Anda di halaman 1dari 12

?

PSdPP]
NUMMER 4
APRIL 2011
HUMEDIA.NL/PROFILE/PADUAAN
C
L
1 W
DOOR ROBBIE KAMMEIJER
Om te laten zien bij welke groep studenten ho-
ren, kopiren zij onbewust een stereotype van
die groep. Puur groepsgedrag, aldus dr. Kai
Epstude van de Rijksuniversiteit Groningen.
Als studenten aan een studie beginnen, krijgen
zij al snel een stereotypebeeld. Als ze zich gaan
gedragen naar dat beeld, laten ze zien: Ik ben
dit!. Maar het beeld is soms extremer dan de
realiteit.
De beelden die studenten vormen, verdwij-
nen niet na verloop van tijd. Mensen kijken
al vanaf de start heel serieus naar waar ze later
terecht komen. Het beeld dat je dan krijgt, ga
je zowel bewust als onbewust kopiren. Je ziet
daarom dat economiestudenten en mensen die
in het bedrijfsleven terechtkomen, zich chiquer
kleden dan bijvoorbeeld journalistiek-
studenten.
Buiten het feit dat studenten aan de
rest willen laten zien wie ze zijn, speelt
bij de kledingkeuze van een student
angst ook een rol. Gedraag je je anders
dan de norm van de groep, dan kun je
zomaar raar aangekeken worden. Daar
zijn mensen angstig voor. Maar weinig
mensen laten zich niet door die angst lei-
den, verklaart Epstude.
Volgens Epstude is het niet gek dat verschil-
lende groepen studenten zich anders kleden.
Zeker als de groepen sterk in contact staan,
omdat ze in hetzelfde gebouw colleges volgen,
is er snel sprake van groepsgedrag.
Antoinette Radar
Hertsenberg draait de
duimschroeven aan
pagina 6
HET GESPREK
Brandveiligheid: we
verkken in ieder
geval niet
pagina 12
GETEST FCJ
Docenten leren
studenten vanaf
nu opruimen
pagina 2
5

'SQQYRMGEXMI
.SYVREPMWXMIO
Antoinette Radar
Hertsenberg draait de
duimschroeven aan

Paduaan April.indd 1 4/5/11 11:51 AM


2 FCJ
Geen enkele bezoeker op de laatste
open dag heen er iets van gemerkt:
het wanstaltige schoonmaakbeleid dat
een periode lang hoogtij vierde op de
faculteit. Een rommeltje, dat was het,
en aan de vooravond van de open dag
werd de school nog even spic en span
gemaakt. Dat er problemen zijn met de
schoonmakers, werd al eerder onder-
schreven in een bericht op Sharepoint.
Wij constateren dat de schoonmaak
te wensen over laat. Stof blijn liggen,
prullenbakken worden slecht geleegd.
Maatregelen worden genomen, kon-
digde de directie aan.
Boudewijn Dominicus, manager
bedrijfsvoering, is van mening dat het
niet alleen de schoonmakers zijn die
een steekje lieten vallen. Je denkt mis-
schien: wat kan het nou voor kwaad als
iemand wat water uit zijn nesje drinkt.
Maar als je dan ziet hoe het wordt ach-
tergelaten, dan is het al snel een vuil
gezicht.
Sinds er maatregelen zijn genomen,
krabbelt de FCJ langzaam weer uit het
stof. Om ook de FCJ aan een goede
voorjaarsschoonmaak te onderwerpen,
kwam het vaste schoonmaakbedrijf van
de HU, SSI, met een aantal maatrege-
len specihek voor onze faculteit. Er
werd onder meer besloten om grotere
prullenbakmonden aan te schanen en
meer controle op de toileuen in te voe-
ren. Wie goed heen opgelet, heen kun-
nen zien dat die controle nu drie keer
per dag gebeurt.
Vanuit de faculteit wordt er dus aan
de kwaliteit van de schoonmaak ge-
werkt. Dominicus wil de bal echter ook
bij de medewerkers en de studenten
leggen. Alle opleidingsmanagers is ge-
vraagd hun docenten de taak te geven
studenten te auenderen op deze kwes-
tie. Leg ze uit hoe we met onze lokalen
en gangen omgaan. Hoeveel docenten
vertellen je nu dat je niet mag eten en
drinken in de klas?
Tijd om terug te gaan naar de basis.
Maar houden deze maatregelen wel
C
Terwijl de eerste woorden van deze
minirepo over de open dag op de FCJ
op papier worden gezet, komen ze bin-
nen. De kinderen, hun ouders. Want:
de deur van het redactiehok is per
ongeluk open gelaten. Waar een deur
open staat, komen mensen binnen.
Niet dat dat erg is, hoor. Neen, laat ze
maar lekker kijken naar de posters van
studentenvereniging LeF. En laat ze
maar lekker kijken naar de Paduaan, en
naar mij, hoe ik geestdrinig aan het tik-
ken ben. Wat ik doe, wordt er door een
vader grijs, bril, bierbuik gevraagd.
Schrijven, klinkt mijn antwoord. Va-
der stoot zijn zoon aan. Dat gaat hij
ook doen. Een grijns van vader.
Zoon staart een beetje verlegen naar
het plafond. Of de lamp. Of de kap-
stok. Het ziet er een beetje onnatuur-
lijk uit.
Op de achtergrond klinken stemmen
en geschuifel over de gang. Beneden,
bij de ingang, is het druk. Er is een rij
hoewel de achtersten waarschijnlijk
niet eens weten waarvoor ze staan te
wachten: spekjes en een plauegrond in
een mapje in HU-kleuren.
Tien minuten geleden zag ik een
blond, lienijk meisje hyperactief met
datzelfde mapje heen en weer zwaaien.
Ze wilde iets duidelijk maken. Mam,
zegt ze, ik wil dit echt, deze opleiding
volgen. Moeder knikt tevreden.
Inmiddels heb ik het benauwd gekre-
gen in het redactiehok en kijk ik met
lede ogen aan hoe mensen die elkaar
niet kennen, elkaar volgen. Als kud-
dedieren, het hok in. Gezellig. Gaat
de n die kant op, dan doet de ander
dat ook. Nu vragen ze me of ze me wat
mogen vragen. Ik knik nu, besluit dat
dit stukje af is. Ik zal nu opstaan, een
grijns opzeuen. En zeggen hoe gewel-
dige school dit is. En dat ze allemaal de
Paduaan moeten gaan lezen.
Lisanne
v
K
an dat: de wereld nemen zoals ze is en haar
toch verbeteren? Vechten voor een ideaal
en dat nieuemin blijven relativeren? Remko van
Broekhoven, docent op de School voor Journalis-
tiek, probeert daar in zijn boek Verbeter de wereld,
begin om half elf antwoord op te geven. Niet met
rotsvaste zekerheden, maar wel met de overtui-
ging die voortkomt uit eigen ervaring. En met de
hoop dat zijn antwoorden inspireren. In een ander
leven was Van Broekhoven militair, revolutionair
en journalist. In 2007 verscheen zijn eerste boek
Staat van tederheid.
TIPS
FCJ TWEETS
Niet alleen de
schoonmakers
lieten een
steekje vallen
@YASTRAVER Ik heb de
statistieken er nog niet op los
gelaten, maar een aanzien-
lijk deel van het #tentamen
#statistiek was erg onduidelijk
@DAVEVERBEEK Heerlijk in de
zon op een grasveld voor de
#FCJ. Er zijn vervelendere ma-
nieren om zon #brandoefening
door te brengen ;)
@KATIUSKAROODENB Drinkwa-
ter weer veilig, oorzaak verkleu-
ring was: werkzaamheden! Wat
voor werkzaamheden veroorza-
ken drinkwaterverkleuring?! #HU
#FCJ #Vitens
@ROBSCHRIJVER Docenten die
op twitter zeggen dat leerlingen
niet moeten huilen. Tijd voor
twitterrichtlijnen!!
K
en dat nieuemin blijven relativeren? Remko van
Broekhoven, docent op de School voor Journalis-
tiek, probeert daar in zijn boek Verbeter de wereld,
begin om half elf antwoord op te geven. Niet met
rotsvaste zekerheden, maar wel met de overtui-
ging die voortkomt uit eigen ervaring. En met de
hoop dat zijn antwoorden inspireren. In een ander
leven was Van Broekhoven militair, revolutionair
en journalist. In 2007 verscheen zijn eerste boek
Staat van tederheid.
<8=8A4?>
LISANNE VAN SADELHOFF
1
S
acha de Boer presenteert niet alleen het acht-
uurjournaal, ze is ook professioneel fotograaf.
Samen met Volkskrantfotograaf Raymond Ruuing
reist ze dit jaar heel Nederland af, met de foto-
expositie Tegenpolen. Om de gevolgen van de
klimaatverandering vast te leggen, fotografeerde
De Boer de Noordpool, Ruuing reisde af naar de
Zuidpool. Wat zij daar tegenkwamen, zie je op de
expositie Tegenpolen. Binnenkort onder andere
in het stadhuis van Utrecht te zien. De opbrengst van de expositie, en van het bij-
behorende boek, komt ten goede aan een biogasproject in India.
S
Samen met Volkskrantfotograaf Raymond Ruuing
reist ze dit jaar heel Nederland af, met de foto-
expositie Tegenpolen. Om de gevolgen van de
klimaatverandering vast te leggen, fotografeerde
De Boer de Noordpool, Ruuing reisde af naar de
Zuidpool. Wat zij daar tegenkwamen, zie je op de
expositie Tegenpolen. Binnenkort onder andere

