Anda di halaman 1dari 1

Οι Amerna είναι οι κοινωνοί μίας εκ των καλύτερων μεταλικών συναυλιών που έχω

παρακολουθήσει. Μεγάλοι τεχνίτες γύρω από το χτίσιμο μιας λεπτοδουλεμένης συνθήκης, οι


Βέλγοι καταφέρνουν πάντα να βάλουν το κοινό αμέσως στο νόημα της τέχνης τους και τους
αφήνουν από τους αρπακτικούς όνυχές τους μόνο όταν έχουν τελειώσει με το γεύμα τους,
ταΐζοντας παράλληλα το ποίμνιό τους με την βλοσυρή τους ενέργεια. Ήταν λογικό λοιπόν να
γεμίσουν το Piraeus Academy για άλλη μία συναυλία τους, υπό την κηδεμονία του Smoke the
Fuzz.

Τη βραδιά άνοιξε ο συνενορίτης τους, Treha Sektori και ο σκοτεινός ambient ήχος του, που
απλώνοντας στον χώρο νωχελικά, καταλαμβάνοντας τελικά κάθε γωνιά της σκηνής του Academy.
Ο Γάλλος ήταν πολύ καλή επιλογή για opener των Amenra, μιας και κατάφερε να στρώσει το χαλί
για τους καταιγιστικούς ήχους που θα ακολουθούσαν, χωρίς να μας κουράσει, αλλά ούτε και να
γίνει στιγμή βαρετός.

To τελετουργικό είναι πλέον γνωστό στη θρησκευτική κοινότητα της εκκλησίας των Amenra. Ο
Colin H. van Eeckhout γονατίζει αποστραμμένος από το κοινό, επιβάλλει μια ιεροπρεπή σιγή με
την μονήρη παρουσία του και ξεκινά να δίνει τον απόκοσμο τόνο του Boden. Το set τους πέρασε
αμέσως σε μία άχρονη εκστατική κατάσταση, όπου τα λεπτά έμοιαζαν αιώνες και οι ώρες
δευτερόλεπτα. Περνώντας από μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους μέσα από τη γενναία setlist
τους, το συγκρότημα από το Βέλγιο έπλεξε το νεφελώδες του αφήγημα γύρω από αγαπημένα
κομμάτια όπως τα Razoreater, À Mon âme και Nowena I 9.10. Τα drums του Bjorn J. Lebon έδιναν
ένα διαρκές, καλοδουλεμένο πρόσταγμα, πάνω στο οποίο έχτιζαν με μένος οι κιθάρες και το
μπάσο κι όλα με το ασπρόμαυρο οπτικό χαλί των προβολών, που μας περιήγησαν μέσα από
κεντροευρωπαϊκά δάση, παγωμένα λιβάδια και δυσοίωνα σύμβολα.

Ο Colin ακολουθεί τυφλά την κατεύθυνση που επιτάσσει η μουσική που χτίζουν οι συναυτουργοί
του. Παλεύει μια ανταριασμένη, ερεβώδη θάλασσα, παραμερίζει τα κύματα του ήχου που τον
χτυπάνε, αγωνίζεται για να βγει στην επιφάνεια για να ανασάνει για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι να
καταβυθιστεί μέχρι τα σκοτεινά βάθη και να καταλήξει να κείτεται μετέωρος, μέσα στη μοναξιά του
σκότους. Άλλοτε ντυμένος σαν ζοφερός ιεροκήρυκας της απελπισίας, άλλοτε ξεγυμνωμένος σαν
αγριεμένο ζώο κι άλλοτε κραδαίνοντας τις ζώνες, σαν μια θηριώδης, πρωτόγονη θεότητα, ο Βέλγος
frontman δίνει ψυχή τε και σώματι στην κοινώνηση του ζοφώδους ευαγγελίου της εκκλησίας του
Ra.

Οι Amenra δεν προσέφεραν μόνο ένα πολύ γεμάτο live, παίζοντας πολύ μεγαλύτερο setlist απ’ό,τι
σε αντίστοιχες φετινές συναυλίες τους, αλλά παράλληλα κατάφεραν να μας κατακρημνίσουν στα
σκοτεινότερα βάθη και να μας ανασύρουν μονάχα με τη δύναμη αυτού του απίστευτου live, έτσι
ώστε να μας στείλουν πάλι πίσω στην πραγματικότητα, με το πιο ιδιαίτερο και περίεργο μείγμα
απόγνωσης κι ελπίδας.