν άψογη – όλα αυτά μέχρι το πρωινό που βρέθηκα να στέκομαι στο μετρό δίπλα στον Ισέι Μιγιάκε. Δηλαδή σε έναν άντρα που φορούσε την ομώνυμη κολόνια. Είχε τραβήξει την προσοχή μου και μου χαμογέλασε, κι εγώ ανταπέδωσα το χαμόγελο. Ήταν εμφανίσιμος και ντυ- μένος άψογα. Το κουστούμι του έδειχνε ακριβό, αν και είχε βγάλει το σακάκι του και το είχε ρίξει ανέμελα στον ώμο του. Ένιωσα να με ελκύει και βρέθηκα κολλημένη επάνω του μέ- σα σε κλάσμα δευτερολέπτου. Θα το απολάμβανα πολύ. «Σε έχω ξαναδεί» είπε άξαφνα με το στόμα του κολλη- μένο στο αυτί μου. Προς στιγμή ένιωσα ταραχή, ασυνήθιστη όπως ήμουν να ανοίγω συζητήσεις υπό αυτές τις συνθήκες, όμως η φωνή του ήταν ζεστή και η αμηχανία μου γρήγορα υποχώρησε. Ένας ηδονοβλεψίας που τον ικανοποιούσε αυτό που έβλεπε και περίμενε υπομονετικά τη σειρά του – μου άρεσε αυτό. «Αλήθεια;» ρώτησα φιλάρεσκα. «Και τι είδες;» Κούνησα ελάχιστα τα οπίσθιά μου έτσι ώστε να κολλήσουν στον καβά- λο του. «Εσένα» απάντησε χαϊδεύοντας απαλά το πίσω μέρος των μηρών μου. Χαμογέλασα. «Αλήθεια;» Άπλωσα πίσω το χέρι μου για να τον αγγίξω, όμως πριν προλάβω με άρπαξε δυνατά από τον καρπό. «Να προκαλείς και να φεύγεις» συνέχισε, σφίγγοντας ακόμα περισσότερο τη λαβή του. Άφησα ένα μικρό στεναγμό έκπληξης, καθώς συνέχισε να σφίγγει τον καρπό μου. Χωρίς να το σκεφτώ, προσπάθη- σα να γυρίσω και τίναξα το άλλο μου χέρι πίσω σε μια προ- σπάθεια να ελευθερωθώ – μια κίνηση που προφανώς περί- μενε, επειδή αιχμαλώτισε αμέσως και τον άλλο καρπό μου.

20

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Μια γρήγορη εκτίμηση του κινδύνου μού υπέδειξε πως η κατάσταση ήταν προφανώς άσχημη. Με είχε αρπάξει ένας άγνωστος με μάλλον απειλητική διάθεση και δεν ήμουν σί- γουρη πως θα κατάφερνα να ξεφύγω. Οι παλμοί μου ανέβη- καν, καθώς ο φόβος αναμείχθηκε με ένα αίσθημα εξίσου δυ- νατό. Ένιωσα ανεξήγητα κυριευμένη από πόθο και τρόμαξα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Συνέχισα να στριφογυρίζω προ- σπαθώντας να ελευθερωθώ, όμως εκείνος με κρατούσε με δύναμη. Ίσως, σκέφτηκα άξαφνα, αυτό ήταν το νόημα του παιχνι- διού εξαρχής: να βρω έναν παίκτη το ίδιο επιτήδειο με εμέ- να. Γεγονός που σημαίνει ότι σε αυτή την περίπτωση έπρε- πε να φερθώ δυναμικά. Το να καλέσω σε βοήθεια ή να τρα- βήξω την προσοχή κάποιου ώστε να τρέξει να με βοηθήσει ή ακόμα και να παλέψω να αντισταθώ ώσπου να με ελευθερώ- σει θα σήμαινε και το τέλος του παιχνιδιού. Και παρ’ όλο που ο κόσμος θα τασσόταν με το μέρος μου και αυτός θα κατέ- ληγε άσχημα μπλεγμένος, στο τέλος θα ένιωθα μάλλον πως είχα χάσει. Και δε μου άρεσε καθόλου να χάνω. Κάτι μέσα μου μου έλεγε πως το είχε καταλάβει κι αυτός. Επίσης κάτι μέσα μου μου έλεγε πως δεν αποτελούσε κίνδυνο. Ήθελε απλά να παίξει. Τουλάχιστον αυτό έλπιζα. Όταν φτάσαμε στον επόμενο σταθμό, δε μου έκανε έκ- πληξη που με έσπρωξε μπροστά. Ανοίξαμε δρόμο ανάμεσα στο πλήθος των επιβατών που συνωστίζονταν στην αποβά- θρα. Εκείνος περπατούσε σχεδόν κολλητά πάνω μου, έτσι ώστε να με έχει από κοντά χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί κανείς περαστικός τον τρόπο που με κρατούσε. Υπέθεσα πως κατευθυνόμασταν προς την έξοδο, έτσι, ακολούθησα το πλήθος προς αυτή την κατεύθυνση, όμως εκείνος με οδήγη- σε αλλού. Περάσαμε κάτω από μια αλυσίδα που πάνω της

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

21

κρεμόταν μια πινακίδα με την ένδειξη ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ H ΕΙΣΟΔΟΣ και κατευθυνθήκαμε προς μια απότομη σκάλα. Ήταν δύσκολο να κρατήσω την ισορροπία μου με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη μου, όμως για κάποιο λόγο είχα εμπιστοσύνη πως δε θα με άφηνε να πέσω. Κοίταξα τριγύ- ρω. Δεν υπήρχε τίποτα εκεί, ήταν απλά μια μικρή περιοχή με μια αμπαρωμένη πόρτα που οδηγούσε σε μια στενή υπό- γεια στοά. Με έβαλε μπροστά στη σιδερένια πόρτα και στάθηκε ακριβώς από πίσω μου, συνεχίζοντας να σφίγγει τους καρ- πούς μου με το ένα του χέρι. Τότε ένιωσα κάποιες κινήσεις και άκουσα το θρόισμα ρούχων και προς στιγμή πανικοβλή- θηκα – γίνονταν όλα υπερβολικά γρήγορα. Όμως μέσα σε λί- γα δευτερόλεπτα η λαβή του χαλάρωσε και ένιωσα παγωμέ- νο μετάξι να γλιστρά στη σάρκα μου. Έδεσε σφιχτά έναν κό- μπο γύρω και από τους δύο μου καρπούς. Δεν ήταν αρκετά σφιχτό ώστε να με πονάει, όμως ήταν αρκετά γερό ώστε να με ακινητοποιήσει. «Για να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα» είπε «εγώ παίζω μαζί σου τώρα, όχι το αντίθετο.» Ανατρίχιασα και ένιωσα να αναψοκοκκινίζω, καθώς ανα- λογιζόμουν ότι ήμουν απλά το παιχνίδι του, παθητική και τρωτή. Αυτή η σκέψη δεν ήταν και τόσο ελκυστική. Μου ξέ- φυγε ένας στεναγμός, καθώς συλλογιζόμουν ότι είχα αφή- σει πίσω μου το απογοητευτικό σεξ χρόνια πριν. Τι νόημα είχε τώρα αυτό; Τα χέρια του κινήθηκαν απαλά κατά μήκος της πλάτης μου και προς τους μηρούς μου, πριν καταλήξουν στους σφρι- γ η λ ο ύ ς γ λ ο υ τ ο ύ ς μ ο υ . Κ α τ ό π ι ν κ ι ν ή θ η κ α ν χ α μ η λ ό τ ε ρ α , ώσπου άγγιξαν το πίσω μέρος των μηρών μου. Χάιδεψε το ύφασμα της φούστας μου κι έπειτα περιπλανήθηκε ακόμα

22

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

πιο χαμηλά. Ένιωσα τα δάχτυλά του να γλιστράνε πάνω στις δαντελένιες κάλτσες μου, καθώς έβαζε τα χέρια του κάτω από τη φούστα μου, και το άγγιγμά του ήταν απαλό μα επί- μονο. Συνοφρυώθηκα, δυσαρεστημένη με το γεγονός πως εκείνος με άγγιζε ενώ εγώ δεν μπορούσα και γνωρίζοντας πως αδυνατούσα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Σήκωσε τη φούστα μου ψηλά και συνέχισε να με ψηλαφίζει ώσπου εντόπισε τη δαντέλα στις κάλτσες μου. Παρέμεινε εκεί, απολαμβάνο- ντας με τα ακροδάχτυλά του την τραχιά αίσθηση του αισθη- σιακού υφάσματος. Ένας βαθύς στεναγμός ξέφυγε από τα χείλη του όταν άγγιξε τη γυμνή σάρκα των μηρών μου. Ίσως να είχα υπερεκτιμήσει τον αυτοέλεγχό του. Ένα χαμόγελο τρεμόπαιξε στις άκρες των χειλιών μου. Ήταν πολύ πιο εύ- κολο από όσο περίμενα. «Σου αρέσει;» τον ρώτησα προκλητικά και έγειρα ελάχι- στα προς τα πίσω, έτσι ώστε τα δεμένα χέρια μου να αγγί- ξουν τον καβάλο του. Απομακρύνθηκε αμέσως. «Εσένα σου αρέσει αυτό;» ρώ- τησε και έσφιξε περισσότερο τον κόμπο, τινάζοντας το σώ- μα μου απότομα προς τα πίσω. Φώναξα ξαφνιασμένη και ένιωσα ντροπή για την αξιο- θρήνητη αντίδρασή μου. Όμως εκείνη τη στιγμή τα μεταξέ- νια δεσμά μου λύθηκαν και στράφηκα να τον αντικρίσω χα- μογελώντας θριαμβευτικά. Το ήξερα πως δε θα είχε τη δύ- ναμη να με κρατήσει αιχμάλωτη για πολύ. Μου χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο, πιάνοντάς με απροετοί- μαστη, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε αρπάξει ξανά τα χέρια μου και τα έδενε πάλι, αυτή τη φορά μπροστά μου. «Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ» είπε τε- ντώνοντας τα χέρια μου μπροστά. Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου, γυρνώντας παράλληλα το σώμα μου, ώσπου βρέ-

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

23

θηκα να κοιτώ και πάλι την κλειδωμένη πόρτα. Στη συνέχεια έγειρε μπροστά και έδεσε με επιδεξιότητα τις άκρες της μεταξωτής κορδέλας στα κάγκελα της πόρτας. Έκανα να μι- λήσω -να διαμαρτυρηθώ-, όμως το ξανασκέφτηκα. Το τελευ- ταίο που ήθελα ήταν να νομίζει πως είχε καταφέρει να με αναστατώσει. Έτσι, στάθηκα ακίνητη με το κεφάλι γερμένο στα χέρια μου, πάνω στη σιδερένια πόρτα, αποφασισμένη να μη φανερώσω κανένα από τα αισθήματά μου. Συνέχισε να χαϊδεύει τα πόδια μου, ώσπου το χέρι του σταμάτησε ανάμεσα στους μηρούς μου. Παρά τις καλές μου προθέσεις να διατηρήσω τον αυτοέλεγχό μου, ήμουν ερεθι- σμένη, και όταν τα δάχτυλά του ήρθαν επιτέλους σε επαφή με το σημείο που τα είχε περισσότερο ανάγκη, χρειάστηκε να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να παραμείνω σιωπη- λή. Δάγκωσα τα χείλη μου, ενώ τα δάχτυλά του είχαν αρχίσει να με προκαλούν, γλιστρούσαν μπρος και πίσω πάνω στο μα- λακό βαμβακερό ύφασμα, κι έπειτα ένιωσα το δροσερό αέ- ρα να χαϊδεύει τη σάρκα μου, καθώς ο άγνωστος μου έβγα- ζε το εσώρουχο, αφήνοντάς το να πέσει γύρω από τους αστραγάλους μου. Πήρα βαθιά ανάσα. Δεν είχα αυτό κατά νου όταν ξεκίνησα το πρωί για τη δουλειά, όμως όφειλα να παραδεχτώ πως ήμουν ερεθισμένη. «Σου αρέσει;» με ρώτησε. Ανασήκωσα δήθεν αδιάφορα τους ώμους, αποφασισμέ- νη να μην αποκαλύψω την απρόσμενη επίδραση που είχε πάνω μου. O άγνωστος κάγχασε. «Δε θέλεις να μου απαντήσεις;» Ξερόβηξα κι έπειτα κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου. H ταραχή που ένιωσα όταν η ανοιχτή παλάμη του χτύπη- σε με δύναμη τα γυμνά μου οπίσθια με έκανε να χάσω την ισορροπία μου και προς στιγμή ταλαντεύτηκα πάνω στα δε-

24

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

σμά μου, που με κρατούσαν χαλαρά πάνω στα κάγκελα. Κα- τάφερα να σταθεροποιηθώ γρήγορα, μα η τροπή που είχαν πάρει τα γεγονότα με είχε αιφνιδιάσει. Πέρα όλων των άλ- λων, με είχε αφήσει έκπληκτη η αυτοπεποίθησή του, η τολ- μηρότητά του. Ένα δεύτερο σκαμπίλι ακολούθησε κι έπειτα άλλο ένα. Με χτυπούσε σχεδόν ακατάπαστα, κι εγώ έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου, ενώ στα αυτιά μου αντηχούσε ο θόρυβος από τα χτυπήματα στη γυμνή σάρκα. Κάθε του σκαμπίλι με αιφνιδία- ζε και μου προκαλούσε ξέπνοους στεναγμούς -ήταν ο ήχος, η δύναμη, ο τρόπος που έκανε το κορμί μου να τινάζεται-, ενώ παρέμενα συγκεντρωμένη αποφασιστικά στον πόνο που απλωνόταν στους γλουτούς μου. Δηλαδή όχι ακριβώς πόνος αλλά μάλλον θερμότητα. Και ανάμεσα στα πόδια μου είχε ξε- σπάσει πυρκαγιά. Τον ένιωσα να κινείται πίσω μου κι έπειτα τα χέρια του έσφιξαν απαλά τα οπίσθιά μου. H ανάσα του δρόσιζε την κά- ψα της επιδερμίδας μου και το σώμα μου κοκάλωσε καθώς στεκόμουν αδύναμη και εκτεθειμένη. Δευτερόλεπτα αργό- τερα η γλώσσα του πίεσε την τρυφερή μου σάρκα, ακολου- θώντας τα ίχνη που μάλλον είχαν αφήσει στο σώμα μου τα χτυπήματά του. H αίσθηση ήταν απίστευτα απολαυστική, κα- θώς η υγρασία του στόματός του έστελνε ρίγη ευχαρίστησης στο καυτό μου κορμί. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Το μυαλό μου μου έλεγε να μην παραδοθώ, μα το σώμα μου ανταποκρινόταν και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πόσο πο- λύ ήθελα να τελειώσω. Το είχα ανάγκη. Είχα να νιώσω τέτοια απόγνωση εδώ και αρκετούς μήνες. Όμως μου ήταν αδύνα- το να αφεθώ. «Σταμάτα» ψιθύρισα ξέπνοη. Έκλεισα τα μάτια μου. «Πρέπει να σταματήσεις.»

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

25

Τα χέρια του παρέμειναν στον πισινό μου, και όταν μί- λησε τα χείλη του γαργάλησαν την ευαίσθητη σάρκα μου. «Θέλεις να σταματήσω;» με ρώτησε κι έπειτα με την άκρη της γλώσσας του χάραξε μια τροχιά κατά μήκος της πλά- της μου για να σταματήσει στη σχισμή ανάμεσα στα οπί- σθιά μου. Κράτησα την ανάσα μου. «Είσαι σίγουρη πως θέλεις να σταματήσω;» Μουρμούρισα μια ακατανόητη φράση και η γλώσσα του επέστρεψε στο σώμα μου, υγραίνοντας κάθε εκατοστό του, προκαλώντας μου ρίγη. Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έκανα, έγειρα ενστικτωδώς μπροστά, προσφέ- ροντάς του πλήρως τον εαυτό μου. Δεν έχασε στιγμή. Άνοι- ξε τους μηρούς μου ακόμα περισσότερο κι έπειτα έβαλε το κεφάλι του ανάμεσά τους. Βόγκηξα, καθώς η γλώσσα του χάιδευε τη σχισμή μου και έσκυψα ακόμα χαμηλότερα για να του επιτρέψω να γαργαλίσει την κλειτορίδα μου με απίστευ- τα απαλές κινήσεις. Έσφιξα τα κάγκελα, ενώ οι μηροί μου είχαν αρχίσει να τρέμουν, κι εκείνος πίεσε το στόμα του πά- νω μου, ερεθίζοντάς με με το σαγόνι, τη μύτη, το στόμα, με όλο του το πρόσωπο. Τρίφτηκα πάνω του νιώθοντας τον ορ- γασμό μου να πλησιάζει. Και μετά τίποτα, η παρουσία του ανάμεσα στα πόδια μου είχε χαθεί. «Μη» ψέλλισα και έστρεψα το κεφάλι μου πάνω από τον ώμο μου για να τον κοιτάξω. Στεκόταν όρθιος τώρα και χα- μογελούσε. «Αποφάσισα πως είχες δίκιο» είπε. «Τότε που μου ζήτη- σες να σταματήσω.» Τον κοίταξα έκπληκτη. Τώρα συνειδητοποιούσα πως οι μύες στα χέρια μου με έκαιγαν επειδή τα κρατούσα τόση ώρα ψηλά και οι γλουτοί μου πονούσαν από τα σκαμπίλια.

26

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Όμως το μουνί μου διψούσε για ηδονή. «Με τιμωρείς;» τον ρώτησα τελικά. «Θεώρησα πως σου άξιζε να πάρεις ένα μάθημα» μου εί- πε και με πλησίασε. «Για να μην είσαι κακιά με τους άντρες στα τρένα.» Χαμογέλασε. «Όμως προφανώς δεν μπορείς να το αντέξεις...» «Φυσικά και μπορώ» είπα αγανακτισμένη. Παρ’ όλο που φυσικά δεν μπορούσα. «Αλήθεια;» Στάθηκε ακριβώς από πίσω μου και άγγιξε την κλειτορίδα μου. Παρά τη θέλησή μου, ένα βογκητό βγή- κε από τα χείλη μου και άρχισα να τρίβομαι πάνω στο χέρι του, καθώς εκείνος συνέχιζε να με χαϊδεύει και να με προ- καλεί ώσπου σταμάτησε ξανά. «Σε παρακαλώ» είπα γεμάτη απογοήτευση. «Σε παρακαλώ, τι;» Στεκόταν τόσο κοντά μου τώρα, που ένιωθα την ανάσα του στο δέρμα μου. Και για πρώτη φορά ένιωσα το σκληρό καυλί του να πιέζει το πόδι μου. Δάγκωσα τα χείλη μου. Θεέ μου, ήμουν απελπισμένη. «Λοιπόν;» Έβαλε ένα δάχτυλο μέσα μου, πασαλείβοντάς το με τα υγρά μου, και γρύλισε καθώς άρχισε αργά να με γα- μάει με το χέρι του. «Σε παρακαλώ, τι;» Οι μύες μου σφίχτη- καν γύρω του τραβώντας τον ακόμα πιο βαθιά. «Αν κρίνω από το μουνί σου» είπε αργά «θα έλεγα πως χάνεις την αποφασι- στικότητά σου.» Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χαμόγελό μου. «Ενώ εσύ όχι;» ρώτησα την ώρα που έβαζε άλλο ένα δάχτυλο βα- θιά μέσα μου. «Επειδή κάτι μου λέει πως αυτό δεν ήταν στα σχέδιά σου να συμβεί.» Τέντωσα ελάχιστα το πόδι μου προς τα πίσω και πίεσα το καυλί του. «Νομίζω πως με έφερες εδώ κάτω για να με πειράξεις λίγο και μετά να με αφήσεις ξαναμμένη. Όμως δεν έχεις φύγει» είπα νιώθοντας ξαφνι-

ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

27

κά τολμηρή. Άρχισε να σπρώχνει τα δάχτυλά του πιο γρήγο- ρα και δυνατά. «Αχ.» Προσπάθησα να συγκεντρωθώ σε αυτά που έλεγα. «Και δεν έχεις φύγει» συνέχισα σκύβοντας ελα- φρά για να διευκολύνω τις κινήσεις του «επειδή θέλεις να με γαμήσεις.» «Ώστε θέλω να σε γαμήσω;» Τράβηξε το χέρι του και προς στιγμή πανικοβλήθηκα, ώσπου ένιωσα τα δάχτυλά του να χαϊδεύουν ξανά την κλειτορίδα μου. Έκλεισα τα μάτια μου. Ήμουν τόσο κοντά, μα και μόνο που το ξεστόμισα με έκανε να το επιθυμώ ακόμα περισσό- τερο. «Ναι» σφύριξα μέσα από τα δόντια μου. «Αυτό νομίζεις;» «Μμμ.» Είχα αρχίζει να ζαλίζομαι. «Και το θέλεις;» Άκουσα το φερμουάρ του να κατεβαίνει. «Ναι» ψιθύρισα. «Πήδα με, σε παρακαλώ.» Το πέος του βρέθηκε μέσα μου σε δευτερόλεπτα. Με το ένα του χέρι με άρπαξε από τον αριστερό γοφό και άρχισε να με γαμά με ήρεμες, μαλακές ωθήσεις, ενώ το άλλο του χέρι άγγιξε ξανά την κλειτορίδα μου. Έσφιξα τα κάγκελα με δύναμη, ώσπου οι κλειδώσεις μου έγιναν άσπρες και έσπρω- ξα το σώμα μου με φόρα προς τα πίσω, ανταποκρινόμενη σε κάθε του βαθιά διείσδυση. Δεν μπορούσα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι. Με κάρφωνε όλο και πιο δυνατά, ενώ παράλληλα έτριβε και τσιμπούσε την κλειτορίδα μου ώσπου την αισθάνθηκα έτοιμη να εκραγεί. Ένιωσα τους μυς του να τρέμουν και τον άκουσα να λαχα- νιάζει, καθώς οι ωθήσεις του γίνονταν όλο και πιο γρήγορες. Έπειτα έγειρε μπροστά και κάλυψε το χέρι μου με το δικό του, μια κίνηση που, σε συνδυασμό με τα δάχτυλά του στην κλειτορίδα μου και το καυλί του μέσα μου, με έφερε στα όρια. O οργασμός μου ήταν έντονος, ένιωσα ξάφνου τα πό-

28

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

δια μου να λυγίζουν και τους καρπούς μου να τρέμουν δεμέ- νοι στη μεταξωτή φυλακή τους. Λίγα δευτερόλεπτα αργότε- ρα τελείωσε κι εκείνος, μπαίνοντας ακόμα βαθύτερα μέσα μου και βογκώντας δυνατά κοντά στο αυτί μου. Έγειρα βαριά πάνω στην πόρτα και έκλεισα τα μάτια μου, περιμένοντας να κοπάσει το λαχάνιασμά μου. Τον άκου- γα που έφτιαχνε τα ρούχα του και μύρισα την ευωδιά από το άρωμά του καθώς με πλησίασε. Οι καρποί μου άρχισαν να με γαργαλάνε και συνειδητοποίησα πως με είχε λύσει. Ίσιωσα αργά το σώμα μου και άφησα τα χέρια μου να πέσουν βαριά στα πλευρά μου. Πονούσαν – τεντώθηκα, ενώ παράλληλα έσφιγγα και ξέσφιγγα τα δάχτυλά μου προσπαθώντας να τα χαλαρώσω. «Μούδιασαν λιγάκι» είπα, μα πριν προλάβω ακόμα να ολοκληρώσω την πρότασή μου, ήξερα πως τα λόγια ήταν ανώφελα. Και όντως, όταν στράφηκα είδα πως είχε χαθεί.

Tο Παιχνίδι των Eυγενών Maya Hess

H Tέσα οδήγησε το ιδρωμένο της άλογο στο γήπεδο για τε- λευταία φορά εκείνη την ημέρα και χτύπησε την μπάλα με το ξυλόσφυρό της, στέλνοντάς τη με κλειστή γωνία στο τέρμα. Oι ελάχιστοι παρευρισκόμενοι χειροκρότησαν τυπι- κά πριν επιστρέψουν στο κεντρικό κτίριο. Oι περισσότεροι από τους παίκτες και τους θεατές είχαν ήδη αποσυρθεί στη βεράντα για ένα ποτό πριν το δείπνο και για να συζητήσουν τους επικείμενους αγώνες. H Tέσα ήταν η τελευταία παίκτρια που είχε απομείνει στο γήπεδο και, καθώς οδηγούσε το άλογό της πίσω στο στά- βλο, πρόσεξε ξανά την αλλόκοτα οικεία φιγούρα που στηρι- ζόταν στο φράχτη, με το ένα πόδι να ακουμπά στη σιδερέ- νια ράγα και τα χέρια να σφίγγουν το κιγκλίδωμα. H Tέσα ήξερε πως την παρακολουθούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της απογευματινής προπόνησης. Για την ακρίβεια, δεν είχε τρα- βήξει τα μάτια του από πάνω της από τη στιγμή που η Tέσα κατέφθασε στον όμιλο. Δεν καταλάβαινε το ενδιαφέρον που της έδειχνε ο άγνωστος, ειδικά από τη στιγμή που ήταν μέσα στη σκόνη και μούσκεμα στον ιδρώτα. H Tέσα είχε την αβέβαιη αίσθηση πως τον γνώριζε από κάπου και υπέθετε πως κι εκείνος την είχε αναγνωρίσει. «H τ ε λ ε υ τ α ί α π ο υ φε ύ γ ε ι α π ό τ ο γ ή π ε δ ο . Aυ τ ό σ η μ α ί - ν ε ι ό τι ε ί σ α ι τ ό σ ο αφο σ ιωμ έ ν η ή α π λ ά έ χ ε ι ς ά γ χ ο ς γ ι α τ ο ν α υ ρ ι α ν ό α γών α ;» O ά ν τ ρ α ς α π ο μ α κ ρ ύ ν θ η κ ε α π ό τ ο φρ ά - χ τ η κ α ι σ τ ά θ η κ ε μ π ρ ο σ τ ά α π ό τ ο ε ξ α ν τ λ η μ έ ν ο ά λ ο γ ο τ η ς

30

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Tέ σ α . Tο ζώο τί ν α ξ ε π ί σω τ ο κ εφά λ ι τ ο υ κ α ι φρ ί μ α ξ ε θ υ - μωμ έ ν ο . H Tέσα πέρασε το πόδι της πάνω από το πίσω μέρος της σέλας και ξεπέζεψε με χάρη. Mια πορτοκαλιά σκόνη σηκώ- θηκε γύρω από τις μαύρες δερμάτινες μπότες της. Ύψωσε τα φρύδια της κοιτάζοντας εξεταστικά το πρόσωπο του άντρα που στεκόταν μπροστά της και της μιλούσε, μήπως και θυμηθεί οτιδήποτε για αυτόν. «Aφοσιωμένη, φυσικά. Ποτέ με άγχος. Όλη η ομάδα μου είναι άριστα προετοιμασμένη.» H Tεσα χαμογέλασε κοφτά, όμως δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί αγρίεψε τη φωνή της και έσφιξε το σαγόνι της. Έπιασε τον εαυτό της να γέρνει πί- σω το κεφάλι και να ενώνει τα πόδια της, σχεδόν σαν στρα- τιώτης σε προσοχή. Έσφιξε τα χείλη της και συνέχισε να προχωρά, κρατώντας το άλογο από το χαλινάρι. O άντρας παρέμεινε στο πλευρό της. «Tζακ Γουέ- ντγουορθ» συστήθηκε και μπήκε ξανά μπροστά από το άλο- γο, αυτή τη φορά προκαλώντας μια σειρά από άγρια φρι- μάσματα. H Tέσα χάιδεψε καθησυχαστικά το ζώο στον ώμο και έσφιξε τα χαλινάρια. Tο όνομα του άντρα τής ήταν αμυδρά γνωστό, όμως η ενόχλησή της για την αγένειά του υπερίσχυ- σε της επιθυμίας της να μάθει ποιος ήταν. Aναμφίβολα θα εί- χε ακούσει να αναφέρουν το όνομά του σε κάποιον αγώνα. Ήταν προφανώς παίχτης του πόλο, ντυμένος με παντελόνι ιππασίας και μπλούζα και καπέλο της ομάδας του. «Πρέπει να πάω τον Nίτρο στον επιστάτη του. Xρειάζεται νερό και ξεκούραση. Mε συγχωρείς.» Kαι πάλι η Tέσα πήρε το άλογό της και το οδήγησε κατά μήκος του άνυδρου περι- βόλου ως τους στάβλους. Aν και ο ήλιος είχε αρχίσει να χά- νεται στον ορίζοντα, η θερμοκρασία πρέπει να έφτανε τους

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

31

τριάντα βαθμούς και η υγρασία ήταν ανυπόφορη – σε αντί- θεση με το δροσερό αγγλικό καλοκαίρι που είχε αφήσει πί- σω της μερικές μέρες νωρίτερα. Oι πορτοκαλιές και χρυ- σαφιές ακτίνες του λυκόφωτος απλώνονταν πάνω στους μα- κρινούς λόφους, φωτίζοντας τα αλαργινά σύννεφα και κάνο- ντάς τα να μοιάζουν με ζωηρόχρωμα υφάσματα. H Tέσα γνώριζε πως ο άντρας την ακολουθούσε και, καθώς έδινε στο σταβλίτη τον Nίτρο, ένιωσε ένα χέρι στην πλάτη της να τη στρέφει προς το κεντρικό κτίριο. «Mοιάζεις να διψάς. Έλα να πιούμε κάτι μαζί.» H Tέσα εκνευρίστηκε. Ήταν εξαντλημένη, βρόμικη και ήθελε να συγκεντρωθεί και να σκεφτεί τον αγώνα της επο- μένης, παρ’ όλα αυτά τον άφησε να την οδηγήσει στη βερά- ντα του κτιρίου, με μόνο κίνητρο την περιέργεια. Kαθισμένη σε ένα τραπέζι κάτω από τον ανεμιστήρα, που άφηνε ένα σιγανό ήχο, η Tέσα απόλαυσε την αίσθηση του ιδρώτα που εξατμιζόταν από το πρόσωπό της. Άφησε το κε- φάλι της να γείρει πίσω στο μαλακό μαξιλάρι της καλαμένιας καρέκλας της και έκλεισε τα μάτια της. Tο μόνο που άκουγε μέσα στην ανυπόφορη ζέστη ήταν ο ήχος από τις οπλές του αλόγου της στη σκόνη και το χτύπημα της ξυλοσφύρας της στην μπάλα. Oι προπονήσεις είχαν πάει καλά και ήταν σίγου- ρη πως η γυναικεία ομάδα της θα τα κατάφερνε καλά σε αυ- τά τα πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος. O Tζακ Γουέντγουορθ σύντομα επέστρεψε με δύο ποτή- ρια τζιν τόνικ και με έκπληξή της το είδε να κάθεται ακριβώς δίπλα της, στο καρεκλάκι που θύμιζε την εποχή της αποικιο- κρατίας. «Δε με θυμάσαι καθόλου, έτσι;» Ήπιε μια μεγάλη γουλιά από το παγωμένο ποτό του και έβγαλε το κομμάτι λάιμ που επέπλεε στην επιφάνεια. O Tζακ καθόταν με τους αγκώνες

32

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ακουμπισμένους στα γόνατα και τον κορμό του στραμμένο προς την Tέσα. Eκείνη κοίταξε παρατηρητικά το ηλιοκαμένο του πρόσω- πο και πρόσεξε πως η προφορά του πρόδιδε καταγωγή από το νότιο ημισφαίριο. Προσπάθησε να θυμηθεί πού θα μπο- ρούσε να τον έχει συναντήσει στο παρελθόν, όμως μάταια. O τρόπος που το χαμόγελό του στόλιζε με απαλές ρυτίδες το στόμα του, τονίζοντας τη λευκή του οδοντοστοιχία, ξύπνησε μια αμυδρή ανάμνηση στην Tέσα, όμως τελικά κατέληξε πως απλά ταίριαζε στο εξαίσιο παρουσιαστικό του. Aνασή- κωσε τους ώμους και πήρε το ποτό της. «Συγγνώμη, δε σε θυμάμαι.» Δεν ήθελε να κολακέψει τον άγνωστο δείχνοντας υπερβολικό ενδιαφέρον, έτσι, βάλθηκε να πίνει το ποτό της και να θαυμάζει το ηλιοβασίλεμα με ασυνήθιστη ζέση. H Tζαϊπούρ ήταν σίγουρα ένα ονειρεμένο μέρος και, σαν να διάβαζε τις σκέψεις της, ο Tζακ Γουέντγουορθ διέ- κοψε το ρεμβασμό της. «Tα ηλιοβασιλέματα στην Iνδία είναι από τα ομορφότερα του κόσμου.» Έγνεψε προς τη δύση και τα πυκνά σύννεφα που είχαν συγκεντρωθεί πάνω από τους λόφους στο μακρινό ορίζοντα. «Tο πάει για καταιγίδα. Aύριο ίσως ή μεθαύριο.» «Δε νομίζω» είπε η Tέσα, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για την αλλαγή του θέματος. «Άκουσα πως –» «Mελβούρνη, 2001. H ομάδα μας νίκησε, η δική σας έχασε. Πήραμε το βραβείο.» H γεμάτη αυταρέσκεια φωνή του Tζακ Γουέντγουορθ σε συνδυασμό με το θριαμβευτικό του ύφος και την έπαρση στις κινήσεις του καθώς έπινε άλ- λη μια γουλιά από το τζιν τόνικ του γκρέμισε το όποιο αί- σθημα ηρεμίας και απόλαυσης αντλούσε η Tέσα από το ηλιοβασίλεμα. Ήταν προφανές ότι ο Tζακ προσπαθούσε να πνίξει το γέλιο του.

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

33

«Mελβούρνη...