DOOR IRENE VAN EERDEN


n W n
N
C


L L S
L Z

l l 8 8



! l 8 8

1M 1 M
l lC!
!
! l 8 8

LC L C
L l
8LvCLu1lL
l l 8 8

M 8

C

l l 8 8
Paduaan April.indd 2 4/5/11 11:51 AM

PADUAAN
APRIL 2011
FCJ 3
stand en vallen we niet terug? Domi-
nicus denkt het antwoord te weten.
Er komt nu ieder blok een onamanke-
lijk persoon, een soort mystery guest,
controleren of de gemaakte afspraken
worden nageleefd. Wij krijgen dan die
rapportage te zien en kunnen daar op
inspelen. Maar, benadrukt hij later,
wij als gebruikers kunnen ook ons best
doen.
Een korte blik door het gebouw leert
ons dat de eerste stappen gezet zijn, de
eerste resultaten zijn geboekt. Zelf zie
ik minder stof liggen en de toileuen zijn
schoner. Maar de uitdaging is om het
zo te houden, aldus Dominicus.
d
Ik snap dat een kort rokje sek-
sualiteit kan uitstralen voor de
jongens in de klas. Maar ik vind
niet dat je dat kan verbieden,
iedereen mag dragen wat hij of
zij zelf wil.
MANS
Docent
Journalistiek
STELLING
FREEK
4e jaars
CM
Nee, korte rokjes en teenslip-
pers vind ik niet kunnen bij een
docente. Een leraar hoort een
formele uitstraling te hebben,
anders komen ze niet professi-
oneel over.
Als docenten met hun uiterlijk
de aandacht aneiden van hun
boodschap, dan is dat niet juist.
Sandalen met wiue sokken on-
der een korte broek vind ik net
zo goed niet kunnen.
ESM
4e jaars
BC

HU HUISREGELS
Aan de lijst met regels komt geen
einde. Na de algemene regels heb
je ook nog huisregels voor leslo-
kalen, voor de etsenstalling en
er zijn ook gedragsregels. Kort de
schoonmaakregels op een rij:
- Het is niet toegestaan te eten
en te drinken in de leslokalen, de
mediatheek en het studieplein.
- Afval (en kauwgom) dient in de
afvalbakken te worden gedepon-
eerd.
- Geen kauwgom onder en/of op de
stoelen en tafels plakken.
Bij overtreding riskeer je een
waarschuwing of ontzegging van
toegang tot gebouwen van de HU
voor maximaal 1 jaar.
Er wordt momenteel in de hogere krin-
gen nagedacht om een plan geschreven
voor de aanschaf van nieuwe printers.
In het plan staan verschillende eisen
waaraan deze moeten voldoen. Met
name de kleurenprintjes moeten goed-
koper. Het is namelijk de bedoeling dat
er over een jaar op alle computers en
laptops op naam en secure kan wor-
den geprint. Een eis waar de Facultaire
Medezeggenschapsraad een punt van
maakt en die ook wordt ook ingewil-
ligd. Alhoewel het lijkt of printers het
soms niet doen, blijken de storingsper-
centages binnen de marges. 98 procent
van de tijd doen de printers het, ver-
duidelijkt Boudewijn Dominicus, ma-
nager bedrijfsvoering.
Z


De minor Editorial Media Design gaat
aankomend schooljaar van start. Tij-
dens deze zes maanden durende cursus
staat het maken van infographics en
datavisualisatie centraal. Met andere
woorden: complexe feiten, gegevens en
gebeurtenissen aantrekkelijk in beeld
overbrengen. Het meest bekende voor-
beeld is het weerkaartje in de krant, je
kunt ook denken aan het uitleggen van
de werking van kerncentrales. In de mi-
nor zullen gastsprekers, vakdocenten
en praktijkopdrachten de revue pas-
seren. Een stage in het gebied behoort
na de minor tot de mogelijkheden.
Studenten kunnen zich via Sharepoint
inschrijven.
l


Naar idee van oud-docent Louis Engel-
man wordt er op 13 mei een website ge-
lanceerd met daarop de geschiedschrij-
ving van de School voor Journalistiek.
Er is een groot aantal interviews met
studenten, docenten en medewerkers
uit heden en verleden te lezen. Ook
staat er een groot aantal anekdotes op
en is er een videoarchief. De SvJ zelf
stopt geen geld in het project. Daarom
is besloten dat je eerst tien euro moet
betalen voordat je toegang krijgt tot de
website.
C
S!

Paduaan April.indd 3 4/5/11 11:51 AM
4 FCJ
8 I L 5
M N

Hoe ben je bij Masterchef terechtgekomen?
Ik zag de reclame op tv en dacht: dit is mijn kans. Niemand
geloon dat een meisje van twintig goed kan koken. Zo hoefde ik
niet die verschrikkelijke hirarchie in de keuken te doorlopen.
Wat heb je daar het meest geleerd?
Met de druk omgaan. Je moet continu presteren en dat haalt
nieuwe dingen in je naar boven. Je wordt creatiever.
Eerder zagen we je ook al met de meidengroep K.L.E.M. in
X-factor.
Dat klopt. We zijn tot de eerste liveshow gekomen. Ik kan best
zingen, maar we deden mee voor de lol en kwamen toevallig,
onverwachts, heel ver.
Wat hee koken met je opleiding Journalistiek te maken?
Ik wil het koken graag combineren met schrijven
door in tijdschrinen over eten te schrijven. En ik wil
graag een tv-kok worden.
En journalistiek zonder het kookaspect?
Vind ik minder leuk. Ik wilde iets met mijn passie
doen en ik probeer in de opdrachten voor school wel koken erin
te brengen. Ik kies voor de studie omdat ik nog jong ben en ik
voelde me toch verplicht om nog een studie te gaan doen. Maar
ik zit hier niet om journalist te worden.
Hoe ziet het leven na Masterchef er uit?
Ik ben nu bezig met een kookboek. Ik doe diners aan huis
en ik doe soms wat catering. Er zijn zelfs al ideen over een
nieuw restaurant. Masterchef was een mooie springplank. Ik
heb mijn naam nu een keer kunnen laten vallen.
DOOR IRENE VAN EERDEN
DIE IK NOOIT VERGEET
DE STUDENT
M
FOTO: LISA MATULESSYA

