Anda di halaman 1dari 4

Από την πολιτική του κόµµατος στον ελευθεριακό

σοσιαλισµό

Felipe Corrêa*

Ο Φελίπε Κορέα είναι Βραζιλιάνος αναρχικός. Στο κείµενο που ακολουθεί και το οποίο
έχει µεταφραστεί στα αγγλικά από τον Paul Sharkey, υποστηρίζει ότι η µόνη βιώσιµη
εναλλακτική λύση στη συµβατική κοµµατική πολιτική είναι µια αναρχική πολιτική άµεσης
δράσης που βασίζεται στις αρχές της αυτοδιεύθυνσης, του φεντεραλισµού και της ελευ-
θεριακής ηθικής. Το κείµενο δηµοσιεύθηκε αρχικά µε τον τίτλο “Μια αναρχική απάντηση
για την πολιτική κρίση στη χώρα", στην εφηµερίδα Protesta! Αριθ. 1, VIII του 2005, σε
απάντηση στο σκάνδαλο δωροδοκίας Mauricio Marinho που συγκλόνισε τη Βραζιλία.
Μετεφράστηκε και δηµοσιεύεται θεωρώντας ότι τα γραφόµενα του συντρόφου εξακολου-
θούν να ισχύουν.
Είναι καιρός να συµφωνήσουµε ότι οι θεσµικές κοµµατικές πολιτικές δεν έχουν τύχει
απαντήσεων που να προσφέρουν µια απτή άποψη ή µια λύση στα πιο πιεστικά
προβλήµατα της κοινωνίας, αυτά που περιστρέφονται γύρω από την ευηµερία, την
ευτυχία, την ελευθερία και την ισότητα για όλους µας. Γι’ αυτό µπορούµε να δούµε ότι η
ελευθεριακή σοσιαλιστική εναλλακτική λύση µπορεί να είναι στο σωστό δρόµο. Το
συµπέρασµά µας είναι ότι η πολιτική πρέπει να διεξάγεται εκτός του κοινοβουλευτικού
πεδίου, από τους ίδιους τους ανθρώπους, στους δρόµους, µέσω της άµεσης δράσης.
Με αυτό τον τρόπο, ως κίνηµα, θα πρέπει να αποτελέσουµε κάτι που να προσφέρει µια
πραγµατική εναλλακτική λύση στη θεσµική πολιτική που έχει ήδη κουρελιαστεί.

Τρεις βασικές αρχές, οι οποίες εκτίθενται ως ακολούθως, µπορούν να σχηµατίσουν ένα


πλαίσιο δράσης σε αντίθεση µε την κοινοβουλευτική πολιτική:

