Anda di halaman 1dari 8

KONFLIK ETNIK DAN GERAKAN PEMISAHAN: PERBANDINGAN SELATAN THAILAND DAN SRI LANKA Pendahuluan Politik perbandingan membolehkan

pengkaji mencari penjelasan dan menguji teoriteori bagaimana proses dan perubahan politik berlaku. Dengan melihat dan menerangkan kombinasi kepelbagai peristiwa dan institusi yang ada di dalam perlakuan politik masyarakat yang berbagai, pengkaji boleh memahami politik dengan lebih mendalam (Almond dan Powell, 1996). Esei ini menumpukan kepada konflik etnik dan gerakan pemisah yang berlaku di Thailand dan Sri Lanka. Negara-negara bukan sahaja dipisahkan menerusi perbezaan pendapatan, kekayaan dan peluang tetapi juga oleh perbezaan fizikal seperti bahasa, budaya, agama dan sejarah. Gerakan-gerakan autonomi etnik juga berlaku sejak dahulu khususnya dengan berkembangnya media massa dan ilmu pengetahuan. Selain Selatan Thailand dan Sri Lanka, gerakan menuntut wilayah autonomi ini juga wujud di United Kingdom, Kanada, Perancis dan Sepanyol. Berakhirnya Perang Dingin, banyak negara-negara baru merdeka bekas jajahan Kesatuan Soviet terbabit dalam konflik etnik dan agama. Antaranya Georgia, Armenia dan Azerbaijan yang terbabit dalam konflik mengenai sempadan, etnik dan pemisahan agama. Penghapusan etnik di bekas Yugoslavia antara Serbia dan Bosnia menjadi bukti paling buruk mengenai konflik etnik. Selain itu, konflik etnik juga bukan perkara baru di negara bekas jajahan era kolonial seperti Pakistan dan India. Perang saudara Tutsi dan Hutu di Rwanda yang membunuh beribu-ribu penduduk dan berjuta lagi terpaksa menjadi pelarian. Definisi Etnik dan Konsep Berkaitan Pada era Perang Dingin, konflik berasaskan bahasa, kaum dan agama sukar berlaku kerana perbezaan antara kelas sosial, kepentingan dan ideologi begitu dominan. Bagaimanapun, pasca Perang Dingin, perbezaan ideologi telah dibayangi oleh perbezaan agama dan etnik. Dengan ini, terma seperti etnik, perkauman, konflik etnik, ethnocentrism dan penghapusan etnik kembali menguasai era pasca perang ideologi. Bagaimanapun, bagi Selatan Thailand dan Sri Lanka, perbezaan ini turut didorong oleh faktor-faktor lain yang membawa kepada perjuangan menuntut wilayah autonomi seperti sama ada wujud perasaan semulajadi untuk bermusuh terhadap kaum yang lain walaupun berada dalam satu negara, diskriminasi ekonomi, eksploitasi, konflik berasaskan ideologi dan lain-lain. Esei ini cuba melihat dan membandingkan gerakan pemisah di Thailand dan Sri Lanka menggunakan kerangka-kerangka yang disebut di atas. Konsep etnik minoriti pula wujud apabila satu masyarakat etnik yang pernah mempunyai kuasa autonomi dan berkerajaan sendiri tetapi kini tertakluk kepada satu kuasa asing. Golongan ini juga boleh wujud apabila berlakunya penghapusan kuasa tempatan dan sempadan kawasan di bawah satu polisi penyatuan dan pemusatan di bawah satu kuasa pusat oleh golongan lain. Manakala, konsep majoriti pula merujuk kepada pihak yang mendominasi sesebuah masyarakat. Mereka pula menikmati hakhak yang lebih berbanding kumpulan-kumpulan lain dari segi kuasa, kekayaan dan