βραβείο;» ψέλλισε η Tέσα. Πώς μπόρε-

σε να ξεχάσει εκείνο τον αγώνα; Ήταν ο χειρότερος αγώ- νας πόλο που είχε δώσει ποτέ η ομάδα της, σίγουρα οι τρεις πιο εξευτελιστικές ημέρες της ζωής της. Aφού οδήγησε την ομάδα της στην ήττα κατά τη διάρκεια των μεικτών αγώ- νων, έπρεπε κατόπιν να οδηγήσει τρεις από τις καλύτερες παίκτριές της και να τις οδηγήσει στα κρεβάτια των αντιπά- λων. Aπό τη στιγμή που έβαλε στοίχημα με τον φαντασμένο και γεμάτο αυτοπεποίθηση αρχηγό της ομάδας των αντρών άνω των τριάντα πέντε, θα ήταν ανέντιμο να μην τηρήσει τη συμφωνία. H Tέσα δεν ήταν σίγουρη αν ήταν η ντροπή ή μια ακού- σια αντίδραση στην ανάμνηση που προκάλεσε το χαμόγελό της, καθώς σήκωνε το ποτήρι της για να πιει το ποτό της. Oι αναμνήσεις πλημμύρισαν το μυαλό της με την ταχύτητα που

τα πυκνά σύννεφα συγκεντρώνονταν στον ορίζοντα. Θυμή- θηκε πως είχε συμφωνήσει να λάβει μέρος σε αυτό το πα- ράξενο σεξουαλικό παιχνίδι επειδή δε γνώριζε κανέναν από τους άντρες στο δωμάτιο και είχε πείσει τον εαυτό της, μα- ζί και τις συμπαίκτριές της, ότι δεν επρόκειτο να τους ξανα- συναντήσουν στη ζωή τους. Ήταν ένα ανώνυμο όργιο – μια ιδρωμένη μάζα από άγνωστα κορμιά πεινασμένα για το βρα- βείο τους, κορμιά που πιθανότατα δε θα έβλεπαν ποτέ ξανά. Όμως να που τώρα βρισκόταν μπροστά της ο Tζακ Γουέ- ντγουορθ, βετεράνος παίκτης πόλο, έμπειρος τζογαδόρος και, αν ήταν όντως αυτός τέσσερα χρόνια πριν στο δωμάτιο εκείνου του ξενοδοχείου, ένας τέλειος εραστής. «Δε μου θυμίζει κάτι» είπε και παραλίγο να πνιγεί με το ποτό της. Σαν από μηχανής θεός, ένας μικρός Iνδός διέκοψε το ζευγάρι, προσφέροντάς τους ένα δίσκο με δροσερά ποτά

34

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

και ένα πιάτο με πικάντικους ξηρούς καρπούς. H Tέσα ήπιε μια γερή γουλιά από το ποτό της και έκλεισε τα μάτια της για λίγα δευτερόλεπτα. Άξαφνα ένιωσε κάτι να ψαχουλεύει ψη- λά το στήθος της και αποτραβήχτηκε, ρίχνοντας τζιν τόνικ πάνω στο παντελόνι ιππασίας της. «Παραλίγο να μπει ένα κουνούπι κάτω από την μπλούζα σου.» O Tζακ κράτησε επιδεικτικά το έντομο και το έλιωσε ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρά του. «Θεέ μου, είσαι πολύ γενναίος» είπε η Tέσα, παίρνοντας μια χούφτα ξηρούς καρπούς. O Tζακ την άρπαξε από το χέρι και την τράβηξε ακόμα πιο κοντά του. «Ήσουν η καλύτερη» της ψιθύρισε στο αυτί. H ανάσα του ήταν καυτή και πιπεράτη από τα σνακ. «Δοκίμασα και τα άλλα κορίτσια, μα, αν θυμάσαι, καταλήξαμε οι δυο μας για ώρες.» O Tζακ συνέχισε να ψελλίζει στο αυτί της. «Kοί- τα, είσαι μούσκεμα.» Έκανε να σκουπίσει το χυμένο τζιν από το εσωτερικό των μηρών της Tέσα, όμως εκείνη του χτύπη- σε δυνατά το χέρι για να τον σταματήσει. «Δε σήμαινε τίποτα για μένα. Ένα απλό πήδημα με μερι- κούς αγνώστους. Aπλά τιμούσαμε τη συμφωνία μας. Kαι όχι, δε σε θυμάμαι συγκεκριμένα. Eίναι μια ιστορία που ανήκει πλέον στο παρελθόν.» «Aλήθεια;» O Tζακ χαμογέλασε. Oι κόρες των ματιών του διαστάλθηκαν και η ανάσα του έγινε πιο βαριά. H Tέσα παρατήρησε τις στάλες ιδρώτα στο μέτωπο και στο πάνω χείλος του, που ήταν σαν να μεγέθυναν το τραχύ, ηλιοκαμένο του πρόσωπο και πρόδιδαν την καταγωγή του. H συγκεκριμένη ομάδα ήταν δύσκολος αντίπαλος και η Tέ- σα γνώριζε πως δε θα τα έβγαζαν εύκολα πέρα στους μει- κτούς αγώνες της επομένης. «Mείνε ξανά ακίνητη.» Aδιάφορος για την ευαισθησία

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

35

του στήθους της ή ακόμα και για το γεγονός πως η ρώγα της είχε ξεδιάντροπα σηκωθεί, ο Tζακ πέρασε το χέρι του πάνω από το βρόμικο μπλουζάκι της Tέσα. «Aυτό το άτιμο κουνούπι είχε βάλει στόχο το στήθος σου.» Tο χαμόγελό του άστραψε ξανά, καθώς, αντί να τραβήξει το έντομο, ο Tζακ τσίμπησε δυνατά τη σκληρή ρώγα της Tέσα και αρνήθηκε να την αφήσει ακόμα και όταν εκείνη κινήθηκε ανήσυχα στην καρέκλα της. «Θέλω να βάλω άλλο ένα στοίχημα μαζί σου.» Kρατούσε σφιχτά την Tέσα πάνω από το μπλουζάκι της. «Kαι δεδομέ- νου πως είσαι υπερβολικά σίγουρη για τις ικανότητες της ομάδας σου, δε χρειάζεται να ανησυχείς και τόσο. Aν όμως σας νικήσουμε, τότε θα δούμε.» O Tζακ χαμογέλασε βλέπο- ντας την Tέσα ανήμπορη να μιλήσει. Όμως οι λέξεις δεν ήταν απαραίτητες. Aνάμεσά τους πλανιόταν μια αδιατύπωτη συμφωνία, ξεκάθαρη όσο και η επερχόμενη καταιγίδα. «Όπως είπα, η ομάδα μου είναι –» H Tέσα μόρφασε και προσπάθησε να αγνοήσει την κάψα που απλώθηκε ξαφνικά από την κοιλιά ως το εσωτερικό των μηρών της. «H ομάδα σου είναι τι;» O Tζακ γέλασε, καθώς έστριβε τη ρώγα της ανάμεσα στα δάχτυλά του. Tο σώμα του κάλυ- πτε τις ανήσυχες κινήσεις της Tέσα από τους θαμώνες, αν και δε θα τον ένοιαζε ιδιαίτερα, αν κάποιος τον έβλεπε να παίζει με τα ευαίσθητα σημεία της κοπέλας. «H ομάδα μου είναι ικανή να κερδίσει οποιοδήποτε στοί- χημα βάλεις, κύριε Γουέντγουορθ.» H Tέσα ικέτεψε το σώ- μα της να παραμείνει ακίνητο, επειδή με κάθε ανήσυχο στρι- φογύρισμά της αυτός ο άθλιος την τσιμπούσε ακόμα περισ- σότερο. Γεμάτη ντροπή και ανήμπορη να καταπνίξει ένα δυ- νατό βογκητό, κύρτωσε την πλάτη της και έριξε το κεφάλι της πίσω στο μαξιλαράκι. Δεν μπορούσε να πει αν η αίσθηση

36

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ήταν ευχάριστη ή όχι. H φωτιά ανάμεσα στα πόδια της της έλεγε πως ναι, μα ο πόνος στο στήθος της έλεγε το αντίθε- το. Eίχε μια τεράστια επιθυμία να αγγίξει το κορμί της, να βάλει το χέρι της ανάμεσα στα πόδια της και να εντείνει τα κύματα ηδονής, καθώς τα χείλη του αιδοίου της άνοιγαν κά- τω από το στενό παντελόνι ιππασίας, και κυριεύτηκε από μια ξέφρενη παρόρμηση να πιέσει το βρεγμένο με τζιν στόμα του Tζακ Γουέντγουορθ πάνω στην καυτή ρώγα της. Όμως δεν έκανε τίποτα από τα δύο. «Δε θέλουμε την ομάδα σου. Eσένα θέλουμε. Tι λες, λοι- πόν, πάει το στοίχημα;» O Tζακ μιλούσε σοβαρά, στο πρό- σωπό του καθρεφτιζόταν η απόλαυση που μόνο το μισό κορ- μί της Tέσα απολάμβανε. Tίναξε το κεφάλι της απότομα πίσω και κοίταξε τον πύ- ρινο δίσκο που βυθιζόταν στον ορίζοντα, δίνοντας ένα τέλος στην ημέρα και κάνοντας το γήπεδο του πόλο, το πεδίο της αυριανής μάχης, να μοιάζει με ξερό και άγονο τοπίο. Eπιστρατεύοντας όλη της τη δύναμη και την περηφάνια, η Tέσα ελευθερώθηκε από τη λαβή του Tζακ και σηκώθη- κε όρθια, πεπεισμένη πως κάθε παρευρισκόμενος στη βε- ράντα μπορούσε να νιώσει τη θερμότητα που εξέπεμπε ανάμεσα από τα πόδια της. «Φυσικά και πάει το στοίχημα, κύριε Γουέντγουορθ. Προετοίμασε τους συμπαίκτες σου για μια ταπεινωτική ήττα.» H Tέσα τράβηξε τα τελευταία φωνήεντα της φράσης της προσπαθώντας μιμηθεί τη βαριά προφορά του. «Aφού κερδίσουμε, πολύ θα ευχαριστηθώ να επιδείξω αυτό που δε θα μπορέσεις ποτέ να πάρεις. H Mελβούρνη ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Δεν πρό- κειται να επαναληφθεί.» H Tέσα έφυγε από το τραπέζι και άκουσε τον Tζακ να γελά καθώς απομακρυνόταν. Ένιωθε το βλέμμα του καρφω-

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

37

μένο στους γλουτούς της καθώς άνοιγε δρόμο ανάμεσα στο κατάμεστο κτίριο και υποσχέθηκε πως, παρά το έντονο γαρ- γάλημα που ένιωθε κάτω από το εσώρουχό της, την επομένη θα έδινε μάχη για να κερδίσει.

wWw.Greekleech.info

Έλπιζε πως θα ήταν μόνη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. H αλήθεια ήταν πως χρειαζόταν το δωμάτιο για τον εαυτό της, και κυριεύτηκε από απογοήτευση όταν είδε τη συμπαίκτριά της να βγαίνει από το ντους την ώρα που εκείνη έμπαινε. Kά- θε ελπίδα της για μυστικότητα είχε πλέον εξανεμιστεί. «Tο χρειαζόμουν αυτό.» H Σόφι τής έκλεισε το μάτι και άφησε την πετσέτα της να πέσει στο πάτωμα. Kρίνοντας από το αναψοκοκκινισμένο δέρμα της και τα ασημένια υγρά που γυάλιζαν στην κορυφή της κλειτορίδας της, η Tέσα υπέθεσε πως είχε κάνει περισσότερα από ένα απλό μπάνιο εκεί μέ- σα. «Φταίνε αυτοί οι αναθεματισμένοι Aυστραλοί παίκτες.» H Σόφι πέρασε θεατρικά το χέρι της πάνω από το μέτωπό της ως ένδειξη επιδοκιμασίας. «Θα πρέπει να εξαφανίζομαι στην τουαλέτα έπειτα από τη λήξη κάθε οκταλέπτου αύριο. Ξέρεις, λίγο η ζέστη, λίγο που θα κάθομαι στη σέλα όλη μέ- ρα, είναι και αυτοί οι καυτοί άντρες από την Aυστραλία, δε χρειάζομαι και πολύ.» Kαι πάλι πέρασε το χέρι στο μέτωπό της, όμως σταμάτησε όταν πρόσεξε πόσο βρόμικη και κου- ρασμένη έδειχνε η αρχηγός τους. «Έι, τι σου συμβαίνει;» Πριν η Tέσα προλάβει να απαντήσει, ένιωσε άξαφνα αλαφρωμένη. H Σόφι είχε δίκιο. Δεν ήταν ο Tζακ Γουέ- ντγουορθ που την έκανε να αισθάνεται τόσο ερεθισμένη, που έκανε κάθε της λογική σκέψη να περιστρέφεται γύρω από την επιθυμία της για σεξ. Ως συνήθως, μια ολόκληρη ημέρα πάνω στη σέλα, το διαρκές τρίψιμο του καλογυαλι- σμένου δέρματος ανάμεσα στα πόδια της, ξύπνησαν την επι-

38

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

θυμία της για άμεση ικανοποίηση βγάζοντάς την εκτός ελέγ- χου. Σε συνδυασμό με τη ζέστη και την υγρασία, τα εξωτικά χρώματα και τις μυρωδιές της Iνδίας, οι αισθήσεις της Tέσα είχαν πάρει φωτιά. Aνυπομονούσε να εξερευνήσει το σώμα της κάτω από το παντελόνι ιππασίας για να ανακαλύψει τι την περίμενε εκεί. Όμως δεν ήξερε τι να κάνει με τη Σόφι. H Tέσα έβαλε ποτό και στις δύο από το μίνι μπαρ και κά- θισε στο κρεβάτι της προσπαθώντας να βρει τη δύναμη για να πάει ως το μπάνιο και να πλυθεί. Παρακολούθησε το θέ- αμα, καθώς η γυμνή φίλη της, ατάραχη, στάθηκε μπροστά από το μεγάλο παράθυρο του πρώτου ορόφου κοιτάζοντας την πόλη, που ήταν λουσμένη στο λυκόφως. H Σόφι ήπιε μια γουλιά από το ποτό της. Tο μόνο εμπόδιο ανάμεσα σε αυτήν και τους περαστικούς ήταν η λεπτή, αραχνοΰφαντη κουρτί- να που ανέμιζε στο βραδινό αεράκι, προσφέροντας περι- στασιακά μια ματιά από το στήθος ή τους μηρούς της Eυ- ρωπαίας σε οποιονδήποτε ήταν αρκετά τυχερός ώστε να κοιτάξει ψηλά. H Tέσα άρπαξε την ευκαιρία. Δεν μπορούσε να περιμέ- νει άλλο. Προσπαθώντας σκληρά να ξεχάσει τη συνάντησή της με τον Tζακ Γουέντγουορθ και το αναμφίβολα δύσκολο παιχνίδι που θα αντιμετώπιζαν η ίδια και η ομάδα της την επόμενη μέρα, η Tέσα ανασήκωσε τους γοφούς της από το κρεβάτι και κατέβασε το στενό παντελόνι της σαν να έβγα- ζε το ίδιο της το δέρμα. Ήξερε πως η φίλη της δε θα έμενε για πολλή ώρα με γυρισμένη την πλάτη, κι έτσι, αφού παρα- μέρισε το εσώρουχό της, έβαλε δύο δάχτυλα μέσα της, ενώ ο αντίχειράς της έπαιζε με την ερεθισμένη από τη σέλα κλειτορίδα της. Ήταν ευγνώμων που η Σόφι συνέχιζε να κοι- τά έξω από το παράθυρο, αρχίζοντας να μιλά για τα γεγονό- τα της μέρας. Kάλυπτε τους υγρούς ήχους από το βρεγμένο

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

39

φύλο της· ήταν στην κυριολεξία σαν να είχε σπάσει κάποιο φράγμα τώρα που είχε βγάλει επιτέλους το παντελόνι της. H Tέσα μπορούσε να απαντήσει στη φίλη της μόνο με κο- φτές λέξεις και λαχανιασμένα επιφωνήματα. Mετά βίας άντεχε τα δάχτυλά της στα πλημμυρισμένα από χυμούς χεί- λη της, πόσο μάλλον όταν έπιασε την ερεθισμένη κλειτορίδα της με τον αντίχειρά της. H θερμοκρασία ανάμεσα στα πό- δια της ήταν σίγουρα δέκα βαθμούς υψηλότερη από ό,τι στο υπόλοιπο σώμα της, και καθώς συνέχιζε να παίζει με τον εαυτό της, οσμίστηκε στον αέρα την ευωδιά από τη γλυκιά μυρωδιά του φύλου της ανακατεμένη με το σαπούνι της σέ- λας συν τη βαριά μυρωδιά της νυχτερινής Tζαϊπούρ που έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο. Λίγα δευτερόλεπτα ακόμα και η Tέσα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον οργασμό που την κατέκλυσε, προκαλώ- ντας κύματα δυνατών συσπάσεων που εξαπλώθηκαν στην κοιλιά της, τα στήθη, τους ώμους και το λαιμό της. Πριν προ- λάβουν να περάσουν ακόμα ένα-δύο δευτερόλεπτα, η Σόφι στράφηκε μακριά από το παράθυρο και είδε τη φίλη της ξα- πλωμένη ανάσκελα, με τα δάχτυλά της ακόμα ανάμεσα στα πρησμένα χείλη του αιδοίου της, σχεδόν λιπόθυμη στο κρε- βάτι. «Oι Aυστραλοί σε ανάβουν και σένα, ε;» H Σόφι χαχάνι- σε και άρχισε να ντύνεται για τις κοινωνικές εκδηλώσεις εκείνης της βραδιάς. H Tέσα βγήκε αργά από τον ηδονικό της λήθαργο και συνειδητοποίησε ότι η Σόφι κοιτούσε το μουσκεμένο της εσώρουχο. «Eίπα, σου ξυπνά κι εσένα πο- νηρές σκέψεις αυτή η ομάδα των όμορφων Aυστραλών;» H Tέσα κούνησε αρνητικά το κεφάλι της και σήκωσε το παντελόνι της. Έχυσε κατά λάθος το ποτό της και με πρό- σωπο συνοφρυωμένο είπε: «Όχι, φυσικά όχι. Aπό όσο γνωρί-

40

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ζω, είναι άξεστοι και αγροίκοι, χωρίς ηθικούς φραγμούς μέ- σα ή έξω από το γήπεδο.» Λίγο αργότερα, αφού η Σόφι είχε ντυθεί και είχε βγει από το δωμάτιο, η Tέσα αναρωτήθηκε κατά πόσο ο Tζακ Γουέντγουορθ σοβαρολογούσε όταν έβαζε το στοίχημα. Mε τις επιπτώσεις της ήττας καρφωμένες στο μυαλό της, η Tέ- σα μπήκε κάτω από το ντους και άρχισε να παίζει ξανά με τον εαυτό της.

H ζέστη ήταν εντονότερη σε σχέση με την προηγούμενη μέ- ρα παρά την απουσία του ήλιου. Tα μακρινά, πυκνά σύννεφα είχαν ενωθεί για να δημιουργήσουν ένα ροζ-γκρι παραπέτα- σμα, που έκανε τον ουρανό πάνω από το κεφάλι τους να φα- ντάζει θολός. Oι καιρικές συνθήκες έριχναν ένα απόκοσμο φως πάνω από το γήπεδο πόλο της Tζαϊπούρ, καθώς οι αρ- χηγοί των ομάδων από όλο τον κόσμο συγκεντρώνονταν στο κεντρικό κτίριο. Tο πρόγραμμα για το απόγευμα συμπερι- λάμβανε τέσσερις αγώνες μεικτών ομάδων, κάτι που μέχρι πρότινος ήταν ανήκουστο στο παραδοσιακό αγώνισμα. Όταν ο Tζακ Γουέντγουορθ έπιασε το καπέλο του ως έν- δειξη χαιρετισμού και χαμογέλασε προς το μέρος της, η Tέ- σα τον αγνόησε και οδήγησε τα κορίτσια της ομάδας της έξω στη βεράντα. Aναρωτήθηκε αν ο Tζακ είχε δίκιο την προηγούμενη μέρα σχετικά με την επικείμενη καταιγίδα. O ουρανός ήταν γεμάτος πυκνά σύννεφα και η ατμόσφαιρα έμοιαζε ηλεκτρισμένη. H Tέσα έριξε μια ματιά στον ουρα- νό και προσευχήθηκε να μην ξεκινήσει ακόμα να βρέχει. Mια μπόρα, και κατά συνέπεια ένα βρεγμένο γήπεδο, θα έστρεφε το παιχνίδι ενάντια στην αυστραλιανή ομάδα και αυτό με τη σειρά του θα έμπαινε εμπόδιο στο αποτέλεσμα που επιθυμούσε η Tέσα.

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

41

«Λοιπόν, κορίτσια» είπε δυνατά, συγκεντρώνοντάς τις συ- μπαίκτριές της γύρω της. «Aυτή είναι η τακτική που θα ακο- λουθήσουμε στο σημερινό αγώνα...»

H ομάδα της Tέσα κέρδισε το πρώτο παιχνίδι ενάντια στη γυ- ναικεία ομάδα των HΠA με έξι-τέσσερα. H Tέσα οδήγησε το άλογό της πίσω στους στάβλους. H έκφρασή της ήταν ένα συνονθύλευμα ανυπομονησίας και ενθουσιασμού. Pυάκια ιδρώτα και αλατιού κοσμούσαν το μαύρο τρίχωμα του αλόγου της, αλλά αντί να επιτρέψει στο σταβλίτη να περιποιηθεί το ζωντανό, η Tέσα βάλθηκε να το καθαρίζει και να το ταΐζει η ίδια. Aνακάλυψε πως αυτό τη βοηθούσε να ηρεμήσει παρά τον ιδρώτα που έτρεχε στο κορμί της, καθώς έβαζε τα δυ- νατά της για να περιποιηθεί το άλογό της. Θα χρειαζόταν αρ- κετές ώρες ξεκούρασης και πολύ φαγητό πριν τον απογευ- ματινό αγώνα ενάντια στην ομάδα του Tζακ Γουέντγουορθ. H Tέσα γέμισε ως επάνω την ταΐστρα του Nίτρο και τον άφη- σε να ξεκουραστεί.

wWw.Greekleech.info

Tο πρώτο οκτάλεπτο του παιχνιδιού ενάντια στην ομάδα αντρών της Aυστραλίας αποδείχτηκε νικηφόρο για την ομά- δα της Tέσα, η οποία πήρε ένα πόντο μέσα στα τρία πρώτα λεπτά του παιχνιδιού. H ξυλόσφυρά της πέρασε επικίνδυνα κοντά από τις επιγονατίδες του Tζακ Γουέντγουορθ, καθώς εκείνος την προσπέρασε με ταχύτητα προσπαθώντας να αποκρούσει τη βολή της. H Tέσα χαμογέλασε βλέποντάς τον να τραβά απότομα τα χαλινάρια του αλόγου του για να το σταματήσει, ενώ ένα λεπτό στρώμα ιδρώτα είχε αρχίσει να γυαλίζει κάτω από το προστατευτικό του προσώπου του. H Tέσα ψιθύρισε στο άλογό της καθώς το οδηγούσε ξανά προς το κέντρο του γηπέδου, χτυπώντας το απαλά στον ώμο. O Nί-

42

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

τρο ήταν νευρικός και γεμάτος αδάμαστη ενέργεια, ατίθα- σος και ανυπόμονος σαν την αναβάτισσά του. H Σόφι και οι άλλες δύο γυναίκες βοηθούσαν την αρχηγό τους καθώς το παιχνίδι συνεχιζόταν, όμως μέσα σε λίγα λε- πτά η Tέσα συνειδητοποίησε πως ήταν πρακτικά αδύνατο να κερδίσουν την αντρική ομάδα. O Nίτρο συμπεριφερόταν ατί- θασα, καμία σχέση με το αυστηρά εκπαιδευμένο ζώο που γνώριζε η Tέσα. Πριν προλάβει να οργανώσει καινούρια τα- κτική η ομάδα των Aυστραλών πήρε πόντο, και όταν η Tέσα διαμαρτυρήθηκε ότι έγινε φάουλ, ο διαιτητής τής ζήτησε αυ- στηρά να σωπάσει. Aκούστηκε το σφύριγμα και οι ομάδες άλλαξαν πλευρά, ενώ κατά τη διάρκεια του επόμενου οκτα- λέπτου η ομάδα της Tέσα έμεινε άλλους δύο πόντους πίσω. Mέσα στα επόμενα τρία οκτάλεπτα η Tέσα έβλεπε πως το παιχνίδι ήταν ουσιαστικά χαμένο, και σε λιγότερο από μία ώρα παιχνίδι η ομάδα των Aυστραλών αποχώρησε από το γή- πεδο νικήτρια με σκορ επτά-ένα. H Tέσα οδήγησε το νευρι- κό άλογό της πίσω στους στάβλους. Mια επικίνδυνη λάμψη φώτιζε τα μάγουλά της. «Eσείς, κορίτσια, πηγαίνετε πίσω στο κεντρικό κτίριο για αναψυκτικά. Eγώ θα τακτοποιήσω τα άλογα.» Xτύπησε τις συ- μπαίκτριές της χαϊδευτικά στην πλάτη, καθώς περνούσαν από μπροστά της λυπημένες από την ήττα. «Aύριο είναι μια καινούρια μέρα και θα υπάρξουν κι άλλοι αγώνες» τους είπε παρηγορητικά. Aντί να φροντίσει αμέσως τα άλογα, η Tέσα τα έδεσε και ξάπλωσε σε μια στοίβα με φρέσκα άχυρα. Ήταν εξαντλημέ- νη και έκλεισε τα μάτια της, αφήνοντας το πονεμένο της κορμί να βυθιστεί στα άχυρα. Tύλιξε τα χέρια γύρω από το στήθος της και αναλογιζόταν τις απολαυστικές συνέπειες της ήττας της από την ομάδα του Tζακ όταν άξαφνα δυνατές

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

43

φωνές την έβγαλαν από τους ρεμβασμούς της. Aνακάθισε και της πήρε μια στιγμή να εστιάσει στο θέαμα μπροστά της. Mπροστά από την πόρτα του στάβλου, με φόντο το μελανό ουρανό, στέκονταν τέσσερις παίκτες της ομάδας από τη Mελβούρνη. Ήταν ντυμένοι με πλήρη αθλητική εξάρτυση, φορούσαν τις μπότες με τα σπιρούνια και κρατούσαν σφιχτά στα χέρια τους τα μαστίγια του πόλο. Tα κορμιά τους σχημά- τιζαν ένα αδιαπέραστο τείχος, που η θέα του έκανε την καρ- διά της Tέσα να βροντοχτυπήσει. «Ήρθε η ώρα της απονομής» ανακοίνωσε ο Tζακ με ένα χαμόγελο και βγήκε μπροστά. H Tέσα έκανε να σηκωθεί, όμως ο Tζακ την ξάπλωσε αρ- γά πάνω στα άχυρα με το ένα του χέρι. «Δε νομίζω. Δεν πρό- κειται να πας πουθενά ώσπου να πάρουμε αυτό που μας ανή- κει.» O Tζακ χτύπησε τη λαβή του μαστιγίου του στο πλάι της μπότας του. H Tέσα κρέμασε κάτω το κεφάλι της ως ένδειξη ντρο- πής για την ήττα της. Aλλά παρά την επιφανειακή ταπεινο- φροσύνη της, ένιωθε τους μυς της να σφίγγονται, στέλνο- ντας κύματα θερμότητας και έντασης στο στομάχι της και ακόμα πιο χαμηλά. «Kαταλαβαίνω» είπε. «Σας αξίζει το βρα- βείο σας.» Kάθισε άτονη και περίμενε, ενώ η αδρεναλίνη κυ- λούσε ορμητικά στις φλέβες της. «Bγάλε την μπλούζα σου» την πρόσταξε ο Tζακ και φρό- ντισε να της τραβήξει την προσοχή τινάζοντας απότομα το μαστίγιο πάνω στις σκονισμένες δερμάτινες μπότες του. H Tέσα ξεροκατάπιε και τον υπάκουσε. Δίπλωσε τα χέρια της και τράβηξε το στρίφωμα της κόκκινης και μπλε αθλητι- κής μπλούζας της πάνω από το κεφάλι της. Aμέσως ένιωσε ένα δροσερό αεράκι πάνω στο ιδρωμένο κορμί της, μα η κά- ψα που εξέπεμπαν τα τέσσερα ζευγάρια μάτια απέναντί της

44

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ήταν αρκετή για να το υπερκαλύψει. Tα στητά της στήθη, ασφυκτικά πιεσμένα μέσα στο αθλητικό σουτιέν της, έγιναν αντικείμενο μελέτης από τους υπόλοιπους τρεις παίκτες, που την κοιτούσαν εξεταστικά. O Tζακ έμοιαζε να μην έχει επη- ρεαστεί από τη θέα του γυμνού της κορμιού και πέρασε την άκρη του μαστιγίου του πάνω από το μουσκεμένο στον ιδρώ- τα βαμβακερό ύφασμα και ανάμεσα στα στήθη της. «Bγάλε κι αυτό» είπε με περιφρόνηση, αν και η Tέσα διέ- κρινε ένα αμυδρό τρέμουλο στη φωνή του. Άνοιξε το κούμπωμα πίσω από την πλάτη της και άφησε τις ράντες του σουτιέν της να πέσουν μπροστά. Πριν προλά- βει να το βγάλει εντελώς, ο Tζακ πέρασε την άκρη της δερ- μάτινης λαβής του μαστιγίου του κάτω από τη μια ράντα και τράβηξε το λιτό εσώρουχο μακριά. Oι ώμοι της Tέσα έγει- ραν ενστικτωδώς μπροστά, καθώς το βαρύ στήθος της επι- τέλους ελευθερώθηκε, όταν όμως είδε τους υπόλοιπους τρεις να την κοιτάνε επιδοκιμαστικά, στηρίχτηκε πίσω στα χέρια της και βυθίστηκε στο αφράτο άχυρο προκειμένου να επιδείξει καλύτερα τη γύμνια της. Oι σκουρόχρωμες ρώγες της είχαν τεντωθεί και έμοιαζαν με σφιχτούς ροζ κύκλους, ενώ η χλομή αγγλική επιδερμίδα της γυάλιζε από τον ιδρώ- τα. H Tέσα περίμενε με φόβο όσο και με ενθουσιασμό, κα- θώς οι υπόλοιποι τρεις Aυστραλοί κινούνταν για να σταθούν στο πλευρό του Tζακ. Ήταν φανερό πως τα παντελόνια τους είχαν αρχίσει να τους στενεύουν στον καβάλο και η σκέψη των τόσων ανυπόμονων καυλιών αποτελούσε μια τρομακτική μα συνάμα υπέροχή προοπτική για την Tέσα, που πλέον ήταν ξαπλωμένη στα σκληρά άχυρα. Ήταν περικυκλωμένη από την ομάδα, με τον Tζακ να έχει υπό τον έλεγχό του τους παί- κτες, παραινώντας τους να τη χαϊδεύουν και να την προκα- λούν με τα μαστίγιά τους.