EVEN
14;;4=
MET
M
5
D
8 A 8 M
DOOR LISANNE VAN SADELHOFF
Eigenlijk, zo vindt radiodo-
cent Bart Alberink, vergeet
je heel veel studenten nooit.
Vooral zijn studenten niet
er zijn er wat die dagelijks
met hun stem op de radio ko-
men. Maar de student die ik
nooit vergeet is nou niet per
se iemand die het helemaal
gemaakt heen in de journalis-
tiek, zegt Alberink. Hij doelt
op Bas Molenberg. Hij is
ZZPer en maakt af en toe een
prachtige re-
portage, laatst
ging hij voor
Nieuwe Revu
undercover
als schoonma-
ker op Hoog
Catharijne
werken, maar geen net zo
makkelijk smsles aan bejaar-
den. Deze student blijn Albe-
rink bij omdat hij zo authen-
tiek is.
Ik heb Bas Molenberg op
de introductieweek van de
SvJ op legendarische wijze
wcs zien ontstoppen. En ver-
der houdt hij van de goede
band Te Pogues, van Ierland,
van Guinness, van SC Hee-
renveen, van obscure singer-
songwriters wel eens van
Gurbe Douwstra gehoord?
en van, Alberink houdt even
zijn adem in, trompeuist Je-
roen Zijlstra. Ooit stond ik op
de Uitmarkt in Amsterdam.
Daar zou op een buitenpo-
dium Jeroen Zijlstra optre-
den. Kom ik daar Bas toen
nog student tegen. Bleek
hij ook fan van deze trompet-
tist. Helaas
heen Zijlstra
maar twee
nummers ge-
speeld. Het
begon name-
lijk zo te rege-
nen dat we tot
onze knien in het water ston-
den. Er waren al twee technici
bijna gelektrocuteerd, dus
werd het concert afgebroken.
Bart en Bas zijn toen maar
een biertje gaan drinken. Als
troost. Bleek hij twee weken
later te beginnen met mijn
Redactie Radio. Ik zeg je: het
werd n van de leukste re-
dacties in mijn loopbaan.
Ik heb hem op
legendarische
wijze wcs zien
ontstoppen
DE STUDENT DE STUDENT
Acht uur per dag zit Rogier in het kleine
kantoortje achter het FBO, dat hij sa-
men met een collega deelt. Hij heen
lol in zijn werk. Ik heb over de inde-
ling van het hele gebouw iets te zeggen.
Maar van zichzelf is hij helemaal
geen planner. Kijk maar eens in mijn
agenda. Daar zie je niets gepland staan.
Rogier staart naar het beeldscherm.
Daarop zijn kleine, gekleurde rondjes
te zien die aangeven of een lokaal bezet,
gereserveerd of nog vrij is. Het systeem
geen aan wanneer een bepaalde inde-
ling onmogelijk is. Geen mens kan
dat zelf. Dan moet je echt briljant zijn,
hoor.
Bijna alle docenten kennen Rogier
wel. En ze weten waar zijn bureau is.
Ik kan helaas niet alle wensen verwe-
zenlijken. Net zoals de roosters van
studenten, die af en toe drie tussenuren
bevauen. Rogier glimlacht. Ik probeer
het te vermijden, echt waar. Mensen
balen soms als ze onhandige tijden heb-
ben, maar we doen het niet om te pes-
ten. Je zit nu eenmaal niet alleen op een
school.
k



DOOR LISANNE VAN SADELHOFF
n
k


D k
ICI



DIE IK NOOIT VERGEET
FOTO: LISA MATULESSYA
5
D
8 A 8 M
DOOR LISANNE VAN SADELHOFF
Eigenlijk, zo vindt radiodo-
cent Bart Alberink, vergeet
je heel veel studenten nooit.
Vooral zijn studenten niet
er zijn er wat die dagelijks
met hun stem op de radio ko-
men. Maar de student die ik
nooit vergeet is nou niet per
se iemand die het helemaal
gemaakt heen in de journalis-
tiek, zegt Alberink. Hij doelt
op Bas Molenberg. Hij is
ZZPer en maakt af en toe een
prachtige re-
portage, laatst
ging hij voor
Nieuwe Revu
undercover
als schoonma-
ker op Hoog
Catharijne
werken, maar geen net zo
makkelijk smsles aan bejaar-
den. Deze student blijn Albe-
rink bij omdat hij zo authen-
tiek is.
Ik heb Bas Molenberg op
de introductieweek van de
SvJ op legendarische wijze
wcs zien ontstoppen. En ver-
der houdt hij van de goede
band Te Pogues, van Ierland,
van Guinness, van SC Hee-
renveen, van obscure singer-
songwriters wel eens van
Gurbe Douwstra gehoord?
en van, Alberink houdt even
zijn adem in, trompeuist Je-
roen Zijlstra. Ooit stond ik op
de Uitmarkt in Amsterdam.
Daar zou op een buitenpo-
dium Jeroen Zijlstra optre-
den. Kom ik daar Bas toen
nog student tegen. Bleek
hij ook fan van deze trompet-
tist. Helaas
heen Zijlstra
maar twee
nummers ge-
speeld. Het
begon name-
lijk zo te rege-
nen dat we tot
onze knien in het water ston-
den. Er waren al twee technici
bijna gelektrocuteerd, dus
werd het concert afgebroken.
Bart en Bas zijn toen maar
een biertje gaan drinken. Als
troost. Bleek hij twee weken
later te beginnen met mijn
Redactie Radio. Ik zeg je: het
werd n van de leukste re-
dacties in mijn loopbaan.
Ik heb hem op
legendarische
wijze wcs zien
ontstoppen
Acht uur per dag zit Rogier in het kleine
kantoortje achter het FBO, dat hij sa-
ling van het hele gebouw iets te zeggen.
Daarop zijn kleine, gekleurde rondjes
ling onmogelijk is. Geen mens kan
hoor.
wel. En ze weten waar zijn bureau is.
bevauen. Rogier glimlacht. Ik probeer
het te vermijden, echt waar. Mensen
balen soms als ze onhandige tijden heb-
ben, maar we doen het niet om te pes-
k



Paduaan April.indd 4 4/5/11 11:53 AM
PADUAAN
APRIL 2011
FCJ 5
Bij het inloten van een buitenlandse
minor wordt gekeken naar twee za-
ken. Allereerst: heen de student zijn
propedeuse? En bovendien: heen hij
de heln van zijn tweedejaarspunten in
Osiris staan? Over beide zaken maken
huidige tweedejaars die dromen over
een minor in Londen, San Fransisco en
Tokio zich druk.
Door de invoering van het nieuwe
leerplan in het eerste jaar, kunnen
tweedejaarsstudenten hun propedeu-
sevakken alleen herkansen met be-
zemtentamens, de eerstejaars volgen
namelijk andere vakken. Hierdoor
wordt het halen van hun propedeuse
uitgesteld en lopen ze ECTS mis. En
V