status sosial dalam masyarakat. Majoriti mempunyai kekuatan untuk melaksanakan kuasa ke atas kumpulan lain di dalam masyarakat (Farley, 1982). Di dalam bidang sosiologi pula, persoalan etnik dan perbezaan antara masyarakat dalam sesebuah negara lazimnya ditentukan oleh kepelbagaian kumpulan etnik yang terkandung di dalamnya. Klasifikasi ini merupakan sesuatu yang dikonstruksikan secara sedar dan melibatkan kecenderungan membezakan antara kita dan orang lain. Menurut Schermerhorn (1970) perkataan etnik didefinisikan sebagai as a collectivity within a larger society having real or putative common ancestry, memories of a shared historical past, and a cultural focus on one or more symbolic elements defined as the epitome of their people-hood. Example of such symbolic elements are: kinship patterns, physical contiguity (as in localism or sectionalism), religious affiliation, language or dialect forms, tribal affiliation, nationality, phenotypical features, or any combination of these. Selanjutnya etnik dibahagikan kepada dua bahagian utama iaitu etnik majoriti dan juga etnik minoriti. Etnik majoriti atau lebih dikenali sebagai kumpulan dominan mempunyai kawalan terhadap kuasa dan mendominasi dari segi saiz kumpulan dalam sesebuah konteks, manakala etnik minoriti pula tidak memiliki kedua-dua kawalan tersebut (Schermerhorn 1970). Namun begitu, perkataan minoriti itu sendiri melambangkan kategori manusia yang mempunyai bilangan ahli yang sedikit dalam populasi yang lebih besar tetapi ada keadaan di mana minoriti ini adalah terdiri daripada golongan majoriti dalam populasi, misalnya kaum wanita dianggap minoriti kerana tidak mempunyai kawalan terhadap kuasa dalam kehidupan mereka. Adapun ahli dalam kumpulan minoriti adalah golongan yang tidak menikmati faedah yang sama dengan populasi majoriti dan lazim berkongsi solidariti kumpulannya (Giddens 1997). Begitu juga hakikat golongan ini menerima tekanan sebagai mangsa prejudis dan diskriminasi pihak-pihak tertentu dalam menjalani kehidupan seharian (Macionis 2003). Latar Belakang Konflik Selatan Thailand Selatan Thailand merupakan wilayah merangkumi Satun, Songkhla, Yala, Narathiwatt dan Pattani yang mempunyai majoriti penduduk beragama Islam. Wilayah-wilayah ini mengikut sistem politik Thailand ditadbir oleh gabenor yang bertanggung jawab kepada kerajaan pusat di Bangkok. Selepas kerajaan monarki Thailand digulingkan pada 19 Jun 1932, penduduk Melayu Islam mula diasimilasikan supaya mematuhi ketetapan kerajaan seperti mempelajari bahasa Thai dan aspek kebudayaan Thailand diterapkan tanpa mengira kaum dan agama. Undang-undang Islam yang digunapakai di wilayah selatan juga digantikan dengan undang-undang seragam. Proses ini mula menimbulkan bantahan kepada kerajaan Thailand (Forbes, 1982). Selain itu, perbezaan ekonomi penduduk Selatan Thailand dengan penduduk Thailand di kawasan utara juga berbeza. Kebanyakan penduduk Islam ini tinggal di luar bandar dan tidak mempunyai peluang untuk berinteraksi dengan penduduk di utara yang majoritinya penganut Budha. Pemisahan masyarakat ini mewujudkan perasaan saling membenci kerana ketiadaan satu dasar jelas kerajaan untuk mewujudkan perpaduan melalui intergrasi nasional. Proses asimilasi yang juga disebut nasionalisme sempit ke atas penduduk Islam Thailand bukanlah satu polisi yang baik kerana pegangan