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

45

«Kαι τα υπόλοιπα ρούχα σου» την πρόσταξε ο Tζακ. H Tέσα μετά βίας μπορούσε να συντονίσει τις κινήσεις της, καθώς τα μαστίγια έπαιζαν με τις ρώγες και τα χείλη της. Kατάφερε να βγάλει τις σκληρές μπότες της πριν κατε- βάσει το παντελόνι της ιππασίας ως τους αστραγάλους της. Ένιωθε πάντα ανακούφιση όταν το έβγαζε, σαν να άλλαζε δέρμα. H επιδερμίδα της, φυλακισμένη τόση ώρα κάτω από το παντελόνι, ήταν τώρα ιδιαίτερη ευαίσθητη και κάθε νέο άγγιγμα, κάθε ανάσα την τρέλαινε. Πριν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, η Tέσα ένιωσε τον Tζακ να τη σπρώχνει με την μπότα του πίσω στα άχυρα. Έβγαλε με επιδεξιότητα το παντελόνι της και θαύμασε για λίγες στιγμές το θέαμα που παρουσίαζε το γυμνό της κορμί. Eκείνος στάθηκε μπροστά της και κοίταξε εξεταστικά το λυ- γερόκορμο σώμα της, η ματιά του παρέμεινε στο μικροσκο- πικό λευκό τριγωνικό στρινγκ γύρω από τη λεκάνη της. Kρίνοντας από το φούσκωμα στα στενά παντελόνια των μελών της ομάδας, η Tέσα καταλάβαινε ότι ενέκριναν αυτό που έβλεπαν. Tα χείλη και τα μάγουλά της αναψοκοκκίνισαν από ενθουσιασμό και ένιωσε πως δε θα άντεχε άλλο αν δεν την έπαιρναν, και μάλιστα σύντομα. Eντούτοις η Tέσα δε σκόπευε να τους αφήσει να καταλάβουν τα αισθήματά της. Όχι, αυτό ήταν το μυστικό της, και καθώς ξάπλωνε υπάκουα στα άχυρα, ένιωθε τη σάρκα της να εκρήγνυται σε χιλιάδες μικροσκοπικές σουβλιές και μόνο στη σκέψη ότι θα έβαζε το περιποιημένο φύλο της στο κοντινότερο στόμα. Πολεμώντας να καταπνίξει τις ισχυρές επιθυμίες της και θέλοντας να κάνει αυτό το παιχνίδι να κρατήσει για πάντα, η Tέσα κοίταξε άτολμα τον Tζακ και τους τρεις φίλους του να βγάζουν τις στολές της ομάδας τους. H δυνατή μα συνάμα ερωτική μυρωδιά από τις φερομόνες και τον ιδρώτα που

46

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

πλανήθηκε στην ατμόσφαιρα, καθώς τα ρούχα τους έπεφταν ένα ένα στο πάτωμα, λειτούργησε αφροδισιακά για την Tέ- σα. Mαυρισμένα κορμιά με καλογυμνασμένους μυς αποκα- λύπτονταν αργά μπροστά στα μάτια της. Oι υπόλοιποι τρεις παίκτες ήταν πιο ανοιχτόχρωμοι από τον Tζακ, στα μπρού- τζινα στέρνα τους ξεχώριζαν τρίχες στο χρώμα του φθινο- πώρου και έμοιαζαν τόσο πολύ και οι τρεις στην ομορφιά, που θα μπορούσαν να είναι και αδέλφια. H Tέσα ήρθε άξαφ- να αντιμέτωπη με τρία ερεθισμένα καυλιά που είχαν μόλις μείνει ελεύθερα και η συγκίνηση πως της άνηκαν και τα τρία την έκανε σχεδόν να τελειώσει. Σήκωσε τα χέρια της ανυ- πόμονη να τραβήξει τον παίκτη που ήταν πιο κοντά της, όμως ο Tζακ την έκανε να μαζέψει τα χέρια της με ένα χτύπημα του μαστιγίου. «Όχι ακόμα» φώναξε κι έπειτα στράφηκε προς τον παί- κτη που είχε αναλάβει την πρώτη άμυνα στο γήπεδο πόλο. «Γλείψ‘ την, όμως μην την αφήσεις να τελειώσει.» «Ό,τι πεις» του αποκρίθηκε εκείνος χαμογελώντας πο- νηρά. Aνίκανη να διαμαρτυρηθεί ακόμα και αν το ήθελε, η Tέ- σα ένιωσε ένα ζευγάρι δυνατά χέρια να την αρπάζουν από τους αστραγάλους και να της ανοίγουν τα πόδια, καθώς αυ- τή παρέμενε ξαπλωμένη στα άχυρα. O άγνωστος Aυστραλός τής έριξε μια βιαστική ματιά πριν πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Mε το πρόσωπό του κοντά και την ανάσα του υγρή στην επιδερμίδα της, έβαλε ένα σκονισμένο δάχτυλο μέσα από το εσώρουχο της Tέσα και το τράβηξε στο πλάι. Tο χα- μηλόφωνο γρύλισμα και ο στεναγμός του έδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία στην Tέσα ότι ενέκρινε το θέαμα του περι- ποιημένου, ξυρισμένου φύλου της. Ήταν σίγουρη ότι η κλει- τορίδα της θα ασφυκτιούσε ανάμεσα στα ερεθισμένα χείλη

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

47

της σαν να ικέτευε να γλείψουν εκείνη πρώτη. Έλπιζε πως ο άντρας θα το παρατηρούσε και δε θα έχανε το χρόνο του. Tης ήταν όλο και πιο δύσκολο να προσποιηθεί την άτολμη, τώρα που ο πόθος της γινόταν εντονότερος. Πάλεψε με σθέ- νος ενάντια στις ανάγκες του κορμιού της, καθώς το πρώτο βελούδινο άγγιγμα της άγνωστης γλώσσας σύρθηκε αργά κατά μήκος του υγρού της μουνιού, κάνοντάς τη να χάσει το νου της. Όλες της οι αισθήσεις έγιναν ένα και άρχισαν να πολιορκούν το μυαλό της με αναξιόπιστα σήματα. Έβλεπε τον Tζακ να στέκεται επιβλητικός πάνω από το κεφάλι της, να περιμένει, με το πέος του να γίνεται όλο και μεγαλύτερο, ανυπόμονος να διεκδικήσει το βραβείο του. H Tέσα ένιωθε τη γλώσσα του Aυστραλού τεράστια και επιθετική, σαν κάποιο ανεξάρτητο πλάσμα που το είχαν αφή- σει ελεύθερο, καθώς την έγλειφε με επιδεξιότητα. H φωτιά που μαινόταν ανάμεσα στα πόδια της ήταν κατά ένα περίερ- γο τρόπο συνδεδεμένη με τις σκέψεις στο μυαλό της, και ενώ η φαντασίωση ότι κάνει σεξ με πολλούς άντρες τής εί- χε περάσει αρκετές φορές από το μυαλό μετά το περιστα- τικό στη Mελβούρνη, ποτέ της δεν περίμενε ότι θα γινόταν πραγματικότητα. H Tέσα άφησε ένα λιγωμένο στεναγμό, κα- θώς η συνειδητοποίηση του γεγονότος τη συνεπήρε. Aνασή- κωσε τους γοφούς της από τα άχυρα και έτριψε το αιδοίο της στο πρόσωπο του άντρα, λες και τα ερεθισμένα χείλη της ήταν ένα υγρό στόμα που τον έπνιγε στα φιλιά. «Bάλ’ τη να σε γλείψει» άκουσε τον Tζακ να λέει, αν και μέσα στο παραλήρημά της ήταν ανίκανη να συλλάβει το νόη- μα των λέξεων, ώσπου ένιωσε κάτι ζεστό, λείο και σάρκινο να πιέζει την άκρη των χειλιών της. «Έλα, γλυκιά μου. Άνοιξέ το όλο.» H φωνή έμοιαζε απο- κομμένη από το μυώδες, ιδρωμένο σώμα του Aυστραλού, κα-

48

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

θώς χάιδευε το στόμα της με το σκληρό του πέος. H αλμυρή σταγόνα που χύθηκε από την άκρη του ήταν αυτό που την έκανε να ανοίξει τα χείλη της για να τη γευτεί, αφήνοντας χώρο στο καυλί του να εισβάλει στο στόμα της και να χωθεί βαθιά ανάμεσα στα δόντια της. O άγνωστος άντρας κράτησε το κεφάλι της Tέσα ψηλά και άρχισε να κινεί αργά την αγαλ- ματένια στύση του μέσα στο στόμα της, πασχίζοντας σχεδόν από την αρχή να συγκρατήσει τον εαυτό του και να μην εκ- σπερματίσει στο λαιμό της. «Ήρεμα, ήρεμα» γρύλισε, βυθίζοντας τα νύχια του στους ώμους της. Eνστικτωδώς, η Tέσα έβαλε τα δάχτυλά της πίσω από τους όρχεις του και άρχισε να τα κινεί κυκλικά πάνω σε αυ- τό το άτριχο μα συνάμα υπερβολικά ευαίσθητο σημείο του κορμιού του, κάνοντάς τον να βογκήξει και να αναρριγήσει καθώς κουνούσε με επιδεξιότητα το καυλί του. Kαθόταν με τα πόδια ανοιχτά πάνω από τα χλομά της στήθη, οι γλουτοί του τρίβονταν απαλά πάνω τους, εμποδίζοντάς τη να δει τι συνέβαινε ανάμεσα στα πόδια της. Όμως η Tέσα κατάλαβε πως κάτι γινόταν, ίσως επειδή ο τρόπος που την έγλειφαν έγινε πιο αργός και σκληρός, και οποίος κι αν ήταν αυτός ανάμεσα στους μηρούς της, πιπιλούσε και δάγκωνε την κλει- τορίδα της. Tεντώθηκε στο πλάι, κοιτάζοντας πάνω από την κορυφή του θεόρατου καυλιού που κόντευε να την πνίξει, και είδε το κεφάλι του Tζακ ανάμεσα στα πόδια της. O άλλος συμπαίκτης του, που την είχε ερεθίσει τόσο πολύ στην αρχή, τώρα στεκόταν δίπλα στον τέταρτο παίκτη δείχνοντας πα- ντελώς χαμένος. O Tζακ θα πρέπει να το διαισθάνθηκε αυ- τό, γιατί φρόντισε αμέσως να τους δώσει εντολές. «Mη στέκεστε έτσι άπρακτοι. Kάντε κάτι χρήσιμο.» O Tζακ τούς έγνεψε να πλησιάσουν. «Aρχίστε να παίζετε με

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

49

το στήθος της.» Tο σαγόνι του Tζακ γυάλιζε από τους χυ- μούς της Tέσα καθώς μιλούσε και ένα χαμηλόφωνο γρύλι- σμα ακούστηκε όταν βυθίστηκε ξανά ανάμεσα στα αχόρτα- γα χείλη της. «Eσύ πιάσε αυτή την πλευρά κι εγώ θα αναλάβω την άλ- λη.» H κοφτή αυστραλιανή προφορά τους προηγήθηκε της καυτής αίσθησης που κύκλωσε κάθε ρώγα της χωριστά. Δύο άγνωστα στόματα ρουφούσαν και έγλειφαν ηχηρά το στήθος της, πράγμα που πυροδότησε, θαρρείς, μυριάδες ηλεκτρι- κές σπίθες στο κορμί της. Στιγμές αργότερα ο Tζακ ανασήκωσε το σώμα του σαν να είχε μόλις αναδυθεί από ένα βαθύ μακροβούτι. Tα μάτια του ήταν μισόκλειστα, ίσως επειδή είχε μεθύσει από τους χυ- μούς που έσταζαν από το μικρό, ροδαλό φύλο της Tέσα, και μετά βίας κατάφερε να δώσει νέες εντολές στους συμπαί- κτες του. H φωνή του ακουγόταν τραχιά και βραχνή. Ένας ένας οι υπόλοιποι άντρες απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους και στήθηκαν σύμφωνα με τις οδηγίες του Tζακ. H Tέσα ήταν ανήμπορη να αντιδράσει, καθώς ένιωθε να τη σηκώνουν απότομα και να τη στήνουν πάνω στα άχυρα. Aι- σθάνθηκε κάτι ζεστό κάτω από την πλάτη της, και όταν άπλω- σε τα χέρια της για να εξακριβώσει τι ήταν, συνειδητοποίη- σε ότι την είχαν ξαπλώσει πάνω στο σώμα του Tζακ με την πλάτη της να καλύπτει το στέρνο του και το καυτό του καυλί να στριμώχνεται ανάμεσα στα οπίσθιά της. Ένιωσε την ανάσα του στο λαιμό της, καθώς της μίλησε. «Tον έχεις πάρει ποτέ από πίσω;» O Tζακ με δυσκολία μπο- ρούσε να ελέγξει τη φωνή του και οι λέξεις ακούγονταν κο- φτές και λαχανιασμένες. H Tέσα κούνησε αρνητικά το κε- φάλι της, καθώς κάποιος την έπιανε από τους αστραγάλους και της σήκωνε ψηλά τα πόδια. «Tον έχεις πάρει ποτέ κι από

50

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

τις δύο τρύπες;» O Tζακ ξέσπασε σε γέλια και πήρε τα στή- θη της Tέσα στα χέρια του σαν να αναζητούσε ένα στήριγμα για την επικείμενη άγρια διαδρομή. Άξαφνα η Tέσα ένιωσε τα χείλη ενός αγνώστου στο μουνί της και τη γλώσσα του που κατέβαινε χαμηλά προς τον εκτεθειμένο κώλο της. «Όχι, φυσικά όχι!» επέμεινε, ενώ ολόκληρο το σώμα της έτρεμε πλέον από την προσμονή. O φόβος αυτού που γνώ- ριζε πως θα ακολουθούσε σε συνδυασμό με την ευχαρίστη- ση που ένιωθε έχοντας τους σφριγηλούς γλουτούς της εκτε- θειμένους στη γλώσσα ενός αγνώστου αρκούσαν για να της φέρουν λιποθυμία, όμως πάλεψε να συγκρατηθεί, καθώς ένας από τους παίκτες ανασήκωσε τους γοφούς της και άνοιξε ακόμα περισσότερο τα οπίσθιά της. Tο χοντρό καυλί του Tζακ πίεσε τη μικρή, υγρή της τρύπα από πίσω, ενώ οι υπόλοιποι τρεις Aυστραλοί την οδηγούσαν και πίεζαν το κορ- μί της προς τα κάτω. H Tέσα άφησε ένα στεναγμό, καθώς η άκρη του πέους του μπήκε ελάχιστα μέσα της. Mόλις ο Tζακ εντόπισε το στόχο του, κινήθηκε ενστικτωδώς με ήρεμες και μικρές ωθήσεις για να βάλει σταδιακά ολόκληρο το πεινα- σμένο καυλί του μέσα της, αρπάζοντάς την από τους γοφούς και κατεβάζοντάς την απαλά προς το μέρος του. Tελικά χώ- θηκε βαθιά μέσα της, προκαλώντας της σιγανούς, κοφτούς στεναγμούς με κάθε του κίνηση. «Kι άλλο» ούρλιαξε η Tέσα, αφήνοντας έκπληκτο ακόμα και τον εαυτό της, καθώς ο Tζακ συνέχιζε τις ωθήσεις. «Eσύ –» έδειξε έναν από τους παίκτες «– γάμησέ με τώρα!» Ήδη τα δάχτυλά της έπαιζαν με την πεινασμένη κλειτορίδα της, κα- θώς αδυνατούσε να περιμένει. Oι οποίες επιφυλάξεις και η ψεύτικη ντροπαλοσύνη της είχαν εξανεμιστεί. H Tέσα τούς ήθελε όλους σε κάθε σημείο του κορμιού της. «Δεν υπάρχει περίπτωση να χωρέσω» της είπε εκείνος,

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

51

κοιτάζοντας με λατρεία το περιποιημένο, μικροσκοπικό αι- δοίο της Tέσα. Όμως δε δίστασε να ξαπλώσει πάνω της, στριμώχνοντάς την ανάμεσα στα δύο αντρικά κορμιά. Tο καυλί του δεν άργησε να βρει τα ερεθισμένα χείλη της και βυθίστηκε αργά στο σφιχτό μουνί της. Mε τον Tζακ να την καρφώνει από πίσω, δεν είχε απομείνει αρκετός χώρος ανά- μεσα στους λεπτούς γοφούς της, έτσι, οι δύο άντρες πάσχι- ζαν να χωρέσουν, όμως τελικά βρήκαν ένα ρυθμό που γρή- γορα τους έφερε στο χείλος του οργασμού και οδήγησε την κοινή τους ερωμένη στο αποκορύφωμα της ηδονής. H Tέσα σφίχτηκε, ανήμπορη να αντιληφθεί οτιδήποτε άλ- λο πέρα από το ακραίο αίσθημα πληρότητας ανάμεσα στα πόδια της. Kαθώς προσπαθούσε να πάρει μια ανάσα, γυρίζο- ντας το κεφάλι της δεξιά κι αριστερά, αντίκρισε ξαφνικά μπροστά της τα ερεθισμένα καυλιά των υπόλοιπων δύο άντρων να ανταγωνίζονται για μια θέση στο στόμα της. Eρε- θισμένη από τις δύο διαφορετικές μυρωδιές, η Tέσα αφιέ- ρωσε την ίδια προσοχή και στα δύο, γλείφοντας αργά και πα- θιασμένα το ένα πριν κάνει ακριβώς το ίδιο και στο άλλο. O άντρας πάνω από την Tέσα την κάρφωνε με σταθερό ρυθμό, ενώ η βάση του πέους του έτριβε την κλειτορίδα της, ώσπου τελικά την εκτόξευσε στα ύψη, καθώς ρίγη ηδονής διέτρεξαν ολόκληρο το κορμί της, κάνοντας τον οργασμό της αισθητό στους άντρες που βρίσκονταν μέσα της. Πυρο- τεχνήματα έκστασης άναψαν στο σώμα της ως τα ακροδά- χτυλα, καθώς ο κόλπος της συσπώταν ασταμάτητα. Δευτε- ρόλεπτα αργότερα οι δύο άντρες, ανήμποροι να κρατηθούν, τελείωσαν βαθιά μέσα στη μαλακή, ροδαλή σάρκα της. Oι άντρες πάνω και κάτω από το κορμί της παρέμειναν αλύγι- στοι, παραδομένοι στην ηδονή τους, για τα ελάχιστα δευτε- ρόλεπτα που τους πήρε να αδειάσουν τους όρχεις τους.

52

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

H Tέσα άρχισε να γελά. Pίγη διέτρεχαν ακόμα το σώμα της καθώς η καρδιά της γαλήνευε, όμως άξαφνα το ανοιχτό της στόμα δέχτηκε το καυτό, πηχτό σπέρμα των άλλων δύο άντρων, που έπαιζαν τα καυλιά τους με πάθος πάνω από το πρόσωπό της. Παραλίγο να πνιγεί, καθώς το χλιαρό, αλμυρό υγρό εκτοξευόταν πάνω της με ακανόνιστες ριπές. Πέρασε τη γλώσσα της πάνω από τα χείλη της για να γευτεί τα υπέ- ροχα υγρά τους, ενώ τα ευαίσθητα και μαλακά πλέον καυλιά τους σκιρτούσαν μόλις χιλιοστά μακριά από την πεινασμένη γλώσσα της. «Άσε με να σε βοηθήσω» είπε ο Aυστραλός πάνω από την Tέσα με το μαλακό πέος του ακόμα μέσα της. Έσκυψε μπροστά και φίλησε το υγρό της πρόσωπο, καθαρίζοντας τις γαλακτερές λιμνούλες. H Tέσα ήταν μούσκεμα και εξαντλη- μένη, όμως πρώτη φορά ήταν τόσο ευτυχής που είχε χάσει έναν αγώνα πόλο. Kαθώς τα πέντε εξουθενωμένα σώματα σταδιακά χαλά- ρωναν και ξάπλωναν ο ένας μετά τον άλλο πάνω στα άχυ- ρα, η Tέσα άκουσε βροντές να αντηχούν από μακριά. Στιγ- μές αργότερα, χοντρές σταγόνες βροχής άρχισαν να μα- στιγώνουν το σκονισμένο έδαφος έξω από το στάβλο, αργά στην αρχή μα στη συνέχεια με την αδήριτη ανάγκη μιας χώ- ρας που είχε να δει βροχή εδώ και μήνες. H λύτρωση στην ατμόσφαιρα ήταν εμφανής. O Tζακ είχε δίκιο για την επι- κείμενη θύελλα. «Λοιπόν, τι πήγε στραβά με τον αγώνα σου;» τη ρώτησε ο Tζακ ανάμεσα στις βροντές, ενώ ταυτόχρονα φορούσε το παντελόνι του. «Έπαιξες σαν να ίππευες αδάμαστο που- λάρι.» H Tέσα άργησε να απαντήσει, ενώ ένα πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε κάτω τα υγρά ακόμη χείλη της. «Mάλλον φταί-

Το ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΓΕΝΩΝ

53

ει η βρώμη που τάισα τον Nίτρο λίγο πριν τον αγώνα. Τον κά- νει εγγυημένα ατίθασο και ουσιαστικά είναι αδύνατο να ελεγθεί.» Aνασήκωσε τους ώμους της, σήκωσε ένα μαστίγιο και το χτύπησε απαλά στο μηρό της. «Όμως μου χάρισε την εμπειρία που επιθυμούσα.» Xαμογέλασε σκανταλιάρικα και ξάπλωσε στα άχυρα για να παρακολουθήσει τις αστραπές.

Σονάτα A.D.R. Forte

Οι νότες ενός πιάνου ακούστηκαν πάνω από το μαστίγωμα της βροχής – μελαγχολικές και πρωτόγονες, γίνονταν ένα, έπεφταν μαζί και έσβηναν. Χαμηλώνω τον ήχο, τόσο ώστε να μπορώ να τις ακούω χωρίς όμως να πνίγεται η μελωδία από τη νεροποντή. Στη συνέχεια απομακρύνομαι από το στερεοφωνικό και πηγαίνω στον καναπέ, κάθομαι και δι- πλώνω τα πόδια μου κάτω από τη ζεστό βελούδο της φού- στας μου. Δε βλέπω τίποτα μέσα στην καταιγίδα. Το νερό κρύβει τον έξω κόσμο, τον παρασέρνει μακριά, ενώ εγώ κοιτώ από το καταφύγιό μου, πίσω από το γυαλί και τα κά- γκελα. Πιάνο και βροχή. Περνώ τα ακροδάχτυλά μου πάνω από το τζάμι του πα- ραθύρου, ακολουθώντας το μονοπάτι της βροχής. Γέρνω το κεφάλι μου, το ακουμπάω στο γυαλί και κλείνω τα μάτια μου, αφήνοντας τις σκέψεις μου να γλιστρήσουν πίσω, στο γλυκό- πικρο κομμάτι κάποιων αναμνήσεων.

Έβρεχε και τότε, μια καλοκαιρινή καταιγίδα βροντερή και απειλητική, η ατμόσφαιρα νοτισμένη με τη μυρωδιά της βρο- χής. Είχα αναζητήσει προστασία κάτω από το υπόστεγο μιας πόρτας, έγερνα πάνω στο βρόμικο τοίχο από κόκκινα τούβλα προσπαθώντας να παραμείνω στεγνή, παρ’ όλο που ο αέρας έβαζε τα δυνατά του να με μουσκέψει ακόμα και κάτω από το καταφύγιό μου. Δε με πείραζε η βροχή, όχι πολύ. Τελικά θα το έπαιρνα απόφαση και θα έτρεχα φρενιασμένη ως το

ΣοΝΑΤΑ

55

αυτοκίνητό μου, θα έμπαινα μέσα μουσκεμένη και ξέπνοη, θα άναβα το καλοριφέρ στο φουλ, ενώ παράλληλα θα έβγα- ζα το βρεγμένο μαντίλι και το μπουφάν μου και θα ανακά- τευα τα μαλλιά μου ώσπου να καταλήξω να μοιάζω με τσα- λαπετεινό. Όμως για την ώρα μού αρκούσε που θα έμενα στεγνή μέχρι να καταλαγιάσει η καταιγίδα. Και τότε άκουσα Μέντελσον. Το Τρίο αρ. 1, πνιγμένο στα τούβλα και το τσιμέντο, ξεχώριζε αποσπασματικά ανά- μεσα στο βόμβο της βροχής και στο στρίγκλισμα από τα λά- στιχα και τα φρένα των αυτοκινήτων, που μάρσαραν πέφτο- ντας στις βρόχινες λιμνούλες. Έμεινα ακίνητη. Άκουγα προσ ηλωμένη. Κάπου μέσα από το κτίριο μια πόρτα έτριξε και μετά βρό- ντηξε. Φωνές μουρμούρισαν. Κι όμως, η μουσική συνέχιζε. Ακούραστη και αβίαστη, με την άνεση που γεννά το πραγμα- τικό πάθος για την τέχνη. Όταν πλέον το κεφάλι μου άρχισε να πονάει από τη μια πλευρά, συνειδητοποίησα ότι πάσχιζα να ακούσω με το αυτί και το μάγουλό μου κολλημένα στο βρεγμένο ξύλο πίσω μου. Διψούσα γι’ αυτό τον ήχο.

wWw.Greekleech.info

Όταν μπήκα, διαπίστωσα πως ο διάδρομος έμοιαζε με οποι- ουδήποτε κτιρίου πανεπιστημιούπολης. Λάμπες φθορισμού φώτιζαν το σκοτεινό τσιμέντο, που αρχικά πρέπει να ήταν βαμμένο μπεζ. Ξύλινο πάτωμα που έτριζε και καφεγκρίζος μουσαμάς δαπέδου. Μυρωδιά μούχλας από παμπάλαια χαλιά και αρχειοθήκες. Όμως ο ήχος από το πιάνο με καλούσε να προχωρήσω – προσπέρασα δωμάτια και γραφεία γεμάτα με σκονισμένα όργανα και γραμμένους λευκούς πίνακες. Γεμάτα γκρίζους, άχρωμους ανθρώπους μπροστά σε μια οθόνη ή στο τηλέφω-

56

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

νο, που αγνοούσαν το συναίσθημα που πότιζε τους παλιούς διαδρόμους με κάθε νότα. Τους προσπέρασα. Πώς μπορούσαν να μην ακούν; Πώς μπορούσαν να παραμένουν τόσο αδιάφοροι, να σπαταλάνε έτσι τη ζωή τους; Σαν άλογα με παρωπίδες, που καλπάζουν αφήνοντας πίσω τους τα ανοιχτά χωράφια, χωρίς ποτέ να βλέπουν τι χάνουν. Χωρίς ποτέ να σκεφτούν τι θα μπορούσε να βρίσκεται εκεί έξω. Το πιάνο μού αποκρίθηκε, αδιάφορο σε οτιδήποτε άλλο πέρα από την ίδια του τη χαρά και τη δική του άγρια ευχαρί- στηση. Appassionato. Σταμάτησα έξω από το δωμάτιο. Ήθελα τη μουσική και αυτό που υποσχόταν – την ξένοιαστη επιθυμία, τον αισθησια- σμό. Ξαφνικά δεν ήθελα να δω ποιος έπαιζε, σίγουρα άλλος ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που με δυσκολία τα βγάζει πέρα σε μια μοναδική στιγμή ανεξέλεγκτης χαράς. Έγειρα ξανά πάνω στην πόρτα του δωματίου και αφουγκράστηκα. Άφησα τη μουσική να με πλανέψει, να μου ψιθυρίσει για χρυσαφιά δαμασκηνά σεντόνια, για κίονες πνιγμένους στις κληματαριές, για κόκκινα βελούδα και φιλιά γλυκά σαν το κρασί. Για αυτές τις τυραννικές, έντονες στιγμές πάθους που συμβαίνουν σπάνια και διάσπαρτα στο μακρύ ταξίδι της πληκτικής ζωής σου. Ένα βλέμμα ή ένα χαμόγελο μετά την ερωτική πράξη. Ένα απρόσμενο χάδι. Μια στιγμή αμοιβαίας κατανόησης χωρίς περιττά λόγια. Εκεί, σ’ αυτό το πνιγηρό, μικρό κτίριο με το μουχλιασμέ- νο ταβάνι να με καταπλακώνει, γνώρισα την επιθυμία. Κι έπειτα όλα τελείωσαν. Απέμεινα μόνη, σαν να με παράτησε κάποιος εραστής άσπλαχνα και ξαφνικά. Απογοητευμένη, δάγκωσα τα χείλη μου και μόρφασα κοιτώντας το ταβάνι. Είπα στον εαυτό μου πως έπρεπε τουλάχιστον να ευχα-

ΣοΝΑΤΑ

57

ριστήσω τον πιανίστα. Αυτός ή αυτή μπορεί να ήταν απλά ένας βαρετός ανθρωπάκος, υπερβολικά αδαής ώστε να κα- τανοήσει τη φωνή και την επιθυμία στη μουσική, όμως αυτό δε σήμαινε ότι δεν έπρεπε να δείξω την ευγνωμοσύνη μου. Μια μικρή ένδειξη καλοσύνης εκ μέρους μου. Έτσι, απομα- κρύνθηκα από τον τοίχο και στράφηκα για να μπω στο δωμά- τιο. Και τότε ανακάλυψα πως κάποιος μου έκλεινε το δρόμο. Με κοίταξε εξεταστικά και αρχικά δεν ανταλλάξαμε λέξη, γιατί δεν υπήρχε τίποτα να πούμε. Είχα δει το πρόσωπό του και παλιότερα, σε ανώνυμα, πολυάσχολα μέρη ανάμεσα σε υπερ- βολικά μεγάλο πλήθος. Κάποιος που δεν άνηκε στον κόσμο μου. Κάποιος που δεν είχα απολύτως κανένα λόγο να βάλω στη ζωή μου, παρ’ όλο που είχα αντικρίσει ξανά και ξανά αυτό το πρόσωπο. Μακριά, όμορφη μύτη και σαρκώδη χείλη. Σκούρες, ατίθασες μπούκλες. Μάτια ανοιχτοπράσινα, σαν φύλλα κισσού. Τώρα τον κοίταξα κατάματα και μίλησα και έτσι τον έβα- λα στον κόσμο μου. «Σε άκουσα να παίζεις.» Δεν πρόσθεσα πως ήταν υπέροχο, πως ήταν μαγευτικό. Κάποια από τις εκα- τοντάδες ανόητες, βλακώδεις φιλοφρονήσεις που θα μπο- ρούσα να ξεστομίσω. Και κατάλαβε. Χαμογέλασε και έπαιξε με τα κρόσσια από το φουλάρι μου, αφήνοντας τα απαλά νήματα να γλιστρήσουν ανάμεσα στα δάχτυλά του. Αλαβάστρινα χέρια, που όμως δεν έμοια- ζαν καθόλου εύθραυστα. Παγιδεύτηκα από αυτό το ξαφνικό, απρόσμενο άγγιγμα, πιασμένη σαν ξεστρατισμένη νεράιδα στα δίχτυα ενός μάγου. Έπρεπε να το καταλάβω εκείνη τη στιγμή πως κάθε ελπίδα διαφυγής είχε ήδη χαθεί. «Τυχερή είσαι» είπε και άφησε το φουλάρι μου να πέσει. Τέτοια οικειότητα και υπεροψία, τόση περιφρόνηση απέ- ναντι σε κάθε συμβατικότητα. Όμως από τη στιγμή που είχε εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά μου και με προκάλεσε να τον

58

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ακολουθήσω, το έκανα. Τον πήρα από το χέρι, σαν να ήμα- σταν δυο παλιοί φίλοι. Αφήσαμε πίσω μας το κτίριο, αδιαφο- ρώντας για την ορμητική βροχή, που πάσχιζε να τραβήξει την προσοχή μας με κάθε παγερό φύσημα του ανέμου. Τώρα δεν είχα πλέον λόγο να βιάζομαι. Ήθελα να απολαύσω την στιγμή και την παγωμένη βροχή και τη ζεστασιά του στο πλευρό μου. Βρήκαμε μια καφετέρια και περάσαμε ώρες μιλώντας για οτιδήποτε. Καφές, σάντουιτς. Δεν είχε απολύτως καμία σημασία. Το μόνο που είχε σημασία ήταν τα χέρια του που έτριβαν τους καρπούς μου, οι αντίχειρές του που κάλυπταν τους δικούς μου πριν ακολουθήσουν τις γραμμές στην παλά- μη μου. O σφυγμός του, ζεστός πάνω στον δικό μου. Τα πρά- σινα μάτια του και το χαμόγελό του. Όμως δε με φίλησε εκείνη την πρώτη νύχτα.

Αποφεύγαμε ο ένας τον άλλο σπαταλώντας άσκοπα το χρό- νο μας, κρατούσαμε τις επαφές μας αγνές επειδή είχαμε τη δύναμη να ανυψωθούμε πάνω από τα βασικά ζωώδη ένστι- κτά μας. Το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν νοητική επαφή. Δε θέλαμε τίποτα περισσότερο πέρα από μακροσκελείς συ- ζητήσεις και γαλήνιες σιωπές. Μοιραζόμασταν μυστικά και σκέψεις και βιβλία. Ανταλ- λάσσαμε συνταγές για γεμιστά μανιτάρια και κοτόπιτα. Μου έμαθε πώς να κάνω αγγλική πουτίγκα, και όταν η κρέμα μου δεν έδεσε και στεναχωρήθηκα, γέλασε και με τάισε φράου- λες. Ήπιαμε όλο το σέρι, φάγαμε ολόκληρη τη σακούλα με τα καρύδια και μείναμε ξύπνιοι ως το ξημέρωμα. Άκουγα τους φόβους του κι εκείνος τις απογοητεύσεις μου. Έπαιζε για μένα, ενώ εγώ καθόμουν δίπλα του και αφουγκραζόμουν με το κεφάλι μου γερμένο στον ώμο του, τα μάτια μου κλειστά. Υποσχεθήκαμε πως έτσι θα έμεναν τα

ΣοΝΑΤΑ

59

πράγματα μεταξύ μας. Ποτέ δε θα πέφταμε στην παγίδα της υπερβολικής επιθυμίας. Υπήρχαν οι υποσχέσεις που είχαμε δώσει σε άλλους – προσδοκίες και σχέδια που δεν μπορούσαμε απλά να τα σκορπίσουμε στους πέντε ανέμους. «Ποτέ» είπαμε. Ήμασταν τόσο ανόητοι.

Εκείνος έκανε τελικά το πρώτο βήμα, έπειτα από ένα από- γευμα υπερβολικής κατανάλωσης κρασιού και ποίησης. Έπει- τα από ώρες με ανούσιους κοινωνικούς αστεϊσμούς, γνωρίες και χαμόγελα και συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Που εί- χαμε ακούσει την οικοδέσποινα να διαβάζει Νερούντα ενώ παράλληλα προσποιούμασταν πως δεν είχαμε προσέξει ο ένας τον άλλο. Υποκρινόμασταν πως αγνοούσαμε την έξαψη όταν βρισκόμασταν υπερβολικά κοντά. Έλεγα στον εαυτό μου πως έφταιγε το αλκοόλ, το γεμάτο πλήθος δωμάτιο. Έλεγα στον εαυτό μου πως ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από τα μάτια του που ακολουθούσαν κάθε μου κίνηση ή ο τρόπος που με κοιτούσε και χαμογελούσε χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Με έφερε σπίτι και έμεινε, έβγαλε το παλτό του και το κρέμασε στην ντουλάπα λες και άνηκε εκεί. Άφησε το σκυλί να βγει έξω κι έπειτα ήρθε ως το σημείο όπου στεκόμουν με σταυρωμένα χέρια, δίπλα στα σκοτεινά παράθυρα του κή- που. Πάντοτε έτσι γινόταν. Κοιτάζοντας τώρα πίσω, διαπι- στώνω πως εγώ ήμουν πάντα που αποτραβιόμουν πρώτη. Που το έβαζα στα πόδια. Κι όμως, εκείνη τη νύχτα, όταν ακούμπησε το κεφάλι του στον ώμο μου και έλυσε τις ράντες του βραδινού μου φορέ- ματος και φίλησε την κοιλότητα ακριβώς κάτω από την ωμο- πλάτη μου, παραδόθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.

60

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

«Σε αναζητούσα όλο το βράδυ. Σε ήθελα» μου είπε. Κατένευσα, ανήμπορη να αποκριθώ οτιδήποτε, κι αυτός φίλησε τη φλέβα που σφυροκοπούσε στο λαιμό μου. Άγγιξε το βαθύ ροζ σατέν φόρεμά μου και χάιδεψε τα στήθη μου. Οι ρώγες μου ανταποκρίθηκαν σε αυτό το σκληρό και συνάμα αλαβάστρινο χάδι και υψώθηκαν για χάρη του, θέλοντας κι άλλο. Ήμουν το μουσικό όργανο και η τέχνη του, ποθούσα το άγγιγμά του. Ποθούσα τον ίδιο. Στράφηκα και κόλλησα το στόμα μου στο δικό του. Τον φίλησα, όμως σύντομα σταμάτησα μπερδεμένη. Δεν υπήρχε καμία αξίωση στην απόκρισή του, καμία απόπειρα εξουσίας. Αντίθετα, τον ένιωσα να μου παραδίδει τον έλεγχο, να παρα- χωρεί όλα όσα ήταν και αισθανόταν και γνώριζε στη φύλαξή μου. Μου έδωσε τον εαυτό του εκείνο το βράδυ. Σκληρό καυλί. Πόδια με σκληρούς, σφιχτούς μυς. Μαλα- κά χέρια. Δέρμα απαλό στους μηρούς, στο στομάχι, στο θώ- ρακά του – οπουδήποτε άγγιζα, έγλειφα και ρουφούσα. Γυ- μνός, μου πρόσφερε το κορμί του. Τον έβαλα να ρουφήξει τα δάχτυλά μου και τα πέρασα, υγρά ακόμα, πάνω από τη βάλανό του. Τη χάιδεψα. Έγλειψε τις πιπεράτες σταγόνες του ερεθισμού του από το δέρμα μου πριν γλιστρήσω τα δάχτυλά μου μέσα του και αρχίζω να τον χαϊδεύω, ενώ ερέθιζα το καυλί του με τη γλώσσα και τα χείλη μου. Φώναξε από ηδονή και κύρτωσε τους γοφούς του προς τα πάνω, παλεύοντας να συγκρατηθεί. «Θέλω το υγρό σου μουνί» μου είπε. «Θέλω να σε γεμίσω.» «Υπομονή, αγάπη μου» του απάντησα. «Θα το κάνεις.» Τον γαμούσα με τα δάχτυλά μου και ρουφούσα το γλυκό καυλί του ώσπου τελείωσε, κι έπειτα έγλειψα τον ιδρώτα από κάθε εκατοστό του σώματός του, μέχρι που έγινε και πάλι σκληρός. Και τότε πραγματοποιήθηκε η επιθυμία του – με γέ-

ΣοΝΑΤΑ

61

μισε και χάιδευε το στήθος μου, το λαιμό μου, τους ώμους μου, ενώ εγώ γονάτιζα από πάνω του με τους γοφούς μου να κουνιούνται σύμφωνα με το δικό του ρυθμό. Και αναρωτήθη- κα μέσα στην παραζάλη του οργασμού γιατί σκεφτόμουν ότι δε θα τον χρειαζόμουν ποτέ μα ποτέ ξανά με αυτό τον τρόπο.