DOOR ROBBIE KAMMEIJER
D
W

D

universiteiten in de VS en Canada.
De opleidingscommissie Journalis-
tiek is hier nog niet tevreden mee. Vic-
toria Vlaanderen: Studenten moeten
in het eerste jaar op de hoogte gesteld
worden over hoe belangrijk je prope-
deuse is voor de jaren die volgen van de
studie, en dat je problemen kunt krij-
gen met de rest van je studie als je hem
niet haalt in het eerste jaar. Er is voor
sommige cursussen in dit tweede jaar
slechts n herkansingsmogelijkheid
met het oog op een minor.
Onbegonnen werk
De ECTS van tweedejaarscursussen,
zorgen ook voor onzekerheid. In het
tweede jaar volgen niet alle journalis-
tiekstudenten tegelijkertijd hetzelfde
programma. Hierdoor kunnen stu-
denten van sommige klassen al meer
punten behaald hebben dan studenten
van andere klassen. Vooral de cursus-
sen RTV, Redactionele Vormgeving en
juist die ECTS zijn zo belangrijk bij het
inloten van buitenlandse minoren.
De herkansingen van cursussen Po-
litiek en Sociologie waren zelfs pas in
blok C mogelijk, na de inlootproce-
dure. Volgens het tweetal Eveline de
Vroom en Arie de Jongh, verantwoor-
delijk voor de inloting, was er echter
geen probleem. Na klachten is er een
coulanceregeling getronen, waardoor
de punten van propedeusecursussen
Politiek en Sociologie automatisch
meegeteld worden. Na blok C wordt
bekeken of de punten binnen zijn.
Wachten met het inloten van de mino-
ren tot na de tentamenweek van blok C
is niet mogelijk vanwege deadlines van
LOTING
In totaal schreven zich dit jaar
34 studenten in voor een buiten-
landse minor. Maken De Vroom en
De Jongh hen blij?
1e keus = 19 studenten
2e keus = 10 studenten
3e keus = 5 studenten
144;386 144;386
n M
2 C D 1
I D U U n L
D 1 C

FOTO: MARIETTE TWILT
Deadline (die respectievelijk zes, zes en
acht ECTS opleveren) spelen daarbij
een grote rol. Dit verschil kan volgens
De Jongh echter niet uitvallen in een
voor- of nadeel voor een student. Het
kan per klas n punt verschillen, maar
dat wordt verrekend.
Volgens het tweetal is het onbegonnen
werk om naast ECTS ook naar cijfers
te kijken. Dat wordt dan wel een heel
complexe procedure, verzucht De
Vroom. De Jongh noemt deze methode
objectief . We kijken niet naar het stu-
dieverloop, maar naar hoe studenten
er op n moment voorstaan. Je kunt
oneindig verhjnen, maar dat is niet re-
levant. Het duo kijkt in tegenstelling
tot de visie van sommige studenten
dus niet naar orintatieweken, keuze-
vakken, het volgen van de cursus Cam-
pusradio of deelname aan de Brno-reis
uit het eerste jaar. De Vroom: Het kan
alleen de doorslag geven, als het pun-
tenaantal geen uitsluitsel geen.
Paduaan April.indd 5 4/5/11 11:53 AM
6 HET GESPREK
DOOR ROBBIE KAMMEIJER
A A n
1kC5 k A


I
D
Onlangs spoue Hertsenberg met haar
strenge imago, door als de Wizard of
TROS op te treden in de TV Kantine.
Maar door de bank genomen zien we
haar in een keurig jasje zich druk ma-
ken over consumentenproblemen en
staat ze bekend als keiharde tante.
Hoe kom je aan dat imago?
Ik denk dat het te maken heen met
het vrouwbeeld in de media. Als een
vrouw wat strakker presenteert en min-
der de girl next door uithangt, wordt
dat anders ontvangen dan bij een man.
Mensen verwachten van een vrouw een
aardige, meegaandere houding. Als je
die niet hebt, valt dat op. Als een man
op mijn stoel zou ziuen, zou niemand
daar van opkijken.
Kan je die verwachting ook als voor-
deel gebruiken?
Jazeker. Ik ben wel eens onderschat
door een woordvoerder van een tele-
comprovider met een heel dure help-
desk. Kort voor de uitzending gaf ik
hem een hand. Ik zag hem toen den-
ken: oh, blond vrouwtje. Dat komt
wel goed. Ik zei nog: Ik word wel een
beetje streng, hoor, maar hij maakte
zich helemaal geen zorgen. Bij mijn
eerste vraag realiseerde hij zich pas wie
hij tegenover zich had ziuen en klapte
hij dicht. Hij onderschaue de situatie,
hij onderschaue mij.
Wat doe jij in zon situatie?
Ik probeer het gesprek in eerste in-
stantie gaande te houden. Ik wil dat hij
in beweging komt. Maar gebeurt dat
niet, dan draai ik wel de duimschroe-
ven aan. Zijn imago interesseert mij
dan helemaal niets. Ik heb geen mede-
lijden met zon grote telecomprovider.
Ik heb de indruk dat je eigen imago
je ook niets interesseert.
Inderdaad. Het doet me niets als men-
sen mij een keiharde tante vinden, ik
vind het wel grappig eigenlijk. Mijn
imago hoort bij het programma. De au-
toriteit van het programma en van mij
als presentator, vind ik belangrijker dan
mijn persoonlijke imago.
Je presenteert Radar nu zestien jaar.
Zon periode is bovengemiddeld
voor een Nederlandse presentator.
De traditie bij Nederlandse presen-
tatoren is inderdaad dat je om de drie
jaar aan iets anders toe bent. Een
nieuwe uitdaging, wordt dat genoemd.
Misschien pas ik wel meer in een
Amerikaanse traditie, waar een goede
presentator dertig jaar lang hetzelfde
programma maakt. Bovendien wordt
Radar met het jaar interessanter. Vroe-
ger keken er minder mensen en konden
we geen deuk in een pakje boter slaan.
Als we nu bedrijven bellen, hoor je de
alarmbellen afgaan en protocollen in
werking treden. Dat is een heerlijk ge-
voel.
Een gevoel van macht?
In ieder geval is dat het besef dat het
programma er toe doet. We kunnen
misstanden aan de kaak stellen. Neem
bijvoorbeeld het verhaal over een chi-
rurg van een streekziekenhuis. Een
47-jarige vrouw is door toedoen van
hem incontinent en verlamd. Ze zit
nu in een rolstoel. Ze is n jaar ou-
der dan ik, heen net als ik kinderen,
Radar
MET RADAR KAN
IK GAAN SCHUDDEN
AAN DE BOOM
EN KIJKEN WAT
ER GEBEURT
maar zal voor de rest van haar leven
in een verpleegtehuis tussen bejaarde
mensen wonen. En zij is niet het enige
slachtoner, de teller staat inmiddels op
driehonderd letselschades. En er is nie-
mand die zijn mond open doet.
Doet dit verhaal je wat?
Ja. Hier kan ik s nachts echt van wak-
ker liggen. Dit is een verhaal dat mij
echt raakt.
Hoe komt dat?
Soms realiseer ik mij dat die vrouw nu,
op dit moment, in dat verpleegtehuis
zit. Terwijl ze voor de operatie gezond
was. Dat spookt door mijn hoofd, daar
ben ik mee bezig. Toch moet ik op een
gegeven moment stoppen om erover
na te denken, ik kan haar situatie toch
niet veranderen. Het enige wat ik kan
doen, is een mooie uitzending maken,
het probleem inzichtelijk maken en
verantwoordelijken ter verantwoor-
ding roepen. Met Radar kan ik gaan
schudden aan de boom en kijken wat
er gebeurt.
Ben je blij dat je dat kan doen?
I
2
k