kepada agama dan bangsa Melayu begitu kuat atas faktor sejarah. Pembangunan yang tidak seimbang juga berlaku di wilayah selatan yang kekurangan kemudahan awam dan bantuan ekonomi. Berdasarkan pendapatan per kapita, wujud perbezaan ketara dengan penduduk selatan beragama Islam hanya berpendapatan per kapita 291 dolar Amerika berbanding penduduk Budha di utara, 375 dolar Amerika. Di dalam bidang pendidikan pula, kerajaan Thailand mewajibkan bahasa Thai sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa Melayu hanyalah diajar sebagai bahasa asing di sekolah-sekolah kerajaan. Bagi penduduk Islam di selatan yang sentiasa mengaitkan diri mereka sebagai orang Melayu, tidak mempunyai pilihan selain meneruskan sistem pengajian pondok dan menjadikan bahasa Arab dan Melayu sebagai bahasa utama sebagai penolakan kepada sistem pendidikan Thailand. Ketika pentadbiran Sarit Thanarat (1959 1963), usaha menghapuskan sistem pondok ini dilakukan. Ia digantikan dengan sekolah agama persendirian yang berdaftar supaya pemantauan lebih bersistematik dapat dilakukan. Mata pelajaran bukan agama diwajibkan bagi mengimbangi pengajaran agama (Che Man, 1985). Polisi kekerasan terhadap penduduk Selatan Thailand dapat dilihat menerusi insiden Masjid Kerisek ketika pentadbiran Thaksin Shinawatra. Kematian ribuan pemuda dari wilayah selatan kerana tindakan tidak berperikemanusiaan pihak tentera dan polis Thailand menarik perhatian masyarakat antarabangsa yang semakin sensitif dengan isu-isu hak asasi manusia. Layanan sedemikian juga bukan pertama kali berlaku tetapi konflik etnik di Thailand telah mengorbankan begitu banyak nyawa. Gerakan pemisah di Thailand dapat dilihat dari perspektif sejarah dan politik (Majul 1976). Kerajaan Islam Pattani wujud seawal 1700-an tetapi mengalami kekalahan dalam peperangan kepada kerajaan Thai. Pada 1816, wilayah Pattani telah dibahagikan kepada tujuh bahagian untuk mengurangkan kuasa politik Melayu Pattani. Pemerintahan Raja Chulalongkorn berjaya memindahkan pusat pemerintahan ke Bangkok. Berdasarkan sejarah ini, konflik Islam-Budha berlaku sejak dahulu lagi dan Perjanjian antara British dan Siam pada 9 Julai 1909 menjadi penyumbang kepada konflik ini. Perjanjian ini membolehkan British menguasai kesemua negeri di utara Malaysia dan Thailand berkuasa terhadap empat wilayah Islam di selatan. Orang Melayu Thailand tidak dapat menerima perpecahan wilayah ini kerana sejarah membuktikan mereka adalah sebahagian daripada Tanah Melayu dan kini terpaksa tunduk kepada kerajaan Thailand Budha. Ini adalah faktor pertama yang membawa kepada penentangan dan kewujudan gerakan pemisah di Thailand. Gerakan Pemisah di Selatan Thailand Gerakan pembebasan Islam di wilayah ini secara berorganisasi muncul selepas Perang Dunia Kedua lagi berikutan kebangkitan semangat nasionalisme ketika itu. Dua pertubuhan gerakan pemisah terawal ditubuhkan di Pattani dan Tanah Melayu. Gabungan Patani Melayu Raya atau Association of Malay of Greater Pattani, GAMPAR ditubuhkan oleh Tengku Mahmud Mahyuddin Tengku Abdul Kadir pada 1946. GAMPAR mempunyai markas di Kelantan dan bermatlamat untuk menggabungkan Pattani dengan negeri-negeri Melayu Malaysia. Selain itu, pada tahun 1947 di Pattani, seorang guru agama dan Ketua Majlis Hal Ehwal Islam Wilayah Selatan, Haji Sulong Abdul Kadir menubuhkan Patani People Movement, PPM dengan sokongan elit agama.