Εκείνη η πρώτη νύχτα. Τόση μαγεία. Κάθε νύχτα ήταν μαγι- κή, κάθε πρωινό και κάθε απόγευμα και κάθε στιγμή της ημέ- ρας που βρισκόμουν στην αγκαλιά του. Ήταν οι στιγμές στο ενδιάμεσο. Όταν ανησυχούσαμε για το ποιος μας έβλεπε και τι να σκεφτόταν άραγε. Αποδοκιμαστικές ματιές. Περίεργα, κακεντρεχή βλέμματα από εκείνους που αποκαλούνταν συ- νάδελφοι ή γνωστοί ή, ακόμα χειρότερα, φίλοι. Έλαμπα όταν με άγγιζε, όμως μαζευόμουν όταν οι άλλοι το έβλεπαν, όταν έβλεπα τα χείλη τους να σουφρώνουν ει- ρωνικά ή περιφρονητικά. Δεν μπορούσα να καταλάβω το φθόνο, ντρεπόμουν υπερβολικά για τη δική μου αχαλίνωτη αδυναμία. Και οι δύο μας ντρεπόμασταν. Μόνο η μουσική γκρέμιζε τα τείχη. Τον άκουγα να παίζει στο ζεστό, μελανό λυκόφως, έκλεινα τα μάτια μου και ξε- χνούσα τον έξω κόσμο. Ξεχνούσα την υπόληψη και τους ξε- περασμένους πλέον ρομαντικούς δεσμούς που εξακολου- θούσαν να με περιτριγυρίζουν και με γέμιζαν ενοχές. Δε σκεφτόμουν τις χαραμισμένες προσδοκίες και τα κουτσο- μπολιά που προκαλούσαν. Την ώρα που έπαιζε, βυθιζόμουν στη μουσική. Οι γυμνές νότες με άφηναν αποκαμωμένη. Μόνο το παίξιμό του μπο- ρούσε να με αφυπνίσει έτσι και να με γυμνώσει από κάθε προσποίηση. Και τα ακροδάχτυλά του στο δέρμα μου.

Ως την τελευταία μέρα. Έπρεπε να βρέχει εκείνη την ημέ-

62

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ρα. O ουρανός έπρεπε να έχει το χρώμα του ατσαλιού και να φυσά ένας παγωμένος αέρας ή ίσως να ήταν κοκκινωπός και τα ξερά φύλλα να ψιθυρίζουν την απώλεια καθώς έπεφταν από τα δέντρα. Έπρεπε να υπάρχει κάτι ποιητικό. Αντίθετα, είχε υγρασία και η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή από τα καυσαέ- ρια. Κίνηση και ουρές στο αεροδρόμιο. Άνοστος καφές σε πράσινα και καφέ πλαστικά κύπελλα με λευκά καπάκια. Καθόταν σιωπηλός, πίνοντας τον καφέ του και παρακο- λουθώντας τα αεροπλάνα να κινούνται πίσω από τα παράθυ- ρα. Δεν ήταν σκυθρωπός, απλά είχε αποδεχτεί την κατάστα- ση, όταν κατάλαβε πως οποιαδήποτε άλλη αντίρρηση ήταν χάσιμο χρόνου. Άπλωσε το χέρι, μου άγγιξε τον ώμο, τα μά- τια του καρφώθηκαν στο κορδόνι του γιακά μου σαν να με- λετούσε ένα άγνωστο όργανο. «Θα μου λείψεις.» Μόνο αυτό. Το είπε χωρίς δόλο. Απλά ένα γεγονός. Τον κοίταξα προσπαθώντας να φανώ γενναία και πραγ- ματίστρια, πασχίζοντας να συγκρατήσω ύπουλα συναισθήμα- τα. «Ναι. Και μένα. Όμως...» Τα δάχτυλά του έκλεισαν τα χείλη μου. «Δε χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα περισσότερο, αγάπη μου. Το ξέρω ήδη.» Ένα θλιμμένο χαμόγελο. «Ελπίζω να έχεις δίκιο – ελπίζω η απόσταση να καλυτερέψει τα πράγματα.» Μια φωνή στο μεγάφωνο. Την ακούσαμε να ανακοινώνει την πτήση μου για τελευταία φορά.

«Θα το κάνει.»

wWw.Greekleech.info

Όμως ακόμα και τώρα, σε τούτο εδώ το σπίτι που ακόμα μου φαντάζει άγνωστο, συνειδητοποιώ πως ούτε ο χρόνος μα ού- τε και η απόσταση γιάτρεψαν την πληγή μου. Έκανα λάθος. Όλα όσα νόμιζα πως γνωρίζω αποδείχτηκαν τιποτένια. Μια μικρή σιωπή ώσπου να αλλάξει το CD. Ένα κλικ πριν

ΣοΝΑΤΑ

63

η μουσική δυναμώσει και πάλι, γεμίζοντας το κενό. Μέντελ- σον. Γέρνω το κεφάλι στα σταυρωμένα μου χέρια στην πλά- τη του καναπέ. Δε θέλω να δω τη βροχή. Δε θέλω να θυμά- μαι. Δε θέλω να ακούω αυτές τις νότες, γιατί ξυπνάνε τον πό- νο μέσα μου, τη μάταιη επιθυμία για φιλιά και γνώριμα χάδια. Είμαι υπερβολικά δυνατή για να κλάψω και υπερβολικά πε- ρήφανη για να πάρω τηλέφωνο. Έτσι, κάθομαι εδώ με μονα- δική συντροφιά τον ήχο του πιάνου και τη βροχή. Και τότε ακούω τον πνιχτό μεταλλικό ήχο της εξώπορτας να ανοίγει και να κλείνει. Δεν κλείδωνα την πόρτα. Αυτό το μέρος, μια μικρή πόλη σε μια μακρινή χώρα, δεν έχει ανάγκη από κλειδωμένες πόρτες. Απίστευτο, σκέφτομαι, που υπάρ- χει ακόμα ένα τέτοιο μέρος. Ανασηκώνω το βλέμμα μου πε- ριμένοντας να δω κάποιο γείτονα ή ίσως τη βοηθό του κτη- νιάτρου με τη συνταγή της εβδομάδας. Κι όμως, η καρδιά μου πεταρίζει και ο σφυγμός μου σφυροκοπά σαν σχολιαρό- παιδου την πρώτη μέρα του καλοκαιριού, παρ’ όλο που αδυ- νατώ να κινήσω οποιονδήποτε άλλο μυ στο σώμα μου. Στέκεται στο άνοιγμα της πόρτας, οι σταγόνες της βρο- χής έχουν παγιδευτεί στα μαλλιά και στα ρούχα του. Κοιτα- ζόμαστε και δεν αρθρώνουμε λέξη. Εγώ, επειδή νομίζω πως δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας μου. Θα έπρεπε να βρίσκεται ηπείρους μακριά. Εκεί τον άφησα. Προχωρά μέσα, κοιτώντας με τόσο έντονα, που δεν ξέρω αν θέλω να τρέξω μακριά και να κρυφτώ ή να αφήσω τον εαυτό μου να παρασυρθεί από την καταιγίδα που προμηνύει το παγερό πράσινο βλέμμα του. Κάθεται στο πάτωμα δίπλα μου, ακουμπά το μάγουλό του στο μηρό μου και κλείνει τα μάτια του. Ένας μεταμελημένος προσκυνητής, που πέρασε διά πυρός και σιδήρου, εξαντλημένος στο βωμό τον οποίο αναζητούσε εδώ και τόσο καιρό.

64

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Το χέρι του ακουμπά στο τυλιγμένο με βελούδο γόνατό μου κι εγώ αναριγώ λες και το ύφασμα δεν υπάρχει πια. Λες και τα ταλαντούχα δάχτυλά του, καλλίγραμμα και δυνατά, άγ- γιξαν τη γυμνή μου σάρκα. Ένα άγγιγμα έντονο μα παράλλη- λα αισθησιακό, σαν παγωμένο λευκό κρασί που το πίνεις υπερβολικά γρήγορα και με μεγάλες γουλιές. «Έκανες τόσο δρόμο ως εδώ; Γιατί;» Υψώνει το βλέμμα του. Με κοιτά απολογητικά και παθια- σμένα συνάμα κι εγώ μετανιώνω για τον αυστηρό τόνο της φωνής μου, για τη χροιά της δυσφορίας επειδή βρισκόμουν τόσο καιρό μακριά του, χωρίς την παρηγοριά των λόγων του ή της φωνής του. Δεν είχε σημασία που το λάθος ήταν δικό μου, που εγώ επιθυμούσα να χωρίσουμε ξαφνικά και οριστικά. «Προσπάθησα, αγάπη μου. Λυπάμαι, πραγματικά προ- σπάθησα. Μα δεν μπορώ να ξεχάσω το αίσθημα.» Αναστενά- ζει, γυρίζει το κεφάλι. «Έχω ανάγκη να σου μιλήσω, έχω ανά- γκη να σε γαμήσω. Δεν μπορώ άλλο.» Κοιτάζω έξω, το βροχερό καιρό, προσπαθώντας να αγνοήσω την παρόρμηση να χαϊδέψω τις σταγόνες από τα βρεγμένα του μαλλιά, να τυλίξω τα δάχτυλά μου στις μαύρες μπούκλες του. «Σπάσαμε τους κανόνες και στο παρελθόν. Τους σπάσα- με και δε νοιαστήκαμε» λέει και σκυθρωπιάζει όταν γυρνώ προς το μέρος του. «Και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έφυγα...» «Όμως μας πληγώνει. Μου είπες πως ήταν ένας εθισμός, που όμοιός του δεν υπάρχει. Γιατί λοιπόν να νοιαστούμε τώ- ρα για το τι είναι σωστό; Γιατί;» H φωνή του υψώνεται, τρέ- μει από απογοήτευση και πόνο. Μου επιτίθεται χρησιμοποι- ώντας τη δική μου απαίτηση να ξέρω τα πώς και τα γιατί. «Καλή ερώτηση.»

ΣοΝΑΤΑ

65

Ξέρω πως εξακολουθεί να με κοιτά, πληγωμένος από την αδιαφορία στη φωνή μου, όμως αποστρέφω το βλέμμα μου. Βρίσκω καταφύγιο στο να παρακολουθώ το νερό να κυλά, σχηματίζοντας ένα τυχαίο μονοπάτι πάνω σε μια ανωμαλία στην επιφάνεια του παραθύρου. Εξακολουθώ να πολεμώ την επιθυμία, να πολεμώ αυτόν. Και δε γνωρίζω καν το λόγο. «Πώς μπορείς να είσαι τόσο ψυχρή;» Κουνώ το κεφάλι μου. H βροχή πέφτει ορμητικά και τώρα μια άρπα συντροφεύει τις νότες του πιάνου που εξακολου- θούν να ακούγονται από τα ηχεία. Νομίζω πως θα καταρ- ρεύσω από τον πόθο και τις ενοχές. Τον νιώθω να κινείται και κλείνω τα μάτια μου. Ξέρω τι θα συμβεί, δεν έχει σημασία πόσο ψυχρή ή σκληρή προσπαθώ να φανώ. Ναι. Ναι, αγάπη μου, είναι ένας εθισμός. Τα χέρια του στρέφουν το πρόσωπό μου προς το μέρος του και τα άκρα μου με προδίδουν, με πηγαίνουν ως την άκρη του καναπέ, τα μπράτσα μου τυλίγονται γύρω του. Τα χείλη του είναι παγωμένα σαν τη βροχή και γλυκά, τα ρούχα του υγρά και κρύα. Όμως η θέρμη που αποπνέει το σώμα του υψώνεται σαν μελωδία και δυναμώνει διαρκώς σε ένταση και ήχο. Με αφοπλίζει. Τα χέρια του ερευνούν το κορμί μου κάτω από τη φούστα μου και βρίσκουν τη μεταξένια άκρη του εσω- ρούχου μου. Το τραβά ως τους μηρούς, ως τα γόνατά μου. Το βγάζει από τον έναν αστράγαλο κι έπειτα από τον άλλο και, πάντα γονατιστός, κρατά τα πόδια μου ενωμένα στην αγκαλιά του. Κάτω από το παλτό και το πουκάμισό του το στομάχι του είναι ζεστό, ευάλωτο, κι εγώ τρίβω τα δάχτυλα των ποδιών μου πάνω σε αυτό το μαλακό, οικείο σημείο. Κλείνει τα μάτια του, πιάνει τις γάμπες μου και αρχίζει να τις τρίβει αργά. Με πληγώνει που με αποκλείει, έστω και για μια στιγμή, και του ψιθυρίζω να με κοιτάξει. Έχω ήδη κλειστεί στον εαυτό μου

66

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

για πολύ καιρό. Χαμογελά, υπακούει και σκύβει για να φιλήσει τα γόνατά μου, χαράζει ένα μονοπάτι με φιλιά στο ευαίσθητο δέρμα στο γόνατο και τη γάμπα. Γλείφει απαλά και τρυφερά το εσωτερικό μέρος των μηρών μου καθώς με τραβά μπροστά. Καθώς βγάζει τη φούστα μου με εξασκημένη ευκολία. Πετά το ρούχο στην άκρη και στρέφει την προσοχή του στην κοιλιά μου. Σταγόνες βροχής στάζουν από τα μαλλιά του και πεταχτά φι- λιά κεντούν το κοίλωμα κάτω από τον αφαλό μου, την καμπύλη της μέσης μου ως τις αρχές των πλευρών μου. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να αντισταθώ και βυθίζω τα χέ- ρια μου στα μαλλιά του. Κυρτώνω το σώμα μου κάτω από το δικό του και αφήνω μια κραυγή καθώς μου κάνει έρωτα με αυτά τα μικρά, απαλά φιλιά. Τέχνη χωρίς προσπάθεια. Όμως όχι, αυτό δεν είναι ερωτική πράξη, αυτό ξεπερνάει τα όρια της απλής, σαρκικής αδυναμίας, που κάποτε με τρόμαζε τό- σο. Αυτό είναι λατρεία και ιερό τραγούδι. Είναι ό,τι πλησιέ- στερο στη μαγεία θα γνωρίσω ποτέ. Τα φιλιά του κατευθύνονται χαμηλότερα τώρα, νότες που υψώνονται σε ένα δυνατό κρεσέντο. H γλώσσα του ανοίγει τα χείλη του αιδοίου μου, χορεύει πάνω στην κλειτο- ρίδα μου, αναζητά το δρόμο προς το μουνί μου. Κινείται μέ- σα μου σαν πύρινο τραγούδι. Σηκώνω το κεφάλι του και φέρνω τα χείλη του στα δικά μου για να φιλήσω την ευωδια- στή, γυαλιστερή υγρασία από το στόμα του. Με γεύομαι πά- νω του, παίρνω τον εαυτό μου πίσω, επειδή όλο αυτό τον και- ρό με κρατούσε καλά φυλαγμένη, ενώ εγώ το έβαζα στα πό- δια. Περνά τα δάχτυλά του στα μαλλιά μου και στο σβέρκο μου, που αφήνουν ακάλυπτο τα κοντά μαλλιά μου. Αρπάζει το γιακά του λινού πουκαμίσου μου και ακούω το ύφασμα να σκίζεται, νιώθω το χάδι του αέρα καθώς βγάζει το κατε- στραμμένο ρούχο από το κορμί μου. Φιλά τους ώμους μου

ΣοΝΑΤΑ

67

σαν να απολογείται για το ασυγκράτητο πάθος του. Και δεν ξέρω πώς ή γιατί το αξίζω αυτό. Αξίζω αυτόν.

Ξαπλώνω γυμνή στον καναπέ, τον παρακολουθώ να γδύνεται και σκέφτομαι πως ανήκει εδώ, έτσι όπως διαγράφεται η μορφή του μπροστά από το παλαιομοδίτικο παράθυρο, το πε- ριτριγυρισμένο από βιβλιοθήκες και ξυλόγλυπτες καρέκλες, η φιγούρα ενός ήρωα σε βικτοριανά ρομάντζα. Σώμα μυώ- δες και σφιχτό, μαλλιά μακριά και μπλεγμένα, οι άκρες του ίσα που χαϊδεύουν το πιγούνι του. Σοβαρός και ευαίσθητος και μελοδραματικός. Όλα όσα επιθυμούσα πάντοτε. Τα δάχτυλά μου κατευθύνονται ανάμεσα στα πόδια μου ανταποκρινόμενα στην ανάγκη που πυροδότησε η φαντασίω- σή μου, η επιθυμία μου. Στέκει κι αυτός γυμνός τώρα, όμως παραμένει ακίνητος και με κοιτά, το ερεθισμένο πέος του σκιρτά ενώ απολαμβάνει το θέαμα των ανοιχτών ποδιών μου, των δαχτύλων μου που κινούνται πάνω από τα χείλη του αι- δοίου μου όπως τα χέρια ενός πιανίστα πάνω από τα φιλντι- σένια πλήκτρα. Χαϊδεύει τον εαυτό του ενώ με παρακολου- θεί, το βλέμμα του κινείται από το κορμί στο πρόσωπό μου, που το νιώθω αναψοκοκκινισμένο από την έξαψη. Στα μάτια του είμαι η επιτομή της Ομορφιάς. «Μη σταματάς» λέει, καθώς πλησιάζει στο πλευρό μου. Γονατίζει και χουφτώνει το ένα μου στήθος. H άκρη της γλώσσας του γλείφει τη ρώγα και η σάρκα ανάμεσα στα πόδια μου ανταποκρίνεται. Άλλο ένα απαλό γλείψιμο και λιώνω ξανά σε βογκητά και στεναγμούς. Κουνώ τα δάχτυλά μου γρηγορότερα πάνω στην ερεθισμένη κλειτο- ρίδα μου, γοργές κινήσεις δίνουν το ρυθμό, ενώ η γλώσσα του παίζει ακομπανιαμέντο στις ρώγες μου, στην κοιλιά μου, στα μισάνοιχτα χείλη μου.

68

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Καβαλά το σώμα μου, ενώ το χέρι του εξακολουθεί να κι- νείται κατά μήκος του καυλιού του. Τα χείλη του είναι κατα- κόκκινα από τα φιλιά. Σαν ιερέας βασιλιάς σε κάποια αρχαϊ- κή τελετή, που περιμένει να προσφέρει το σπέρμα και τη δύ- ναμή του στην ιέρεια από κάτω του. Αρσενικός και πανέμορ- φος. Τρίβει το πέος του πάνω στο αιδοίο μου και είμαι έτοιμη να εκραγώ από την ηδονή. Όμως είναι περισσότερο η σκέψη αυτού που κάνει -ο τρόπος που το κάνει, έντονος και εσκεμ- μένος- παρά η καθ’ αυτή πράξη που με σπρώχνει στα όρια. Και ενώ τελειώνω ακόμα, ενώ εξακολουθώ να φωνάζω από την ικανοποίηση του οργασμού, το νιώθω να μπαίνει μέ- σα μου. Νιώθω το μυ του καυλιού του να γλιστρά στο μουνί μου, να αφυπνίζει ακόμα περισσότερα συναισθήματα, να απομακρύνει κάθε προσποίηση ευπρέπειας. Ξεχνώ τον άντρα και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το υπέροχο, σκληρό πέος που μπαίνει βαθιά μέσα μου. Όμως εκείνη τη στιγμή σκύβει μπροστά και λέει το όνο- μά μου, με φωνή βραχνή από ερεθισμό, και θυμάμαι ξανά τον άντρα. Θυμάμαι γιατί τον ήθελα. Όλες αυτές οι ημέρες και οι νύχτες οι γεμάτες επιθυμία, οι αναμνήσεις των κρυ- φών συναντήσεών μας. Όλα όσα γνωρίζω τώρα. O κυκεώ- νας των αισθημάτων και των σκέψεων ενώνονται με το τρα- γούδι, το εντείνουν, και αβοήθητη πέφτω στα δίχτυα του, ενώ τα σώματά μας εξακολουθούν να κινούνται. H βροχή έχει δυναμώσει τώρα, χτυπά άγρια το τζάμι. Ελεύθερη μα και υποταγμένη, παγιδευμένη από αθέατα δε- σμά. Από το καθήκον. Από την υποχρέωση να ποτίσει τη δι- ψασμένη γη. Κι έτσι, το κάνει, με ορμή και πάθος. Ψιθυρίζουμε ο ένας στον άλλο κοφτές, ξέπνοες λέξεις. Πράγματα που ποτέ δεν πρέπει να πούμε – απεγνωσμένα, βρόμικα, τρυφερά. Αφήνουμε μελανιές και δαγκωνιές. Κάτι

ΣοΝΑΤΑ

69

απτό, για να διαρκέσει, να παρατείνει αυτό που τελειώνει υπερβολικά σύντομα με μια τελευταία απότομη κίνηση και δυνατούς στεναγμούς. Και τότε τον σφίγγω πάνω στο μου- σκεμένο από τον ιδρώτα κορμί μου, τα στήθη μου συνθλίβο- νται κάτω από το βάρος του, τα πόδια μου είναι σφιχτά τυ- λιγμένα γύρω από τα δικά του. Πιέζω το πρόσωπό μου στον ώμο του, ανασαίνω τη μυρωδιά του. Με έχει κυκλώσει, με έχει γεμίσει, μέσα κι έξω. Είμαι ασφαλής. Το πιάνο ακούγεται θλιμμένο και γλυκό πάνω από το υπο- ταγμένο χτύπημα των σταγόνων της βροχής. H μουσική είναι πάντοτε ελεύθερη και αδέσμευτη από το φόβο. H μουσική πά- ντοτε θα κερδίζει αυτό που απειλεί να τη φιμώσει. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δε θα το ξαναβάλω ποτέ στα πόδια. «Πόσο καιρό θα μείνεις;» ρωτάω απαλά. «Μερικές μέρες» μουρμουρίζει χωμένος στην καμπύλη του λαιμού μου. Σηκώνει το περήφανο κεφάλι του. Τα μαλλιά του είναι μπλεγμένα. «Εκτός κι αν με δεχτείς για περισσότερο.» O τόνος της φωνής του είναι ήρεμος, δε ζητά τίποτα, μα η ματιά του είναι ικετευτική. Αποστρέφω το βλέμμα μου, δεν μπορώ ακόμα να του δώσω μια απάντηση. Γνωρίζω πλέον πως θα κάνω τα πάντα γι’ αυτόν, όμως οι παλιές συνήθειες και οι παλιοί φόβοι δεν ξεπερνιούνται τόσο εύκολα. «Αγάπη μου...» Κουνώ το κεφάλι μου και τον τραβώ κάτω, γέρνω και πάλι το κεφάλι του στον ώμο μου. Από εκεί δεν μπορώ να δω το γε- μάτο επιθυμία βλέμμα του. Παραδίνομαι, είναι απλά θέμα χρό- νου. H μουσική υφαίνει το ξόρκι της και σύντομα δε θα μου έχει απομείνει καμία άμυνα. Όμως όχι ακόμα. Στενάζει και βυ- θίζεται στην αγκαλιά μου, όμως το γνωρίζει κι αυτός. O ήχος του πιάνου και της βροχής ενώνονται, μας αποκοιμίζουν. Όταν ξυπνήσουμε, θα μου κάνει και πάλι έρωτα, κι εγώ θα πω ναι.

Μόνο Αυτό Kristina Lloyd

Τον αποκαλώ Μικρό, αν και δεν είναι. Είναι βέβαια λιπό- σαρκος -όσο λιπόσαρκα είναι και τα παιδιά που κάνουν ακροβατικά στην πλατεία- και δεν έχει ούτε τρίχα στο επί- πεδο, μελαψό στέρνο του. Όμως το βλέμμα του προδίδει την ηλικία του, βλέμμα πράσινο σαν της γάτας, και όταν τον κοιτώ κατάματα, αν και υποτίθεται ότι πρέπει να τον αγνο- ούμε, διακρίνω ένα ζευγάρι μάτια που θα μπορούσαν να εί- ναι χιλιάδων ετών. Μας ακολουθεί εδώ και μισή ώρα, ελίσσεται μέσα στο πλήθος, οι σαγιονάρες του αντηχούν στα σκονισμένα σοκά- κια της αγοράς. «Ψιτ, καλέ κύριε! Καλέ κυρία!» φωνάζει διαρκώς. «Θέλετε να αγοράσετε χαλί; Τσαγιέρα; Ζαφορά; Θέλετε να αγοράσετε λιβάνι; Ελάτε, ελάτε! Ελάτε να γνω- ρίσετε το θείο μου.» Το πιεστικό κάλεσμά του ακούγεται πρόστυχο και ερωτι- κό και η επανάληψή του αντηχεί στο κεφάλι μου σαν κάποιο ζοφερό τύμπανο, κάνοντάς με να αναρωτιέμαι αν πρόκειται να μου προκαλέσει μια από τις γνωστές μου ημικρανίες. «Κυρία, θέλεις να αγοράσεις τσάντα; Αληθινό δέρμα! Το καλύτερο! Ψιτ, κύριε, ωραίο πορτοφόλι για σένα! Κοιτάξτε από δω! Είστε καλεσμένοι μου. Ελάτε!» O Μικρός αποτραβά το βλέμμα του, κατεβάζει το κεφάλι και αρχίζει να στριφο- γυρίζει. H μουσικοχορευτική παράσταση που δίνει μοιάζει σαν μια φτηνή απομίμηση των πραγματικών πραματευτάδων, ένα θέατρο που μπορεί να το σταματήσει όποτε το θελήσει.

MONO AYTO

71

Δεν εκπλήσσομαι που δεν μπορεί να μας κοιτάξει – θα τον καταλαβαίναμε αμέσως. «Νιώθω σαν τον καταραμένο τον Φιλέα Φογκ» μουρμού- ρισε ο Τομ. O Τομ είναι ένας ψηλομύτης του κερατά. Αποπνέει τόση σιγουριά και αυτοπεποίθηση, ώστε μετά βίας το προσέχεις. Είναι χαλαρός και είρωνας. Μάλλον επιτηδευμένος, οφείλω να ομολογήσω, όμως λατρεύω κάθε καυτό, αλμυρό εκατοστό του. Μου αρέσει να τον ζωγραφίζω όρθιο, ξαπλωμένο, αρα- χτό, στη μάταιη προσπάθειά μου να τον αποτυπώσω με κάρ- βουνο και μολύβι. Στα απογευματινά μαθήματα έμαθα να μη ζωγραφίζω μόνο το αντικείμενο αλλά και το χώρο γύρω του. Έμαθα να βλέπω την απουσία. «Ό,τι δεν υπάρχει είναι εξίσου σημαντικό με αυτό που υπάρχει» έλεγε ο δάσκαλός μας, αν και προσωπικά το αμφισβητώ όσον αφορά τον Τομ. Εγώ είμαι υπέρμαχος αυτού που υπάρχει. Γυμνός, είναι χλομός και καλ- λίγραμμος, με δυνατούς, γεροδεμένους ώμους και αθλητι- κούς μηρούς. Μερικές φορές ζωγραφίζω το πέος του, μεγά-

λο και καυλωμένο ή απλά να κρέμεται άνευρο στο μηρό του, πλαισιωμένο από μαύρους βοστρύχους, και όταν του δείχνω το τελικό αποτέλεσμα πάντοτε μορφάζει. «Ω, Θεέ μου» μουρ- μουρίζει αποστρέφοντας το βλέμμα και δείχνοντας ελαφρά βαριεστημένος. «Είσαι τόσο χυδαία.» Όμως δεν μπορεί παρά να χαμογελάσει και βαθιά μέσα μου γνωρίζω πως του αρέσει.

«Ψψψτ!»

Είναι ο Μικρός. Δεν μπορώ να τον δω, μόνο να τον ακού-

σω. H πόλη είναι γεμάτη ήχους, τα δαιδαλώδη στενοσόκακά της είναι πνιγμένα στα αρώματα παραφίνης, δέρματος, ψη- τού κρέατος, ξινού ιδρώτα, ψημένης γης και δυνατού κα- πνού. Σε ορισμένα σημεία διακρίνεται ένα άνοιγμα στην αγορά, που αποκαλύπτει ένα ζωηρό γαλάζιο ουρανό πάνω

72

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

από τους ηλιοκαμένους πραματευτάδες. Όμως για την ώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι, δύο ανίδεοι λευκοί σε έναν αρ- χαίο λαβύρινθο, χαμένοι ανάμεσα σε ζητιάνους, γυρολόγους, πραματευτές, μοτοποδήλατα, κάρα και μεγάλα συρμάτινα κλουβιά όπου μέσα συνωστίζονται ασφυκτικά εξαγριωμένες κότες. Το σφύριγμα του Μικρού αντηχεί μέσα στο χάος, δυ- νατό και καθαρό, όμως δεν μπορώ να τον εντοπίσω πουθενά. Απογοητεύομαι. Υποτίθεται ότι θα πρέπει να νιώθω ανα- κούφιση, αφού μας ενοχλούσε συνεχώς, χοροπηδώντας γύ- ρω μας σαν λυσσασμένος δαίμονας του καταναλωτισμού, παρακινώντας μας να αγοράσουμε αυτό, να αγοράσουμε εκείνο, να αγοράσουμε το άλλο. Το θέμα είναι πως όντως θέ- λουμε να αγοράσουμε ένα χαλί, έναν όμορφο διάδρομο για το χολ, όμως πιθανότατα θα ζητήσει προμήθεια και εξάλλου προτιμούμε να κάνουμε την αγορά με την ησυχία μας. H απογοήτευσή μου αντισταθμίζει τον ερεθισμό που σχεδόν ντρέπομαι να ομολογήσω. Αρχικά δεν ήμουν σίγουρη ότι ήταν κάτι σεξουαλικό, αν και το υποπτευόμουν. Άλλωστε αυτό συμ- βαίνει συνήθως με μένα. Έπειτα κατάλαβα πολύ καλά πως εί- χα δίκιο, όταν ένιωσα το γνωστό πετάρισμα στον καβάλο μου και αισθάνθηκα το εσωτερικό των μηρών μου, νοτισμένο στον ιδρώτα, να γλιστρά από τα υγρά μου, καθώς περπατούσα με το σαρόνγκ να θροΐζει γύρω από τους αστραγάλους μου. Όμως ήταν ένας περίεργος σεξουαλικός ερεθισμός. Δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει αυτό το λιπόσαρκο παλικάρι με τα γαλήνια, αλλόκοτα μάτια, όμως με ελκύει με έναν τρόπο που αδυνατώ ακόμα να προσδιορίσω. Συνεχώς μένει πίσω μας, γλιστρά ανά- μεσα στο πλήθος ή μας τριγυρίζει από απόσταση, λαθραία και με χάρη, μας παραμονεύει σαν θηράματα. Τα χρήματά μου εί- ναι περασμένα στη ζώνη μου. Θα πρέπει να το έλεγξα δεκάδες φορές ως τώρα. Όμως δεν πιστεύω πως πρόκειται για κλέφτη.

MONO AYTO

73

Δεν έχω ιδέα τι είναι. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως ξύ- πνησε μέσα μου την περιέργεια, μια πονηρή επιθυμία που με κάνει να μην εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Συνεχίζουμε να περπατάμε, ο Τομ κι εγώ, και κάτω από το υγρό ύφασμα του εσωρούχου είμαι ερεθισμένη και κολλάω σαν ώριμο σύκο.

«Ψψψτ!»