Paduaan April.indd 6 4/5/11 11:53 AM
PADUAAN
APRIL 2011
HET GESPREK 7
DIERENVRIENDIN
Antoinette Hertsenberg is niet alleen
bekend als presentatrice, maar ook
als dierenliefhebber. Zo schrijft ze
vegetarische kookboeken. Maar
haar liefde voor dieren wil ze niet
met haar werk vermengen. Ik wil
niet dat de kijker zegt: Oh, dat is
de hobby van Hertsenberg.
Duimschroeven
EEN IMAGO
INTERESSEERT
MIJ HELEMAAL
NIETS. IK HEB GEEN
MEDELIJDEN
consumentenprobleem, het was een
maatschappelijk probleem. We hebben
wel eens geprobeerd het verhaal bij col-
legas te slijten, maar het lukte gewoon
niet. Ze zijn lui.
Blijven er door die luiheid meer za-
ken op de plank liggen, denk je?
Jazeker. Actualiteitenrubrieken hol-
len graag achter elkaar aan, in plaats
van dat ze zelf een onderzoek starten.
Ja maar, bezuinigingen!, hoor ik dan.
Hoor nou, wij hebben die hele woeker-
polisanaire ook met twee man en een
paardenkop gedaan. Het gaat om de wil
om te kijken naar dingen om je heen en
daar het nieuws te zien.
Actualiteitenrubrieken kijken niet
goed?
Te weinig. Ze hollen achter elke wind
aan die in Den Haag waait en komen
niet met eigen nieuws. Ik werd in 2009
tot journalist van het jaar uitgeroepen,
ondanks dat consumentenjournalistiek
als tweederangs journalistiek wordt
gezien in Nederland. Toen wist ik het
zeker: wij leveren cht een bijdrage aan
de maatschappij.
Ja. Ik ben blij dat wij zon wezenlijk
verhaal kunnen vertellen. En ik ben
trots als dat verhaal wat uithaalt. Het is
toch mooi als je als journalist het ver-
schil kan maken. Wat dat betren gaat
Radar verder dan de journalistiek van
actualiteitenrubrieken. Wij brengen
het echte journalistieke handwerk. Wij
zeuen onze tanden in een zaak, chec-
ken de feiten en spelen voor aanklager.
Wij confronteren, wij willen iets berei-
ken. Dat past mij echt als een jas.
Heiligt jullie doel alle middelen?
Ook de verborgen camera?
Ik ben het niet eens met de richtlij-
nen van de Raad voor de Journalistiek
over undercoverjournalistiek. Die zeg-
gen dat een verborgen camera alleen
mag als de informatie niet op een an-
dere manier verkregen kan worden en
als het over grote maatschappelijke
misstanden gaat. Maar wat wij doen
met een verborgen camera, doet een
dagblad met een verborgen pen. Daar
wordt nooit schande over gesproken.
Maakt beeld niet meer impact dan
een geschreven verhaal?
Dat valt heel erg mee. We laten ook
niet alles zien. Soms blijn de camera
uit, en gaat er alleen een microfoon
mee naar binnen. Dan laten we alleen
horen wat de medewerkers zeggen en
brengen we ze niet in beeld. Je moet
een verborgen camera pas verbieden
als de zaak geen enkel maatschappelijk
belang dient en als je onnodig schim-
mig gaat doen, als je een heartbeat-
muziekje onder de beelden zet en wel
gezichten uitzendt van mensen die er
niet toe doen. Bovendien biedt de Ne-
derlandse wet veel meer mogelijkhe-
den voor de verborgen camera dan de
richtlijn van de Raad. Nou, wij houden
ons aan de Nederlandse wet.
Radar hee zijn faam waargemaakt
met de woekerpolisaaire. Het
duurde lang voordat actualiteiten-
rubrieken bij jullie aanhaakten. Hoe
komt dat?
Dat is luiheid. In de woekerpolisaf-
faire zijn ze aartslui geweest. Ik begrijp
niet dat wij de enige waren die zich hier
druk over heen gemaakt. Het ging om
zeven miljoen polissen. Miljoenen ge-
dupeerden. Het was niet zomaar een
FOTO: MICHAEL GALIART
CV
1964 Geboren in Den Haag
Opleiding Hoger Sociaal Agogisch Onderwijs
en diverse cursussen PR/Communicatie
1995 - heden Presentatrice en eindredactrice van TROS Radar
2000 - heden Presentatrice van TROS Opgelicht
2009 Door vaktijdschrift VillaMedia uitgeroepen tot journalist van
het jaar
2010 Door maandblad Opzij uitgeroepen tot de machtigste media-
vrouw van Nederland
Paduaan April.indd 7 4/5/11 11:53 AM
8 HET ECHTE LEVEN
Als Senior Interactie Ontwerper ben ik dagelijks
bezig met het ontwerpen en realiseren van ge-
bruikersvriendelijke oplossingen voor de klanten
van het UWV Werkbedrijf (werk.nl). Dit doe ik
natuurlijk niet alleen, maar samen met mijn team
van vormgevers, front-end ontwikkelaars en redac-
teuren. Wij bepalen samen met de opdrachtgever
hoe gebruikers de site optimaal kunnen gebruiken.
Het is een spannende functie waarbij je sterk in je
schoenen moet staan om je gewenste verbeteringen
gerealiseerd te krijgen.
Veel bedrijven en instanties denken nu meer na
over de keuze tussen bestaande systemen of een
overstap naar open source. Enkele jaren geleden
hebben wij bewust de keuze voor het Open Source
CMS (Content Management System) Drupal ge-
maakt. Bij Dot Identity zijn we gespecialiseerd in
front-end developing voor Drupal. Zie je studie-
periode als een speeltuin. Geniet van je vrijheid,
maar ontdek ook wat je leuk en interessant vindt.
Specialiseer je, onderscheid jezelf, zodat je van toe-
gevoegde waarde bent voor een opdrachtgever.
Ik heb zeker wat gehad aan mijn tijd bij
studievereniging Vox, waar ik onder an-
dere hoofdredacteur van studentenglos-
sy Contxt ben geweest. Wat ik daar dan
geleerd heb? Om werk te combineren
met ontspanning. En om samen te wer-
ken met een groep mensen. Na twee jaar
stopte ik met Digitale Communicatie.
Het was mij iets te technisch. Ik stapte
over naar Bedrijfscommunicatie, op dat
moment een nieuwe studie. Het posi-
tieve aan de studie was ook meteen het
negatieve. De docenten, de lessen en de
tentamens, alles was nieuw. Het was niet
voor iedereen duidelijk wat we nu moes-
ten leren. Ik zou zo weer kiezen voor die
studie als ik het over mocht doen. Het
belangrijkste wat ik heb geleerd is om
multimediaal te denken.
Dus: welke media zet je in en op welke
manier zorg ik ervoor dat de verschil-
lende media die je gebruikt de bood-
schap versterken? Dat is de essentie van
die studie.
Logge organisatie
Mijn eerste stage deed ik op de com-
municatieafdeling van een bedrijf waar
ongeveer 1300 mensen werken. Op
de communicatieafdeling, waar ik zat,
werkte een man of zes. Ik dacht al snel:
dit is niet wat ik wil doen later. Het was
nogal een logge organisatie waardoor
mijn werk erg saai was en weinig inspi-
rerend. Ik zocht iets waar ik meer uitda-
ging in kon vinden. Mijn tweede stage,
bij een NGO in Utrecht, was al meer wat
ik graag wilde doen. Daar werkte we met
een man of twintig, allemaal jonge men-
sen met een passie voor het vak. Het was
een kleine organisatie, waar ook vrijwil-
ligers werkten. Ik merkte dat dat mij veel
beter ligt dan een oude, logge organisa-
tie. Daar kreeg ik de vrijheid om te doen
wat ik wilde doen. Ik kon daar beter
mijn ei kwijt.
Junior
Sinds januari werk ik als digital media
consultant bij Detroit Media, een me-
diabureau dat gespecialiseerd is in on-
line campagnes. Het bedrijf zit in Am-
sterdam, waar meer van dat soort jonge,
opkomende bedrijhes zijn gevestigd. Ik
ben als junior aangenomen en werk veel
samen met de senior, qua leenijd n
van de oudere werknemers daar. De eer-
ste twee maanden was het heel veel kij-
ken hoe het er aan toe gaat. Onze klan-
ten zijn grote bedrijven als Eneco, ING,
KPN en American Express. Wij maken
Nederlandstalige campagnes en regelen
dat het product in de aandacht komt te
staan. Dat doen we op allerlei manieren;
maar vooral door internetreclames. We
brengen de producten in de markt. Voor
mijn werk zit ik veel achter mijn compu-
ter. Vaak alleen, maar soms kijk ik mee
met mijn collegas die bijvoorbeeld het
grahsche gedeelte doen van de campag-
nes. Af en toe moet je naar klanten toe
om te laten zien dat ze het beste met
jouw bedrijf zaken kunnen doen. Als
dat een bank is, ga ik meestal wel in pak,
maar heel vaak ook gewoon in mijn nor-
male kleding.
C