PPM merangka tuntutan asas perjuangan mereka terhadap kerajaan Thailand yang diperintah oleh Thavan Thamrongnavasawat. PPM menyerahkan memorandum menuntut empat wilayah Islam ditadbir oleh pemimpin Melayu yang dipilih; 80 peratus anggota perkhidmatan awam di wilayah itu mestilah orang Melayu; Bahasa Melayu dan Bahasa Thai jadi bahasa rasmi; pendidikan rendah berbahasa Melayu; menggunapakai undang-undang Islam dan penubuhan mahkamah Islam; semua cukai wilayah selatan digunakan untuk wilayah itu sahaja; dan sebuah dewan menguruskan hal ehwal Islam ditubuhkan dan diawasi oleh pemimpin Melayu (Kraus, 1984). Bagaimanapun, tuntutan ini telah ditolak oleh kerajaan Thavan. Pemerintah selepas itu, Pridi Panonyong bersetuju melaksanakan tuntutan kecuali bagi autonomi bagi wilayah itu. Pemimpin PPM kemudian ditangkap dan dipenjara tujuh tahun. Haji Sulong juga hilang pada tahun 1950-an dan dipercayai dibunuh oleh pihak keselamatan Thailand yang mana memberi kesan kepada gerakan pemisah. Pada 1960-an, gerakan pemisah muncul semula dengan beberapa pertubuhan dibentuk iaitu Barisan Nasional Pembebasan Patani, BNPP pada 1959, Barisan Revolusi Nasional, BRN (1963) dan Patani United Liberation Organization, PULO pada Januari 1967. Kesemua gerakan ini menjadikan matlamat mencapai wilayah autonomi sebagai objektif utama. Kesemua organisasi mempunyai hubungan dan bantuan dari pelajar-pelajar Thailand yang berada di negara-negara Islam seperti Mesir, Libya, Indonesia, Arab Saudi, Syria, Pakistan, India dan sebagainya. PULO mempunyai objektif yang jelas iaitu menubuhkan Republik Islam Pattani yang adil dan bebas serta memerintah menggunakan syariat Islam. PULO mempunyai ibu pejabat di Mekah dan Kelantan yang mengarahkan operasi serta pembentukan dasar. Ia melancarkan perang gerila sebagai strategi utama. Organisasi PULO dianggap paling tersusun dengan badan agung terdiri daripada Jawatankuasa Pusat atau Majlis Tertinggi diikuti Setiausaha Agung. Di bawah struktur tersebut wujud Setiausaha; Jawatankuasa Wilayah, Daerah dan Mukim; dan Bahagian Luar Negeri. Di bawah jawatankuasa tersebut, wujud cabang-cabang keselamatan, pasukan bersenjata, bahagian, batalion, kompeni dan unit. Gerakan PULO juga dilengkapi dengan jawatankuasa politik, ekonomi dan risikan. Selain itu, PULO juga mempunyai pejabat di Syria yang menjadi tempat latihan pasukan dan pada satu ketika pernah mempunyai 20 ribu pejuang pemisah membabitkan empat batalion (Che Man). Dengan itu, dapat dikatakan kebangkitan gerakan pemisah di Thailand bermula dengan Perjanjian Anglo-Siam 1909. Kemunculan pengaruh Timur Tengah dan ramainya golongan berilmu yang mempunyai semangat nasionalisme mendorong penubuhan organisasi-organisasi pemisah (Forbes, 1981, Kraus, 1984 dan Trocki, 1980). Ketidakpuasan hati penduduk Islam di atas usaha kerajaan melalui dasardasarnya yang dianggap usaha menghapuskan ciri-ciri dan budaya Melayu penduduk Islam semakin memuncak dan mereka akhirnya mengambil jalan melaksanakan perang gerila dan mengangkat senjata untuk memastikan tuntutan ke arah wilayah autonomi tercapai. Latar Belakang Konflik Sri Lanka