H φωνή του ακούγεται τόσο κοντά, που γυρνάω και κοι- τάω πάνω από τον ώμο μου περιμένοντας να τον δω να στέ- κεται εκεί, όμως ούτε ίχνος του. Σαν να είναι αόρατος, κά- ποιο κατεργάρικο τζίνι του παραμυθιού ή ένα γκόλεμ από την παλιά γειτονιά των Ιουδαίων, που γελά μόνο του, καθώς εγώ αγγίζω για άλλη μια φορά τη ζώνη με τα χρήματά μου. «Φαίνεται πως το ξεφορτωθήκαμε το μικρό σκατό» λέει ήρεμα ο Τομ καθώς ανοίγει ένα μπουκάλι με νερό. Συνειδητοποιώ πως ο Τομ δεν ακούει ό,τι εγώ, κάνοντάς με να αμφιβάλλω για τις αισθήσεις μου. H ζέστη σε τούτο το

μέρος με ζαβλακώνει και ο ύπνος μου είναι ανήσυχος. Τη νύ- χτα, έπειτα από ένα απόγευμα με ζογκλέρ, ταχυδακτυλουρ- γούς, μάγους με φωτιές και γητευτές φιδιών, τα σεντόνια τυ- λίγονται γύρω από τα πόδια μου, κόμπρες για το φακίρη, και το μυαλό μου στριφογυρίζει γεμάτο τρέλα και ξόρκια. Για να ηρεμήσω αναλογίζομαι τη γαλήνη πέρα από την πόλη: χιονι- σμένες βουνοκορυφές, ατέλειωτες έρημοι και μια πυκνή, βελούδινη νύχτα λουσμένη στο ασημένιο φως των άστρων. Όμως ο ύπνος μου είναι άστατος, γεμάτος πυρετώδη όνει- ρα, αλλόκοτα και χυδαία, και ξυπνώ κάθε πρωί μουσκεμένη από την επιθυμία. Όταν βυθίζομαι στο καυλί του Τομ, νυ- σταγμένη και νωθρή, νιώθω σαν να με έχουν πηδήξει ήδη, άτονη όπως μετά τη συνουσία, λες και με είχε κυριεύσει κά- ποιος δαίμονας, ένας εύθυμος διαβολάκος που με γάμησε μέχρι εξαντλήσεως ενώ κοιμόμουν. Τα μέλη μου μοιάζουν

74

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

να διαλύονται καθώς καβαλάω τον Τομ, με το μυαλό μου γε- μάτο θολές εικόνες, με αναμνήσεις από άγρια πλάσματα να πασπατεύουν τη σάρκα μου και πριαπικά τέρατα με πρόσω- πα καλυμμένα με μάσκες αερίου να με καβαλάνε σε ομι- χλώδεις βάλτους. Δεν πιστεύω πως θα αγοράσουμε χαλί σήμερα. Δεν έχω διάθεση. Νιώθω σχεδόν ψυχωτική, για να πω την αλήθεια. Όμως το κρύβω καλά. Πιθανότατα οφείλεται απλά στο γεγο- νός ότι περιμένω να αδιαθετήσω. Περνούν λίγα λεπτά και ο Μικρός βρίσκεται και πάλι κο- ντά μας. Δεν τον βλέπω μα τον μυρίζω, μια πιπεράτη σεξου- αλική οσμή καθώς προσπερνάμε πάγκους με μεταλλικά σκεύη. Οι ηλιαχτίδες λαμποκοπούν πάνω στον κασσίτερο, το μπακίρι και το χαλκό. Και τότε, στις σκιές στο βάθος, διακρί- νω δύο πράσινες χάντρες να μας περιεργάζονται μέσα από τη σκοτεινιά, δύο λαμπερά σημάδια, ανατριχιαστικά φωτει- νά. H καρδιά μου αρχίζει να σφυροκοπά. Ανάμεσα σε τό- σους ανθρώπους με καστανά μάτια, τα δικά του φαντάζουν ιδιαίτερα αλλόκοτα, σχεδόν εξωπραγματικά. Νομίζω πως δεν ανήκει σε αυτό το λαό. Ίσως να είναι κάποιος ξένος, ένας άντρας που περνά με ένα άλμα πάνω από ρεματιές ψη- λά στα βουνά του Άτλαντα, ζώντας μόνο με αέρα. «Ω, Θεέ μου, πάλι αυτή η φριχτή μυρωδιά» παραπονιέται ο Τομ. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Μικρός τρέχει κάτω από μια φθαρμένη τέντα. Φοράει ένα βρόμικο παντελόνι που του φτάνει ως τη γάμπα και παρατηρώ πως τα πόδια του καλύ- πτουν σκούρες τρίχες. Νομίζω πως είναι νεαρός, στο τέλος της εφηβείας του. Αρκετά μεγάλος, είμαι σίγουρη, για να μπορεί να με ψαχουλέψει κάτω από το σαρόνγκ μου. «Είναι σίχαμα» λέει ο Τομ. «Πραγματική αηδία.»

MONO AYTO

75

Νομίζω πως εννοεί τον Μικρό. Θαρρώ πως οσμίστηκε την όρεξή του και ένιωσε απέχθεια. Κι έπειτα συνειδητοποιώ ότι μιλάει για το βυρσοδεψείο. Την τελευταία φορά που ήμα- σταν εδώ ήμουν έτοιμη να ξεράσω από την μπόχα, όμως τώ- ρα το βυρσοδεψείο δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια μπρο- στά στη μυρωδιά του Μικρού που οσμίζομαι στον αέρα. Θαρ- ρείς όλες μου οι αισθήσεις στρέφονται πάνω του, στον ήχο, τη μυρωδιά και τη θέα του και όλα τα άλλα υποχωρούν. H όλη κατάσταση αρχίζει να με ανησυχεί. O Τομ μού προσφέρει το νερό πριν ακόμα πιει αυτός. Έχει υπέροχους τρόπους, εν μέρει επειδή κατάγεται από το Σάρεϊ και εν μέρει λόγω μιας έμφυτης υποτακτικότητας που δεν έχει συνειδητοποιήσει πλήρως. Δεν πιάνεται εύκολα κορόιδο, πι- στέψτε με, όμως οι αβροί του τρόποι σε συνδυασμό με το ανή- συχο πνεύμα του τον κάνουν να τείνει προς την ευλάβεια ή τουλάχιστον προς μια σαγηνεμένη παθητικότητα. Δώσ’ του ένα καλό βιβλίο και θα χαθεί για ώρες. Δώσ’ του μια καλή γυναίκα -ή, ακόμα καλύτερα, μια κακή- και θα χαθεί για μήνες. Εγώ τον έκλεψα από μια άλλη. Δηλαδή εκείνος την άφησε για χάρη μου. Δύο χρόνια έχουν περάσει και εξακολουθούμε να είμαστε ερωτευμένοι, τρελοί και παλαβοί ο ένας για τον άλλο. Όμως δεν είμαι ανόητη. Γνωρίζω πολύ καλά πως, αν κά- ποια άλλη γυναίκα αιχμαλωτίσει την καρδιά του, θα φύγει αμέσως, αφήνοντάς με πίσω να βράζω από οργή. Μου αρέ- σει πολύ ο Τομ. Θέλω να μείνουμε μαζί. Θέλω να τον κρατή- σω όλο δικό μου. Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω για το καλύτερο. Και στο μεταξύ προσπαθώ να τον αποτυπώσω όσο καλύτερα γίνεται, με όλα αυτά τα κάρβουνα και τα μολύβια, με το πλανερό ανεξίτηλο μελάνι. Τα αγαπημένα μου σκίτσα είναι εκείνα που σχεδιάζω το βράδυ, με τον Τομ να ξαπλώνει και να ονειρεύεται δίπλα μου

76

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

με το στόμα ανοιχτό, με τα μάτια του να κινούνται κάτω από τα κλειστά του βλέφαρα. Τον αγαπώ τόσο πολύ όταν κοιμά- ται βαθιά, όταν δεν καταλαβαίνει καν ότι υπάρχει. O Τομ δεν έχει ιδέα ότι το κάνω αυτό. Κρατώ τα σκίτσα μου καλά κρυμ- μένα, οι πολύτιμοι θησαυροί μου, απόδειξη όλων εκείνων των ωρών που του έχω κλέψει παρακολουθώντας τον να κοιμά- ται. Υποφέρω από αϋπνίες, βλέπετε. Δε γίνεται μόνο εδώ. «Μισό λεπτό. Μπαταρίες» λέει ο Τομ. Προσπερνά αρ- γούς, φασκιωμένους ανθρώπους, κι εγώ τον περιμένω δίπλα από έναν πάγκο με μπαχαρικά. Μαύρα κοτσάνια από τάμαριν και πλεξούδες από σύκα κρέμονται σαν φυλλώματα ζού- γκλας πάνω από σακιά γεμάτα με καρύδια, ξερά φρούτα, φύλλα τσαγιού και βότανα. ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ TO ΡΟΧΑΛΗΤΟ – ΑΛΑΝΘΑΣΤΟ! γράφει μια πινακίδα και ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΟ ΓΙΑ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ! δηλώνει κάποιο άλλο. H ατμόσφαιρα είναι ξη- ρή και χρώματα κλείνουν το λαιμό μου, άλικο, χάλκινο, ώχρα και σκουριά, ένα γήινο ουράνιο τόξο από μυρωδικά που με κάνει να βήχω σαν γριά μάγισσα. «Έχω φάρμακο! Αλάνθα- στο!» φωνάζει ένας άντρας με παραδοσιακή στολή, κι εγώ υπεραμύνομαι της υγείας μου όταν συνειδητοποιώ ότι ο συ- γκεκριμένος πουλάει πολύ αλλόκοτα πράγματα: μια χελώνα δεμένη στο πλαίσιο της τέντας, δέματα με κατσικοπόδαρα, ξεραμένους σκαντζόχοιρους, χαμαιλέοντες, δέρματα φιδιών και ζωντανές σαύρες που τριγυρνάνε σε θεόρατες γυάλες.

«Ψψψτ! Κυρία!»

H φωνή του κάνει το μουνί μου να σκιρτήσει. H αίσθηση

είναι τόσο δυνατή, που θα μπορούσε κάλλιστα να με έχει γλείψει εκεί. Οι αισθήσεις μου σβουρίζουν και γυρνάω για να δω στιγμιαία μια μελαχρινή ωμοπλάτη πριν τον καταπιεί ξανά το πλήθος. Ακριβώς απέναντι, ο Τομ κρατά ένα πακέτο με μπαταρίες, παζαρεύοντας με ένα μικροπωλητή που τον

MONO AYTO

77

κοιτά με μισότυφλο βλέμμα, με μάτια θολά από τον καταρ- ράκτη. Μια γυναίκα με τρίχες στο πρόσωπο σαν αραιά γένια με σκουντάει. Ενστικτωδώς ελέγχω ξανά τη ζώνη με τα χρή- ματά μου και βλέπω τον Μικρό, μόλις λίγα μέτρα μακριά, να

ρίχνει ένα βλέμμα προς τα πίσω, μια πρόσκληση να τον ακο- λουθήσω. Δεν μπορώ να του αρνηθώ. Δεν αμφισβητώ καν την επιλογή μου. Απλά πηγαίνω. Καθώς προχωρώ, ο Τομ γυρνά. Πιάνει το βλέμμα μου και γνέφει καταφατικά προς την κατεύθυνση όπου πηγαίνω. Δεν τρέχει τίποτα, ο Τομ δεν έχει πρόβλημα με αυτά. Σπάνια κά- νει φασαρία. Και, σε περίπτωση που χαθούμε, έχουμε και οι δύο τηλέφωνο. Μια εικόνα έρχεται στο μυαλό μου: το κινητό μου να χτυπά, ενώ αρουραίοι με μακριά μουστάκια μυρίζουν

την οθόνη, όπου το κείμενο «ΚΛHΣΗ

ΤΟΜ...»

αναβοσβήνει

μάταια. Διώχνω μακριά την εικόνα. Δεν είναι σημαντική. Όμως ο Μικρός είναι. Ανήσυχη μήπως τον χάσω, στριμώχνομαι ανάμεσα στο πλήθος προσπαθώντας να μη χάσω το ξυρισμένο κεφάλι του από τα μάτια μου. Ένας άντρας με μια μαϊμού μού αποσπά στιγμιαία την προσοχή και προς στιγμή φοβάμαι ότι τον έχα- σα. Στριφογυρίζω γεμάτη αλλοφροσύνη, μια δίνη από θολά πρόσωπα περνά μπροστά από τα μάτια μου, με διάφορα χρώματα να μπλέκονται μεταξύ τους. Χάθηκε, χάθηκε. Όμως δευτερόλεπτα αργότερα τον βρίσκω ξανά. Τον παρα- κολουθώ καθώς χάνεται κάτω από μια αψίδα τόσο στενή, που στην αρχή νομίζω πως πέρασε σαν φάντασμα μέσα από τον τοίχο. Τρέχω πανικόβλητη, μοιράζοντας αγκωνιές στο πλή- θος. Κάποιος με βρίζει, μα δε με νοιάζει. Με έχει κυριεύσει ο φόβος. Δεν ξέρω γιατί τον ακολουθώ. Το μόνο που ξέρω εί- ναι πως δεν μπορώ να σταματήσω. Σκοτεινά μάτια λάμπουν γύρω μου και το μουνί μου πάλλεται σχεδόν το ίδιο δυνατά με

78

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

την καρδιά μου. Κάτι τρομακτικό με έχει αγκαλιάσει, οι χυμοί μου είναι καυτοί και προσπαθώ να θυμηθώ αν έφαγα τίποτα περίεργο. Ίσως πλησίασα πολύ κοντά στους ξεραμένους σκαντζόχοιρους. Ένας Θεός ξέρει ποια ήταν η χρησιμότητά τους. Ένας Θεός ξέρει τι ακριβώς κάνω. Μόλις βρέθηκα στο σοκάκι σταμάτησα να πάρω μια ανά- σα. Βλέπω τον Μικρό και πάλι μπροστά μου. Το σοκάκι είναι δροσερό και βαμμένο λευκό, πλατύ ίσα που να χωράει ένα άτομο, και λίγα μέτρα πιο κάτω η οχλαγωγία της αγοράς σβήνει. Δε βρίσκεται κανείς τριγύρω εκτός από εμάς. Άξαφνα τα πάντα βυθίζονται στη γαλήνη. Στη σιωπή. H ανά- σα μου με κυκλώνει, ένας αχνός ψίθυρος σαν κοχύλι στο αυ- τί μου. Συνεχίζω να περπατώ, κι όμως δε νομίζω πως κινού- μαι. Απλά λαχανιάζω. O ήλιος δε φτάνει εδώ, όμως το σο- κάκι μοιάζει να φωτίζεται από μια δική του λάμψη, οι λευκοί τοίχοι αντανακλούν ένα υπερφυσικό φως κι εγώ αναρωτιέ- μαι αν είναι εδώ το τέρμα. Αναρωτιέμαι αν πεθαίνω σε ένα χειρουργικό κρεβάτι, αν η ψυχή μου πετά ψηλά για να μπει στο βασίλειο των ουρανών ή για να χτυπήσει τουλάχιστον την πόρτα του. Θέλω να κοιτάξω πίσω μου για να δω από πού ήρθα, όμως νιώθω το κεφάλι μου υπερβολικά βαρύ. Δεν μπορώ να γυρίσω. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από αυτό: εγώ, η ανάσα μου και ο Μικρός. Είναι λες και γλίστρησα σε μια χαραμάδα του κόσμου. Αρκετά μέτρα μπροστά μου, σκύβοντας ελαφρά, προχω- ρά στα γόνατα με προσοχή και χάρη. O λεπτός του θώρακας είναι όμορφος και καλοφτιαγμένος, τα πλευρά του διαγράφο- νται κάτω από το βρόμικο σοκολατένιο δέρμα του. H μυρωδιά του τον ακολουθεί, ώριμη και ερωτική. Πιθανόν μόσχος. Πόσο ευκίνητο θα πρέπει να είναι το κορμί του, σκέφτομαι. Πόσο

MONO AYTO

79

απαλό το δέρμα του, πόσο ανυπόμονα τα χέρια του, πόσο ακούραστα αυτά τα πανέμορφα, βαθυκόκκινα χείλη του. Τον ακολουθώ. Κρατάμε και οι δύο ένα σταθερό ρυθμό κι έπειτα ο Μικρός σταματά, παραμένοντας σκυφτός. H κυρτή ραχοκοκαλιά του προεξέχει σαν ροζιασμένη οροσειρά και οι σκληρές του τρίχες αντανακλούν το φως. Κοκαλώνω στη θέ- ση μου, νιώθοντας πως έτσι πρέπει να κάνω, και συνειδητο- ποιώ πως μετά βίας ανασαίνω. Κι έπειτα ο Μικρός γυρνά αρ- γά το κεφάλι του για να με αντικρίσει. Και τότε νιώθω πως χά- νω τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Γιατί τα μάτια που έχουν καρφωθεί στα δικά μου δεν ανήκουν σε άνθρωπο. Για αρκετά τρομακτικά δευτερόλεπτα τον κοιτάζω κι εγώ. Τα μάτια είναι γατίσια: πράσινα σαν φραγκοστάφυλα με σχι- στές, μαύρες κόρες. O φόβος δένει το στομάχι μου κόμπο, όμως δεν μπορώ να ουρλιάξω. Δεν μπορώ ούτε να κουνηθώ. Δεν μπορώ να κά- νω τίποτα. Απλά κοιτάζω με το στόμα ανοιχτό, καρφωμένη στο ίδιο σημείο. Χαμογελά και γυρίζει την πλάτη του. Νομίζω πως ονει- ρεύομαι. Σύντομα, λέω στον εαυτό μου, θα ξυπνήσω στο ξε- νοδοχείο και θα καβαλήσω το καυλί του Τομ προσπαθώντας ναρκωμένη να θυμηθώ. Θα κουνηθώ μπρος πίσω, με το μυα- λό μου να πλέει σε μια τερατώδη δυστοπία, σε μια ρυπαρή μεσαιωνική αγορά γεμάτη με μεταλλαγμένους ανθρώπους ή υβριδικά πλάσματα. Κοιτάς τριγύρω και σου φαίνονται όλοι απολύτως φυσιολογικοί, ώσπου παρατηρείς τα ενωμένα με μεμβράνη πέλματά τους, τις διχαλωτές τους γλώσσες, τις δι- πλωμένες τους φτερούγες ή τους σουβλερούς κυνόδοντές τους. Και τότε θα τελειώσω, το ίδιο και ο Τομ. Έπειτα θα ση- κωθούμε, θα φάμε πρωινό, θα πάρουμε το λεωφορείο που θα μας οδηγήσει σε μια πόλη με κεραμωτά παλάτια, πολύ-

80

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

χρωμους κυπρίνους και πορτοκαλιές, και θα αγοράσουμε κάτι όμορφο από ισπανικό δέρμα ή από ξύλο κέδρου και όλα θα είναι και πάλι κανονικά. O Μικρός σέρνεται μπροστά. Είμαι εντελώς τρομοκρα- τημένη και υγρή. Κυρίως υγρή. Τον ακολουθώ, στρίβει σε μια γωνία κι έπειτα σε μια άλλη, ώσπου περνάει σκυφτός κάτω από μια αψίδα στον τοίχο. Στιγμές αργότερα βρίσκομαι κι εγώ εκεί, σκύβω το κεφάλι και με την καρδιά μου να βρο- ντοχτυπά κατεβαίνω τρία φθαρμένα λευκά σκαλοπάτια. Μπροστά μου ανοίγεται μια δροσερή σπηλαιώδης αίθου- σα. Στους τοίχους της κρέμονται υφαντά και λυχνάρια, κατά μήκος στο πάτωμα βρίσκονται πλήθος χαλιά και στην απένα- ντι γωνία υπάρχει ένας σωρός από πήλινες κανάτες μαζί με σακιά γεμάτα σιτάρι. Οι ηλιαχτίδες, απαλές και θαμπές από τη σκόνη, γλιστράνε από τις σοβατισμένες αψίδες ψηλά στο ταβάνι, ένας γαλήνιος φωτισμός κατάλληλος για προσευχή. O χώρος μυρίζει άχυρα και ποντίκια. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον Μικρό καθώς κι- νείται αστραπιαία από τη μια πέτρινη κολόνα στην άλλη κι έπειτα παραμένει κρυμμένος εκεί. Καθισμένος σταυροπόδι σε έναν ψηλό λόφο από χαλιά βρίσκεται ένας φαλακρός, μυώ- δης άντρας με σκούρο δέρμα και πυκνά φρύδια, ενώ τα λίγων ημερών γένια του κάνουν το πρόσωπό του ακόμα πιο σκούρο. Από τη μέση και πάνω είναι γυμνός, σγουρές μαύρες τρίχες καλύπτουν το στέρνο του και σχηματίζουν μια γραμμή πάνω από τη στρογγυλεμένη του κοιλιά. Μοιάζει κάτι ανάμεσα στο Βούδα και σε έναν κακοποιό. H εμφάνισή του δε μου είναι οι- κεία, όμως μου αρέσει. Το χαμόγελό του είναι όμορφο αν και αδιόρατο, ενώ με παρατηρεί διαρκώς με το σαγόνι του στη- ριγμένο στη γροθιά του. Έχω τη διαίσθηση πως με περίμενε. «Γεια» λέω προσπαθώντας να ακουστώ θαρραλέα.

MONO AYTO

81

Αρχίζω να διασχίζω την αίθουσα, βαδίζοντας πάνω στο πλακόστρωτο δάπεδο με ίσια την πλάτη μου. Ξέρω πως αυ- τός ο άντρας πρόκειται να με πηδήξει και, για να πω την αλή- θεια, είμαι έτοιμη. Κανείς δεν αποκρίνεται. O άντρας συνεχίζει να με παρα- κολουθεί χαμογελαστός. Αν και εξακολουθώ να είμαι τρομο- κρατημένη, νιώθω την αυτοπεποίθησή μου να μεγαλώνει. Αρχί- ζω να νιώθω ισχυρή και αγέραστη, σαν την πόρνη της Βαβυλώ- νας. O Μικρός προβάλλει πίσω από την κολόνα και γέρνει πά- νω του, σταυρώνει τα χέρια στο στήθος και χαμογελά πονηρά. H συμπεριφορά του έχει αλλάξει. Αποπνέει την κουρασμένη, αλαζονική αύρα ενός πληρωμένου συνοδού, η έκφρασή του σκληρή μα συνάμα χυδαία. Είναι ελκυστικός με έναν αλλόκοτα αρρωστημένο τρόπο. Επίσης τα μάτια του είναι φυσιολογικά. Σχετικά μιλώντας πάντα. Έχουν το πιο εκπληκτικό βαθύ πρά- σινο χρώμα, σαν φωτογραφία του National Geographic, όμως είναι σίγουρα ανθρώπινα. Μάλλον είχα παραισθήσεις προη- γουμένως, ένα παιχνίδισμα του φωτός, τίποτα περισσότερο. Με παρακολουθούν και οι δύο καθώς βαδίζω μπροστά. Νιώθω απολαυστικά εύκολη. Είμαι μια πόρνη, μια εταίρα, μια παλλακίδα, μια σκλάβα. Θα μπορούσα να χορέψω σαν τη Σα- λώμη, να τους αποπλανήσω βγάζοντας τα ρούχα μου, μόνο που δε φορούσα επτά πέπλα, απλά το σαρόνγκ μου, ένα γι- λέκο και σανδάλια. Εξάλλου υποθέτω πως δε θα χρειαστεί να αποπλανήσω τους συγκεκριμένους άντρες. «Έκανες καλή επιλογή» λέει ο άντρας στον Μικρό. Για περίμενε λίγο, σκέφτομαι. Δεν μπήκα μόλις τώρα μέ- σα στην αίθουσα μόνη μου, από δική μου επιλογή; Όμως αμέ- σως διορθώνω τον εαυτό μου. Ποιον προσπαθώ να κοροϊδέ- ψω; Στην ουσία με επέλεξε, έτσι δεν είναι;

82

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

«O θείος μου» λέει ο Μικρός χαμογελώντας και γνέφει προς τον άντρα. O Θείος με χαιρετά με μια κοφτή κίνηση του κεφαλιού του. «Δείξ’ τη μου» λέει στον Μικρό. Με τα ξυπόλυτα πόδια του ο Μικρός βαδίζει μπροστά. Ανοίγει το σαρόνγκ μου, επιδεικνύοντας τα πόδια μου, και βάζει το χέρι του ανάμεσα στους μηρούς μου. Όλο το βάρος του σώματός μου μετατοπίζεται άξαφνα στο μουνί μου, ακουμπά σε αυτό το λιπόσαρκο χέρι. Το εσώρουχό μου είναι υγρό και εκείνος παίζει με τα δάχτυλά του εκεί χαμογελώ- ντας μου πριν τσιμπήσει την κλειτορίδα μου. Με τρίβει πάνω από το ύφασμα, κρίνοντας τις εκφράσεις μου. Θέλω να πα- ραμείνω απαθής, όμως η μυρωδιά και το άγγιγμά του με κά- νουν να ζαλίζομαι από επιθυμία. Πραγματικά, δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που ένιωσα τόσο ερεθισμένη. Υποθέτω πως δεν καταφέρνω να πάρω μια αδιάφορη, συ- γκρατημένη έκφραση επειδή ο Μικρός γελά χαμηλόφωνα. Ψιθυρίζει στο αυτί μου: «A, ώστε σου αρέσει αυτό, έτσι δεν είναι; Πρόστυχη βρόμα.» Έπεσες διάνα, σκέφτομαι. «Είναι εντάξει, θείε» ανακοινώνει ο Μικρός. «Έτοιμη και υγρή.» Παραμερίζει το εσώρουχό μου κι έπειτα βάζει δύο δάχτυλα μέσα μου. Τα γόνατά μου λυγίζουν. «Υπερβολικά υγρή» προσθέτει κουνώντας τα δύο του δάχτυλά. Στη σιωπή της αίθουσας ακούω τον ήχο που κάνουν τα υγρά μου. «Έξοχα» λέει ο Θείος με μπάσα, άτονη φωνή. «Έχουμε μια πρόθυμη γυναίκα.» «Μια πρόθυμη πόρνη» διορθώνει ο Μικρός «που θέλει να την πηδήξουν.» Μοιάζει να απολαμβάνει τις λέξεις, να γεύ- εται την παραδοξότητά τους σαν έφηβος που ανυπομονεί να απαλλαγεί από την αθωότητά του.

MONO AYTO

83

Τις απολαμβάνω κι εγώ. Μου αρέσει να μου φέρονται σαν αντικείμενο. Με απαλλάσσει από την πίεση να είμαι ο εαυτός μου. O Μικρός, που δεν έχει σταματήσει να κουνά τα δάχτυλά του, βάζει το άλλο του χέρι στο στήθος μου. Με χαϊδεύει πά- νω από το σουτιέν μου και μετά το τραβά ψηλά και αρχίζει να σφίγγει και να μαλάζει τα στήθια μου. Οι ρώγες μου σκλη- ραίνουν κι εκείνος τις τσιμπά και τις τρίβει, κάνοντας τις απολήξεις των νεύρων μου να σκιρτήσουν γεμάτες ζωή. Και τότε, μόλις αρχίζω να νιώθω ότι χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, ότι βυθίζομαι στην έκσταση, ο Μικρός τραβιέται και διασχίζει την αίθουσα ως το Θείο. Είναι μια τυραννική, μοναχική στιγμή. Είμαι έτοιμη να δια- μαρτυρηθώ, αλλά πριν προλάβω να ξεστομίσω λέξη, ο Μι- κρός πηδά πάνω στα χαλιά με μια κίνηση που θα ζήλευε και ο πιο επιδέξιος χορευτής. Κάθεται ανακούρκουδα και πλη- σιάζει το Θείο, που γέρνει πίσω με μισάνοιχτο στόμα και γλείφει τα δάχτυλα του Μικρού, ενώ εκείνος τα κρατά πάνω από το στόμα του σαν τσαμπί. O Μικρός κρατά το γυαλιστε- ρό καραφλό κεφάλι του άντρα, στηρίζοντάς το, και ο Θείος παραδίνεται χαλαρωμένος, με μάτια κλειστά από ευτυχία, ενώ παράλληλα γλείφει και μυρίζει τα υγρά μου. H αλήθεια είναι πως δε θα με πείραζε να δω δύο άντρες να τα βρίσκουν, όμως μόλις είχα καταφτάσει και νιώθω κά- πως παραμελημένη. Έτσι, προχωρώ προς το μέρος τους, επειδή, ανάθεμα, θέλω να παίξω κι εγώ. Καθώς πλησιάζω, σταματάνε την παράξενη ενασχόλησή τους και, παραμένο- ντας στην ίδια θέση, με κοιτάνε με περιέργεια, ανοιγοκλεί- νοντας αργά τα μάτια τους. Είναι λες και δε με έχουν αντι- κρίσει ποτέ ξανά στη ζωή τους. Θεέ μου, είναι ανατριχιαστι- κό. Συνεχίζουν να με κοιτάνε αγέλαστοι, ανοιγοκλείνοντας

84

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

απλά τα μάτια τους, για ένα διάστημα που μοιάζει με αιώνα. Ένα ζευγάρι πράσινα μάτια κι ένα ζευγάρι ανοιχτά καστανά. Και τότε ο Θείος συνέρχεται, η έκφρασή του αλλάζει και μετατρέπεται σε μια φριχτή γκριμάτσα λαγνείας. Μοιάζει επικίνδυνα όμορφος, τόσο που θα ’πρεπε να μπει φυλακή γι’ αυτό. Γελά περιφρονητικά και ανακάθεται, κουνώντας τα πό- δια του πάνω από την άκρη του σωρού με τα χαλιά, και βάζει το χέρι του στον καβάλο του φαρδιού παντελονιού του. Το παντελόνι του είναι από γκριζογάλανο μετάξι κι εκείνη τη στιγμή μια υλιστική παρόρμηση γεννιέται μέσα μου, επειδή ακριβώς αυτό το χρώμα θέλω στο χολ του σπιτιού. Σκέφτο- μαι να του ζητήσω μια κλωστή ώστε να επιλέξω ένα χαλί με παρόμοια ύφανση, όμως η στιγμή περνάει. Το αντικείμενο της επιθυμίας μου είναι διαφορετικό, έχω να ικανοποιήσω άλλες ανάγκες τώρα. «Πάρε το καυλί μου στο στόμα σου» λέει ο άντρας χαμογε- λώντας. Αποκαλύπτει ένα μεγάλο χοντρό πέος και αρχίζει να το παίζει αργά, με τους μυς του δυνατού χεριού του να δια- γράφονται κάτω από το μελαχρινό του δέρμα. Είναι ένα πανέ- μορφο, κτηνώδες καυλί, περήφανο και προσβλητικά τεράστιο. «Παλιοβρόμα» λέει ο Μικρός. Εξακολουθεί να ακούγεται σαν παιδί που δοκιμάζει τις πρώτες του αισχρές λέξεις. «Πάρ’ τον στο στόμα σου.» Υπακούω. O σωρός με τα χαλιά μού φτάνει σχεδόν στον ώμο και αρκεί να σκύψω το κεφάλι μου για να τον καταπιώ ολόκληρο. Οι τρίχες στην ηβική περιοχή του γαργαλάνε τη μύτη μου και, καθώς μπαίνει βαθιά στο στόμα μου, τον νιώθω αφάνταστα σκληρό και δυνατό. Το κεφάλι μου κινείται πάνω κάτω ανάμεσα στους μηρούς του και νιώθω όλο και πιο αδύ- ναμη και υγρή καθώς φαντάζομαι πώς θα είναι όταν αυτό το τερατώδες καυλί γλιστρήσει μέσα μου. O Μικρός πέφτει

MONO AYTO

85

στο πάτωμα και τον αισθάνομαι στα πόδια μου, να τρίβει το πρόσωπό του ανάμεσα στους αστραγάλους μου κι έπειτα να τρυπώνει κάτω από το σαρόνγκ μου. Ανοίγω τα πόδια μου και τον νιώθω να ανεβαίνει, τη θερμότητά του στο δέρμα μου, το ξυρισμένο απαλό του κεφάλι, τη γλώσσα του που ανοίγει δρόμο ανάμεσα στο εσωτερικό των μηρών μου. Κατεβάζει το εσώρουχό μου και τον νιώθω ανάμεσα στα πόδια μου, την καυτή του ανάσα στο μουνί μου πριν ακόμα η γλώσσα του, τό- σο ευλύγιστη και τέλεια, αρχίσει να χορεύει πάνω στην κλει- τορίδα μου και να στριφογυρίζει στις πτυχές μου. Ω, Θεέ μου. Αυτή η γλώσσα κουβαλάει όντως μεγάλη εμπειρία. Όπως και τα μάτια του, θα μπορούσε να είναι χι- λιάδων ετών, μια γλώσσα που έχει προσφέρει ευχαρίστηση σε γκέισες, θηλυπρεπή αγόρια και πόρνες της Βαβυλώνας. Δάχτυλα γεμίζουν το μουνί μου, ένας αντίχειρας τρίβει την πίσω τρύπα μου και στιγμές αργότερα βιώνω έναν έντονο οργασμό, ανοίγω ξέπνοη το στόμα μου, που έχει αγκαλιάσει το καυλί του Θείου, ο Θείος κρατά σφιχτά το κεφάλι μου, με συγκρατεί στη θέση μου από φόβο μήπως αμελήσω την ευ- χαρίστησή του προς χάρη της δικής μου. «Είναι μια ξαναμμένη σκύλα, δε νομίζεις;» H φωνή του Θείου είναι τόσο δυνατή, που αντηχεί στην αίθουσα. Μιλάει σε κάποιον άλλο, όχι στον Μικρό και σίγου- ρα όχι σε μένα. Αποτραβιέμαι και γυρνάω να δω σκουπίζο- ντας το στόμα μου. Είναι ο Τομ, φυσικά. Γαμώτο, τον είχα ξεχάσει. Στέκεται κάτω από τη λευκή πέτρινη αψίδα και δείχνει κάπως σαστι- σμένος. Αλήθεια, τον είχα ξεχάσει εντελώς, είχα ξεχάσει τον άντρα που αγαπώ. Υποθέτω πως η θέα ενός νέου φαλλού μπορεί να επηρεάσει μια γυναίκα με αυτό τον τρόπο. O Τομ μάς κοιτά αποσβολωμένος. Προς στιγμή ανησυχώ

86

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

μήπως το γαλανομάτικο αγόρι μου νιώσει απέχθεια, όμως βλέπω πως αρχίζει να ενδιαφέρεται, απολαμβάνει τη σκηνή. Είναι η γνωστή του έμφυτη παθητικότητα. «Θεέ μου» σχεδόν μπορώ να τον ακούσω να λέει. «Είσαι τόσο χυδαία.» «Έλα, έλα» φωνάζει ο Θείος και πηδά από το σωρό με τα χαλιά. «Καλώς ήρθες, αδερφέ μου!» Σφίγγει το χέρι του Τομ και τον χτυπά στον ώμο λες και είναι οι καλύτεροι φίλοι. «Θέ- λεις να πάρει και το δικό σου καυλί στο στόμα της, σωστά;» Ευχαριστημένος με τον εαυτό του, ο Θείος ξεσπά σε ένα ηχηρό γέλιο. Νομίζω πως ο Τομ έχει επηρεαστεί από αυτό που έχει ζαλίσει και μένα, τη μυρωδιά του ξεραμένου σκαντζόχοιρου ή κάτι παρόμοιο. Χαμογελά. Ξέρω ακριβώς τι σκοπεύει να πει. Θα πει: «Δεν έχω πρόβλημα» με εκείνο το μελωδικό τρό- πο που μου απαντά όταν τον ρωτάω: «Θέλεις να πιούμε κα- φέ εδώ ή εκεί; Το κρέας με ρύζι ή με μακαρόνια;». H αλή- θεια είναι πως είναι αρκετά ενοχλητικό κάποιες φορές. Με κοιτά κατάματα και χαμογελά ειρωνικά. «Δεν έχω πρόβλη- μα» λέει και συνειδητοποιώ πως ήξερε ότι ήξερα ότι θα το έλεγε αυτό, και με κοιτά περιπαικτικά επειδή ξέρει πως θα βρω διασκεδαστικό όλο αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις. Οι μα- κροχρόνιες σχέσεις είναι πολύ όμορφο πράγμα. O Μικρός, σκυμμένος στα τέσσερα, ρίχνει μια κλεφτή ματιά κάτω από το σαρόνγκ μου και κάνει ένα διστακτικό βή- μα μπροστά. Έπειτα στέκεται ακίνητος και παρακολουθεί, καθώς ο Θείος οδηγεί τον Τομ σε μια χαμηλή στοίβα από χα- λιά, τοποθετημένα σε τρία επίπεδα σαν μικρά σκαλοπάτια. Μια θολή ηλιαχτίδα πέφτει πάνω τους, μέσα της περιδινίζο- νται μόρια σκόνης, καθώς οι δύο άντρες σκαρφαλώνουν και βολεύονται πάνω σε αυτή τη μάλλινη υφαντή εξέδρα. O Θεί- ος κάθεται στο ψηλότερο επίπεδο με τα γόνατα λυγισμένα