N D C
5 V
8 1
k 8
5
D M
A
FOTO: ANNELIES WATERLANDER

Initiatief nemen, ideen durven spuien en lef heb-


ben. Dat heb je, naast journalistieke kwaliteiten en
een behoorlijk pennetje, nodig in de sportjournalis-
tiek. Bij AD Sportwereld speuren we voortdurend
naar journalistiek talent, dat niet zelden via een sta-
ge bij onze krant komt bovendrijven. Wat bepaalt
uiteindelijk of iemand de stap naar AD Sportwereld
kan maken? Dat is de kennis van en de passie voor
de sport. Zijn die aanwezig, dan is er geen betere
werkplek dan aan de Rouerdamse Marten Mees-
weg.
SANDER HAAKSMA
Interactie designer
www.werk.nl
JILLES VRIJENHOEK
Oprichter
Dot Identity
SPORTJOURNALISTIEK CREATIVE MEDIA DESIGN COMMUNICATIE
ALEXANDER EENENNAAM
Chef
AD Sportwereld
In deze rubriek geven professionals uit de wereld
van communicatie en journalistiek iedere editie
hun inspirerende visie op het vak.
34?A0:C89:
CREATIVE MEDIA DESIGN
hun inspirerende visie op het vak.
SPORTJOURNALISTIEK SPORTJOURNALISTIEK
ALEXANDER EENENNAAM
COMMUNICATIE
EEN GREEP UIT
DOOR QUIRINUS MARTIJN
Paduaan April.indd 8 4/5/11 11:53 AM
PADUAAN
APRIL 2011
HET ECHTE LEVEN 9
Dit is een pleidooi voor het internet,
maar is geschreven voor papier en mag
daarom, in tegenstelling tot columns
op het internet, alwaar de gemiddelde
lezer de aandachtspanne van een goud-
vis heen, best een beetje langdradig zijn
omdat lezers die van papier af lezen
beduidend intelligenter en geconcen-
treerder heten te zijn dan het gepeupel
op Twiuer, Nujij, Telegraaf.nl, Geen-
Stijl en vanzelfsprekend het Viva-
forum, ook al is dat natuurlijk onzin en
is het internet niet die gevaarlijke plek
vol meningen en onderbuikgevoelens
waar sommige correcte lieden een hek
omheen zouden willen ziuen, terwijl
de pijprokende, langzaam uitstervende
krantenredacties van dit land heel hard
en instemmend knikken als die menin-
genopdringers zulke dingen zeggen, om
daarmee ten eerste te verhullen dat ze
niet snappen hoe internet nou eigenlijk
werkt (geef ze eens een smartphone in
handen, kun je lachen) en omdat ze ten
tweede vinden dat al die meningen die
iedereen op internet heen helemaal niet
goed en correct zijn omdat zij, de fat-
soenlijke moralisten, veel beter uit kun-
nen leggen hoe de wereld nou eigenlijk
in elkaar zit en je van sociale media en
weblogs alleen maar somber, depressief
of zelfs agressief wordt, omdat het ka-
nalen zijn waarop je veilig en zelfs ano-
niem zomaar alles kunt zeggen wat in je
opkomt zonder aan de kindjes in Afrika
te denken of rekening te houden met de
lange tenen van de gemiddelde christen
in ons eigen land, wat voor ons, voor-
uitstrevende netwerkgeneratie van we-
bloggende en twiuerende individuen,
des te meer reden is om transparantie
van het internet te omarmen, te besef-
fen dat het internet Nooit Meer Weg
Gaat, en om aan ons opgedrongen mo-
raal de middelvinger te geven.
Bart Nijman
Redacteur van DeJaap.nl
Aan de lange tafel van de Conee Com-
pany aan de Vismarkt ziuen mensen
met geconcentreerde blik naar het
scherm van hun laptop te staren. Bijna
iedereen heen zich nog eens extra af-
gezonderd door de oordopjes die in de
oren zijn geplugd. De uitzondering aan
tafel is een meisje dat zonder computer
aan het werk is. Drinig in de weer met
verschillende kleuren markeerstinen en
met een zilveren, glimmende perfora-
tor op haar collegeblok
is zij het enige beetje
verzet tegen de digitale
overname in de kom e-
zaak.
Bij de Conee Com-
pany is het gratis wih
strak geregeld. Op het
bonnetje van de consumptie staat een
code waarmee een uur lang gratis toe-
gang tot internet wordt verschan. Is
het uur om, dan valt de webverbinding
weg. Als er dan weer een nieuw kopje
kom e wordt gekocht, kan er weer ver-
der gesurn worden.
Medewerkster Rachel zegt het ergens
wel jammer te vinden, al die laptops op
tafel. Als je de kopjes komt ophalen,
word je door veel klanten niet eens
aangekeken, zo geconcentreerd zijn ze
bezig. En als er nieuwe klanten binnen-
komen, is het eerste dat ze zien al die
werkende mensen. Oh, gezellig zeg,
horen we dan. Dan lopen ze de winkel
weer uit.
Bij Broodnodig op de Mariaplaats is
er een speciale regel ingesteld. s Och-
tends mogen de klanten tot elf uur van
het wih gebruikmaken, en vervolgens
weer na drien. Ook moet het inter-
neuen tot een uurtje beperkt blijven.
Eigenaar Ingmar Visch wil voorkomen
dat zijn lunchrooms
een soort bibliotheek
worden. In New York
merkte ik het een aantal
jaren geleden al. Daar
kwam je een caf bin-
nen en dan durfde je
haast niet te praten om-
dat iedereen zo stil aan het werk was.
Dat wil ik hier absoluut niet.
Financieel gezien zijn de werkende
klanten ook niet bepaald een goudmijn.
De omzet gaat natuurlijk omlaag als
iemand de hele dag zit te werken en
maar twee kopjes kom e drinkt, vertelt
Ingmar. Het huidige beleid houdt tot
nu toe stand, maar als de laptopinvasie
toeneemt, is hij niet bang om nog meer
maatregelen te nemen. Dan hang ik
een heel groot bord op het raam waarop
staat dat laptops hier niet welkom zijn.
DOOR MARLEEN VAN HOOGENDOORN
5

C
U
2^[d\]
GAST
l
l
u
Als ik de kopjes
ophaal, word ik
vaak niet eens
aangekeken
FOTOS: KIM SEIGNETTE L

Paduaan April.indd 9 4/5/11 11:53 AM
10 DE MENS ACHTER
W

FOTOS: LISA MATULESSYA EN
EIGEN ARCHIEF HUSSEIN ALI 8
Paduaan April.indd 10 4/5/11 11:54 AM
PADUAAN
APRIL 2011
DE MENS ACHTER 11
DOOR LISANNE VAN SADELHOFF