Secara ringkas, konflik Sri Lanka membabitkan pertembungan kumpulan minoriti Tamil yang mendiami wilayah utara dan timur Sri Lanka dengan pihak majoriti yang menguasai pentadbiran dan mempunyai kelebihan iaitu Sinhalis yang menguasai wilayah barat dan selatan negara itu. Golongan minoriti Tamil hanya menuntut wilayah autonomi yang bebas dan merdeka daripada kerajaan Sinhalis yang didakwa melakukan diskriminasi dan menindas orang-orang Tamil. Melalui Eelam Tamil Liberation Front, ETLF, tuntutan dibuat kepada kerajaan Sri Lanka untuk menjaga kepentingan penduduk minoriti Tamil. Ia yang bergerak sebagai parti politik menuntut pembentukan sebuah negara merdeka dan berutonomi. Sejak merdeka pada 1948, Sri Lanka berhadapan konflik etnik dan tuntutan minoriti Tamil ini. Dari segi komposisi penduduk, kerajaan mengklasifikasikan penduduk Tamil Sri Lanka dan Tamil India sebagai kaum Tamil. Sinhalis Kandyan dan Sinhalis Kawasan Rendah dikelaskan sebagai kaum Sinhalis. Menurut Arasaratnam (1987), kerajaan Sinhalis bersikap diskriminasi dalam dasardasar kerajaan untuk memperbaiki tahap sosio-ekonomi penduduk. Kaum Tamil tidak diberi peluang yang sepatutnya sehingga wujud rasa tidak puas hati termasuk penyebaran agama Budha dan penguatkuasaan bahasa Sinhala sebagai bahasa rasmi pada tahun 1930-an. Ekoran itu, bahasa Sinhala menjadi bahasa rasmi pada 1970-an yang disifatkan kaum Tamil sebagai satu pelanggaran janji yang dibuat ketika menuntut kemerdekaan. Perjanjian tersebut membabitkan pengajaran bahasa Tamil kepada kanak-kanak Tamil dan sebaliknya. Penggunaan slogan Sinhalese Only yang mana kakitangan kerajaan dari kaum Tamil dipaksa mempelajari bahasa Sinhala dalam masa tiga tahun atau dipecat daripada jawatan mereka. Polisi ini menjadikan sektor awam bukan lagi pilihan kaum Tamil untuk mendapatkan pekerjaan. Sehingga akhir 1970-an, 99 peratus daripada jumlah pekerja kerajaan terdiri daripada kaum Sinhalis (Ponnambalan, 1983). Pengambilan pekerja daripada kaum Sinhalis turut merebak ke dalam sektor-sektor lain seperti pengangkutan, perindustrian, profesional dan teknikal serta pentadbiran dan pengurusan. Isu pendidikan juga dibangkitkan oleh kaum Tamil yang menuntut wilayah autonomi. Pelaksanaan kuota bagi pendidikan tinggi menyebabkan pelajar kaum Tamil di universiti-universiti awam begitu sedikit terutama di dalam bidang-bidang kritikal seperti sains, kejuruteraan dan perubatan (Ponnambalan). Selain itu, masalah perbezaan agama di Sri Lanka menjadi penyumbang kepada konflik etnik ini. Negara itu mempunyai empat agama utama seperti Budha menjadi agama utama, Kristian, Hindu dan Islam. Perlindungan khas terhadap agama Budha di dalam perlembagaan negara menjadi titik tolak kepada penganut agama lain khususnya di kalangan Tamil. Mereka merasakan agama Hindu dan lain-lain telah dipandang rendah dan dihina oleh penganut Budha yang majoritinya kaum Sinhalis. Di Sri Lanka juga, kerajaan sering melaksanakan pemindahan kaum secara besarbesaran sebagai strategi penindasan kaum minoriti. Kaum Sinhalis yang tinggal di utara dan timur seperti Jaffna akan berpindah ke bahagian selatan dan barat menyebabkan penduduk Tamil yang tinggal di Colombo dan daerah selatan terpaksa keluar ke wilayah lain. Tuntutan asas kaum Tamil peringkat awal adalah a union (two) states tetapi ditolak oleh kerajaan. Mereka kemudian menuntut sebidang tanah dengan keluasan 30 peratus daripada keluasan Sri Lanka atau 60 peratus dari garisan