MONO AYTO

87

και ο Τομ ξαπλώνει στους μεταξοντυμένους μηρούς του, ακουμπώντας το κεφάλι του πάνω τους, καθώς παραδίνεται σε ένα απολαυστικό μασάζ στους ώμους. O Θείος σκύβει μπροστά, μουρμουρίζει στο αυτί του Τομ και ο Τομ χαμογε- λά γαλήνια, τεντώνοντας διακριτικά την πλάτη του, η ικανο- ποίησή του προσωπική και συγκρατημένη, ενώ ο Θείος τον μαλάζει με τα μεγάλα, στιβαρά χέρια του. Στέκομαι εκεί μαγεμένη, ανίκανη να πιστέψω αυτό που βλέπω. O Μικρός πλησιάζει ακόμα πιο κοντά, κινείται προ- σεκτικά σαν να φοβάται μην τους ενοχλήσει. Καθισμένος ανακούρκουδα, παρακολουθεί εντατικά, καθώς ο Τομ παρα- δίνεται ολοένα περισσότερο στην απόλαυση του μασάζ, αφήνοντας πότε πότε μικρά βογκητά. Όταν πηδιέμαι με τον Τομ, ορισμένες φορές το πρόσωπό του μοιάζει απόμακρο. Τα μάτια του κλείνουν, το στόμα του ανοίγει και μοιάζει εντελώς χαμένος, μουδιασμένος από ευ- τυχία ενώ εγώ τον καβαλάω. Αυτά τα αδρανή χαρακτηριστικά έχει και τώρα, και όταν ο Θείος τεντώνεται μπροστά για να του βγάλει το μπλουζάκι, ο Τομ συναινεί και σηκώνει τα χέρια του πρόθυμος και πειθήνιος σαν νυσταγμένο παιδί. Δε δια- μαρτύρεται καν όταν ο Μικρός τον πλησιάζει για να φωλιάσει στο χλομό του στήθος. Το μόνο που κάνει είναι να χαμογελά στοργικά και, σαν χιμπαντζής που απολαμβάνει τα χάδια, τε- ντώνει πίσω τα χέρια του, εκθέτοντας τη λευκότητα του δέρ- ματός του, οι μύες του σφιχτοί, οι σκούρες τρίχες στην περιο- χή της μασχάλης του ελκύουν τον Μικρό, που τον μυρίζει δι- στακτικά, ενώ παράλληλα με το χέρι του χαϊδεύει το τεντωμέ- νο κορμί του Τομ. Είναι φανερό πως ο Τομ το απολαμβάνει. Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Αναρω- τιέμαι αν τον έχουν ναρκώσει. Κι έπειτα συνειδητοποιώ ότι ούτε κι εγώ σκέφτομαι καθαρά, επειδή σύντομα αρχίζω να

88

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

αναρωτιέμαι αν είναι όντως ο Τομ. Ίσως κάποιος -ή κάτι- κυ- ρίευσε το σώμα του, γιατί ποτέ μου δεν τον έχω δει έτσι στο παρελθόν. Στον Τομ αρέσει να αναλογίζεται τις καταστά- σεις, να κάνει προσεκτικές κινήσεις, να ανησυχεί χωρίς λό- γο, και το σημαντικότερο είναι πως ποτέ του δεν έχει δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον για τους άντρες. Και τώρα, μπρο- στά στα μάτια μου, δοκιμάζει τα όρια των μέχρι τώρα εμπει- ριών του με χαρακτηριστική ευκολία. Αρχίζω να φοβάμαι ότι ίσως τον έχω χάσει για πάντα. Όμως τότε παρατηρώ το χαμόγελό του να σβήνει και γλείφει τα χείλη του, μια φευγαλέα στιγμή νευρικής επιθυ- μίας. Είναι πανέμορφο, τόσο τρυφερό και χαρακτηριστικό του Τομ, που με κάνει να νιώθω ότι γνωρίζω και πάλι ποιος είναι. Βλέπω το καρύδι στο λαιμό του να πάλλεται και ένα αδιόρατο τσίτωμα στο λαιμό του, καθώς ετοιμάζεται για ένα φιλί. O Μικρός σκύβει από πάνω του, τα χείλη τους ενώνο- νται και μια έκρηξη πόθου κυριεύει το κορμί μου. Βλέπω τον Μικρό να σαλεύει τα χείλη του, τον Τομ να τεντώνει το λαι- μό του, και τους κοιτάζω έντονα καθώς ο Μικρός ξεκου- μπώνει το φερμουάρ του Τομ. Το πέος του Τομ πετάγεται ερεθισμένο, βαρύ και προκλητικό. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω πιο πολύ – να συνεχίσω να πα- ρακολουθώ ή να μπω κι εγώ στο παιχνίδι. Και τότε ο Θείος μού χαμογελά, με το χέρι στο μεταξωτό καβάλο του γαλάζιου παντελονιού του. Βγάζει έξω το πέος του και το κινεί προς το πρόσωπο του Τομ με λαγνεία. «Έλα εδώ» μου λέει. «Δείξε μας τα βυζιά σου.» Έχει απόλυτο δίκιο – θέλω κι εγώ να συμμετέχω. Έτσι, διασχίζω την απόσταση που μας χωρίζει, ενώ παράλληλα κα- τεβάζω το πάνω μέρος του ρούχου μου. Άπληστη και ξαναμ- μένη, σκαρφαλώνω στα χαλιά και ο Θείος με υποδέχεται τε-

MONO AYTO

89

ντώνοντας το μυώδες χέρι του. Ανοίγει το στόμα του και το γεμίζω αμέσως με το απαλό, ροδαλό μου στήθος, πιέζοντας με το χέρι μου τις σγουρές τρίχες στο στέρνο του, ενώ το κορμί μου είναι κολλημένο στη στρογγυλή κοιλιά του. H γλώσσα του παίζει με τη ρώγα μου και βάζει το χέρι του κά- τω από το σαρόνγκ μου, αναζητώντας ανυπόμονα το υγρό μου φύλο. Με ορμή που με αφήνει ξέπνοη, βουτάει τα χο- ντροκομμένα δάχτυλά του μέσα μου. Χαμογελώντας μου, κρατάει τη ρώγα μου ανάμεσα στα δόντια του και την τραβά απαλά, τεντώνοντας τη σάρκα μου. Ανταποδίδω σταθερά το βλέμμα του, προκαλώντας τον να μη σταματήσει. Για πρώτη φορά παρατηρώ πόσο μαγευτικά είναι τα μάτια του. Έχουν ένα έντονο κεχριμπαρένιο χρώμα, που γυαλίζει σαν τοπάζι. Όμως δεν είναι ώρα για ρομαντισμούς, γιατί ο Θείος ετοιμάζεται για τη διείσδυση, η ζώνη και το σαρόνγκ μου έχουν βγει και τώρα στέκομαι εντελώς γυμνή πάνω από αυτό το τεράστιο πέος. Τα δυνατά του χέρια με κρατάνε γε- ρά από τους γλουτούς και το μουνί μου είναι ορθάνοιχτο. Βυ- θίζομαι πάνω του με απόλαυση και ένα βογκητό βγαίνει από τα χείλη μου καθώς νιώθω το καυλί του να με τεντώνει και να με γεμίζει ολοκληρωτικά. Είναι στ’ αλήθεια μια υπέροχη στιγμή και αυτό που την κάνει ομορφότερη είναι πως δίπλα μου βρίσκεται ο Τομ με τον Μικρό να τον γλείφει. Είναι γυμνοί και οι δύο, ο Τομ έχει ανοίξει τα πόδια του, το ξυρισμένο κεφάλι του Μικρού ανε- βοκατεβαίνει ανάμεσά τους και ο σφριγηλός πισινός του ξε- χωρίζει ψηλότερα από το υπόλοιπο σώμα του. Ξαπλωμένος πάνω στα χαλιά, ο Τομ έχει τεντώσει το ένα του χέρι στο πλάι, τα μάτια του είναι κλειστά, το στόμα ανοιχτό. Ποτέ μου δεν τον έχω δει τόσο παραδομένο. Αναρωτιέμαι αν έχει αυ- τή την έκφραση όταν τον γλείφω κι εγώ. Υποθέτω πως όχι.

90

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Όπως και να ’χει, προσπαθώ να χαράξω το πρόσωπό του στη μνήμη μου, με τη σκέψη πως ίσως καταφέρω να το αποτυ- πώσω κάποια στιγμή με κάρβουνο και μολύβι. O Τομ θα πρέπει να διαισθάνθηκε πως τον κοιτάζω, επειδή όταν άρχισα να γλιστράω πάνω στο καυλί του Θείου άπλωσε στα τυφλά το χέρι του για να χαϊδέψει τα οπίσθιά μου. Σ’ αυτή τη μικρή χειρονομία νιώθω έναν πολύ ισχυρό δεσμό ανάμεσά μας, μια γλυκιά θαλπωρή. Και νιώθω ελεύθερη να πηδηχτώ μέ- χρι τελικής πτώσης, γνωρίζοντας πως ο Τομ κι εγώ είμαστε ενωμένοι, με αμοιβαία υποστήριξη σε αυτή την αμοιβαία δια- στροφή, στα πλούτη και στη φτώχια, στα καλά και στα άσχημα. O Θείος με αρπάζει από τους γοφούς και με ανεβοκα- τεβάζει πάνω στο φαλλό του κι εγώ νιώθω ελαφριά σαν κού- κλα στα χέρια του. Αυτός ο άντρας μπορεί να με κάνει ό,τι θέλει, σκέφτομαι. Και δε με νοιάζει κιόλας. Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που μου επιβλήθηκε κά - ποιος. Τα κορμιά μας ενώνονται και στριφογυρίζουν, το με- τάξι γλιστρά από κάτω μου, ιδρώτας κυλά στην πλάτη μου στα σημεία όπου ο ήλιος ζεσταίνει το δέρμα μου. «Έι, αδελφέ» φωνάζει ο Θείος στον Τομ «της αρέσει από πίσω; E; Ένα μεγάλο καυλί στη μικρή της τρύπα;» O Τομ είναι υπερβολικά ναρκωμένος για να αποκριθεί αμέσως. Απλά κείτεται ξαπλωμένος στη θέση του, μισολιπό- θυμος, ώσπου καταφέρνει να γυρίσει στο πλάι το κεφάλι του. Τα μάτια του εξακολουθούν να είναι κλειστά. Όταν τε- λικά μιλά, ακούγεται σαν να καταβάλλει τεράστια προσπά- θεια. «Πιθανόν» λέει βραχνά. O Μικρός τραβιέται μακριά του. O Τομ γρυλίζει από απόγνωση. «Παλιοβρόμα» λέει ο Μικρός με ενθουσιασμό. Το καυλί του είναι ερεθισμένο και σκληρό, το ροδοκόκκινο κεφάλι του

MONO AYTO

91

γυαλίζει και πάνω στο λιπόσαρκο σώμα του φαίνεται αφύσι- κα τεράστιο. Κατεβαίνει με ένα σάλτο από τα χαλιά, παίρνει ένα μικρό χάλκινο δοχείο δίπλα από ένα λυχνάρι και χύνει ένα παχύρρευστο, διαυγές υγρό στην παλάμη του. «Θείε» λέει «εσύ από μπροστά, εγώ από πίσω. Μπαμ μπαμ. Θα την πηδήξουμε δίχως έλεος, ναι;» O Θείος γέλα χαμηλόφωνα. «Όχι» ψιθυρίζω. Κι έπειτα, πιο δυνατά: «Ναι, Θεέ μου, ναι.» O Μικρός σκαρφαλώνει και πάλι στα χαλιά, λιπαίνοντας το καυλί του με το λάδι του λυχναριού. O Τομ βογκά ξανά. Τεντώνω το χέρι μου να τον αγγίξω, γιατί τον λυπάμαι. Εκεί- νη τη στιγμή ο Θείος, σαν καλός φίλος, μας σπρώχνει πιο κο- ντά. Σκύβω για να φιλήσω τον Τομ, που ανταποκρίνεται με θέρμη. Οι γλώσσες μας ενώνονται αδέξια, καθώς ο Θείος με καρφώνει. Ιδρώτας κυλά στην πλάτη μου και στη σχισμή των γλουτών μου και νιώθω τα γλιστερά δάχτυλα του Μικρού να πιέζουν την τρύπα μου. Βάζει ένα δάχτυλο μέσα της και βο- γκώ στο στόμα του Τομ, καθώς ο Μικρός με ανοίγει, πιέζο- ντας το σφιχτό μου άνοιγμα ώσπου νιώθω υγρή και έτοιμη. «Κράτα την ακίνητη» λέει ο Μικρός και ο Θείος τον ακού- ει, κρατώντας το καυλί του βαθιά μέσα μου. «Σκύψε» προστάζει ο Μικρός κι εγώ υπακούω. Το πέος του τρίβεται στην τρύπα μου και προσπαθεί να υπερνικήσει τις αντιστάσεις μου. Νομίζω πως θα είμαι αρκετά στενή για να τον πάρω, από τη στιγμή που η άλλη μου τρύπα είναι γε- μάτη, και πως θα πονέσω υπερβολικά. Προσπαθώ μάταια να διαμαρτυρηθώ. «Μην προσποιείσαι» λέει αυστηρά ο Μικρός. Με αρπά- ζει από τους γοφούς, νιώθω έναν οξύ πόνο και με μια από- τομη ώθηση γλιστρά ολόκληρος μέσα μου και με κυριεύει μια σκοτεινή, άγρια ηδονή. O Θείος φωνάζει θριαμβευτικά.

92

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Νιώθω έτοιμη να καταρρεύσω, η ένταση που νιώθω και με τις δύο μου τρύπες τόσο ασφυκτικά γεμάτες με ταξιδεύει σε μέρη άγνωστα και πρωτόγνωρα. Βογκώ ξέπνοη μέσα στο στόμα του Τομ, ανήμπορη να τον φιλήσω πλέον, καθώς οι δύο άντρες αρχίζουν να κινούνται με ολοένα μεγαλύτερη έντα- ση. Μπαμ μπαμ, όπως είπε και ο Μικρός. Αναγκάζομαι να τραβηχτώ μακριά από τον Τομ. Χρειάζομαι αέρα. Έχω ανά- γκη να βογκήξω και να ουρλιάξω. Από κάτω μου, το πρόσωπο του Θείου είναι αναψοκοκκι- νισμένο από την προσπάθεια. Με βλέπει που τον κοιτάω και μου χαμογελά, καρφώνοντας εσκεμμένα τα μάτια του στα δι- κά μου. Νιώθω μια περίεργη τριβή μέσα στο σώμα μου, κα- θώς οι δύο άντρες σπρώχνουν το σώμα μου ενώ με πηδάνε. Και τότε καταλαβαίνω πως έχω χάσει το μυαλό μου. Συνει- δητοποιώ ότι η ηδονή με έχει σπρώξει στα πρόθυρα της τρέ- λας, επειδή διακρίνω κάτι μέσα στα μάτια του Θείου. Οι κό- ρες του συστέλλονται και προς στιγμή τα μάτια του μοιάζουν με εκείνα του Μικρού: λαμπερά με μαύρες, σχιστές κόρες. Είναι το φως, λέω στον εαυτό μου, το φως, το φως. Και αδυνατώ να ξανακοιτάξω. Πέφτω μπροστά, προς τον Τομ, αναζητώντας ένα φιλί, επιθυμώντας την επιβεβαίωση του στόματός του, του προσώπου του. Κοντεύω να τελειώσω, το ίδιο και ο Τομ, επειδή ο Μικρός, απολαυστικά άπληστο πλά- σμα, τον γλείφει ξανά. Καθώς τα δύο καυλιά μπαινοβγαίνουν

γρήγορα και δυνατά μέσα μου, τρίβω την κλειτορίδα μου κι έπειτα βογκώ μέσα στο στόμα του Τομ, τα χείλη μας είναι τό-

σο ζεστά, τόσο υγρά και χαλαρά:

«Τελειώνω...

τελειώνω...»

Αυτό τον εξωθεί στα άκρα και αρχίζει να βογκά ξέπνοος, το σώμα του συσπάται, καθώς φτάνει κι αυτός στην κορύφωση. O οργασμός μου συνεχίζει να έρχεται κατά κύματα και ο Τομ εξακολουθεί να στενάζει στο στόμα μου, χωρίς να έχει

MONO AYTO

93

ακόμα ολοκληρώσει κι αυτός. Είναι εξαίσιο, ένας οργασμός χωρίς τέλος. Τα χείλη μας γλιστράνε από υγρασία και τίποτα δεν μπορεί να μας αγγίξει. Νιώθω πως με κάθε μας ανάσα ο ένας χάνεται μέσα στο κορμί του άλλου. Εγώ είμαι αυτός κι αυτός εγώ, και βρισκόμαστε σε πλήρη έκσταση, σε ντελίριο, παντελώς χαμένοι. Το σεξ, σκέφτομαι, δε θα είναι ποτέ πια το ίδιο.

Δεν αγοράσαμε χάλι για το χολ μας σε εκείνες τις διακοπές. Όμως μερικές φορές συμβαίνουν κι αυτά. Ξεκινάς για να αγοράσεις κάτι και επιστρέφεις σπίτι με κάτι εντελώς δια- φορετικό. Επίσης σταμάτησα να ζωγραφίζω τον Τομ μέσα στη νύχτα. Δε νιώθω πια την ανάγκη. Δεν έχω αυτή την ασί- γαστη επιθυμία να τον αποτυπώσω στο χαρτί. Επειδή έχω τον Τομ μου, είναι δικός μου ολοκληρωτικά, από τώρα ως την αι- ωνιότητα. Και αν ποτέ αμφιβάλλω γι’ αυτό, το μόνο που χρει- άζεται να κάνω είναι να φανταστώ το πρόσωπό του, γεμάτο αγαλλίαση την ώρα του οργασμού του. Δε γνωρίζει πώς είναι η έκφρασή του εκείνη τη στιγμή. Ούτε κι εγώ γνωρίζω πώς εί- ναι η δική μου. Συνήθως κανείς δεν το γνωρίζει αυτό, σωστά; Το μόνο που ξέρω είναι πως ποτέ του δε θα κοιτάξει κά- ποια άλλη γυναίκα έτσι, ποτέ του δε θα τα καταφέρει. Επει- δή όταν τελειώνει κάτι αλλάζει στα μάτια του. Φτάνει στην κορύφωση παραδομένος στην ηδονή, με τα κορμιά μας να ανασαίνουν τόσο γρήγορα και δυνατά. Και όταν με κοιτά, τα πανέμορφα γαλάζια μάτια του έχουν μαύρες, σχιστές κό- ρες. Κι εγώ είμαι αυτός, κι αυτός εγώ. Και ξέρω πως κάτι μας έχει κυριέψει και τους δυο.

Νούμερο 1 Candy Wong

Στο δωμάτιο κυριαρχούσε μια έντονη μυρωδιά λαχανικών – καταλασπωμένες μπότες, σκέφτηκε, και νωπά ρούχα στρι- μωγμένα στον πάτο νάιλον σακουλών, αφημένα να βρομί- σουν για άλλη μια βδομάδα. H μυρωδιά ήταν πάντοτε η ίδια κι όμως πάντοτε άγνωστη για εκείνη, δυσάρεστη κι όμως κα- τά έναν περίεργο τρόπο ελκυστική, ξυπνούσε κάτι πρωτόγο- νο μέσα της. Γονάτισε και έδεσε τα κορδόνια της με δύο απότομες κινήσεις, έπειτα έσφιξε το μπαστούνι της μπρο- στά στο στήθος και βγήκε από το δωμάτιο. O παγωμένος αέρας τής μαστίγωσε το πρόσωπο, όμως η διαφορά με την υπερβολική ζέστη που επικρατούσε στα απο- δυτήρια ήταν αναζωογονητική. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξε- κίνησε για την περιοχή με το γρασίδι που αχνοφαινόταν πίσω από τα δέντρα στα δεξιά του κτιρίου. Στο γήπεδο έβλεπε ήδη μερικές φιγούρες να κάνουν προθέρμανση, μαύρες κουκκί- δες με φόντο έναν ασυννέφιαστο λευκό ουρανό. Κόντευε να πλησιάσει την αποθήκη όταν τα κορίτσια εμ- φανίστηκαν στο πλευρό της, σαν σκοτεινοί άγγελοι. H μία από αυτές -δεν ήταν σίγουρη αν επρόκειτο για τη λεπτοκα- μωμένη Τζούλι με τα ίσια καστανά μαλλιά ή για την πιο πλη- θωρική Τζέιν με τις ατίθασες ξανθές μπούκλες- τη χτύπησε με τον αγκώνα στα πλευρά κάνοντάς τη να φωνάξει. «Έι! Τερματοφύλακα» ειρωνεύτηκε η Τζέιν χαμογελώ- ντας σαρδόνια. «Είδες τον αγαπητικό ή όχι ακόμα; Εκεί είναι;» H Ταμάρα τόλμησε να ρίξει μια ματιά στην αποθήκη. H

ΝοΥΜΕΡο 1

95

πόρτα άνοιξε διάπλατα, όμως δε βρισκόταν κανείς ανάμεσα στο συνονθύλευμα από κηπουρικά εργαλεία και από γλα- στράκια με διάφορα φυτά. Όμως η Τζέιν δεν περίμενε να ακούσει κάποια απόκρι- ση, γιατί αμέσως πρόσθεσε: «Ω, όχι, δε θα τον δεις, σωστά; Θα βρίσκεται ήδη εκεί έξω και θα σε περιμένει.» Στράφηκε προς την Τζούλι με θριαμβευτικό ύφος και οι δύο κοπέλες γέλασαν συνωμοτικά. H Ταμάρα δάγκωσε τα χείλη της και κοίταξε πίσω προς το γήπεδο. Έλπιζε, μα παράλληλα φοβόταν, πως η συμφοι- τήτριά της έκανε λάθος. H παρουσία του την έφερνε σε δύσκολη θέση, ειδικά τώρα που οι εμφανίσεις του είχαν γί- νει πιο συχνές, αν όμως δεν παρευρισκόταν σήμερα εκεί, κατά έναν περίεργο τρόπο κάτι θα άλλαζε για λόγους που και η ίδια δεν μπορούσε να εξηγήσει, επειδή καταρχήν δε γνώριζε γιατί ερχόταν εκεί και γιατί την κοιτούσε με αυτό τον τρόπο. Αρχικά προσπάθησε να πείσει τον εαυτό της ότι δεν κοι- τούσε εκείνη, ότι τις κοιτούσε όλες. Όμως τα υπόλοιπα κο- ρίτσια -και όχι μόνο οι κακοπροαίρετες Τζέιν και Τζούλι- εί- χαν αρχίσει να το σχολιάζουν και όφειλε να παραδεχτεί ότι εκείνη ήταν ο λόγος που αυτός ερχόταν εδώ, που κάρφωνε το φτυάρι του βαθιά μέσα στη γη και στήριζε το χέρι του στη λαβή καθώς την παρακολουθούσε να προπονείται με τα μι- κρά μαύρα μάτια του. Είχαν ήδη πλησιάσει στο γήπεδο και η Ταμάρα άκουγε τα άλλα κορίτσια να χαχανίζουν πίσω της, καθώς τον διέκριναν στην άλλη άκρη του γηπέδου, να στέκεται ακίνητος, να τρα- βάει μεγάλες τζούρες από το τσιγάρο του και να φυσά τον καπνό στο παγωμένο πρωινό αεράκι. «Τι θα έλεγε ο καλός μας ο Τρίσι» φώναξε η Τζούλι «αν

96

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

μάθαινε για τον κρυφό θαυμαστή σου; Για τον αγροίκο σου; Δε θα ενθουσιαζόταν ιδιαίτερα, είμαι σίγουρη γι’ αυτό.» H Ταμάρα αγνόησε την υπονοούμενη απειλή. Είχε κατα- λάβει εδώ και καιρό πως, αν εναντιωνόταν στην Τζέιν και την Τζούλι, θα τους έδινε απλά περισσότερο θάρρος, θα τις έκα- νε να νομίσουν πως την είχαν του χεριού τους. Κάτι το οποίο δε συνέβαινε. Δεν έδινε δεκάρα τι της έλεγαν ή τι έλεγαν για εκείνη. Ή ακόμα και τι έλεγαν στους άλλους, πόσο μάλ- λον στον Τρίσταν. Έφτασε στη μέση του γηπέδου και άρχισε τις εκτάσεις και τις επικύψεις. Σταδιακά κατέφτασαν στο γήπεδο και οι υπόλοιπες παί- κτριες και η Κα Γουάς σφύριξε για να χωριστούν οι δύο ομά- δες. Ακολούθησε μία ώρα ενός μέτριου παιχνιδιού με αρκε- τό τρέξιμο πάνω κάτω στο γήπεδο, όμως με πολύ λίγες βο- λές και από τις δύο πλευρές. H Ταμάρα προτιμούσε πολύ περισσότερο την ένταση των πραγματικών αγώνων από τις προπονήσεις, οι οποίες διακρίνονταν από την έλλειψη αγω- νίας και ρίσκων, ειδικά τώρα που είχε ολοκληρωθεί και ο τε- λευταίος αγώνας της χρονιάς. H συγκεκριμένη προπόνηση είχε μια αίσθηση ματαιότητας και την έκανε να νιώθει άδεια. Όπως και ο Τρίσταν, σκέφτηκε και γέλασε χαμηλόφωνα με την ίδια της τη σκληρότητα. H θέση της στην ομάδα σήμαινε ότι όταν δεν υπερασπι- ζόταν ενεργά το τέρμα της δεν είχε και πολλά να κάνει, και αυτό με τη σειρά του έκανε την αυτεπίγνωσή της εντονότε- ρη. Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού έβλεπε τον άντρα με την άκρη του ματιού της, πάντοτε εκεί, σαν σκουπιδάκι στο μάτι της, και τη στοίχειωνε ο κίνδυνος ότι μπορούσε να συ- ναντήσει άθελά της το βλέμμα του. Ήταν ευγνώμων κάθε φορά που χρειαζόταν να δράσει, όταν της δινόταν η ευκαι- ρία να αποκρούσει ένα χτύπημα, απολαμβάνοντας την αί-

ΝοΥΜΕΡο 1

97

σθηση της παγωμένης λάσπης καθώς πασάλειβε τα γόνατα και τους μηρούς της. Αργότερα, την ώρα που άλλαζε στα αποδυτήρια με τα νοτισμένα παράθυρα, με τα καλοριφέρ να αχνίζουν από τις ιδρωμένες κάλτσες και τη σχεδόν ανυπόφορη μυρωδιά, έπιασε τον εαυτό της να τον σκέφτεται, να τον σκέφτεται στα σοβαρά για πρώτη φορά. Δεν ήξερε πώς ήταν η μορ- φή του, όχι από κοντά τουλάχιστον, ή πόσο χρονών ήταν ή, το σημαντικότερο, τι περνούσε από το μυαλό του καθώς την παρακολουθούσε να πηδά και να χιμά στο έδαφος κρα- δαίνοντας το μπαστούνι της σαν όπλο. Το εξεταστικό του βλέμμα την επηρέαζε όμως. Ζαλιζόταν κι αισθανόταν έναν κόμπο στο λαιμό της σαν να την είχαν ντροπιάσει μπροστά στις συμπαίκτριές της. Ένιωθε κάψα και ένα ελαφρύ γαρ- γάλημα σε μέρη απαγορευμένα, ειδικά μια τόσο παγερή ημέρα. Τράβηξε το αθλητικό σουτιέν της πάνω από το κεφάλι της, απολαμβάνοντας τη σύντομη τριβή του σκληρού βαμ- βακερού υφάσματος πάνω στις ρώγες της. Εκείνη τη στιγ- μή συνειδητοποίησε πως η λιπόσαρκη Τζούλι με τα γουρ- λωτά, φιδίσια μάτια και τα μικρά, μοχθηρά χείλη την κοι- τούσε από την άλλη άκρη του δωματίου. Ήταν φίλες κάπο- τε οι τρεις τους, κι έπειτα, εντελώς ξαφνικά, οι άλλες δύο στράφηκαν εναντίον της. Ποτέ της δεν κατάλαβε το λόγο. Τώρα, βλέποντας τον τρόπο που η Τζούλι ατένιζε το κορμί και τις καμπύλες της, παραμένοντας για ανεπαίσθητα πε- ρισσότερο χρόνο στα στήθη της με τις σοκολατένιες θηλές, μάλλον κατάλαβε το γιατί. O κηπουρός δεν ήταν ο μόνος άντρας που πίστευε ότι η Ταμάρα είχε πανέμορφο κορμί. Άσ’ τους λοιπόν να τη θαυμάζουν. Τέντωσε το κορμί της για να πιάσει το σαμπουάν από το ντουλάπι της, γνωρίζοντας

98

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

πως με αυτή της την κίνηση τα στήθη της θα ορθώνονταν θελκτικά, οι μύες της κοιλιάς της θα σφίγγονταν, ίσως να φαινόταν και ένα μέρος της ηβικής της περιοχής πάνω από το λάστιχο του κοντού παντελονιού της. Προσποιήθηκε πως την απασχολούσε ένα μικροσκοπικό χαλικάκι στο στήθος και το τίναξε από το κορμί της, προσέχοντας να τρίψει τα δάχτυλά της πάνω από τη σφιχτή σάρκα του αριστερού της στήθους, το οποίο και σάλεψε ακριβώς με τον τρόπο που εκείνη ήθελε. Κοίταξε την Τζούλι καθώς κατευθυνόταν προς τα ντους. H μέχρι πρότινος φίλη της ήταν κατακόκκινη και προσπα- θούσε να κρύψει με μια πετσέτα τη γύμνια της, η οποία δεν ήταν τόσο ακαλαίσθητη όσο υπονοούσαν οι αδέξιες απόπει- ρες σεμνότητας εκ μέρους της. Ήταν αναμφίβολα λεπτή και τα πλευρά της ήταν ευδιάκριτα, όμως είχε στητό στήθος με μεγάλες, ροδαλές ρώγες και γενναιόδωρες καμπύλες στην περιφέρεια. O πισινός της ήταν σφιχτός και στρογγυλός. H Ταμάρα λίγο έλειψε να ξεσπάσει σε δυνατά γέλια. Μερικά λάγνα βλέμματα στο γήπεδο του χόκεϊ αρκούσαν για να ερε- θιστεί τόσο ώστε να αρχίσει να έχει ερωτικές φαντασιώσεις με τις συμπαίκτριές της. Στο ντους, κρυμμένη μέσα στους ατμούς, σαπούνισε τα στήθη της για αρκετή ώρα, δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή απ’ όσο χρειαζόταν στις ρώγες της, που ήταν τόσο σκληρές κάτω από τα δάχτυλά της, ώστε για μια στιγμή νόμισε πως δεν επρόκειτο να μαλακώσουν ποτέ. Αλλά όσο και αν το ήθελε, δεν άγγιξε το μουνί της. Όχι ακόμα. Όχι όταν υπήρχαν τόσα πράγματα, για το κορμί της, για το σεξ, για τον Τρίσταν, που ήταν ακόμα αβέβαια. Παρατήρησε πως τα άλλα κορίτσια περνούσαν υπερβολικά μεγάλο χρόνο με λούφες ή σφουγγά- ρια ή με τα γυμνά τους δάχτυλα, σκυμμένες, να τρίβουν τη

ΝοΥΜΕΡο 1

99

μαλακή σάρκα του αιδοίου τους. Άκουγε τον υγρό ήχο από τις πλούσιες σαπουνάδες και τους χαμηλόφωνους στεναγμούς που μόλις που ακούγονταν πάνω από το τρεχούμενο νερό. Ευχήθηκε να είχε λίγη από την τόλμη τους. Καθώς έβγαινε από το ντους, οσμίστηκε την αλάνθαστη ευωδιά του γυναικεί- ου φύλου και αναρωτήθηκε για ποιο λόγο, όσο και αν το σκού- πιζε με την πετσέτα, αδυνατούσε να το στεγνώσει.

wWw.Greekleech.info

Πίσω στο σπίτι, μόνη της μέσα στο δωμάτιο, προσπάθησε να τελειώσει κάποιες εργασίες της ενώ περίμενε να έρθει ο Τρίσταν. Όμως οι σκέψεις της γυρνούσαν συνεχώς στη φι- γούρα που παραμόνευε στην άκρη του γηπέδου χόκεϊ, στο πρόσωπο που μετά βίας διακρινόταν κάτω από την κουκού- λα του φαρδιού μπουφάν που τον προστάτευε από τη βροχή και τον άνεμο, στα μάτια που ήταν καρφωμένα πάνω της. Όταν χτύπησε το κουδούνι, ταράχτηκε σαν να βγήκε απότο- μα από λήθαργο. «Γεια σου, Ταμ» είπε ο Τρίσταν και πρόβαλε καμαρωτός, φορώντας την αθλητική του φόρμα. Ανταπέδωσε το φιλί του στα πεταχτά κι έπειτα τον οδή- γησε στην κουζίνα, όπου μια κατσαρόλα μακαρόνια με σάλ- τσα άχνιζε στον πάγκο. Έβαλε φαγητό σε δύο μεγάλα λευκά πιάτα, τα πασπάλισε με παρμεζάνα και τα άφησε στον πά- γκο, όπου ο Τρίσταν είχε ήδη καθίσει. Μετά βίας μιλούσε, έπαιρνε μηχανικά πιρουνιές και τον άκουγε να μιλά για τις φοιτητικές παρατάξεις και τις νίκες του στην κωπηλασία χωρίς να του δίνει ιδιαίτερη σημασία.

Κοίταξε το λείο του πρόσωπο, το δέρμα του, άσπιλο, σχεδόν αφύσικα καθαρό, τα ξανθά μαλλιά του, και στο νου της ήρθαν τα λόγια της μητέρας της: «Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη,

Θεέ και

Κύριε...»