1. Αυτοδιεύθυνση. Η αυτοδιεύθυνση είναι µια κατάσταση που επιδιώκει να εξαλείψει


την ιεραρχία από τον χώρο εργασίας και την ίδια την κοινότητα, εξασφαλίζοντας ότι όλοι
λαµβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους και µπορούν να έχουν λόγο σε
θέµατα που τους επηρεάζουν. Είναι αυτο-οργάνωση, µια εναλλακτική λύση στην
µισθωτή εργασία και την πολιτική των πολιτικών. Οι αποφάσεις παίρνονται από όσους
θίγονται από κάθε θέµα, µέσω οριζόντιων συνελεύσεων που διευκολύνουν την πλήρη
συµµετοχή (στις πραγµατικές συζητήσεις) από όλους. Η αυτοδιεύθυνση επιτρέπει στους
ανθρώπους να έχουν αυτοί τον έλεγχο της ζωής τους, να οργανώνουν και να συζητούν
για την πολιτική, µε στόχο να αποµακρύνουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων από
µερικούς πολιτικούς και να τη δώσουν πίσω στον λαό. Αυτό ισοδυναµεί µε την ανάκτηση
της αυτοεξουσίας χάραξης πολιτικής που µας την είχαν κλέψει µέσω του είδους της
κοινοβουλευτισµής πολιτικής.
2. Φεντεραλισµός. Δεδοµένων των πολλαπλώνελλείψεων των δοµών της
αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας το σύστηµα που πρέπει να πάρει τη θέση του είναι ο
φεντεραλισµός. Ο φεντεραλισµός είναι µια πολιτική ρύθµιση που αποσκοπεί στην
αντικατάσταση της πολιτικής εκπροσώπησης του κόµµατος από κάτι διαφορετικό,
χτισµένη από τη βάση και ριζωµένη στις πραγµατικές ανάγκες του λαού. Με βάση αυτή
τη ρύθµιση, τα άτοµα οµοσπονδιοποιούνται σε κοινότητες, οι κοινότητες σε ευρύτερες
οργανώσεις και ούτω καθεξής. Στο εσωτερικό αυτών των οµοσπονδιών δεν υπάρχει
ιεραρχία, οι αποφάσεις λαµβάνονται σε µη ιεραρχικές συνελεύσεις και οι εκλεγµένοι
αντιπρόσωποι -εκ περιτροπής και µε ανακλητότητα- µεταφέρουν απλώς τις αποφάσεις
που λαµβάνονται σε αυτές τις συνελεύσεις σε πιο ευρείες οµάδες. Ο φεντεραλισµός
είναι, σε αυτή τη βάση µιλώντας, αυτοδιεύθυνση στην πολιτική. Δεν αναγνωρίζει κανένα
όριο και παρέχει πλήρη αυτονοµία στα µέλη, δηµιουργώντας ένα πολιτικό πλαίσιο στο
οποίο ο λαός µπορεί να συµµετέχει ενεργά σε µια πολιτική ζωή που του δείχνει
σεβασµό. Όπως και µε την αυτοδιεύθυνση, δεν εµπιστευόµαστε τις επιθυµίες µας σε
κάποιον που στη συνέχεια πηγαίνει να «κάνει πολιτική» για λογαριασµό µας. Εµείς οι
ίδιοι θα χειριστούµε τόσο σηµαντικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

3. Ηθική. Θεωρούµε ότι η πολιτική και η ηθική είναι αδιαχώριστες. Η έννοια της λέξης,
στο ότι αντικατοπτρίζει τις ηθικές µας αξίες, πρέπει να ενισχυθεί από ένα θεωρητικό
σύστηµα που δεν µπορεί να επιβληθεί στην πράξη ή να λειτουργήσει ως ένα σύνολο
κανόνων. Η ηθική θα έπρεπε να γίνει κατανοητή ως µια αρχή που εκτείνεται πέρα από
τα µεµονωµένα ή τα συλλογικά συµφέροντα. Περιλαµβάνει κάτι ευρύτερο από το άτοµο
και θα πρέπει να θεωρείται ότι είναι καθολικό, δηλαδή, θα πρέπει µε την ηθική να
σεβόµαστε τα συµφέροντα των άλλων όπως και τα δικά µας και να είναι καθολικά
εφαρµόσιµη. Μια ηθική πολιτική πρέπει να ασχολείται µε όλους όσοι επηρεάζονται από
αυτήν και θα πρέπει να ενισχύει τα συµφέροντα αυτών των ανθρώπων, αποτελώντας
ένα µέσο επιλογής εκείνων των ενεργειών που τους ταιριάζουν καλύτερα. Η ηθική
απαιτεί επίσης µια προσέγγιση σύµφωνα µε την οποία οι στόχοι που επιδιώκουµε
καθορίζουν τα µέσα που χρησιµοποιούµε. Υποστηρίζουµε την ελευθερία και
καταδικάζουµε όλες τις µορφές καταπίεσης και αυταρχισµού και τα µέσα µε τα οποία
λειτουργούµε πολιτικά είναι προσαρµοσµένα σε αυτό το ιδεώδες. Ως εκ τούτου, η
οριζόντια προσέγγιση, η άµεση δράση και η προσπάθεια να συνειδητοποιήσουµε τις
δυνατότητες κάθε ανθρώπου και όσο το δυνατόν περισσότερο της ευτυχίας του, πάντα
ενθαρρύνονται στην πολιτική µας δράση και αυτά τα πράγµατα είναι πολύ σηµαντικά για
να αφεθούν σε ένα µέλλον που δεν έρχεται ποτέ.