pantai Jaffna dan pantai timur yang juga ditolak oleh kerajaan Sinhalis. Alasan yang diberikan adalah Sri Lanka sebuah republik unitari hasil pembentukan masyarakat berbilang kaum dan isu kedaulatan (Austin, 1988). Pakatan Tamil dan Sinhalis pernah berlaku pada 1833 dalam usaha rakyat Sri Lanka menuntut kemerdekaan dari British dan pembentukan Ceylon National Congress pada 1919. Ketika ini, kaum Sinhalis merasakan kaum Tamil semakin menguasai bidang perniagaan dan profesional walaupun ia adalah minoriti di Sri Lanka. Menurut Ponnambalan, kepimpinan politik Sinhalis menjanjikan satu kerajaan yang berbentuk perkongsian kuasa dengan pemimpin Tamil bagi tujuan mendapatkan kemerdekaan. Ketika ini, kedua-dua kaum digambarkan sebagai satu pakatan sempurna yang mewakili keseimbangan kaum di Sri Lanka. Bagaimanapun, selepas merdeka, ketegangan kaum kembali mewarnai hubungan Sinhalis dan Tamil terutama dengan peranan yang dimainkan British yang membawa masuk mubaligh Kristian dan kemasukan kaum Tamil India untuk bekerja sebagai buruh menambahkan lagi kepelbagaian kaum di Sri Lanka dan menegangkan hubungan sedia ada Sinhalis dan Tamil. Gerakan Pemisah di Sri Lanka Polisi kerajaan Sri Lanka yang dianggap menindas dan diskriminasi kepada penduduk Tamil membawa kepada penyatuan bangsa Tamil Sri Lanka. Pemindahan besarbesaran penduduk Tamil ke bahagian utara dan timur mengukuhkan lagi perpaduan di kalangan Tamil. Ia membawa kepada pembentukan parti politik sebagai saluran penduduk Tamil mengemukakan tuntutan mereka iaitu Tamil Federal Party, TFP pada 1951. Di bawah parti ini, satu pasukan tentera diwujudkan di Jaffna untuk berkhidmat kepada TFP yang bermatlamat mendapatkan wilayah yang merdeka daripada penguasaan pemerintah Sri Lanka dan berautonomi (Arasaratnam). Berikutan itu, kebimbangan mula wujud di kalangan pemimpin Sinhalis jika gerakan pemisah mendapat bantuan dari India Selatan. Pada 1970-an, ketika zaman kemelesetan ekonomi, ramai penduduk Tamil kehilangan pekerjaan dan situasi ini dimanfaatkan sebaiknya oleh pemimpin Sinhalis untuk melemahkan gerakan pemisah penduduk Tamil. Pemecatan ramai penduduk Tamil menimbulkan perasaan marah di kalangan golongan muda Tamil yang kemudiannya melibatkan diri dalam gerakan lebih agresif iaitu penubuhan Liberation Tigers of Eelam atau Tamil Eelam. Penggunaan tigers melambangkan perjuangan agresif menuntut kemerdekaan. Tuntutan penduduk Tamil juga memaksa TFP yang pada mulanya bersifat sederhana dalam perjuangan, mengubah pendirian dan dasar parti kepada lebih agresif. Manifesto dan nama TFP diubah kepada Tamil United Liberation Front, TULF. The Tamil nation must take decision to establish its sovereignty in its homeland on the basis of its right to self-determination. The only way to announce this decision to the Sinhalese government and to the world is to vote for the Tamil United Liberation Front. Bermulanya episod baru perjuangan kaum Tamil ini menyebabkan konflik berdarah lebih kerap meletus antara gerila Tamil dan tentera kerajaan. Walaupun, parti politik Tamil menunjukkan prestasi baik dalam pilihan raya, perjuangan menggunakan kekerasan tetap berterusan. Kebanyakan pejuang Tamil Eelam pula dipengaruhi semangat revolusi Marxisme-Leninisme khususnya tulisan Lenin Right of Oppressed Nations to Self-Determination (Arasaratnam). Penerbitan Towards Socialist