I C I I


D n n A
Ik kan high zijn zonder drugs te gebruiken: als ik
dans, dan ben ik in de zevende hemel, het is geweldig.
Ik leerde dansen in Irak, tijdens het dictatoriale regi-
me van Saddam Hoessein. Mijn vader was er tegen:
hij was een trots man en wilde zoons hebben die goed
geld konden verdienen. Mijn oudere broers ik kom
uit een gezin van zes jongens en n meisje werden
arts en ik bleef maar dansen. Hij was het daar niet mee
eens, totdat hij zag dat ik er op mijn veertiende al geld
mee kon verdienen. En: als ik danste, was ik veilig. Ik
maakte reizen over de hele wereld, werd overal uitge-
nodigd voor audities, wedstrijden, musicals. Wie kon
reizen, kon ook vluchten.
Ik was klaar met mijn dansopleiding en werd 23;
dat betekent dat je het leger in moet. Het woord le-
ger staat in Irak gelijk aan de dood. Ik vertikte het om
iets te doen waar ik niet achter stond. Een danser met
een mitrailleur over zijn schouder, zie je het voor je? Ik
niet. Dus ik vluchue.
Na een dansvoorstelling in Jordani ben ik ervan-
door gegaan. Stiekem, ja, ik heb van niemand afscheid
genomen. Niet van mijn familie, niet van het dansge-
zelschap waar ik die avond nog mee op de planken had
gestaan. Dit was mijn geheim. Ik vertrok naar Jemen,
want dat was de enige plek waar je naartoe mocht met
een Irakees paspoort. Irak was een achterlijk land,
streng Islamitisch. Dansen was ondenkbaar. Het was
verschrikkelijk, want in Irak heb ik het nooit slecht
gehad.
Asielzoekerscentrum
Natuurlijk, er was oorlog, we lfden met oorlog.
Maar als kind ben je niet bang voor de vliegtuigen en
bombardementen. We vonden het spannend, het was
voor ons gewoon vuurwerk. Wisten wij veel, dat die
vliegtuigen mensen doodden? We zagen in ons dorp
wel eens gewonden, of doodskisten, maar voor de
rest viel het mee. Ik heb een gelukkige jeugd gehad,
we hadden en hebben een hecht gezin. Mijn vader
was kostwinner, wilde het beste voor zijn kinderen.
Mijn moeder was huisvrouw en ging onvoorwaarde-
lijk voor ons. Toen al haar kinderen uit Irak waren ge-
vlucht, bezocht ze een trouwerij van haar zoon, mijn
broer, in Canada. Ze is er gebleven.
Mijn vader zei toen: Ik leef nog maar een paar jaar,
ik wil niet sterven in een ander land dan Irak. Toen
hij stierf, had ik hem twintig jaar niet gezien. Dat was
pijnlijk. Maar teruggaan was gevaarlijk.
Toen ik vanuit Jemen naar Nederland kwam,
spookte er n vraag constant door mijn hoofd: als
ik hier niet mag blijven, wr moet ik dan heen? Ik
woonde een jaar lang in een asielzoekerscentrum in
Oog in Al, iets ergers bestaat bijna niet. Iedere dag
moest ik mij met een stempelkaart melden bij een
soort politiebureau, omdat we aanwezigheidsplicht
hadden. En iedere dag stond ik uren in de rij voor
een avondmaaltijd. Ik kreeg daar te maken met heel
andere culturen: er waren mensen die nooit hadden
geleerd om in een rij te wachten. Die kropen voor, en
ik? Ik zag de rij voor mij alleen maar langer worden.
Die onzekerheid, dag in dag uit, was het ergst. Wat
gaan ze met mij doen? Ik kon niet terug. Het enige wat
ik wilde is een stukje veiligheid voor mijzelf. Maar ik
maakte er wat van, daar, in dat asielzoekerscentrum.
Je moet het zelf gezellig maken. Ik studeerde in een
kleine bibliotheek, speelde kaartspelletjes en domino
en voetbalde met de mannen. Voet-bal. Stond ik daar,
als danser, tussen de Afrikanen die van kinds af aan al
in de buitenlucht voetbalden.
Na een jaar mocht ik er weg en kreeg ik een kleine
studentenkamer toegewezen. Via een uitzendbureau
kwam ik als systeembeheerder op de FCJ te werken.
Toen kon ik een huisje kopen in Amersfoort, en daar
woon ik nu nog steeds. Ik heb het er naar mijn zin en
als ik niet in Nederland ben, krijg ik heimwee. Ik heb
het geprobeerd hoor, weggaan van hier. Ik ging een
tijd naar Canada, naar mijn broers en moeder. Ik had
daar alle luxe: een groot huis, familie om mij heen, een
dure auto. Maar ik miste mijn leven hier.
Bedrogen in liefde
Mijn moeder komt af en toe naar Nederland toe. Dan
stapt ze in dr eentje in het vliegtuig ze deinst ner-
gens voor terug en dan pik ik haar op Schiphol op.
Contact met mijn familie in Canada heb ik via de web-
cam. Dan ben ik aan het werk op school, in mijn kan-
toortje, en heb ik skype aan staan. Ik heb alleen maar
het achtergrondgeluid nodig om te horen dat het goed
gaat. Dan ben ik gerustgesteld.
Wat ik heb geleerd van het leven? Het is vallen en
hl snel weer opstaan. Ieder mens maakt fouten. Ik
ook, hoewel ik niet naef ben. Ik ben bedrogen in de
liefde, de vrouw met wie ik vier maanden getrouwd
was ging er min of meer met mijn geld vandoor. Dat
was pijnlijk, maar met mijn vrienden en familie ben
ik er weer bovenop gekomen. Ik heb hjne mensen om
mij heen verzameld van hen word ik gelukkig.
Met het dansen is het afgelopen. In de danswereld
weet iedereen: stop je langer dan een half jaar met
dansen, dan is het over en uit. Ik heb twee jaar niet
meer gedanst. Hier in Nederland heb ik het nog wel
geprobeerd. Maar het ging niet meer. Als ik niet had
hoeven vluchten, was ik nog tien jaar doorgegaan, dat
weet ik zeker. Nu leg ik me erbij neer. Dat is moeilijk;
ik kan niet naar een balletstuk kijken, want bepaalde
bewegingen doen mij aan mijzelf denken. Maar soms,
heel soms, dans ik nog steeds. Niet op de planken, niet
in de balletschool in Irak. Maar in mijn hoofd.
IK BEN STIEKEM VAN IRAK
NAAR JEMEN VERTROKKEN.
HET WAS MIJN GEHEIM, NAM
VAN NIEMAND AFSCHEID
PERSOONLIJK
Naam: Hassan Hussein Ali
Leeftijd: 42
Woonplaats: Amersfoort
Functie: Instructeur Digitale Communicatie
Woonsituatie: Alleenstaand
Politieke voorkeur: SP
Motto: Altijd doorgaan nooit stoppen (vrij vertaald uit het
Arabisch)
Geloof: In wetenschap
Vrijetijdsbesteding: Zwemmen, hardlopen en verwilligerswerk
Paduaan April.indd 11 4/5/11 11:54 AM
PADUAAN
APRIL 2011
Z.O.Z. 12
Zucht. Daar gaan we dan. Haren recht
gestreken? Zojuist gedaan. Buik in?
Beginnen we nu mee. Voorgevel naar
voren? Altijd, daar heet het een vr-
gevel voor. Wimpers in de krul? Check.
Zere voeten van die torenhoge hakken?
Hell yeah. Deurklink in mn hand, nog
een laatste check-up in het raam en we
kunnen. Nog n keer diep ademhalen.
Daar gaat ie dan. Wacht! Nog even lip-
gloss op doen. Shit, hangt mn haar er
weer in. Ik ben ook gewoon niet wegge-
legd voor dat mooi doen. Nou vooruit,
stel je niet aan. Daar gaat ie, en nu echt.
Haaaai Malu! Wat zie je er leuk uit!
Wat een gave hakken! Oooooh, en die
brek! Waar heb je die vandaan? Zara?
En wat een mooie lipgloss, mag ik ook
een beetje? Ben je afgevallen? Helaas,
niets van dit alles. Eenmaal op school
ga ik op in de mensenmassa als een pop
in t speelgoedschap. Volle bossen haar
doen mijn hoopje pluis af als nestma-
teriaal, lange stelten doen mijn benen
op stompjes lijken. Helaas, de hakken
doen vrij weinig aan dat enect af. Op
de FCJ is het een voortdurende stroom
tieten, konten, wimpers, hoge hakken
en mooie kleren.
Dus bij deze speel ik open kaart. Ik
ben Malu. Ik ben drie turven hoog,
met hakken aan drie-en-een-beetje.
Ik weeg in mijn dromen 57 kilo, maar
tel daar maar zeven bij op om tot de
realiteit te komen. Ik heb n X-been,
dus ik heb mijn onderstel maar omge-
doopt tot K-benen. Als ik achterom in
I
I