Αυτές οι αρχές δεν πρόκειται να γίνουν πραγµατικότητα από τη µια µέρα στην άλλη ή
τον επόµενο χρόνο. Το µεγάλο µάθηµα που αντλούµε από αυτές είναι ότι µπορούν (και
πρέπει) να ενισχύουν τις καθηµερινές µας πρακτικές, ώστε να εργαζόµαστε πολιτικά -αν
και εκτός του κοινοβουλευτικού πλαισίου- προκειµένου να οικοδοµήσουµε µια πραγµα-
τική δηµοκρατική εναλλακτική λύση (υπό την έννοια της άµεσης δηµοκρατίας) που να
µπορεί να οργανώσει την κοινωνία τόσο στον χώρο εργασίας όσο και στις κοινότητές
µας, έτσι ώστε να διαπνέεται από ηθικές σχέσεις, ασκώντας έτσι πίεση στην κυβέρνηση
και αναγκάζοντάς την να κάνει παραχωρήσεις στο όνοµα της ευηµερίας µας και οδηγώ-
ντας την κοινωνία µας στο δρόµο της ελευθερίας. Αυτό νοείται ως: α) η ικανοποίηση
όλων των υλικών αναγκών του καθενός από εµάς και β) η επίτευξη της αµέριστης ανά-
πτυξης του συνόλου µε όλες µας τις δυνάµεις, απαλλαγµένης από την καταπίεση του
κεφαλαίου και του κράτους, ελευθερία για όλους και όχι µόνο για µια συγκεκριµένη οµά-
δα. Ας αφήσουµε τις εκλογές στην άκρη. Δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. Ας ασχολη-
θούµε µε την πολιτική εκεί που ζούµε. Το ακόλουθο απόσπασµα από τον Jaime Cubero
είναι συγκεκριµένο:

"Ολόκληρη η ζωή των ανθρώπων, έτοιµη να εκραγεί, ποδηγετείται επιδέξια από την
προεκλογική εκστρατεία. Αλλά αυτή η προσπάθεια να κατευθυνθεί στην άµεση δράση
των ανθρώπων και σε µια ελευθεριακή σοσιαλιστική παιδεία -και για εµάς ο
σοσιαλισµός απλά σηµαίνει ελευθερία- και πρακτικά µέσα για να αγωνιστούµε και να
οργανώσουµε οικονοµικά µια ελευθεριακή σοσιαλιστική ζωή, το αποτέλεσµα θα ήταν
πολύ διαφορετικό. Η αναρχική κριτική του εκλογικού ανταγωνισµού είναι εκτεταµένη και
τα επιχειρήµατά της θα µπορούσαν να καλύψουν τόµους. Ο αγώνας για να
εκπληρωθούν οι στόχοι µας συνιστά την Άµεση Δράση. Οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές το
προτιµούν και το αγκαλιάζουν” (Jaime Cubero, The Workers, Politics and Elections (“Οι
εργαζόµενοι, η πολιτική και οι εκλογές”).

Εξ ου και η επείγουσα αναγκαιότητα να διακηρύξουµε την πολιτική του ελευθεριακού


σοσιαλισµού ως διέξοδο στην καταρρέουσα κοινοβουλευτική πολιτική. Αυτό, αντί να µας
αποθαρρύνει ή να µας ωθήσει να "ψηφίσουµε πιο σοφά" την επόµενη φορά, θα πρέπει
να µας ωθήσει στην άµεση δράση, την προπαγάνδα υπέρ των ιδανικών µας και στη
συνεργασία µε τις κοινότητες και τα κινήµατα γύρω µας. Έχουµε καθήκον να
απαντήσουµε στους πολιτικούς που διαχειρίζονται αυτή τη χώρα και τον κόσµο!

*Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.