Eelam oleh LTTE menjadi strategi dan ideologi gerakan pemisah ini yang berasaskan kepada kebebasan nasional, rusuhan nasional dan kelas-kelas masyarakat. Resolusi revolusi proletariat menjadi idea kepada gerila Tamil Eelam dengan menganggap kaum Sinhala sebagai kelas borjuis yang mesti disingkirkan kerana melakukan penindasan dan diskriminasi kepada penduduk minoriti Tamil. Pembentukan Tamil Eelam menjadi dorongan kepada kumpulan-kumpulan kecil pemuda Tamil yang kemudian bersatu melancarkan peperangan terhadap kerajaan untuk mewujudkan negara Tamil merdeka dan boleh dikesan melalui pernyataan di bawah. Bentuk yang paling dahsyat dilakukan oleh kerajaan Sinhala untuk menghapuskan identiti kebangsaan Tamil adalah melalui penjajahan agresif selepas merdeka dan meliputi hampir 3,000 batu persegi Tamil Eelam (The Tamil Homeland). Rancangan ini dilakukan oleh pihak berkenaan dengan meletakkan ribuan rakyat Sinhalis di kawasan kaum Tamil dengan tujuan memecahbelahkan entiti geografi bangsa Tamil (Kearney 1987). Sehingga kini, terdapat lebih 30 kumpulan militan Tamil dan lima yang terbesar adalah LTTE (1972); Eelam Peoples Revolutionary Liberation Front, EPRLF yang juga dikenali sebagai The Peoples Liberation Army, PLA (1981); Tamil Eelam Liberation Organization, TELO (1973); Eelam Revolutionary Organization of Students, EROS (1975); dan The Peoples Liberation Organization of Tamil Eelam, PLOTE (Matthew 1986). Pada Mac 1985, kesemua organisasi besar militan ini telah bergabung dan membentuk persekutuan Eelam National Liberation Front, ENLF dan serangan pertama membabitkan kem tentera di Gurunegar, Karainagar dan Mannar yang membunuh ratusan tentera kerajaan Sri Lanka. Bagaimanapun, serangan itu memberi implikasi yang pelbagai dan terdapat penduduk Tamil yang mula mengkritik kekerasan yang menjadi strategi gerakan pemisah tersebut. Ini ditambah dengan perbezaan kaum Tamil sendiri yang terdiri daripada Tamil Islam, Tamil India dan Tamil Sri Lanka. Perbezaan pendapat mula berlaku khususnya antara LTTE yang menjadi kumpulan paling kuat dan agresif di dalam pakatan itu. Ia membawa kepada pembentukan India Peace Keeping Force yang turut disertai EPRLF, PLOTE dan TELO untuk menentang LTTE (Hellmann, 1988). Perbandingan Gerakan Pemisah Selatan Thailand dan Sri Lanka Secara keseluruhan, jika dilihat gerakan pemisah di Thailand dan Sri Lanka tidak mempunyai banyak perbezaan. Sentimen primodial, peranan sejarah yang mempengaruhi pembentukan masyarakat, penindasan kaum majoriti dari segi agama, bahasa dan ciri-ciri budaya menjadi faktor kepada lahirnya gerakan pemisah. Walaupun wujud parti politik yang mewakili penduduk wilayah selatan Thailand dan penduduk Tamil Sri Lanka, ia masih tidak mencukupi untuk menyalurkan tuntutan-tuntutan mereka ke arah satu wilayah yang mempunyai autonomi. Bagi sebuah negara pula, penyerahan wilayah untuk memiliki autonomi dan merdeka merupakan satu tamparan hebat kepada pemerintah negara tersebut. Ia kemungkinan menghilangkan kepercayaan penduduk majoriti terhadap pemerintah kerana tunduk kepada tuntutan pihak minoriti. Ketiadaan peluang ekonomi dan pendidikan yang berasaskan merit serta kelayakan antara kaum majoriti dan minoriti juga membawa kepada wujud gerakan pemisah di kedua-dua negara ini. Penduduk Tamil Sri Lanka dinafikan hak mendapatkan pekerjaan terutama di dalam sektor awam. Bagi penduduk Islam di Thailand pula, pembangunan di wilayah selatan tidak semaju di bahagian utara yang diduduki majoriti Thai Budha.

