Anda di halaman 1dari 2

Alamat ng Bayabas

Noong unang panahon, may isang bayan na pinamumunuan ng isang sakim at


mapagmataas na hari. Si Haring Barabas ay kinatatakutan ng kanyang mga
sinasakupan ngunit palihim din nila itong kinamumuhian. Walang ibang alam gawin
ang hari kundi ang mag-utos at pagalitan ang kanyang mga alipin. Ang mga utos pa
man din nito ay imposibleng gawin at hindi makatwiran. Ang hari ay mahilig kumain,
matulog at mag-aksaya ng kayamanan niya.

Nagkaroon ng matinding taghirap sa kanyang kaharian. Hindi maganda ang naging


ani ng mga magsasaka at naging mahina ang benta ng mga mangangalakal. Ang lahat
sa kaharian ay inutusang magtipid upang maka-alpas sa taghirap na kanilang
nararanasan.

Lahat nga ng tao ay gumawa ng kanya-kanyang paraan upang makatipid maliban sa


isang tao. Ang mismong hari na si Barabas ay hindi sumusunod sa kanyang utos.
Walang itong pakialam na naghihirap ang mga taong kanyang nasasakupan. Patuloy
siya sa paglustay ng kanyang kayamanan sa mga walang kwentang mga bagay.

Habang ang lahat ng tao ay nagtitipid at minsan lang sa isang araw kung kumain, ang
hari ay parang piyesta kung magpaluto sa kanyang mga alipin. Iba’t ibang putahe ng
iba’t ibang mahal na klase ng pagkain ang kanyang ipinapahanda. At ang masaklap pa
dun ay siya lamang ang kakain ng mga pinaluto niya. Maski sobra ang mga pagkain
ay hindi niya niyayaya ang kanyang mga kasambahay o ang mga taombayan na
saluhan siyang kumain. Ang mga hindi niya maubos ay hinahayaan lang niya
hanggang sa tuluyan na itong masira at hindi na puwedeng makain.

Isang araw habang nagpipiyesta ang hari sa harapan ng kanyang palasyo ay may
lumapit na isang matandang pulubi. Humingi ng limos ang pulubi maski pagkain na
lamang pantawid sa kanyang gutom ngunit hindi pinansin ng hari ang matanda. Sa
halip, pinagtabuyan pa niya ito. Nawawalan daw siya ng ganang kumain dahil sa
mabahong amoy ng pulubi.

Nagalit ang pulubi at sinabi sa hari na dahil sa kasakiman nito ay bibigyan niya ito ng
isang leksiyong hindi niya makakalimutan. Hindi pa natatapos magsalita ang matanda
ay biglang kumulog at kumidlat. Ang hari ay unti-unting nagbago ng anyo.
Nagsisigaw itong humihingi ng tawad sa matanda ngunit huli na ang lahat. Biglang
naglaho ang matanda habang ang hari ay naging isang ganap na halaman.
Nakita ng taombayan ang lahat ng pangyayari at ng lapitan ang halaman ay may
nakita silang bunga nito. Ito ay bilugan at may koronang nakapatong. Ito na nga ang
kanilang hari na si Barabas na dahil sa kasakiman ay naging isang halaman.

Mula noon tinawag nila ang halaman na bayabas mula sa pangalan ni Haring Barabas.