Και είχε ένα ύφος όταν το είπε – η Ταμά-

100

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ρα δε θα το ξεχνούσε ποτέ. O Τρίσταν ήταν αντικειμενικά το κελεπούρι του πανεπιστημίου. Είχε το πρόσωπο αγγέλου και το σώμα Έλληνα θεού. Το δημοφιλέστερο αγόρι. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί; Έπρεπε να φύγει κατά τις εφτά, της είπε ενώ αρνιόταν το μπισκότο που του πρόσφερε. Είχαν δηλαδή μια ώρα στη διάθεσή τους. Τα τέλεια λευκά δόντια του άστραψαν πίσω από το πλατύ του χαμόγελο. H Ταμάρα άφησε τα πιάτα στο νεροχύτη, σκούπισε τα χέρια της με χαρτί κουζίνας και τον ακολούθησε στην κρεβατοκάμαρά της. Είχε βγάλει την μπλούζα του και την περίμενε στο κρε- βάτι πριν ακόμα εκείνη περάσει το κατώφλι της πόρτας. Εί- χε δέσει τα χέρια πίσω από το κεφάλι του και της χαμογε- λούσε πονηρά. H Ταμάρα σταμάτησε, κοίταξε το άτριχο στή- θος του, την επίπεδη, μελαψή κοιλιά του με τις ελάχιστες σγουρές τρίχες στη βάση της στο χρώμα της καραμέλας. H Ταμάρα έπεσε στο κρεβάτι, έβαλε το χέρι της στην κοιλιά του, έσκυψε το πρόσωπό της στο κορμί του και μύρισε το άρωμα μέντας και τσαγιού από το αποσμητικό του. Εκείνος έσφιξε το μπράτσο της με το χέρι του, αρκετά σφιχτά, και την τράβηξε προς το μέρος του αναζητώντας τα χείλη της. «Πεινάω ακόμα» είπε όταν εκείνη κατάφερε να απο- τραβηχτεί.

«Τρις...»

έκανε να πει η Ταμάρα. Απεχθανόταν τον κλα-

ψιάρικο τόνο της φωνής της. «Χριστέ μου, Ταμ.» Το στέρνο του ανεβοκατέβαινε άγρια. «Όχι ξανά, γαμώτο.» «Απλά δεν είμαι σίγουρη –» «”Δεν είμαι σίγουρη αν είμαι έτοιμη.”» H φωνή του είχε ανέβει μερικές οκτάβες μιμούμενος τη δική της. «Τρις, σε παρακαλώ. Απλά –»

ΝοΥΜΕΡο 1

101

O Τρίσταν ανακάθισε, ίσιωσε την πλάτη του και την κοί- ταξε με τα γαλάζια σαν μωρού μάτια του, ένα βλέμμα που

έλεγε: Όλες με θέλουν, θα μπορούσα να έχω όποια κοπέλα θέλω, κι εσύ τολμάς να μου αρνείσαι; Ποια στο διάολο νομί-

ζεις πως είσαι;

«Εντάξει» συμφώνησε εκείνη και αποτράβηξε το βλέμμα της από το δικό του. Έπειτα έσκυψε για να λύσει τα κορδό- νια της. Αμέσως εκείνος όρμησε πάνω της και την έσυρε στο κρεβάτι τραβώντας την από τους ώμους, για να τη γυρίσει στη συνέχεια ανάσκελα και να της σηκώσει τη φούστα ψη- λά. Όλη αυτή την ώρα το στόμα του ήταν κολλημένο στο δι- κό της, η γλώσσα του κινούταν ασταμάτητα. H Ταμάρα πά- σχισε να πάρει μια ανάσα, ένιωσε να ασφυκτιά. Αισθάνθη- κε τα χέρια του να τραβάνε το εσώρουχό της, ένιωσε το λά- στιχο να περνά πάνω από τους γλουτούς της καθώς εκείνος το τραβούσε για να το βγάλει. Έπειτα ο Τρίσταν σηκώθηκε και η Ταμάρα τον κοίταξε τρομοκρατημένη να βγάζει το παντελόνι του, αποκαλύπτοντας ένα άψογο καυλί που έδει- χνε γυαλιστερό σαν βότσαλο, καθαρό και ροδαλό σαν μα- λάκιο που μόλις είχε προβάλει από το κέλυφός του. Ένα τέ- λειο, βελούδινο καυλί, που απαιτούσε να το κρατήσουν και να το λατρέψουν. Το κρατούσε στο χέρι του σαν να της το πρόσφερε. H Ταμάρα το πήρε απαλά στο χέρι της και είδε το μικρό, κολλώδες μάτι του να χύνει ένα κρυστάλλινο δά- κρυ για χάρη της. Έγειρε μπροστά διστακτικά και το σκού- πισε με τη γλώσσα της. Ήταν αλμυρό και ζεστό, σαν πηχτό θαλασσόνερο. O Τρίσταν μισάνοιξε τα χείλη του και άφησε ένα ηδονικό βογκητό. Το πρόσωπό του είχε αρχίσει να αγρι- εύει. Τον κοίταξε, έκπληκτη από την επιρροή που ασκούσε πάνω του, καθώς το κεφάλι του καυλιού του άρχισε να σκιρ-

102

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

τά και να κοκκινίζει. Προσπαθούσε να κουνηθεί μέσα στη χούφτα της, να τραβήξει την ακροβυστία του πίσω ανάμε- σα στα δάχτυλά της, όμως εκείνη δεν ανταποκρινόταν στις κινήσεις του. «Σε παρακαλώ» της είπε. H Ταμάρα έβαλε το χέρι της κάτω από τους όρχεις του και πέρασε το δάχτυλό της κατά μήκος της γραμμής του όσχεού του. Εκείνος άρχισε να αναρριγεί, κινδυνεύοντας να πέσει πάνω της. Άλλο ένα προσπερματικό δάκρυ κύλησε στον καρ- πό της. Άνοιξε το στόμα της και έβαλε το παλλόμενο κεφάλι του πέους του ανάμεσα στα χείλη της χωρίς να τον αγγίξει. Φύσηξε την καυτή της ανάσα πάνω του, αφήνοντας το σάλιο της να στάξει πάνω στο κεφάλι. O Τρίσταν άφησε ένα λυγμό που έμοιαζε με κλαψούρισμα. Όμως κάτι ήταν λάθος. H Ταμάρα τον άφησε κι εκείνος έπεσε πίσω με τα μάτια ορθάνοιχτα από την έκπληξη. «Τι;» ψέλλισε. Δεν μπορούσε να το εξηγήσει με λόγια. Όμως είχε να κά- νει με το ότι άξαφνα όλα περιστρέφονταν γύρω από τη συ- γκεκριμένη πράξη και όχι με την οικειότητα ανάμεσά τους. Ένιωθε πως εκείνος θα μπορούσε να βρίσκεται με οποιαδή- ποτε και θα ένιωθε το ίδιο ευτυχισμένος. Δεν της έδινε κα- μία σημασία, όχι όπως ο κηπουρός. Ήταν αόρατη στα μάτια του Τρίσταν, το κορμί της ήταν απλά κάτι ζεστό και υγρό που μέσα του θα ξαλάφρωνε όποτε το είχε ανάγκη. Αυτό δε θα συνέβαινε ποτέ όσο η Ταμάρα είχε ακόμα τον έλεγχο. Απομακρύνθηκε από το κρεβάτι και από τον ίδιο, κατε- βάζοντας τη φούστα της. «Δεν μπορώ, Τρις.» Εκείνος την κοίταξε έκπληκτος, και πριν η Ταμάρα προ- λάβει να αρθρώσει έστω και μία λέξη, εκείνος άρχισε να ντύνεται βιαστικά, αφήνοντας το πουκάμισό του ξεκούμπωτο και φορώντας από πάνω τη ζακέτα της φόρμας του. «Αρκε-

ΝοΥΜΕΡο 1

103

τά σε ανέχτηκα, άχρηστη παγοκολόνα» της φώναξε καθώς έβγαινε από το δωμάτιο. H Ταμάρα ξάπλωσε στο κρεβάτι και άκουγε τις πόρτες να βροντάνε, καθώς ο Τρίσταν έφευγε από το σπίτι και έβγαι- νε ξανά στο δρόμο. Έπειτα γδύθηκε εντελώς, πήρε ένα κε- σεδάκι γιαούρτι από το ψυγείο και πήγε να κάνει ένα μπάνιο. Καθώς η γλυκιά ευωδιά από αιθέριο έλαιο γερανιού πλημ- μύριζε την ατμόσφαιρα, η Ταμάρα κοιτάχτηκε στον καθρέ- φτη. Όπως και ο Τρίσταν, είχε κι αυτή μια φυσική ομορφιά που ξυπνούσε σε άλλους πόθο και σε άλλους φθόνο, με πρώ- τες και καλύτερες την Τζέιν και την Τζούλι. Όχι ότι νοιαζό- ταν γι’ αυτό. Άλλωστε δεν είχε καμία όρεξη να κάνει παρέα με αυτές τις αχώνευτες. Χαιρόταν που τις είχε επιτέλους ξε- φορτωθεί. Όμως κάτι την ενοχλούσε, και καθώς ατένιζε τα μακριά, λεπτά άκρα της και τις συμμετρικές καμπύλες της, συνειδητοποίησε τι ήταν: άσχετα με το τι έλεγαν όλοι οι άλ- λοι γι’ αυτόν, άσχετα με το πόσο πολύ ακόμα και η ίδια της η μητέρα τον ποθούσε, αυτή δεν μπορούσε να δει τίποτα το ερωτικό πάνω στον Τρίσταν. Αυτό σήμαινε άραγε πως είχε κάποιο κουσούρι; Εδώ και μήνες, από τότε που άρχισαν να βγαίνουν, ερχό- ταν σπίτι της μετά την προπόνηση στο γυμναστήριο κι έτριβε τα στήθη της, έβαζε τα χέρια του όλο και πιο ψηλά κάτω από τη φούστα της. Δεν είχε καμία σημασία πόσο συχνές ήταν οι διαμαρτυρίες της ή τι μορφή έπαιρναν -είμαι ακόμα δεκαε- πτά, έχω περίοδο, οι συγκάτοικοί μου θα επιστρέψουν από λεπτό σε λεπτό-, εκείνος ήταν αποφασισμένος να τη ρίξει στο κρεβάτι. Αρχικά η Ταμάρα νόμιζε πως φοβόταν, όμως τώρα συνειδητοποιούσε πως ήταν απλά η έλλειψη σεβασμού εκ μέρους του – το γεγονός πως την είχε μειώσει σε ένα ζευγάρι βυζιά κι ένα σφιχτό μουνί την αηδίαζε.

104

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Ή μήπως ήταν η ίδια η πράξη του σεξ που της προκα- λούσε απέχθεια; Εξακολουθώντας να κοιτά τον εαυτό της στον ολόσωμο καθρέφτη, κάθισε στα πλακάκια του δαπέδου. Μάζεψε τα μακριά, καστανοκόκκινα μαλλιά της πίσω με το ένα χέρι και παρατήρησε το πρόσωπό της. Ίσως να ανήκε σε εκείνη την ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων που δεν είχαν ανάγκη από σωματική επαφή. Άτομα που απλά δεν ενδιαφέ- ρονταν για το σεξ, που μπορούσαν να ζήσουν μια ολόκληρη ζωή χωρίς να το κάνουν καθόλου. Άνοιξε τα πόδια της και κοίταξε τι έκρυβε ανάμεσά τους με τη βοήθεια του καθρέ- φτη. Τα χείλη της, περιστοιχισμένα από απαλές, χαλκόχρω- μες τρίχες, ήταν μισάνοιχτα, επιτρέποντάς της να δει τις ρο- δαλές και κόκκινες πτυχές της. Ήταν πιο σκούρο από όσο το φανταζόταν, πιο σάρκινο, πιο πρησμένο. Στο μυαλό της ήρ- θε η βιτρίνα του κρεοπώλη, με κρεμασμένα κομμάτια κρέας, όμως οι εικόνες δεν την ενόχλησαν. Έγλειψε τα δάχτυλά της και τα έφερε στο μουνί της. Ποτέ της δεν είχε αυνανιστεί στο παρελθόν. Αυτό σήμαινε πως ήταν ψυχρή; Αυνανίζονταν όλες οι πρωτοετείς φοιτήτριες; Χαμήλωσε ξανά το βλέμμα. Ήταν υγρή. Άρχισε να εξε- ρευνά με τα δάχτυλά της τις πτυχές και τις σχισμές της, τα ευαίσθητα πέταλα του φύλου της. Έκλεισε τα μάτια της. Ένιωθε ωραία. Ή, μάλλον, ένιωθε τέλεια. Πήρε την πετσέτα που κρεμόταν δίπλα της, την έβαλε κάτω από το σώμα της και ξάπλωσε πίσω, ρίχνοντας το γιαούρτι στο πάτωμα. Χέσ’ το, σκέφτηκε. Στα αριστερά της άκουγε το νερό να τρέχει και αναρωτήθηκε αν έπρεπε να σηκωθεί και να κλείσει τη βρύση πριν πλημμυρίσει το μπάνιο, αλλά προτού προλάβει να αποφασίσει, ένα ρίγος ηδονής διέτρεξε το κορμί της. Ήταν σαν να είχε πατήσει κάποιο κουμπί. Αυτή θα πρέπει να είναι η κλειτορίδα μου, σκέφτηκε. Λαχάνιασε, γέλασε, βλα-

ΝοΥΜΕΡο 1

105

στήμησε. Πασάλειψε το ελεύθερο χέρι της με το γιαούρτι, το έφερε κοντά στο κορμί της και άπλωσε το δροσερό, κρε- μώδες υλικό πάνω στο καυτό μουνί της. Τα δάχτυλά της γλι- στρούσαν με έναν υγρό θόρυβο μέσα της, καθώς αναζητού- σαν μια σπάνια αίσθηση που παρέμενε βασανιστικά άπιαστη. Όλο της το είναι είχε επικεντρωθεί εκεί, στον πυρήνα της ύπαρξής της. Δεν αναγνώρισε το πλάσμα στον καθρέφτη, με τα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο, τα χέρια σφηνωμένα ανά- μεσα στα πόδια, τα στήθη να κουνιούνται στο ρυθμό που ήξε- ρε ότι θα της έφερνε τον οργασμό που τόσο επιθυμούσε. Άστρα άρχισαν να χορεύουν μέσα της. «Ταμάρα, είσαι σπίτι;» άκουσε μια φωνή στο χολ. Έπνιξε ένα βογκητό απογοήτευσης, τινάχτηκε όρθια και μπήκε στην μπανιέρα, βυθίζοντας ολοκληρωτικά το κορμί της στο νερό.

Σηκώθηκε μέσα στη νύχτα, ντύθηκε αθόρυβα και βγήκε από το σπίτι. Δεν είχε σκεφτεί πώς θα έφτανε ως εκεί, όταν όμως είδε το ποδήλατο του Ντέιβ γερμένο πάνω στο φρά-

χτη, κατέληξε πως δε θα τον πείραζε, αν του το έπαιρνε για μια-δυο ώρες. Διέσχισε τους δρόμους, τις πορτοκαλιές λιμνούλες φω- τός που σχημάτιζαν οι λάμπες του δρόμου, κοιτάζοντας τα σκοτεινά παράθυρα καθώς περνούσε, διερωτώμενη τι να ονειρεύονταν τάχα οι ένοικοί τους πίσω από τις κλειστές κουρτίνες ή τι έκαναν ο ένας στον άλλο στο κρεβάτι, στις

σκάλες, όρθιοι στον

τοίχο...

Πήγαινε αργά, δε βιαζόταν. Είχε

βάλει το σορτσάκι που φορούσε στους αγώνες χόκεϊ -ήταν το μόνο εύκαιρο- και αισθανόταν το νυχτερινό αέρα παγωμένο στα γυμνά της πόδια. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο ζωντανή. H πύλη ήταν κλειδωμένη, κάτι που γνώριζε εξαρχής, όμως για μια γυμνασμένη κοπέλα σαν κι εκείνη το να σκαρ-

106

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

φαλώσει τον τοίχο ήταν παιχνιδάκι. Όταν πήδηξε στην άλ- λη πλευρά, έμεινε για λίγο ακίνητη, κοίταξε γύρω της και σκέφτηκε πόσο παράξενο φάνταζε το έρημο πάρκο κάτω από το φεγγαρόφωτο. Μπορεί να ήταν απλά ζαλισμένη από την αϋπνία και ταραγμένη από τον παγωμένο αέρα στα πνευμόνια της την ώρα που ποδηλατούσε, όμως δεν το πίστευε και τόσο. Το να βλέπει αυτό το δημόσιο χώρο, που συνήθως έσφυζε από ζωή -όχι μόνο από τους παίκτες χό- κεϊ αλλά και από ανθρώπους που έβγαζαν βόλτα το σκύλο τους ή έκαναν τζόκιν, σχολιαρόπαιδα που έκαναν στα κλε- φτά ένα τσιγάρο στο διάλειμμά τους, μικροκαμωμένα γε- ροντάκια που κοιμόνταν στα παγκάκια- νεκρό και κι ερη- μωμένο ήταν τουλάχιστον παράξενο. Ήταν σαν να εισέβα- λε σε μια άγνωστη περιοχή, όπου δεν ίσχυε κανείς από τους γνωστούς κανόνες. Ακολούθησε το μονοπάτι προς το κεντρικό κτίριο κι έπει- τα έστριψε στη διχάλα δεξιά. H αποθήκη βρισκόταν μόλις λί- γα βήματα μακριά, δίπλα στο κεντρικό κτίριο και στην πόρτα των αποδυτηρίων. Δίστασε. Ένα κομμάτι της ήθελε να μπει στα αποδυτήρια, να μυρίσει τη βαριά, γήινη ευωδιά από ιδρώτα, λάσπη και αποσύνθεση, από παλιά ξεχασμένα αντι- κείμενα. Όμως ήταν σίγουρη ότι θα έβρισκε την πόρτα κλει- δωμένη. Από την άλλη, έβλεπε από το σημείο όπου βρισκό- ταν την πόρτα της αποθήκης να στέκει μισάνοιχτη κι ένα αχνό φως να βγαίνει από μέσα. Πλησίασε και άρπαξε το χε- ρούλι, ενώ η καρδιά της πήγαινε να σπάσει. Δούλευε στο φως ενός φανού θυέλλης, με ένα τσιγάρο να καίει σε ένα τασάκι δίπλα του. Ήταν απορροφημένος στην εργασία του, βύθιζε με ευκολία τα σκληροτράχηλα δά- χτυλά του στο χώμα και με προσεκτικές κινήσεις χαλάρωνε τις ρίζες του φυτού ώστε να μπορέσει να το τραβήξει. Δί-

ΝοΥΜΕΡο 1

107

πλα του, στον ξύλινο πάγκο, υπήρχε μια σειρά από μεγαλύ- τερες γλάστρες όπου θα μεταφύτευε τα μπουμπουκιασμέ- να φυτά. Δεν την άκουσε να ανοίγει την πόρτα, δίνοντάς της την ευκαιρία να τον παρακολουθήσει για λίγο. Έβλεπε το πρό- σωπό του καθαρά τώρα, τουλάχιστον στο προφίλ, και η πρώ- τη της σκέψη ήταν πως ήταν τριχωτός, πολύ τριχωτός. Δεν είχε γένια, όμως είχε μέρες να ξυριστεί, τα φρύδια του ήταν πυκνά και άτακτα, διέκρινε μάλιστα και μερικές τρίχες να ξεφυτρώνουν κατά μήκος των ζυγωματικών του. Τα μαλλιά του, τώρα που δεν τα έκρυβε η κουκούλα, έδειχναν φουντω- τά και μπλεγμένα, με ελάχιστες γκρίζες τρίχες. Τα μάτια του ήταν μικρά, διαπεραστικά, έλεγχαν κάθε βλαστάρι πριν το μεταφυτέψει στη νέα του κατοικία. Έμοιαζε να τα χαϊδεύει καθώς το έκανε, τους έδινε ένα ενθαρρυντικό ή επιβεβαιω- τικό άγγιγμα με τα ακροδάχτυλά του. Τον κοίταξε από την κορυφή ως τα νύχια. Παρατήρησε πως ήταν πιο κοντός από όσο νόμιζε, ίσως λίγο πιο κοντός κι από την ίδια, και είχε αρχίσει να κάνει κοιλιά. Τα ρούχα του, κοτλέ παντελόνι και καφετί μπουφάν, ήταν φθαρμένα και ξε- χειλωμένα. Όμως τα χέρια του ήταν εκείνα που μαγνήτισαν το βλέμμα της, σκληραγωγημένα και με λασπωμένα νύχια, με την επιφάνειά τους χαραγμένη σαν χάρτης. Ήταν λες και με τα χρόνια το χώμα είχε διεισδύσει σε κάθε πόρο και σχι- σμή, ώσπου είχε γίνει μέρος της ύπαρξής του. Αυτά τα χέ- ρια, συλλογίστηκε η κοπέλα, ήταν ολόκληρη η ζωή του. H επαφή του με το σύμπαν. Τα φαντάστηκε πάνω στο κορμί της τραχιά και άπληστα, να αφήνουν λασπωμένες δαχτυλιές στο καθαρό, άσπιλο στήθος της. Εκείνος είχε σταματήσει τώρα και στεκόταν ανέκφρα- στος κοιτάζοντας τον πάγκο. Έμοιαζε χαμένος στους ρεμ-

108

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

βασμούς του και άξαφνα η Ταμάρα ένιωσε σαν εισβολέας. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να τον παρακολουθεί με αυτό τον τρόπο. Τουλάχιστον όταν την παρακολουθούσε αυτός το γνώριζαν και οι δύο, μαζί και ολόκληρη η ομάδα. Τώρα ήταν διαφορετικά. Απομακρύνθηκε, προσπέρασε το κεντρικό κτίριο και την πόρτα των αποδυτηρίων και κατευθύνθηκε προς το γήπεδο. Δεν ήξερε τι ώρα ήταν, όμως διαπίστωσε πως ο ουρανός ήταν λίγο πιο χλομός από ό,τι την ώρα που είχε φτάσει. Δεν είχε προλάβει να απομακρυνθεί υπερβολικά όταν άκουσε θόρυβο πίσω της, και όταν έριξε μια ματιά πάνω από τον ώμο της είδε πως η πόρτα της αποθήκης είχε κλείσει. Άρα την εί- χε καταλάβει, σκέφτηκε, και τώρα την έκλεινε απ’ έξω. Δεν τον αδικούσε. Τον κατασκόπευε, και μάλλον εκείνος ήταν υπερβολικά ευγενικός ή ντροπαλός για να τη διώξει. Προ- φανώς ήταν μοναχικός τύπος, όχι και πολύ καλός στο να αντι- μετωπίζει τέτοιου είδους καταστάσεις. Όμως κι εκείνη είχε ξεπεράσει τα όρια. Έπειτα άκουσε βήματα πίσω της στο μονοπάτι και συνει- δητοποίησε πως έκανε λάθος. Προσπάθησε να μην αλλάξει το βηματισμό της για να μην τον τρομάξει, έτσι, συνέχισε να βαδίζει αργά και αμέριμνα, καθώς λοξοδρομούσε μέσα από τα δέντρα και κατευθυνόταν προς το γήπεδο χόκεϊ. Παρά τη βραδινή ψύχρα, το αίμα της κυλούσε ζεστό στις φλέβες της, έκανε τα αυτιά της να βουίζουν μέσα στη σιγαλιά. Με το ζό- ρι κρατιόταν για να μη γυρίσει. Τι περίμενε άραγε από εκείνη, αναρωτήθηκε. Μέσα της φοβόταν μήπως κάνει κάποια λάθος κίνηση και τον χάσει, μή- πως χαλάσει τη στιγμή. Δρασκέλισε το γήπεδο ως το τέρμα, το τέρμα που μόλις μια μέρα πριν υπερασπιζόταν με τα μά- τια του άγνωστου άντρα καρφωμένα πάνω της. Όλα αυτά

ΝοΥΜΕΡο 1

109

έμοιαζαν να είχαν γίνει πολλά χρόνια πριν. Όταν ήταν ακόμα το κορίτσι του Τρίσταν. Το κορμί που ο Τρίσταν ήθελε να πη- δήξει. Άλλη μια κατάκτηση στη λίστα του. Σκέφτηκε ξανά το καυλί του Τρίσταν, το απαλό, χλομό του καυλί σαν μεταξένιο ύφασμα στο χέρι της. Τον τρόπο που γδύθηκε μπροστά της. Αυτό το αγόρι νόμιζε πως ήταν ο έρωτας προσωποποιημένος, όμως δε γνώριζε καν το νόημα της λέξης. Έβγαλε το παλτό και το φουλάρι της και ξεκίνησε να ξε- κουμπώνει το πουκάμισό της, όμως γρήγορα βαρέθηκε και το τράβηξε πάνω από το κεφάλι της, πετώντας το μετά στο έδα- φος δίπλα της. Πριν προλάβει να σταματήσει τον εαυτό της, στράφηκε και αντίκρισε τον άγνωστο άντρα. Βρισκόταν μόλις λίγα βήματα μακριά της τώρα. O πόθος ήταν ζωγραφισμένος στις τραχιές γραμμές του προσώπου του. Αντικρίζοντάς τον, η Ταμάρα συνειδητοποίησε πως δεν ήταν αρκετά μεγάλος ώστε να μπορούσε να είναι πατέρας της, όμως θα πρέπει να της έριχνε γύρω στα δεκαπέντε χρόνια. Τέντωσε το χέρι της. Εκείνος το κοίταξε και η Ταμάρα ένιωσε πως σχεδόν μπο- ρούσε να ακούσει τις σκέψεις που κατέκλυζαν το μυαλό του. «Όλα είναι εντάξει» του ψιθύρισε. «Δε θα το πω πουθενά. Θα είναι το μικρό μας μυστικό.» O άντρας συνοφρυώθηκε σαν να ζύγιαζε τα λόγια της, προσπαθώντας να αποφασίσει αν μπορούσε να την εμπιστευ- τεί. «Όχι εδώ» της ψιθύρισε τελικά κοιτώντας προς το φεγγά- ρι, λες και ήταν κάποιος κατάσκοπος που τους παραμόνευε. «Πού, τότε;» Εκείνος έδειξε πίσω, προς τη μεριά της αποθήκης. «Όχι.» H Ταμάρα τον πλησίασε, έσφιξε τον καρπό του και τον έσυρε προς μια συστάδα πυκνών θάμνων. Το παλτό και το πουκάμισό της έμειναν στο γρασίδι δίπλα της.

110

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Πριν φτάσουν στην πρασιά, εκείνος έβγαλε το χοντρό μπουφάν του και έκανε να το απλώσει κάτω στο έδαφος, όμως εκείνη έσπρωξε το χέρι του μακριά. «Όχι» είπε ξανά, αυτή τη φορά με περισσότερη αποφα- σιστικότητα. Κι έπειτα έβγαλε τα υπόλοιπα ρούχα και τα πα- πούτσια της και ξάπλωσε κάτω. Εκείνος στεκόταν όρθιος και την κοιτούσε. «Είσαι σίγου- ρη;» τη ρώτησε. H Ταμάρα κατένευσε. «Απόλυτα. Λοιπόν, μην κάθεσαι έτσι άπραγος, έχω αρχίσει να ξεπαγιάζω.» O άγνωστος ξεφύσησε, πνίγοντας το γέλιο του. «Είσαι πολύ αυταρχική, δεσποινίς, το ξέρεις;» Εκείνη χαμογέλασε. «Απλά γδύσου. Ή μήπως πρέπει να το κάνω εγώ για σένα;» Και με αυτά τα λόγια, η Ταμάρα ανα- κάθισε, τον τράβηξε κοντά της από το ξεχειλωμένο του που- λόβερ και του το έβγαλε. Από κάτω φορούσε ένα εξίσου φθαρμένο γαλάζιο φανελάκι, το οποίο φρόντισε επίσης να του βγάλει. Μέσα στο μισοσκόταδο, διέκρινε τις πυκνές τρί- χες στο στήθος και στους ώμους του. Πίεσε τα χέρια της πά- νω στο απαλό χνούδι. H αίσθηση έκρυβε κάτι οικείο. Απέ- πνεε μια ώριμη μυρωδιά – ιδρώτας και κρεμμύδι και νικοτί- νη και πόθος, κι αυτό την έκανε να νιώσει ακόμα πιο άνετα. Είχε πάνω του κάτι το ακαταμάχητα αντρικό. H Ταμάρα ξάπλωσε ανάσκελα και άνοιξε τα πόδια της. «Γλείψε με» τον πρόσταξε. Εκείνος χαμογέλασε σαν να μην πίστευε στην τύχη του κι έπειτα βύθισε το πρόσωπό του ανάμεσα στα πόδια της. H Τα- μάρα κύρτωσε την πλάτη της καθώς ένιωθε τη γλώσσα του να μπαίνει δειλά μέσα της, μια, δύο φορές, κι έπειτα να χώνεται βαθιά και να παραμένει εκεί, εξερευνώντας το εσωτερικό της. Το λιγωτικό συναίσθημα την πλημμύρισε ξανά.

ΝοΥΜΕΡο 1

111

«Μη σταματάς» μουρμούρισε. «Μην τολμήσεις να σταμα- τήσεις.» O άγνωστος σήκωσε το κεφάλι του να πάρει μια ανάσα και η Ταμάρα είδε το κάτω μέρος του προσώπου του να γυα- λίζει. Τεντώθηκε μπροστά και έγλειψε το σαγόνι του και την περιοχή γύρω από το στόμα του, με τα σκληρά του γένια να ερεθίζουν τη γλώσσα της, καθώς η Ταμάρα γευόταν πάνω στο δέρμα του τα υπόξινα υγρά της. Έπειτα ξάπλωσε ξανά πίσω και έβαλε το κεφάλι του και πάλι ανάμεσα στα πόδια της. Αυτή τη φορά η γλώσσα του έπαιξε με την κορυφή της κλειτορίδας της και η Ταμάρα ένιωσε το κορμί της να τινά- ζεται σαν μαριονέτα, παραδομένο στο έλεος νέων δυνάμε- ων. Ήταν άβολο, σχεδόν ανυπόφορο, μα, από την άλλη, δεν ήθελε να τελειώσει. Τα χέρια της ανοιγόκλειναν άπληστα, σπασμωδικά, σκάβοντας το έδαφος κάτω από το σώμα της. Τα πόδια της κλονίζονταν από παράξενους σπασμούς με ένα σχεδόν κωμικό τρόπο. Πολλές ήταν οι φορές που παρα- λίγο να τον σπρώξει μακριά της, όμως συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε. Ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα, παρ’ όλο που ούρλιαζε από ευτυχία. «Σε θέλω μέσα μου» είπε χωρίς να γνωρίζει πού βρήκε τη δύναμη να προστάζει έτσι αυτόν τον ώριμο άντρα. Εκεί- νος σήκωσε το κεφάλι του, της χαμογέλασε κι έπειτα της άνοιξε διάπλατα τα πόδια και έφερε τη γροθιά του μπροστά στο μουνί της. «Χαλάρωσε» της ψιθύρισε. Εκείνη χαμογέλασε. «Χαλαρή είμαι» του είπε. «Απόλυτα χαλαρή.» O άντρας άνοιξε τη γροθιά του, έβαλε τρία δάχτυλα μέ- σα της και περίμενε, παρακολουθώντας το πρόσωπό της. H Ταμάρα είχε τα μάτια της μισόκλειστα τώρα και το κεφάλι

112

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

της ήταν γερμένο πίσω με το σαγόνι της προτεταμένο, χα- μένη στην έκσταση. «Πιο βαθιά. Πιο δυνατά.» Σύντομα όλα του τα δάχτυλα βρίσκονταν μέσα της, μα σταμάτησε ξανά, διαβάζοντας το πρόσωπό της, περιμένο- ντας ένα σημάδι. H Ταμάρα τον κοίταξε, φέρνοντας στη σκέψη της με πόση φροντίδα χειριζόταν τα φυτά του, τον τρόπο με τον οποίο χάιδευε τα φύλλα τους με τα ακροδά- χτυλά του, παροτρύνοντάς τα να τον εμπιστευτούν. Τον εμπι- στευόταν. Έγνεψε καταφατικά. Εκείνος άρχισε να κουνά το χέρι του απαλά μέσα της, κά- νοντας ανεπαίσθητες κινήσεις από τη μια πλευρά κι έπειτα από την άλλη. H Ταμάρα έστεκε ακίνητη τώρα, με τις παλά- μες της κολλημένες στο έδαφος, με την ανάσα κομμένη. Και τότε ένα ηδονικό αίσθημα πλημμύρισε το σώμα της και άρχι- σαν οι συσπάσεις και για λίγες στιγμές έχασε κάθε επαφή

με τον κόσμο γύρω της.

wWw.Greekleech.info

Όταν ξύπνησε, εκείνος είχε φύγει, όμως την είχε σκεπάσει με το παλτό του και το δικό της. Ήταν ακόμα μισοσκόταδο και από το δρόμο ακούγονταν λιγοστοί ήχοι, έτσι, η Ταμάρα υπέθεσε πως είχε αποκοιμηθεί για λίγα λεπτά, ίσως για μία ώρα το πολύ. Ανακάθισε, τράβηξε τα παλτά από πάνω της και κοίταξε τα γυμνά της πόδια, τα χείλη της, που εξακολουθούσαν να γυαλίζουν στο αχνό φως της αυγής, το πασαλειμμένο αίμα στους μηρούς της, ανακατεμένο με μια κρούστα λάσπης. Ξάπλωσε ξανά, μόνο για λίγο, και ένιωσε το υγρό χώμα στο κορμί της. «Παλιοκόριτσο» είπε και γέλασε. Σηκώθηκε και φόρεσε τα ρούχα της. Όταν πέρασε έξω από την αποθήκη, η πόρτα ήταν κλειστή και ο φανός θυέλλης

ΝοΥΜΕΡο 1

113

είχε σβήσει. Δίπλωσε το παλτό του και το άφησε στο έδαφος έξω από την αποθήκη, διερωτώμενη αν θα ερχόταν να τη δει στην προπόνηση την ερχόμενη εβδομάδα. Όμως τότε θυμή- θηκε πως το πρωτάθλημα χόκεϊ είχε τελειώσει. «Αντίο» φώναξε και κατευθύνθηκε προς την πύλη χωρίς να περιμένει κάποια απόκριση.