KESAN DASAR ASIMILASI Asimilasi kaum yang menjadi dasar Thailand dan Sri Lanka yang juga menjadi serampang dua mata kepada pemerintah. Melalui dasar asimilasi, ciri-ciri budaya dan berkaitan bangsa cuba dihapuskan bagi mewujudkan satu ciri bangsa yang mewakili Thailand dan Sri Lanka. Perkara ini tidak disenangi oleh penduduk Islam Selatan Thailand yang sentiasa menonjolkan diri mereka sebagai orang Melayu beragama Islam. Perkara yang sama turut berlaku di Sri Lanka yang mana, sebahagian besar rakyat Sinhala adalah beragama Budha dan penduduk minoriti Tamil menganut Hindu. Dasar asimilasi kerajaan yang menyebarkan agama Budha dan mewajibkan pembelajaran bahasa Sinhala semata-mata di sekolah kerajaan tanpa ada toleransi kaum begitu senang mencetuskan idea gerakan pemisah. Perpaduan di kalangan kelompok minoriti terutama usaha membangunkan ekonomi mereka sendiri mampu menjadi tunjang kepada kebangkitan kelompok-kelompok kecil di Thailand dan Sri Lanka kerana keupayaan muncul sebagai kuasa ekonomi di dalam negara memberi kelebihan yang lebih kepada mereka. Untuk itu, strategi pembangunan ekonomi tidak boleh diabaikan sama sekali dan perlu menjadi keutamaan kelompok ini.

RUMUSAN Sebagai kesimpulan daripada perbandingan gerakan pemisah di Thailand dan Sri Lanka, dapat diandaikan bahawa penduduk minoriti di kedua-dua negara ini terpaksa mewujudkan gerakan pemisah bagi menuntut wilayah autonomi selepas hakhak mereka dinafikan di dalam pelbagai aspek. Perjuangan menerusi saluran politik dilihat tidak berkesan dalam menyuarakan ketidakpuasan hati penduduk minoriti. Sebagai contoh, walaupun penduduk Islam mempunyai suara majoriti di kawasan selatan, ia masih tidak mencukupi untuk menjadi satu suara berkesan di dalam kerajaan Thailand. Dengan itu, kuasa tawar menawar tidak berjaya diperolehi bagi mendapatkan peluang yang lebih adil. Begitu juga di Sri Lanka, walaupun parti politik mewakili kaum Tamil begitu berpengaruh dan berjaya menyatukan penduduk minoriti, ia belum mampu menjadi parti berpengaruh di dalam kerajaan yang dapat memperjuangkan kaum Tamil. Pilihan seterusnya adalah gerakan pemisah melalui perang gerila untuk menunjukkan penduduk minoriti di kedua-dua negara ini tidak berpuas hati dengan polisi kerajaan mereka yang tidak memberi peluang sama rata kepada rakyat. Selain itu, kelompok minoriti di Thailand atau Sri Lanka tidak boleh menjadikan tekanan pemerintah sebagai halangan kepada usaha membangunkan ekonomi. Ini kerana, di dalam politik dunia sekalipun, sesebuah negara itu hanya diiktiraf sebagai kuasa dunia sekiranya ia mencapai salah satu daripada berikut iaitu kuasa tentera, kuasa nuklear dan kuasa ekonomi. Ekonomi dilihat menjadi tunjang kepada sebarang gerakan atau usaha kepada kelompok minoriti menjadi rakyat yang dominan di dalam sesebuah negara.