Onderzoekend kijkt Arie van t Veld de
hal rond. Hij wijst goedkeurend naar de
vele sprinklers. Hij benadrukt nog eens
dat hij alleen een visuele beoordeling
kan doen en niet weet wat er in de ver-
gunningen is afgesproken.
Van t Veld is expert op het gebied
van brandveiligheid bij ingenieursbe-
drijf De Vlieg Techniek. Het onder-
werp brandveiligheid moet, volgens
hem, meer aandacht krijgen op oplei-
dingen. Je moet weten wat je vlucht-
weg is. En er mogen geen obstakels in
de weg staan in de vluchtroute.
Dat gordijn, daar boven, is dus
zon obstakel, zegt hij, wijzend naar
de schuifpui boven in het auditorium.
Ze kunnen bijvoorbeeld de rails van
het gordijn aan de pui vastmaken, zodat het
gordijn ook weg is als je de pui open doet.
Als hij het auditorium uitloopt ontdekt
hij de prullenbak. Kijk, een vlamdovende
prullenbakmond. Wat nou jammer is, is
dat de plastic zak over de rand zit. Als deze
door de hiue smelt en op de vloer lekt, kan
de brand alsnog verder ontwikkelen.
Hij ontdekt bij de receptie een brand-
blusser en valt met zijn neus in de bo-
ter. Ze hebben hier ook een AED-kit en het
noodplan. Van t Veld bekijkt samen met een
beveiliger het brandmeldpaneel. Met behulp
van dit paneel kun je het ontruimingsalarm in
het gebouw gecontroleerd laten afgaan.
Een verdieping hoger ziet hij openstaande
klapdeuren. Waarschijnlijk is dit een brand-
scheiding. Die moet bij brand altijd dicht zijn,
of eventueel - in dit geval - met kleefmagneet-
jes open gehouden worden en in geval van
brand direct weer dicht kunnen vallen.
Verder de gang in komt hij nog zon brand-
scheiding tegen. Deze kun je herkennen aan
het draadglas of brandwerend glas, dat is geen
gewoon glas, en zelfsluitende deuren. Hij
neemt de proef op de som: de deur valt net
niet in het slot. Smeer er een beetje boter op
en hij valt goed dicht, grapt hij. Gelukkig valt
een andere deur later keurig in het slot.
Van t Veld maakt
de balans op.
De faculteit
heen het
goed ge-
regeld.

DOOR IRENE VAN EERDEN
BRANDVEILIGHEID
Onderzoekend kijkt Arie van t Veld de
hal rond. Hij wijst goedkeurend naar de
vele sprinklers. Hij benadrukt nog eens
dat hij alleen een visuele beoordeling
kan doen en niet weet wat er in de ver-
Van t Veld is expert op het gebied
van brandveiligheid bij ingenieursbe-
drijf De Vlieg Techniek. Het onder-
werp brandveiligheid moet, volgens
hem, meer aandacht krijgen op oplei-
dingen. Je moet weten wat je vlucht-
weg is. En er mogen geen obstakels in
Dat gordijn, daar boven, is dus
zon obstakel, zegt hij, wijzend naar
de schuifpui boven in het auditorium.
Ze kunnen bijvoorbeeld de rails van
DOOR IRENE VAN EERDEN
het gordijn aan de pui vastmaken, zodat het
gordijn ook weg is als je de pui open doet.
Als hij het auditorium uitloopt ontdekt
hij de prullenbak. Kijk, een vlamdovende
prullenbakmond. Wat nou jammer is, is
dat de plastic zak over de rand zit. Als deze
door de hiue smelt en op de vloer lekt, kan
Hij ontdekt bij de receptie een brand-
Op de FCJ is het
een stroom tieten,
konten, hoge hakken
en mooie kleren
Dat gordijn,
daar boven,
is een obstakel
P
2^[d\]
STUDENT
Hoofdredacteur: Merlijn Ensing
Adjunct: Irene van Eerden
Art director: Marieue Twilt
Eindredacteur: Lisanne van Sadelhon
Redacteur: Robbie Kammeijer
Medewerkers: Marleen Hoogendoorn,
Malu van der Maale, Quirinus Martijn,
Lisa Matulessya, Kim Seigneue, Michael
Galiart, Annelies Waterlander
Met dank aan: Alexander Eenennaam,
Sander Haaksma, Bart Nijman, Arie van
t Veld, Jilles Vrijenhoek
Drukkerij:
Tuijtel
contact: paduaan.fcj@gmail.com
COLOFON
t Veld, Jilles Vrijenhoek
Drukkerij:
?PSdPP]
NUMMER 4
APRIL 2011 HUMEDIA.NL/PROFILE/PADUAAN

dt
DOOR ROBBIE KAMMEIJER Om te laten zien bij welke groep studenten ho- ren, kopiren zij onbewust een stereotype van die groep. Puur groepsgedrag, aldus dr. Kai Epstude van de Rijksuniversiteit Groningen. Als studenten aan een studie beginnen, krijgen zij al snel een stereotypebeeld. Als ze zich gaan gedragen naar dat beeld, laten ze zien: Ik ben dit!. Maar het beeld is soms extremer dan de realiteit.
De beelden die studenten vormen, verdwij- nen niet na verloop van tijd. Mensen kijken al vanaf de start heel serieus naar waar ze later terecht komen. Het beeld dat je dan krijgt, ga je zowel bewust als onbewust kopiren. Je ziet daarom dat economiestudenten en mensen die in het bedrijfsleven terechtkomen, zich chiquer
kleden dan bijvoorbeeld journalistiek- studenten. Buiten het feit dat studenten aan de rest willen laten zien wie ze zijn, speelt bij de kledingkeuze van een student angst ook een rol. Gedraag je je anders dan de norm van de groep, dan kun je zomaar raar aangekeken worden. Daar zijn mensen angstig voor. Maar weinig mensen laten zich niet door die angst lei- den, verklaart Epstude. Volgens Epstude is het niet gek dat verschil- lende groepen studenten zich anders kleden. Zeker als de groepen sterk in contact staan, omdat ze in hetzelfde gebouw colleges volgen, is er snel sprake van groepsgedrag.
Antoinette Radar Hertsenberg draait de duimschroeven aan
pagina 6
HET GESPREK

Brandveiligheid: we ver kken in ieder


geval niet
pagina 12
GETEST

FCJ
Docenten leren
studenten vanaf
nu opruimen
pagina 2
^

'SQQYRMGEXMI
.SYVREPMWXMIO
Antoinette Radar Hertsenberg draait de duimschroeven aan

Paduaan April.indd 1
4/5/11 9:01 AM
heen het
goed ge-
regeld.
een andere deur later keurig in het slot.
Van t Veld maakt
de balans op.
De faculteit
heen het
goed ge-
regeld.
FOTOS: KIM SEIGNETTE
V V


de spiegel kijk en mijn billen aanspan
zie ik de volledige negen holes waar
mn vader elke zondag overheen loopt.
Mijn voorgevel faalt genadeloos bij de
potloodtest. Als ik naar beneden kijk
zie ik drie rolletjes studentenplezier.
Tijdens het tv-kijken staat mijn hoofd
op standje ik sta tot mijn knien in de
roue paling, omdat ik anders niks zie.
Komt vermoedelijk door mijn oogaf-
wijking of hangende oogleden. Ik weet
het niet.
Met andere woorden: ik ben Malu,
en ook k ben onzeker. Nu, wie gaat
er mee bier drinken en een Quarter
Pounder halen? Ik ben dat mooie ge-
doe nu wel zat eigenlijk.
Malu van
der Maale
Paduaan April.indd 12 4/5/11 11:54 AM