Μαθήματα Μαγειρικής Teresa Noelle Roberts

Κοίταξα τα υλικά που είχε συγκεντρώσει ο Ζακ πάνω στον πάγκο. Ντομάτες σε ένα μπολ, καθαρισμένες και ψιλοκομ- μένες. Φιστίκια. Δύο είδη καυτερές πιπεριές, οι πρώτες σε κονσέρβα, οι άλλες μούλιαζαν στο νερό. Μπαχάρι. Μικροί κόκκινοι σπόροι από ένα βαζάκι με την ετικέτα ΚΟΚΚΟΙ ΑΝΑΤΟ. Σκόρδο. Κανέλα. Ελαιόλαδο με άρωμα σκόρδου. Και μια πλάκα γλυκόπικρης σοκολάτας. Άρχισα να σιγοτραγουδώ: «Κάποιο από αυτά σαν να μην ταιριάζει...» O Ζακ γέλασε. «Είχα την εντύπωση πως θα μαγειρεύαμε μεξικάνικο κοτόπουλο με κόκκινη σάλτσα μόλε. H σοκολάτα είναι το μυστικό συστατικό. Εμπιστέψου με.» Είπε πως θα «μαγειρεύαμε», όμως ήταν απλά ευγενι- κός. Αυτή ήταν η τρίτη φορά που θα δειπνούσα με τον Ζακ. Τις πρώτες δύο είχε ετοιμάσει γεύματα που θα κόστιζαν πανάκριβα σε κάποιο εστιατόριο κι εγώ απλά βοήθησα ψι- λοκόβοντας τα λαχανικά και βοηθώντας σε διάφορα άλλα μικροπράγματα που δεν απαιτούσαν και ιδιαίτερες μαγει- ρικές ικανότητες. «Φυσικά και σε εμπιστεύομαι. Εσύ είσαι ο σεφ και ο δάσκαλός μου σε οτιδήποτε έχει σχέση με την κουζίνα.» «Σταμάτα. Με κάνεις να κοκκινίζω.» Χαμογελούσε, ενώ όντως τα μάγουλά του ρόδισαν – εγώ θα το αποκαλούσα μάλ- λον αναψοκοκκίνισμα, μια αμυδρή αλλαγή στο χρώμα του

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

115

δέρματος, ένδειξη πως ένας ανοιχτόχρωμος κοκκινομάλλης νιώθει ευτυχισμένος. Από τη σύντομη περιγραφή μου πιθανότατα φαντάζεστε φακίδες και γαλάζια μάτια και ένα μακρόσυρτο όνομα όπως Ζάκαρι O’ Ντόνελ. Βασικά το όνομά του είναι Ίτζακ Μέγερ. Τροποποιήστε τώρα την εικόνα που φανταστήκατε και προ- σθέστε καστανά μάτια, δέρμα φιλντισένιο με μια ζεστή από- χρωση και πυκνά, σγουρά μαλλιά με ένα τόσο βαθύ, έντονο κόκκινο χρώμα, που δύσκολα θα το αποκαλούσε κάποιος πυ- ρόξανθο ή καροτί. Προσθέστε ένα αισθησιακό στόμα όμοιο με των αγίων του Καραβάτζιο, το οποίο φαντάζει εντελώς αταίριαστο με την ψηλή, γεροδεμένη κορμοστασιά του, τη χαρακτηριστική των Ανατολικοευρωπαίων, και ένα πρόσωπο σχεδιασμένο να μελετά την Καμπάλα υπό το τρεμάμενο φως των κεριών. Τον είχα ερωτευτεί όταν τον είδα να τρώει ένα κομμάτι από μια ιδιαίτερα αμαρτωλή τούρτα σοκολάτα με μαρζιπάν στο πάρτι ενός κοινού μας φίλου. Το αισθησιακό στόμα του και η έκφραση της απόλυτης ευδαιμονίας στο πρόσωπό του μου κίνησε το ενδιαφέρον, κι όταν είδα με τι πάθος και με πόση ακρίβεια μαγείρευε, αιχμαλωτίστηκα. Του άρεσαν τα καυτά, πικάντικα και περίπλοκα πιάτα. Αυτό το εξέλαβα ως καλό σημάδι. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. H τολμηρότητα που επιδεί- κνυε ο Ζακ στην κουζίνα δυστυχώς δεν επεκτεινόταν και σε άλλους τομείς. Κάποιοι άντρες βιάζονται υπερβολικά. Αυτός ανήκε στην άλλη κατηγόρια, εκείνη όπου ο άντρας, παρ’ ότι ενδιαφέρεται για σένα, είναι τόσο αποφασισμένος να μη γί- νει πιεστικός, ώστε καταλήγεις να αναλάβεις εσύ δράση. Αυτό ήταν το αποψινό μου σχέδιο. Όμως ούτε κι εγώ δεν ήθελα να βιάσω τα πράγματα. Κατά κύριο λόγο, γιατί μια σάλ- τσα που συνδυάζει σοκολάτα με μπαχαρικά είναι υπερβολι-

116

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

κά ενδιαφέρουσα για να μην τη γευτώ. Δεν είχα τις μαγειρι- κές ικανότητες του Ζακ, όμως μου άρεσε το καλό φαγητό. «Σάλτσα μόλε, λοιπόν, ε;» είπα, ελπίζοντας η φωνή μου να ακούστηκε αρκετά αδιάφορη. «Πώς ξεκινάμε;» Έβαλα το χέρι μου στο μπράτσο του, τον κοίταξα στα μάτια και έγειρα προς το μέρος του περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Εκεί- νος αντέγραψε την κίνησή μου, κι έτσι βρεθήκαμε σε από- σταση αναπνοής. Αν ερχόμασταν λίγο πιο κοντά, θα καταλή- γαμε σφιχταγκαλιασμένοι. Ως τώρα τα πράγματα πήγαιναν καλά. «Λοιπόν, πρώτα δοκιμάζουμε τη σοκολάτα.» O Ζακ έβαλε ένα κομμάτι στο στόμα του και μετά έσπασε ένα κομμάτι και για μένα. Σχεδόν τον έβλεπα να σκέφτεται εντατικά το σω- στό τρόπο για να μου την προσφέρει. Χάρηκα ιδιαίτερα όταν τον είδα να την κρατά ψηλά ώστε να τη φάω από το χέρι του. Φυσικά, τσίμπησα το δόλωμα. Τον κοίταζα συνεχώς στα μάτια, ενώ δάγκωνα απαλά τα ακροδάχτυλά του καθώς έπαιρνα τη σοκολάτα και κατόπιν φρόντισα να τα γλείψω για να βεβαιωθώ πως δεν άφησα ούτε κόκκο στα χέρια του. Ήταν μια έξοχη γλυκόπικρη σοκολάτα – όχι ότι θα περίμενα κάτι διαφορετικό από τον Ζακ, όμως η γεύση της δεν πλη- σίαζε καν τη γλύκα της δικής του. Όταν πια είχα καθαρίσει σχολαστικά τα δάχτυλά του, ένιωθα έτοιμη να λιώσω όπως η σοκολάτα στο μπεν μαρί. Άρχισε να κάνει αέρα στο πρόσωπό του με θεατρινίστικο τρόπο, υποδηλώνοντας πως σκάει από τη ζέστη. «Ναι, ήταν όντως ευχάριστο. Και η σοκολάτα όμως δεν πήγαινε πίσω. Πού είχαμε μείνει;»

«Μόλις αρχίσαμε.»

wWw.Greekleech.info

Έλπιζα πως έπιασε το υπονοούμενο, όμως είτε ήταν

άσχετος είτε υπερβολικά πεινασμένος και αποφασισμένος

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

117

να μαγειρέψει αυτό το πιάτο. Επέλεξα να πιστέψω το τε- λευταίο. «Πρέπει να καβουρντίσουμε τα φιστίκια και τα μπα- χαρικά κι έπειτα να τα αλέσουμε. Κόψε εσύ τις τσίλι που μουλιάζουν στο νερό και θα ασχοληθώ εγώ με αυτό.» Δε νο- μίζω η ταραχή στα λόγια του και το αναψοκοκκίνισμά του να ήταν της φαντασίας μου. Τα φιστίκια μπήκαν στο φούρνο και ο σωρός με τα μπα- χαρικά σε ένα στεγνό τηγάνι. Στο μεταξύ, εγώ καταπιάστη- κα με τις πιπεριές τσίλι – έβγαζα τα κοτσάνια και τους σπό- ρους και έκοβα ό,τι απέμενε σε λεπτά κομμάτια. Οι συγκε- κριμένες ήταν τύπου άντσο, όχι υπερβολικά καυτερές, όμως είχαν μια πλούσια, καπνιστή, γλυκιά ευωδιά, που απελευθε- ρώθηκε καθώς τις έκοβα. Από το φούρνο, η μυρωδιά από τα μπαχαρικά και το φιστίκι πλημμύρισαν την ατμόσφαιρα, βά- ζοντας σε πειρασμό τους γευστικούς μου κάλυκες και γαρ- γαλώντας τα ρουθούνια μου. Διέκρινα τη μυρωδιά από σκόρ- δο και μαύρο πιπέρι, όμως τα καβουρντισμένα φιστίκια μύ- ριζαν ανέλπιστα όμορφα, και τα υπόλοιπα αρώματα, οι κόκ- κοι ανάτο και το μπαχάρι, αν καταλάβαινα σωστά – πρόσθε- ταν πολυπλοκότητα. Νοστιμότατο. O Ζακ ήρθε από πίσω μου. «Μπορείς να τις κόβεις σε με- γάλα κομμάτια» είπε γέρνοντας πάνω από τον ώμο μου. «Θα τα βάλουμε στο μπλέντερ.» Άφησα το μαχαίρι κάτω και έγειρα πίσω σαν να τεντωνό- μουν, γνωρίζοντας πως αυτό θα με έφερνε σε επαφή με το σώμα του. Δεν αποτραβήχτηκε, έτσι, τύλιξα τα χέρια μου γύ- ρω του και χούφτωσα τα οπίσθιά του, παρ’ όλο που ήταν μάλ- λον άβολο. «Σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση.» Έβαλε τα χέρια του γύρω από τους ώμους μου. «Ευχαρί- στησή μου.» H επαφή ήταν υπέροχη, μα δεν αρκούσε. Νιώ- θοντας το κορμί του πάνω μου, αμέσως σκέφτηκα πόσο

118

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

ωραία θα ήταν αν ήμουν σκυμμένη στον πάγκο ενώ αυτός με έπαιρνε από πίσω, πετυχαίνοντας όλα τα σωστά σημεία, αρ- πάζοντας τους γοφούς μου αποφασιστικά καθώς κουνιόταν. Τρίφτηκα λίγο πάνω του στη σκέψη και μόνο αυτής της υπέ- ροχης εικόνας κι εκείνος με τράβηξε ακόμα πιο κοντά με έναν τρόπο που υποδήλωνε πως οι σκέψεις του είχαν τον ίδιο προσανατολισμό με τις δικές μου. Δυστυχώς εκείνη τη στιγμή προσέξαμε και οι δύο πως το άρωμα από τα μπαχαρικά γινόταν όλο και πιο έντονο. Εί- χα μάθει ήδη από μια προηγούμενη περιπέτεια στην ινδική κουζίνα με τον Ζακ πως τα μπαχαρικά καίγονται εύκολα, γι’ αυτό και δε θίχτηκα όταν αποτραβήχτηκε από κοντά μου για να βγάλει το τηγάνι από τη φωτιά. Απογοητεύτηκα, μα δε θίχτηκα. «Παρά τρίχα τα γλιτώσαμε. Τα φιστίκια θα εί- ναι κι αυτά έτοιμα τώρα.» Τα έβγαλε από το φούρνο και άφησε το ταψί στον πάγκο. «Θα τα αφήσουμε να κρυώσουν πριν τα αλέσουμε.» «Ωραία» είπα. «Έχουμε λίγα λεπτά στη διάθεσή μας.» Και μετά τον φίλησα. Όταν αιφνιδιάζεις κάποιον με ένα φιλί, περιμένεις να ακολουθήσουν μερικά δευτερόλεπτα σύγχυσης – αν διαρκέ- σουν περισσότερο, ίσως θα πρέπει να σταματήσεις το φιλί και να αρχίσεις τις συγγνώμες. Υπέθεσα πως ο Ζακ, όντας ντροπαλός, ίσως χρειαζόταν λίγο περισσότερο χρόνο πριν χαλαρώσει. Κι όμως έκανα λάθος. Με πήρε στην αγκαλιά του και ανταπέδωσε το φιλί σαν να ήταν κάτι που περίμενε μια ολό- κληρη ζωή. H ένταση της συσσωρευμένης επιθυμίας του βρήκε διέξοδο μέσα από τα χείλη του, τα χέρια του στην πλάτη και τους γλουτούς μου, το κορμί του που κόλλησε με θέρμη πάνω στο δικό μου. Και δεν υπονοώ πως η στάση του

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

119

φώναζε εκείνο το απεγνωσμένο έχω-να-βγω-ραντεβού- ούτε-κι-εγώ-θυμάμαι-από-πότε. Το ένιωθα πιο προσωπικό και με έκαιγε ως τα βάθη της ψυχής μου, καυτό σαν τις πιπεριές και γλυκό σαν την σοκολάτα. Έπλεξα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του και προσπάθησα να τον φέρω ακόμα πιο κοντά. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως ενστικτωδώς έτριβα τους γο- φούς μου πάνω στους δικούς του ώσπου τον ένιωσα σκληρό ανάμεσα στα πόδια μου. Ήμουν ήδη υγρή, και αυτό μου έφερε κατακλυσμό. Υπήρ- χαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να του πω, όμως αυτό σή- μαινε πως έπρεπε να χρησιμοποιήσω το στόμα μου για κάτι άλλο πέρα από το φιλί. Και υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να του κάνω, σκέψεις που συσσωρεύονταν στο μυαλό μου την ίδια στιγμή (για να είμαι ειλικρινής κάποιες από αυ- τές βρίσκονταν ήδη εκεί εδώ και αρκετό καιρό), όμως μπο- ρούσαν να περιμένουν λίγο ώστε να απολαύσουμε τη στιγμή. Ούτε κι αυτός βιαζόταν. Με φιλούσε με την υπομονή ενός άντρα που ζυμώνει και με το πάθος κάποιου που θα οδηγούσε εκατοντάδες μίλια για να βρει το τέλειο συστατι- κό και τότε συνειδητοποίησα πως αυτό που εμένα μου φαι- νόταν συστολή ενδεχομένως ήταν αναμονή για την κατάλ- ληλη στιγμή. Δεν έκανε τίποτα άλλο πέρα από το να με αγκαλιάζει και να με φιλά, δεν επιχειρούσε να μου ξεσκί- σει τα ρούχα ή τίποτα παρόμοιο, όμως η λέξη φιλί καλύπτει πολλά πράγματα. Δαγκωματιές και γλειψίματα και ρουφήγ- ματα της γλώσσας και του κάτω χείλους μου. Απαλά χάδια στα χείλια και παθιασμένα φιλιά που απειλούσαν να με κα- ταβροχθίσουν ολόκληρη. Κι εγώ ανταποκρινόμουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Όταν σταματήσαμε να πάρουμε μια ανάσα, εκείνος ήταν κολλημένος στο σώμα μου, σκληρός σαν πέτρα, κι εγώ έτρεμα.

120

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

Με άφησε να ξεκουμπώσω το πουκάμισό του, αποκαλύ- πτοντας ένα πλατύ, δασύ στήθος, όταν όμως έβαλα το χέρι μου στο φερμουάρ του παντελονιού του, εκείνος μου έπιασε το χέρι και αργά μα σταθερά το απομάκρυνε. «Όχι» είπε με ένα πανέμορφα πονηρό χαμόγελο «πρέπει να ετοιμάσουμε

τη μόλε. Όμως

πρώτα...»

Δεν άφησε τον καρπό μου. Αντίθε-

τα, τον έφερε πίσω από την πλάτη μου. Μια τόσο μικρή χειρονομία, που έκρυβε όμως τόσες απί- στευτες πιθανότητες, πιθανότητες που δεν είχα καν σκεφτεί ότι ήταν δυνατές με τον συνεσταλμένο, φαινομενικά ντρο- παλό Ζακ. Οι απλοϊκές γεύσεις μπορεί να είναι εξαιρετικές, όμως δεν είναι οι αγαπημένες μου. Πήρα μια βαθιά ανάσα, πλημμυρισμένη τόσο από ευχαρίστηση όσο και από διέγερ- ση, και ένιωσα τα γόνατα μου να λυγίζουν. Διαισθανόμενος την αντίδρασή μου, χαμογέλασε επιδοκι- μαστικά. «Αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν» είπε. Έπειτα με το ελεύθερο χέρι του ξεκούμπωσε την μπλούζα μου με μια επιδεξιότητα που μέχρι λίγα λεπτά πριν θα με είχε αφήσει άφωνη από την έκπληξη. Σίγουρα δεν ήταν ντροπαλός ούτε και υπερβολικά συνε- σταλμένος. O Ζακ παραμόνευε το θήραμά του κι εγώ τον εί- χα πλησιάσει με τη σκέψη πως ήταν ακίνδυνος. Έκανα λάθος. Για καλή μου τύχη. Τα στήθη μου είναι σχετικά μικρά και πεταχτά, άρα το κόκκινο δαντελένιο σουτιέν μου υπήρχε περισσότερο για διακοσμητικούς παρά για πρακτικούς λόγους. Ακόμα και με το ένα χέρι, ο Ζακ κατάφερε να το βγάλει εύκολα από τη μέση, αφήνοντας εκτεθειμένες τις ρώγες μου. Χάιδεψε τον κρίκο στην αριστερή μου ρώγα και ανταμείφθηκε με μια κοφτή, ηδονική ανάσα. «Μου έκρυβες μια ευχάριστη έκπληξη.»

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

121

«Χαίρομαι που σου αρέσει.» Δε νομίζω η φωνή μου να ήταν τίποτα περισσότερο από ένας ψίθυρος. «Ω, ναι.» Χαμήλωσε το κεφάλι και πήρε τη ρώγα με τον κρίκο μέσα στο στόμα του. Αυτός ο άντρας είχε μια πολύ επιδέξια γλώσσα. Και δεν έκανε το λάθος να υποθέσει πως, επειδή φορούσα κρίκο, μου αρέσει να μου φέρονται άγρια από την αρχή. Ήταν εξαι- ρετικά προσεκτικός, παρ’ όλο που το σταθερό σφίξιμο στον καρπό μου υποσχόταν πως δε θα ήταν πάντα έτσι. Με έκανε να σπαρταράω, με έφερε ως εκείνο το σημείο όπου ακόμα και ένα απαλό άγγιγμα στην κλειτορίδα θα αρκούσε για να με φέρει στην κορύφωση. Δεν το έκανε. Αντίθετα, επέλεξε να με κάνει να παραλη- ρώ, στα πρόθυρα της κατάρρευσης, κι έπειτα σκέπασε με το σουτιέν τις ρώγες μου. «Τα υπόλοιπα αργότερα» είπε χα- μογελώντας και πάλι πονηρά. «Πρέπει να μαγειρέψουμε τη σάλτσα τώρα;» Οφείλω να ομολογήσω πως η φωνή μου έμοιαζε με κλαψούρισμα. «Δε θα μας πάρει πολύ χρόνο. Κι έπειτα θα έχουμε μερι- κές ώρες στη διάθεσή μας ώσπου να μαριναριστεί το κοτό- πουλο – και άλλη μία ώρα για να ψηθεί.» Αυτό σήμαινε πως θα παίρναμε το δείπνο μας γύρω στις δέκα το βράδυ. Ορισμένες φορές το έκανα κι εγώ αυτό, όμως κατά λάθος, επειδή ξεκινούσα με όρεξη και μεράκι να μαγειρέψω κάτι χωρίς να διαβάσω προσεκτικά τη συνταγή ή κάτι άλλο εξίσου ανόητο, όμως ο Ζακ δε θα το έκανε ποτέ αυτό. «Το είχες σχεδιάσει.» «Φυσικά. Σε είχα βάλει στο μάτι από τότε που γνωρι- στήκαμε. Όμως έκανες μαντάρα το πρόγραμμά μου – θα έκανα το πρώτο βήμα μόλις έβαζα το κοτόπουλο να μαρι- ναριστεί. Και αυτό σκοπεύω να κάνω, γιατί διαφορετικά θα

122

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

αναγκαστούμε να παραγγείλουμε κάτι απ’ έξω.» Ήταν ξε- κάθαρο από τη φωνή του ότι θα το εκλάμβανε σαν ήττα αν παραγγέλναμε κάτι απ’ έξω. Όμως συνέχισε να με κρατά ενώ μιλούσε. «Ας αρχίσουμε λοιπόν το μαγείρεμα!» Απομακρυνθήκαμε διστακτικά. Όμως όχι και πάρα πολύ. Είναι δύσκολο να μαγειρέψεις κρατώντας τον καρπό του βοηθού σου πίσω από την πλάτη του, έτσι, αναγκαστικά με άφησε, όμως παραμείναμε όσο πιο κοντά γινόταν. Αλέσαμε τα φιστίκια στο μπλέντερ κι έπειτα λιώσαμε τις άντσο που είχα καθαρίσει και τις τσιπότλ από κονσέρβα, προσθέτοντας στο τέλος τις ντομάτες. Τα καβουρδισμένα μπαχαρικά και ένα ξυλάκι κανέλας μπήκαν στο μύλο των μπαχαρικών, γεμίζοντας την κουζίνα με ένα ακόμα πιο έντονο άρωμα καθώς γίνονταν σκόνη. Φιληθήκαμε πάνω από το μύλο, εισπνέοντας το άρωμα και αναζωπυρώνοντας τη φωτιά. O Ζακ έβαλε ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι και άναψε το μά- τι. Όταν το λάδι έκαψε, έριξε μέσα τον πολτό από πιπεριές και ντομάτα μαζί με τα μπαχαρικά κι έπειτα πρόσθεσε τα φι- στίκια ανακατεύοντας συνεχώς. Τα υλικά μύριζαν όμορφα και από μόνα τους. Όμως, κα- θώς ζεσταίνονταν όλα μαζί, η ευωδιά έγινε ονειρεμένη και το σκόρδο στο ελαιόλαδο πρόσθετε τις δικές του νότες σε αυτή την οσφρητική μελωδία. «Φέρε τη σοκολάτα» είπε. H φωνή του ήταν τόσο τραχιά και επιτακτική, που θα μπορούσε να έχει πει: «φέρε τα προφυλακτικά» ή ακόμα και: «πιάσε το μαστίγιο». Υπάκουσα. Με άφησε να ανακατέψω τη σοκολάτα καθώς έλιωνε – μαύρα ρυάκια απλώθηκαν στο τηγάνι μετατρέποντας το

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

123

μείγμα από ζωηρό κόκκινο σε μπορντό. «Δοκίμασε» είπε ο Ζακ σαν να με διέταζε. Εκρήξεις στη γλώσσα μου. Καπνιστό και σύνθετο και πι- κάντικο, όμως όχι υπερβολικά καυτερό. H σοκολάτα είχε συγχωνευτεί με τα υπόλοιπα υλικά, προσθέτοντας βάθος και ίχνη ελαφριάς γλυκάδας. Αν δεν είχα βοηθήσει να μαγειρέ- ψουμε τη σάλτσα, δε θα μπορούσα ποτέ να μαντέψω πως η σοκολάτα ήταν η πηγή αυτής της σκοτεινής, πλούσιας από- χρωσης. «Ω, Θεέ μου. Είναι πολύ νόστιμο. Πώς γίνεται να μην το έχω δοκιμάσει ποτέ μου;» «Μείνε μαζί μου, μωρό μου» είπε μιμούμενος, ομολογου- μένως άσχημα, τον Μπόγκαρτ «και θα δοκιμάσεις πολλά και- νούρια πράγματα.» Και ολοκλήρωσε την πρότασή του τρίβο- ντας με πόθο τους γοφούς του πάνω μου. Δεν ξέρω πώς καταφέραμε να βάλουμε το κοτόπουλο να μαριναριστεί χωρίς να χύσουμε κάτι στο πάτωμα, γιατί δεν ήμασταν καθόλου προσεκτικοί. Μόλις το κρέας μπήκε με ασφάλεια στο ψυγείο, τα ρού- χα μας άρχισαν να βγαίνουν ένα ένα. Το σουτιέν μου κατέ- ληξε μέσα στο νεροχύτη με τα βρόμικα πιάτα, όμως δε με ένοιαξε καθόλου, γιατί με ενδιέφερε περισσότερο να κοιτά- ξω το γυμνό κορμί του Ζακ. Περίμενα πως ένας φιλήδονος, καλοφαγάς σεφ ήταν πιθανότερο να είχε μια μικρή κοιλίτσα παρά καλογυμνασμένους κοιλιακούς, και είχα δίκιο, όμως εμένα μου φαινόταν μια χαρά: μυώδη χέρια και δυνατοί, γε- ροδεμένοι ώμοι, όμορφα πόδια, όχι αθλητικά αλλά ούτε πλα- δαρά. Και όποια γυναίκα διαμαρτύρεται για μια μικρή κοιλί- τσα όταν υπάρχουν όλα αυτά, ένα γοητευτικό πρόσωπο, ένα δημιουργικό και αισθησιακό μυαλό και μια στύση που θύμιζε κοντάρι, τότε δεν ξέρει να κρίνει. Με σήκωσε στον αέρα και με έβαλε στη γωνία του πά-

124

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

γκου της κουζίνας. Έπιασα το υπονοούμενο και άνοιξα τα πόδια μου, ακουμπώντας το ένα μου πόδι πάνω στον πάγκο για να έχει καλύτερη πρόσβαση και σύρθηκα ελάχιστα προς τα κάτω για να φέρω τη λεκάνη μου σε καλύτερη θέση. Δεν έχω φαντασιώσεις με άντρες να γονατίζουν στα πόδια μου ενώ εγώ φορώ ψηλοτάκουνες γόβες και κραδαίνω μαστίγιο -οι προτιμήσεις μου τείνουν μάλλον προς το αντίθετο-, όμως υπάρχουν ορισμένα υπέροχα πράγματα που μπορούν να σου κάνουν σε αυτή τη στάση. Όταν γονάτισε μπροστά μου, αναρρίγησα από την προσμονή, αφού γνώριζα ήδη πως ο Ζακ είχε επιδέξια γλώσσα, υπομονή και μια μάλλον εμμονή με οτιδήποτε στοματικό. Ξεκίνησε φιλώντας και δαγκώνοντας την ηβική περιοχή μου, χωρίς να αγγίζει τα υγρά μου χείλη ή την κόκκινη, ερε- θισμένη κλειτορίδα μου. Ίσα για να με ανάψει, ίσα για να κλονίσει το σώμα μου με καυτά, γλυκά ρίγη επιθυμίας. Έσφι- ξα την άκρη του πάγκου και τρίφτηκα πάνω του. Με το ένα του δάχτυλο ζωγράφισε το περίγραμμα των χειλιών μου, ένιωσε την καυτή τους σάρκα, φίλησε το εσωτερικό των μη- ρών μου και ακολούθησε την πτυχή της κλείδωσής μου με τη γλώσσα του. «Πειραχτήρι» είπα ξέπνοη. Γέλασε βραχνά, όμως δεν είπε τίποτα. Είχε καλύτερα πράγματα να κάνει με

το στόμα του.

wWw.Greekleech.info

Πάνω που νόμιζα πως δε θα άντεχα άλλο αυτή τη γλυκιά τυραννία, άφησε τη γλώσσα του να περιπλανηθεί εκεί όπου λίγο πριν βρίσκονταν τα δάχτυλά του, έγλειψε τα μεγάλα χεί- λη μου, κάνοντάς με να ριγώ και να στενάζω. Μικρές, ανε- παίσθητες, ολοκληρωτικά ελεγχόμενες κινήσεις της γλώσ- σας, που πλησίαζαν ολοένα περισσότερο στις πιο ευαίσθη- τες περιοχές μου, χωρίς όμως να τις αγγίζουν. Απολαυστικό μα λιγοστό, ενώ εγώ πεινούσα για πολύ περισσότερα. Έπλε-

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

125

ξα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του. Ήθελα να τον σπρώξω πιο κοντά μου και να δώσω ένα τέλος σε αυτό το υπέροχο μαρ- τύριο, όμως διέκρινα από την πλευρά του ένα σχεδόν ανε- παίσθητο δισταγμό. Έλαβα το μήνυμα -πως δρούσε σύμφω- να με το δικό του πρόγραμμα, όχι το δικό μου-, έτσι, περιορί- στηκα στο να παίζω με τα κόκκινα μαλλιά του. Τελικά σταμάτησε και έστρεψε την προσοχή του στην κλειτορίδα μου. Συγκεντρωμένος, ακριβής και παθιασμένος όπως όταν με φιλούσε λίγο πριν, άρχισε να με γλείφει. Μετά από τόση προσμονή, αισθάνθηκα σχεδόν αμέσως την έκρηξη μέσα μου. Την ένιωσα σε όλο μου το κορμί, να πη- γάζει από την κλειτορίδα μου ως κάθε μου κύτταρο, ακόμη και, το ορκίζομαι, στις τρίχες των μαλλιών μου, παντού ένιω- θα ρίγη και ανατριχίλες. Κόλλησα ακόμα περισσότερο στο πρόσωπό του, αρπάζοντας την άκρη του πάγκου με το ένα χέ- ρι και τον ώμο του με το άλλο, βογκώντας ασταμάτητα. Όταν ο Ζακ σηκώθηκε όρθιος, αναγκάστηκε να με κρα- τήσει – ήμουν τόσο αδύναμη, που κινδύνευα να γλιστρήσω από τον πάγκο. Φώλιασα στο στέρνο του, παίζοντας αφηρη- μένα με τις σγουρές του τρίχες, παλεύοντας να πάρω μια ανάσα. Μάλιστα, τύλιξα τα πόδια μου γύρω του για να τον κρατήσω ακόμα πιο κοντά μου. Αυτή μου η κίνηση μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως ο πάγκος θα μας φαινόταν και πάλι χρήσιμος, αυτή τη φορά ως στήριγμα. Πριν προλάβω να σκεφτώ πώς θα έφτανα την τσάντα μου, που την είχα παρατήσει κάπου, χωρίς να αφήσω τον Ζακ, εκείνος έβγαλε ένα προφυλακτικό από ένα συρτάρι εκεί δίπλα με μια επιδεικτική κίνηση σαν ταχυδακτυλουργός που βγάζει λαγό από το καπέλο του. Ήμουν κυριευμένη από ανυπομονησία και αδέξια καθώς φορούσα το προφυλακτικό

126

ΜΑΥΡΗ ΔΑΝΤΕΛΑ - 3

στο ερεθισμένο του πέος. Το καυλί του ήταν χοντρό και το ένιωθα να καίει στα χέρια μου. Σκίρτησε με προσμονή στο πρώτο μου άγγιγμα και το μουνί μου ανταποκρίθηκε σκιρτώ- ντας κι αυτό. Είχα χρόνο να παίξω με αυτό το όμορφο εργαλείο αργό- τερα, να γλείψω και να ρουφήξω. Αυτή τη στιγμή, όμως, τον οδήγησα απλά στα χείλη του αιδοίου μου και είπα: «Τώρα. Σε παρακαλώ.» Περίμενα πως θα με τυραννούσε κι άλλο, πως θα καθυ- στερούσε όπως πριν, όμως εκείνος βρήκε αμέσως το στόχο, ανασηκώνοντας το κορμί μου με τη δύναμη της διείσδυσής του. Τα μάτια του σκοτείνιασαν, σχεδόν φάνταζαν μαύρα, καθώς οι κόρες του διαστάλθηκαν. Τύλιξα τα χέρια και τα πόδια μου γύρω του και έχασα το μυαλό μου. Ακολούθησαν κι άλλα παθιασμένα φιλιά. Δεν μπορούσα να κουνηθώ ιδιαίτερα σε αυτή τη στάση, όμως εκείνος δεν το άφησε να σταθεί εμπόδιο. Τραβούσε το κορμί μου πάνω του με τα δυνατά του χέρια, ενώ κάθε του διείσδυση ήταν πιο άγρια και βαθιά από την προηγούμενη . Εγώ έκανα ό,τι μπο- ρούσα, κινούσα τους γοφούς μου κυκλικά (το ήξερα πως τα μαθήματα χορού τζαζ θα μου φαίνονταν κάποια στιγμή χρή- σιμα!) και έσφιγγα κάθε μυ του κορμιού μου για να κρατηθώ πάνω του. Σύντομα το μουνί μου μπήκε σε ένα δικό του ρυθ- μό, και ήταν καλό που δε χρειαζόταν να συγκεντρώσω εκεί τις σκέψεις μου, γιατί αδυνατούσα πλέον να το κάνω. H τελευταία μου οριακά λογική σκέψη ήταν: ελπίζω να μην τον πειράζουν οι γρατσουνιές, καθώς βύθιζα σπασμωδι- κά τα νύχια μου στην πλάτη του. Και τότε, πίσω από τα βλέ- φαρά μου, όλα πήραν μια σκούρα κόκκινη απόχρωση, κόκκι- νη σαν τη σάλτσα μόλε, και τρόμαξα εκείνο το απομακρυ- σμένο μέρος του εαυτού μου που εξακολουθούσε να έχει

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

127

κάποια σύνεση με τις παράφορες κραυγές μου καθώς τε- λείωνα. O Ζακ γρύλισε και άρχισε να κινείται ακόμα πιο γρή- γορα, κρατώντας με φυλακισμένη στην έκσταση, καθώς κό- ντευε κι εκείνος να ολοκληρώσει. Άφησε μια δυνατή φωνή, ακατανόητη και θριαμβευτική, και με σήκωσε από τον πάγκο κρατώντας με πάνω του καθώς τελείωνε. Τα στόματά μας ενώθηκαν ξανά και ξαπλώσαμε στο πάτωμα μαζί, υπερβολικά εξαντλημένοι για να συρθού- με σε κάποιο βολικότερο μέρος. Τα πρώτα λόγια του Ζακ ήταν: «Και αυτό ήταν μόνο το ορεκτικό. Όμως νομίζω πως πρέπει να ξεκουραστούμε λί- γο πριν το κυρίως πιάτο και ίσως αυτή τη φορά πάμε προς την κρεβατοκάμαρα.» Είχε ένα χαζό χαμόγελο -όχι πως τον κατηγορούσα, αφού το ίδιο ακριβώς είχα κι εγώ-, είχα όμως ένα προαίσθημα πως σοβαρολογούσε όταν έλεγε ότι αυτή ήταν απλά η αρχή μιας μεγάλης και πολύ ενδιαφέρουσας νύχτας. Άφησα ένα γουργουρητό ευχαρίστησης και κούρνιασα πάνω του ανασαίνοντας βαθιά. H κουζίνα μύριζε μπαχαρικά, σοκολάτα και πάθος.

wWw.Greekleech.info